Читать книгу: «Das kleine Glück»
Sigi Sommer gewidmet
Helmut Zöpfl
Das kleine Glück
Mit Illustrationen von
Helmuth Huth

Inhalt
Glück
’s kloane Glück
Wiavui Scheens …
Urlaub ist:
Verliabt
’s Glück
Vom Glück
Ganz einfach
Das Kraftwort
I wünsch dir was
Was zum Lachen
Gute Beziehungen
Wia der Vater
Lob der Arbeit
Bildung
’s Fräulein Lehrerin
Mißverständnis
Die Glückszahl
Baumwollsocken
Lauf der Welt
Schönes Wetter
Das Krokodil
Der neue Trix
’s Gspenst im Schrank
Das Klassentreffen
Schönheitsfarm
Menschen und Leut
Selbstgespräche
Egoisten
Bloß im Prinzip
Unterschied
Verdacht
Was oaner is
A Freund
Überleg’s dir
I brauch di
Sei duat’s was
Nix Gwiß woaß ma net
Der neue Kalender
Der repressionsfreie Nikolaus
Modernes Rechnen
Hausaufgaben
Chancenungleichheit
Autoplakettn
Seufzer
Verwandlung
Vom Frieden
De Zeit vergeht
Wandel
Früahra
Erinnerungen
Woaßt as no
Unser Zeit
Is des …
Vom Net-Derwarten-Könna
Traum
D’ Zeit
Zeit-Gebet
Leben und Sterben, Hoffnung und Trost
Mei Baum
Wiara Bergbach
Wiara Flockn Schnee
Alls hat a End
Ansprache einer Raupe
Alte Fabel
Hoffnung
Weihnacht
Gebet
Abendgedanken
Glück
‘s Glück is was ganz was Bsonders:
Ma kann’s herschenkn, ohne daß ma’s selber hat.
’s Glück is wiara Bruin:
Ma suacht’s und hat’s auf der Nasn.
Glück is: wissen, was ma alles net braucht.

’s kloane Glück
Wenn’s des überhaupt gibt da herübn,
dann ist, was ma Glück nennt, doch ziemlich verschiedn:
a teure Goldbrosch vom Juwelier,
a zünftige Brotzeit und a kloans Haferl Bier,
a warmer Ofn, wenn’s draußn kalt is und nasselt,
no liegnbleibn derfa, wenn der Wecker scho rasselt,
a schattiger Baum, wenn d’ Sonna recht brennt,
a pfundiger Krimi, wo ma an Mörder net kennt,
an Schuah ausziagn könna, wenn er recht druckt,
se kratzn derfa, wenn’s oan grad juckt.
Mit am Madl, des ma gern hat, auf der Anlagbank sitzn,
se ausruahn könna vom Arbadn und Schwitzn,
d’ Maschin beim Wattn und ausgschafft werdn,
im Radio a scheene Musi ohörn,
a Steuerrückzahlung ganz unverhofft kriagn,
oder plötzlich koa Zahnweh mehr spürn,
a Gnadendreier no im Latein,
der grad no rett’ vorm Sitznbleibn;
wenn ma was Verlornes halt doch wieder findt,
wenn »Bayern« recht hoch im Fußball gwinnt.
Des alles, des is von dem ganz großn Glück,
des ma nia so recht habn ko, a ganz a kloans Stück.

Wiavui Scheens …

Wiavui Scheens daad’s gebn,
des ma nia net erlebn,
weil ma oft de ganz Zeit
bloß suachn recht weit
und woaß Gott wo weg
an irgendam Fleck!
Wiavui Freud werd zertretn,
weil ma ’s Nächste net sehn,
weil ma schaugn bloß in d’ Höh,
statt daß in der Näh,
was direkt vor uns liegt,
ma öfter mal siegt.

Urlaub ist:
So lang ma Lust hat, ausschlafn könna,
net oiwei bloß der Uhrzeit nachrenna;
Zeit habn für alls, zum richtig Verdaun,
as Fleißigsei als Laster oschaun.
Über Leut, de arbadn, schadnfroh lacha,
bloß des, was ma gern duad, wirkli aa macha.
Gehn und wandern ohne fests Zui,
as Lebn wieder mehra oschaugn als Spui.
Beim Trinkn oder beim Schmankerl-Eßn
auf d’ Kalorientafel vergeßn.
Net nachdenka müaßn, sondern einfach bloß traama
und trotzdem dabei mit si selber aufraama.
Net müaßn und solln bloß allewei,
sondern frei sei könna, i-selber-sei.
Se auftankn könna für längere Zeit,
bis dann in am Jahr is wieder soweit.
Verliabt
Weil i bei allem an di bloß denk
und jetzt rote Rosn herschenk,
weil i bei deim Anruf a Herzklopfa spür
und statt »ich« jetzt öfter sag »wir«.
Weil i bei allm, was i sieg oder hör,
an di bloß alloa no erinnert wer’,
weil beim spannendsten Krimi grad mittndrin
du plötzli gehst nimmer naus aus meim Sinn.
Weil beim Essn auf Kalorien i acht
und ohne di ’s Furtgeh koa Freud mir mehr macht,
weil i, wennst da bist, bloß in oaner Tour
oiwei aufhaltn möcht de Zoager der Uhr;
Weil der graueste Regntag bunt werd auf der Stell,
wenn dei Nama mir eifallt plötzlich ganz schnell.
Und weil i am liabstn mir d’ Zeit jetzt vertreib,
daß i Verserl wia solche seit neuem aufschreib:
Drum merk i’s ganz gwiß jede Stund, jedn Tag,
wia verliabt daß i bin und wia gern i di mag.
’s Glück
Jeda nennt’s,
koana kennt’s
’s Glück.
Neamd, der’s halt,
und es fallt
jedn Augnblick.
Nix, was steht,
alls vergeht,
koa Z’rück.
Oiwei ziagt
und verfliagt
’s Glück.

Vom Glück
Glück, des is des, was ma meistens net siegt,
weil’s uns zu nah vor de Augn oft liegt.
Fast wia mit a Bruin verhaltse se grad,
de ma suacht, wenn mas drobn auf der Nasn doch hat.
Aus Unscheinbarkeiten, wiara bunts Mosaik,
aus ganz kloane Freudn setzt se zsamma as Glück.
A Bekanntschaft, a nette, wo ma guat se versteht,
a Bsuach, a liaber, der aa wieder geht;
a zünftige Gesellschaft, wo ma froh is und lacht,
a Baam, der in Blüah steht, a sternklare Nacht;
»alle neune« beim Kegeln und a »Kranz« no dazua,
a Spaziergang im Wald draus scho ganz in der Fruah;
a Schluck aus am Brunna, der wo oam erfrischt,
a Zug, den ma grad no vorm Wegfahrn derwischt;
a Schmankerl, des wo ma unverhofft kriagt,
wenn de Sonn wieder scheint, weil’s de Wolkn verziagt;
a Lächeln, a Dankscheen, a freundlicher Blick
– des alls, des kann sei so a Tupfer vom Glück.
Doch merkt ma’s, wenn’s da is, im Augenblick kaum,
ma spannt’s erst danach beim In-Rückspiegel-Schaun.
Ganz einfach
De Sonn aufsteign sehn
ausm Finstern der Nacht,
durchn Tau barfuaß gehn,
wenn der Tag grad aufwacht,
Derlebn, wia im Früahjahr
se alls wieder rüahrt
und de Welt jedn Tag
lebendiger wird,
An am Bach dort sitzn
und d’ Füaß hänga nei,
’n Wasser nachschaugn
und traama dabei,
Auf Schwammerljagd gehn
im Wald in der Fruah
und Brotzeit dann macha
ganz gmüatli in Ruah,
Am Kind, am kloana,
zuaschaugn, wia’s spuit,
wia eahm aa des Kloanste
als was Bsonders no guit,
Des alls, des kost wirkli
überhaupts gar koa Geld
und bringt doch vui Liacht
und vui Freud in de Welt.
Das Kraftwort
Bal a Sportler aufm Zahnfleisch scho lauft,
bal oana beim Bergsteign wiara Dampflok scho schnauft
und er glaubt, daß er’s einfach nimmer ganz schafft,
weil eahm kurz vorm Zui grad ausgeht sei Kraft,
wenn’s oan draußn aufm Oktoberfest
beim Lukasschlagn fehlt bis auf an Rest,
daß er’n net aufebringt soweit, bis’ kracht,
wenn oana den neunzehnten Klimmzug grad macht,
und er’s gern auf zwanzge bringa möcht,
wenn oana scho moant, es geht nimmer recht,
es fehlt bloß no a Zipferl, a Batzerl a kloans,
a Tüpferl, a Bröckerl, na huift dir grad oans:
Oa Wörterl gibt’s, wennst as laut gnua bloß schreist,
des weckt bei uns Bayern an besonderen Geist.
Da spürst as in dir, und es wachst dir a Schmalz,
es gibt dir an Riß, an Ruck und dann knallt’s.
Da brauchst koane Spritzn, koan Dopingskandal.
des Wörterl alloa wirkt phänomenal.
Es is wia vom Zauberwasserl a Schluck.
Des Wort, des i moan, hoaßt einfach H a u r u c k.

I wünsch dir was …
Bei jeder Post aa an Briaf, der di gfreut,
an netten Anruf zur richtign Zeit,
daß oft dei Verein beim Fuaßballspui gwinnt
und daß bloß dei guats Horoskop oiwei stimmt,
an zünftigen Einfall fürs Gäste-Buach-Schreibn,
daß all deine Wünsche net Wünsche bloß bleibn,
daßd oiwei so jung bist, so jung wiast di fuist,
und daß de net ärgerst, wennst beim Schafkopf verspuist.
Vui Stoapuiz beim Schwammerlsuacha im Wald,
a Auterl, des ospringt, is aa no aso kalt,
a Bankerl zum Ausruahn, wennst bist amal müad,
daß alls in deim Gartn aufgeht und blüaht,
daß allerwei wieder aufwärts halt geht,
an Wind, der die grauen Wolken verweht.
A greane Ampel, wenn’s dir pressiert,
daß di ’s Lebn oiwei gfreut, was aa oiwei passiert,
daßd ja zu dir selber und andere sagst
und daßd net ständig dei Schicksal beklagst.
Scheens Wetter im Urlaub, Erholung und Ruah,
a Stimmung a guate, aa am Montag scho fruah,
an Zehner beim Schiaßn, beim Kegln an Kranz,
a vierblattrigs Kleeblattl, koan Korb bei am Tanz.
A nettes Programm, wennst mal ’s Fernsehn einschaltst,
a zünftige Gesellschaft, wost di guat unterhaltst,
a gmüatliche Brotzeit an am gmüatlichen Fleck,
an scheenen Spaziergang auf am ganz staadn Weg,
daßd jeden Tag von Herzen mal lachst
und daßd net zwengs allem glei Sorgn dir machst.
Verständnis für di von de andern Leut,
a versöhnendes Wort, des du findst bei am Streit.
An bisserl an Schattn, wenn d’ Sonna recht brennt,
an Rengnschirm, wenn’s grad amal Schuasterbuam regnt.
A liaber Bsuach, der aa wieder geht,
a Bekanntschaft, a nette, de bayrisch versteht.
Oan Pfenning mehra oiwei, wiast brauchst,
und daßd dir beim Schifahrn dein Fuaß net verstauchst.
Daß ma hin und wieder dei Leibspeis serviert,
a spannendes Buach, in dem se was rührt,
daßd vor lauter Bäum an Wald no erkennst,
daßd di aa net bei der Arbad derrennst,
daß der Radio oft dei Lieblingslied spuit,
mit mir und de andern a bisserl Geduid.
Wenn’s dir langweilig wern daad, vui Fantasie,
daß di alle so liab findn wia i,
daß du mit nette Leut zammawohnst,
daßd vui no erlebst, wost Dankscheen sagn konnst.
Daßd bei allem Schlimmen an Ausweg entdeckst
und daßd mit deim Frohsinn vui Menschen osteckst.
Unter de Füaß allerwei no an Grund
und oft in deim Lebn a Minutn, a Stund,
da wost dir denkst, mei Gott, is des schee,
Zeit, dua ma oan Gfalln, geh weiter, bleib steh.
Vui Freund für di genau von deim Schlag,
daßd nia vergißt, wia gern i di mag;
daß mir Freund bleibn so guate, wünsch i z’letzt dir,
des wünsch aber bsonders von dir aa i mir.
Was zum Lachen
Es gibt nix Gsünders,
wia daß ma se manchmal richtig krank lacht.
Liaber a Plattn wia gar koane Haar.
Liaber Schuldn wia gar koa Geld.

Gute Beziehungen
(nach einer Idee von E. Kishon)
»Kennst du an Herrn Hingerl?« hat der Schwankl mi gfragt.
»Na, wiaso an Herrn Hingerl!« hab i ganz erstaunt gsagt.
»Weil, woaßt as, der Hingerl, des waar halt der sell,
wenn der unterschreibn daad, gaang dei Sach gwiß ganz schnell.«
Und weil mir dro glegn is, daß d’ Sach kimmt zum End,
hab an Schwankl i gfragt, ob an Hingerl er kennt.
»Net direkt persönlich, doch der Dings, no der Seitz,
der kenntn recht guat von früahra bereits.«
»Ja bloß kenn i leider aa net den Herrn,
doch lernat ihn kennen, wenn’s gaangat, recht gern.«
»An Seitz?« moant der Schwankl, »des is net so schwer,
den kenn i indirekt von irgendwoher.
Mei Schwager, du woaßt scho, der Mo meiner Frau,
der hat an Bekanntn, der arbad am Bau …«
»Ah so«, hab gsagt i, »des is na der Seitz?«
»Na, na«, moant der Schwankl, »aber fast scho bereits.
Der sell hat a Schwester, de geht mit am Herrn,
der wohnt bei de Haberls draußn in Gern,
und dem Haberl sei Onkel, der stammt aus der Schweiz.«
»Und des«, hab i gfragt, »is nacha der Seitz?«
»Na, na«, moant der Schwankl, »na, na doch, aa wo,
der Onkel, der arbad bloß in am Büro,
des wo am Vetter vom Irlinger ghört,
und vom Irlinger hoaßt’s, daß er Vorstand bald werd
vom Fuaßballverein vom ›F. C. Abseits‹,
und der Torwart davo …« »Des is nacha der Seitz?«
»Na, am Torwart sei Muatter – jetzt habn’mas na glei –
bei dera da kauft mei Frau oiwei ei.
Und der Mo meiner Frau – so, jetzt habn’mas bereits …«
»Des is«, hab i gfragt, »also endli der Seitz?«
»Der Mo meiner Frau?« moant der, »Kreuzsaxndi,
na, na, Herrschaftseitn, des waar ja glatt i.
Jetzt hast mi doch ganz«, hat im Weggeh er glacht,
»mit der Seitz-Fragerei durchanander glei bracht.«
I steh ganz verdattert, ’s verschlagt ma fast d’ Sprach.
»Sag, wia komm i an Seitz hi?« schrei i eahm no nach.
»An Seitz?« moant der Schwankl und schwenkt mit seim Huat:
»Versuach’s übern Hingerl, der kenntn recht guat!«
Бесплатный фрагмент закончился.
