Pieśń Lodu i Ognia.Текст

0
Отзывы
Читать 0 стр. бесплатно
Как читать книгу после покупки
Нет времени читать книгу?
Слушать фрагмент
Pieśń Lodu i Ognia.
Pieśń Lodu i Ognia.
− 20%
Купите электронную и аудиокнигу со скидкой 20%
Купить комплект за 1175 940,48
Pieśń Lodu i Ognia.
Pieśń Lodu i Ognia.
Pieśń Lodu i Ognia.
Аудиокнига
579,52 492,59
Подробнее
Pieśń Lodu i Ognia.
Pieśń Lodu i Ognia.
Аудиокнига
579,52 492,59
Подробнее
Pieśń Lodu i Ognia.
Pieśń Lodu i Ognia.
Аудиокнига
579,52 492,59
Подробнее
Pieśń Lodu i Ognia.
Pieśń Lodu i Ognia.
Аудиокнига
579,52 492,59
Подробнее
Pieśń Lodu i Ognia.
Pieśń Lodu i Ognia.
Аудиокнига
579,52
Подробнее
Pieśń Lodu i Ognia.
Pieśń Lodu i Ognia.
Аудиокнига
579,52
Подробнее
Pieśń Lodu i Ognia.
Pieśń Lodu i Ognia.
Аудиокнига
Читает Krzysztof Banaszyk
660,66 614,41
Подробнее
Pieśń Lodu i Ognia.
Pieśń Lodu i Ognia.
Аудиокнига
829,89
Подробнее
Pieśń Lodu i Ognia.
Pieśń Lodu i Ognia.
Pieśń Lodu i Ognia.
Электронная книга
579,52 475,21
Подробнее
Pieśń Lodu i Ognia.
Pieśń Lodu i Ognia.
Электронная книга
662,31 503,36
Подробнее
Pieśń Lodu i Ognia
Pieśń Lodu i Ognia
Электронная книга
662,31 503,36
Подробнее
Шрифт:Меньше АаБольше Аа


Tę książkę poświęcam swym fanom

takim jak Lodey, Trebla, Stego, Pod

Caress, Yags, X-Ray i Mr. X,

Kate, Chataya, Mormont, Mich,

Jamie, Vanessa, Ro,

Stubby, Louise, Agravaine,

Wert, Malt, Jo,

Mouse, Telisiane, Blackfyre,

Bronn Stone, Coyote's Daughter

i cała reszta szaleńców ze stowarzyszenia

Brotherhood Without Banners.

twórcom fanowskich stron internetowych:

Eliowi i Lindzie, lordom Westeros,

Winterowi i Fabiowi z WIC

oraz Gibbsowi z Dragonstone,

który dał początek temu wszystkiemu

ludziom z Asshai w Hiszpanii,

którzy zaśpiewali nam o niedźwiedziu i dziewicy cud,

cudownym fanom z Włoch,

którzy dali mi tak wiele wina,

czytelnikom z Finlandii, Niemiec,

Brazylii, Portugalii, Francji, Holandii

i wszystkich innych odległych krajów,

w których czekaliście na ten taniec

a także wszystkim przyjaciołom i fanom,

których jeszcze nie spotkałem.

Dziękuję za cierpliwość.




Dokument chroniony elektronicznym znakiem wodnym

This ebook was bought on LitRes

KSIĄŻĘ WINTERFELL

Kominek wypełniał zimny czarny popiół, komnatę ogrzewały wyłącznie świece. Gdy tylko ktoś otworzył drzwi, ich płomienie kołysały się i drżały. Panna młoda również dygotała. Ubrali ją w białą wełnianą suknię ozdobioną koronkami. Rękawy i gorsecik obszyto słodkowodnymi perłami, a na nogach miała pantofelki z jeleniej skóry, ładne, ale niezbyt ciepłe. Twarz dziewczyny była blada i bezkrwista.

Lico wyrzeźbione z lodu — pomyślał Theon Greyjoy, narzucając jej na ramiona obszyty futrem płaszcz. Trup zagrzebany w śniegu.

— Pani. Już czas.

Za drzwiami grała muzyka, lutnia, dudy i bęben.

Panna młoda uniosła wzrok. Jej brązowe oczy lśniły w blasku świec.

— Będę dla niego dobrą i w… wierną żoną. S… sprawię mu przyjemność i urodzę synów. Zobaczy, że będę dla niego lepszą żoną niż prawdziwa Arya.

Takie słowa mogą cię kosztować życie albo nawet więcej. Tę lekcję przyswoił sobie jako Fetor.

— Jesteś prawdziwą Aryą, pani. Aryą z rodu Starków, córką lorda Eddarda, dziedziczką Winterfell. — Jej imię, musiała się dowiedzieć, jak ma na imię. — Aryą Wszędobylską. Siostra zwała cię Aryą o Końskim Pysku.

— To ja wymyśliłam to przezwisko. Miała długą końską twarz. Nie taką jak moja. Ja byłam ładna. — Z jej oczu wreszcie popłynęły łzy. — Nigdy nie byłam piękna jak Sansa, ale wszyscy mówili, że jestem ładna. Czy lord Ramsay też tak myśli?

— Tak — skłamał. — Tak mi powiedział.

— Ale on wie, kim jestem. Kim naprawdę jestem. Widzę to, kiedy na mnie patrzy. Widzę w nim mnóstwo gniewu, nawet gdy się uśmiecha, ale to nie moja wina. Mówią, że on lubi zadawać ból.

— Pani, nie powinnaś słuchać takich… kłamstw.

— Mówią, że cię okaleczył. Twoje ręce i…

Zaschło mu w ustach.

— Za… zasłużyłem na to. Rozgniewałem go. Nigdy nie wolno ci go rozgniewać. Lord Ramsay to… słodki i dobry człowiek. Jeśli go zadowolisz, będzie dla ciebie miły. Musisz być dobrą żoną.

— Pomóż mi. — Złapała się go kurczowo. — Proszę. Patrzyłam na ciebie, jak bawiłeś się mieczem na dziedzińcu. Byłeś taki przystojny. — Gdybyśmy uciekli, mogłabym zostać twoją żoną albo… albo twoją… twoją kurwą… co tylko byś zechciał. Byłbyś moim mężczyzną.

Theon wyrwał rękę z uścisku.

— Nie… nie jestem mężczyzną. — Mężczyzna by jej pomógł. — Po prostu… po prostu bądź Aryą, bądź jego żoną. — Jeyne. Nazywa się Jeyne Poole i musi czuć ból. Muzyka stawała się coraz bardziej natarczywa. — Już czas. Otrzyj łzy z oczu. — Ma brązowe oczy. Powinny być szare. Ktoś to zauważy. Ktoś sobie przypomni. — Świetnie. A teraz się uśmiechnij.

Dziewczyna spróbowała to zrobić. Jej drżąca warga uniosła się i znieruchomiała, odsłaniając zęby. Są białe i ładne — pomyślał. Ale jeśli go rozgniewa, to wkrótce się zmieni. Kiedy otworzył drzwi, trzy z czterech świec zgasły. Poprowadził pannę młodą we mgłę, gdzie czekali weselni goście.

— Dlaczego ja? — zapytał, gdy lady Dustin poinformowała go, że musi poprowadzić pannę młodą do ślubu.

— Jej ojciec nie żyje i wszyscy bracia też. Matka poległa w Bliźniakach. Stryjowie i wujowie zaginęli, nie żyją albo są w niewoli.

— Nadal ma brata. — Nadal ma trzech braci. — Jon Snow służy w Nocnej Straży.

— To przyrodni brat z nieprawego łoża, w dodatku związany przysięgą z Murem. Byłeś podopiecznym jej ojca, kimś najbliższym żyjącego kuzyna. Wypada, byś to ty poprowadził ją do ślubu.

Kimś najbliższym żyjącego kuzyna. Theon Greyjoy wychowywał się z dziećmi lorda Eddarda. Rozpoznałby fałszywą Aryę. Jeśli potwierdzi tożsamość podstawionej przez Boltonów dziewczyny, północni lordowie, którzy zgromadzili się w Winterfell, by być świadkami ślubu, nie będą mieli podstaw, aby kwestionować jej prawowitość. Stoutowie i Slate'owie, Kurwistrach Umber, swarliwi Ryswellowie, ludzie Hornwoodów i kuzyni Cerwynów, gruby lord Wyman Manderly… żaden z nich nie znał córek Neda Starka nawet w połowie tak dobrze jak on. Nawet jeśli niektórzy mieli jakieś wątpliwości, z pewnością okażą wystarczająco wiele rozsądku, by zachować je dla siebie.

Wykorzystują mnie jako zasłonę dla oszustwa, nadają swemu kłamstwu moją twarz. Roose Bolton kazał mu znowu ubrać się jak lord po to, by mógł odegrać swą rolę w tej komedianckiej farsie. Gdy już będzie po wszystkim, gdy odbędą się ślub i pokładziny fałszywej Aryi, Bolton nie będzie więcej potrzebował Theona Sprzedawczyka.

— Jeśli dobrze się nam przysłużysz w tej sprawie, po pokonaniu Stannisa zastanowimy się, jak najlepiej przywrócić ci siedzibę twojego pana ojca — obiecał jego lordowska mość swym cichym głosem, stworzonym do kłamstw i szeptów. Theon nie wierzył w ani jedno jego słowo. Zatańczy dla nich ten taniec, ponieważ nie ma wyboru, ale potem… Potem odda mnie Ramsayowi — pomyślał. A on zabierze mi jeszcze kilka palców i znowu zrobi ze mnie Fetora. Chyba że bogowie będą łaskawi, Stannis Baratheon uderzy na Winterfell i wyrżnie wszystkich, wliczając jego. To najlepsze, na co mógł liczyć.

O dziwo, w bożym gaju było cieplej. Poza jego granicami Winterfell pokrywała twarda biała skorupa. Na zdradzieckich ścieżkach zalegała gołoledź, a pokrywający fragmenty wybitych szyb Szklanych Ogrodów szron lśnił w blasku księżyca. Pod murami nagromadziły się zaspy brudnego śniegu wypełniające wszystkie nisze i zagłębienia. Niektóre były tak wysokie, że całkowicie zasłaniały ukryte za nimi drzwi. Pod śniegiem krył się szary popiół i zwęglone fragmenty, a tu i ówdzie również poczerniała belka albo sterta kości nadal ozdobiona strzępkami skóry i włosów. Sople długie jak kopie zwisały z blanków i otaczały wieże na kształt sztywnej białej brody. W bożym gaju ziemi nie skuł jednak lód, a z gorących stawów buchała para, ciepła niczym oddech niemowlęcia.

Pannę młodą obleczono w biało-szary strój. Te same kolory nosiłaby prawdziwa Arya, gdyby pożyła wystarczająco długo, by wyjść za mąż. Theon wdział czarno-złoty płaszcz, spięty na ramieniu prostym żelaznym krakenem, wykutym dla niego przez kowala z Barrowton. Pod kapturem kryły się jednak rzadkie białe włosy, a cerę miał szarawą jak starzec. Wreszcie zostałem Starkiem — pomyślał. Przeszedł przez kamienny łuk drzwi, prowadząc pod rękę pannę młodą. Wokół ich nóg tańczyły kosmyki mgły. Drżący werbel bębna brzmiał jak bicie serca dziewicy, a dudy wabiły ich wysokimi, słodkimi tonami. Na ciemnym niebie unosił się sierp księżyca, przypominający oko spoglądające przez jedwabną zasłonę.

Theon Greyjoy znał ten boży gaj. W dzieciństwie puszczał tu kaczki na zimnym czarnym stawie pod czardrzewem, ukrywał swe skarby w dziupli starego dębu i polował na wiewiórki z łukiem własnej roboty. Gdy był już większy, moczył w gorących źródłach siniaki, których się nabawił, ćwicząc na dziedzińcu z Robbem, Jorym i Jonem Snow. Wśród kasztanowców, wiązów i żołnierskich sosen znajdował miejsca, w których mógł się ukryć, gdy chciał być sam. Tam właśnie po raz pierwszy pocałował dziewczynę. Później inna dziewczyna zrobiła z niego mężczyznę na podartej kołdrze w cieniu wysokiego szarozielonego drzewa strażniczego.

Nigdy jednak nie widział bożego gaju takiego, jaki był teraz, szarego i upiornego, wypełnionego ciepłą mgłą, unoszącymi się w powietrzu światłami oraz szeptami dobiegającymi zewsząd i znikąd. Z gorących źródeł buchała para. Ciepłe opary wydobywające się z ziemi spowijały pnie drzew swym wilgotnym tchnieniem i wspinały się po murach, zaciągając szare zasłony na wychodzących na boży gaj oknach.

Było tu coś w rodzaju ścieżki, kręta wąska dróżka wyłożona spękanymi omszałymi kamieniami, ledwie widoczna pod naniesioną przez wiatr ziemią i spadłymi z drzew liśćmi. Grube brązowe korzenie wyłażące spod nich czyniły ją zdradziecką. Poprowadził tą ścieżką pannę młodą. Jeyne. Nazywa się Jeyne Poole i musi czuć ból. Nie wolno mu tak myśleć. Gdyby to imię wyrwało mu się z ust, mogłoby to go kosztować palec albo ucho. Szedł powoli, uważając na każdy krok. Brakowało mu kilku palców u nóg i potykał się przez to, kiedy się śpieszył. Nie mógł sobie na to pozwolić. Gdyby zakłócił w ten sposób wesele lorda Ramsaya, lord Ramsay mógłby go ukarać za niezgrabność, obdzierając winną jej stopę ze skóry.

 

Mgła była tak gęsta, że widział tylko najbliższe drzewa. Za nimi majaczyły wysokie cienie i słabe światła. Przy krętej ścieżce i między drzewami paliły się świece przypominające blade świetliki unoszące się w gęstej szarej zupie. Wszystko wyglądało tu jak w jakimś niezwykłym podziemnym królestwie, ponadczasowym miejscu między światami, gdzie potępieńcy wędrowali smętnie przez pewien czas, nim w końcu znaleźli drogę na dół, do tego z piekieł, na które zasłużyli swymi grzechami. Czy wszyscy umarliśmy? Czy Stannis przybył i zabił nas we śnie? Czy bitwa dopiero nadejdzie, czy już ją stoczono i przegrano?

Tu i ówdzie jasno płonęły pochodnie. Ich czerwonawy blask padał na twarze weselnych gości. W rozproszonym przez mgłę świetle ich oblicza wydawały się zwierzęce, nie do końca ludzkie, wypaczone. Lord Stout stał się mastifem, stary lord Locke sępem, Kurwistrach Umber chimerą, Duży Walder Frey lisem, a Mały Walder czerwonym bykiem. Brakowało mu tylko kółka w nosie. Twarz Roose'a Boltona była jasnoszarą maską z dwoma kawałkami brudnego lodu zamiast oczu. Na drzewach siedziało mnóstwo kruków. Przycupnięte na nagich brązowych konarach ptaszyska stroszyły pióra, spoglądając na widowisko na dole. Ptaki maestera Luwina. Luwin nie żył, a wieżę maestera spalono, ale kruki nie odleciały. To jest ich dom. Theon zadał sobie pytanie, jak by to było mieć dom.

Wtem mgły się rozstąpiły, jak kurtyna na komedianckim przedstawieniu, gdy nadejdzie pora, by pokazać nową scenę. Ujrzeli przed sobą drzewo serce szeroko rozpościerające białe jak kość konary. Pod grubym białym pniem leżały sterty czerwonych i brązowych liści. Na czardrzewie siedziało najwięcej kruków, mamroczących do siebie w sekretnym języku swego stada. Na dole stał Ramsay Bolton. Miał na sobie buty z cholewami, wykonane z miękkiej szarej skóry, oraz wams z czarnego aksamitu przepasany szarfą z różowego jedwabiu i błyszczący od małych granacików. Na jego twarzy tańczył uśmiech.

— Kto idzie? — Usta miał wilgotne, a szyję nad kołnierzem czerwoną. — Kto przychodzi przed oblicze boga?

— Arya z rodu Starków przybywa, by wziąć ślub — odpowiedział Theon. — Kobieta, która już dorosła i zakwitła, szlachetnie urodzona i z prawego łoża, błaga o błogosławieństwo bogów. Kto po nią przyszedł?

— Ja — odpowiedział Ramsay. — Ramsay z rodu Boltonów, lord Hornwood i dziedzic Dreadfort. Ja po nią przychodzę. Kto ją przyprowadził?

— Theon z rodu Greyjoyów, który był podopiecznym jej ojca. — Zwrócił się ku pannie młodej. — Lady Aryo, czy przyjmiesz tego mężczyznę?

Uniosła spojrzenie. Ma brązowe oczy, nie szare. Czy wszyscy tu są ślepi? Nie odzywała się przez długą chwilę, ale jej oczy błagały. To twoja szansa. Powiedz im. Powiedz im to teraz. Wykrzycz przy wszystkich swoje imię, powiedz im, że nie jesteś Aryą Stark, niech cała północ usłyszy, że zmuszono cię do odegrania tej roli. Rzecz jasna, skończyłoby się to dla niej śmiercią i dla niego również, ale rozgniewany Ramsay mógłby ich zabić szybko. Niewykluczone, że starzy bogowie północy przyznaliby im tę drobną łaskę.

— Przyjmuję tego mężczyznę — wyszeptała dziewczyna.

W otaczającej ich mgle migotało sto świec, bladych jak spowite całunem gwiazdy. Theon odsunął się na bok. Ramsay i panna młoda wzięli się za ręce i uklękli przed drzewem sercem, pochylając głowy na znak poddania. Czerwone oczy wyrzeźbione w czardrzewie spoglądały na nich z góry, a wielkie usta tego samego koloru otwierały się, jakby zaraz miały się zaśmiać. Quork — odezwał się jeden z siedzących na gałęziach kruków.

Po chwili bezgłośnej modlitwy mężczyzna i kobieta wstali. Ramsay rozpiął płaszcz nałożony przed chwilą pannie młodej przez Theona, gruby ubiór z białej wełny obszyty szarym futrem i ozdobiony wilkorem rodu Starków. Na jego miejsce nałożył jej różowy, upstrzony czerwonymi granatami, podobnymi do tych, które miał na wamsie. Na plecach umieszczono herb Dreadfort ze sztywnej czerwonej skóry, złowrogi i obrzydliwy.

W jednej chwili było po wszystkim. Na północy śluby trwały krócej. Theon pomyślał, że to dzięki brakowi kapłanów. Tak czy inaczej, to była dla niego łaska. Ramsay Bolton uniósł żonę w ramionach i ruszył przez mgłę. Lord Bolton i jego lady Walda podążyli za nim. Dalej szła cała reszta. Znowu zabrzmiała muzyka. Bard Abel zaczął śpiewać „Dwa serca, które biją jak jedno". Dwie z jego kobiet dołączyły swe głosy do jego głosu, tworząc słodką harmonię.

Theon zadał sobie pytanie, czy powinien odmówić modlitwę. Czy starzy bogowie mnie usłyszą, jeśli to zrobię? Nie byli jego bogami, nigdy nimi nie byli. Był żelaznym człowiekiem, synem Pyke, i oddawał cześć Utopionemu Bogu z wysp… ale Winterfell leżało bardzo wiele mil od morza. Minęło tyle lat, odkąd jakiś bóg go usłyszał. Nie wiedział, kim jest, kim był, czym się stał, dlaczego jeszcze żyje i po co w ogóle się urodził.

— Theon — rozległ się szept.

— Kto to powiedział? — zapytał, unosząc nagle głowę. Widział tylko drzewa i spowijającą je mgłę. Głos był słaby niczym szelest liści i zimny jak nienawiść. Głos boga albo ducha. Ilu ludzi zginęło dnia, gdy zdobył Winterfell? A ilu więcej dnia, gdy je stracił? Dnia, w którym Theon Greyjoy zginął, by narodzić się na nowo jako Fetor. Nazywam się Fetor, muszę wrzeszczeć przeto.

Nagle poczuł, że nie chce tu być.

Gdy tylko opuścił boży gaj, zimno zacisnęło na nim kły niczym zgłodniały wilk. Pochylił głowę pod wiatr, zmierzając pośpiesznie do Wielkiej Komnaty w ślad za długim szeregiem świec i pochodni. Lód chrzęścił mu pod butami. Nagły powiew zerwał mu kaptur, jakby duch wyciągnął ku niemu lodowate palce, pragnąc ujrzeć jego twarz.

Dla Theona Greyjoya Winterfell było pełne duchów.

To nie był zamek, który pamiętał z czasów lata swej młodości. Zraniono go i zdruzgotano, przerodził się z reduty w ruiny, pełne wron i trupów. Potężny podwójny mur kurtynowy nadal stał, jako że granit niełatwo poddaje się ogniowi, ale większość wież i donżonów wewnątrz nie miała dachów. Kilka nawet się zawaliło. Strzechy i drewno pochłonął pożar, częściowo albo w całości, a pod wybitymi szybami Szklanego Ogrodu owoce i jarzyny, które wykarmiłyby zimą cały zamek, zwiędły, poczerniały i zmarzły. Na dziedzińcu stały namioty, na wpół zagrzebane w śniegu. Roose Bolton wprowadził do środka swój zastęp, razem z wojskami swych przyjaciół Freyów. Tysiące ludzi gnieździły się wśród ruin, tłoczyły na wszystkich dziedzińcach, spały w piwnicach, pod pozbawionymi dachów wieżami i w opuszczonych od stuleci budynkach.

Z odbudowanych kuchni i nakrytej nowym dachem wieży koszar buchały kłęby szarego dymu. Z ukoronowanych śniegiem blanków zwisały sople. Z Winterfell odpłynęły wszelkie barwy, pozostawiając tylko szarość i biel. Kolory Starków. Theon nie wiedział, czy powinien to uznać za złowróżbny, czy za pocieszający znak. Nawet niebo było szare. Szarość, szarość i jeszcze większa szarość. Na co by nie spojrzeć, wszystko jest szare, poza tylko oczyma panny młodej. One były brązowe. Wielkie, brązowe i pełne strachu. To było niesprawiedliwe, że szukała ratunku u niego. Czy miał jej zdaniem gwizdnąć, wyczarować skrzydlatego konia i zabrać ją stąd, jak jakiś bohater z historii, które tak z Sansą kochały? Nie potrafił pomóc nawet samemu sobie. Nazywam się Fetor, jestem tchórzem przeto.

Na dziedzińcu kołysali się na konopnych sznurach wisielcy o twarzach białych od szronu. Gdy straż przednia Boltona dotarła do Winterfell, w zamku pełno było nielegalnych osadników. Ponad dwa tuziny ludzi wygnano pod groźbą włóczni z gniazd, które zrobili sobie w na wpół zburzonych wieżach i donżonach. Najśmielszych i najbardziej wojowniczych powieszono, a resztę zagoniono do pracy. Lord Bolton oznajmił im, że jeśli będą mu dobrze służyć, okaże im łaskę. W pobliskim wilczym lesie było pod dostatkiem drewna i kamieni. Najpierw zbudowano nowe solidne bramy, na miejsce tych, które spalono. Potem usunięto zawalony dach Wielkiej Komnaty i pośpiesznie zastąpiono go nowym. Po ukończeniu prac lord Bolton powiesił robotników. Dotrzymał słowa i okazał im łaskę. Ani jednego nie obdarł ze skóry.

Do tego czasu na miejsce dotarła już reszta armii Boltona. Gdy nad Winterfell zawodził dmący z północy wicher, rozwiesili nad murami chorągiew króla Tommena z jeleniem i lwem, a poniżej drugą, z obdartym ze skóry człowiekiem Dreadfort. Theon przybył tu z taborami Barbrey Dustin, towarzysząc samej pani, pospolitemu ruszeniu z Barrowton oraz narzeczonej. Lady Dustin uparła się, że to ona powinna się opiekować lady Aryą do chwili zawarcia ślubu, ale ten czas już się skończył. Teraz należy do Ramsaya. Powiedziała słowa. Ślub uczynił jej męża lordem Winterfell. Dopóki Jeyne będzie uważała, by go nie rozgniewać, nie powinien mieć powodu jej krzywdzić. Arya. Nazywa się Arya.

Choć Theon nosił obszyte futrem rękawice, wkrótce poczuł w dłoniach intensywny ból. Często to właśnie ręce bolały go najbardziej, zwłaszcza brakujące palce. Czy jednak naprawdę były czasy, gdy kobiety pragnęły jego dotyku? Ogłosiłem się księciem Winterfell i oto, co z tego wynikło. Myślał, że jeszcze za sto lat ludzie będą śpiewać o nim pieśni i opowiadać o jego odwadze. Ale jeśli ktoś teraz o nim wspominał, zwał go Theonem Sprzedawczykiem, a opowieści mówiły o jego zdradzie. To nigdy nie był mój dom. Byłem tu zakładnikiem. Lord Stark nie traktował go okrutnie, ale zawsze dzielił ich od siebie długi cień jego stalowego miecza. Był dla mnie dobry, ale nigdy nie okazywał mi ciepła. Wiedział, że pewnego dnia może być zmuszony skazać mnie na śmierć.

Theon kluczył między namiotami z opuszczonym wzrokiem. Na tym dziedzińcu nauczyłem się walczyć — pomyślał, wspominając ciepłe letnie dni spędzane na ćwiczebnych walkach z Robbem i Jonem Snow, pod czujnym spojrzeniem starego ser Rodrika. Był jeszcze wtedy kompletny, potrafił ująć rękojeść miecza równie dobrze jak inni. Z dziedzińcem wiązały się jednak również mroczniejsze wspomnienia. Tu właśnie zwołał ludzi Starków nocą, gdy Bran i Rickon uciekli z zamku. Ramsay był wtedy Fetorem i stał u jego boku, szepcząc mu do ucha, że powinien obedrzeć ze skóry paru jeńców, by mu powiedzieli, gdzie się ukryli chłopcy. Dopóki ja jestem księciem Winterfell, nikogo tu nie obedrze się ze skóry — odpowiedział wtedy Theon, nie mając pojęcia, jak krótko potrwają jego rządy. Nikt z nich nie chciał mi pomóc. Znałem wszystkich pół życia, ale nikt z nich nie chciał mi pomóc. Mimo to zrobił, co tylko mógł, by zapewnić im ochronę, ale gdy Ramsay zdjął maskę Fetora, zabił wszystkich, podobnie jak żelaznych ludzi Theona. Podpalił mój dom. To było ostatnie, co zobaczył w dzień upadku zamku. Płonący Śmieszek stanął dęba, kwicząc i młócąc kopytami. Ogień ogarnął jego grzywę, a oczy były białe z przerażenia. Tutaj, na tym dziedzińcu.

Majaczyły przed nim drzwi Wielkiej Komnaty. W porównaniu z tymi, które się spaliły, wydawały się brzydkie i prymitywne. Ich niewygładzone deski połączono pośpiesznie. Na straży pod nimi stało dwóch włóczników. Okryci grubymi futrami mężczyźni garbili się i drżeli z zimna. Ich brody pokrywała warstewka lodu. Spoglądali z niechęcią na Theona, który, utykając, wszedł na schody, popchnął prawe skrzydło drzwi i wśliznął się do środka.

W komnacie było cudownie ciepło. Oświetlały ją pochodnie. Theon nigdy nie widział w niej takiego tłoku. Pozwolił, by ogarnęła go fala ciepła, a potem ruszył w głąb sali. Ludzie siedzieli na ławach, ściśnięci tak ciasno, że służba musiała się przeciskać między nimi. Nawet rycerze i lordowie siedzący powyżej sali mieli mniej miejsca niż zwykle.

Blisko podwyższenia stał Abel, brzdąkający na lutni i śpiewający „Piękne dziewice lata". Każe się zwać bardem, ale w rzeczywistości jest raczej stręczycielem. Lord Manderly przywiózł z Białego Portu muzyków, ale żaden z nich nie był minstrelem. Dlatego gdy Abel zjawił się u bram z lutnią i sześcioma kobietami, przywitano go z radością.

— Dwie siostry, dwie córki, jedna żona i moja stara matka — przedstawił je śpiewak, mimo że żadna z kobiet nie była do niego podobna. — Niektóre tańczą, niektóre śpiewają, jedna gra na dudach, a jedna na bębnie. Są też z nich dobre praczki.

 

Bard czy stręczyciel, Abel miał niezły głos i radził też sobie z grą na lutni. Tutaj, wśród ruin, nie można było liczyć na nic lepszego.

Na ścianach rozwieszono chorągwie: końskie głowy Ryswellów, złota, brązowa, szara i czarna, ryczący olbrzym rodu Umberów, kamienna dłoń rodu Flintów z Palca Flinta, łoś Hornwoodów, tryton Manderlych, czarny topór Cerwynów i sosny Tallhartów. Ich jaskrawe kolory nie w pełni jednak zasłaniały poczerniałe ściany ani deski, którymi zabito dziury po oknach. Nawet dach nie wyglądał jak trzeba. Nowe belki były jasne i lekkie, podczas gdy stare krokwie poczerniały przez stulecia od dymu.

Największe chorągwie umieszczono za podwyższeniem. Za panną młodą i panem młodym wisiały wilkor Winterfell i obdarty ze skóry człowiek Dreadfort. Widok chorągwi Starków wstrząsnął Theonem bardziej, niż się tego spodziewał. To się nie zgadza, tak samo jak jej oczy. Herbem rodu Poole'ów był niebieski talerz na białym tle, z szarym otokiem. Taką chorągiew powinni zawiesić.

— Theon Sprzedawczyk — mruknął ktoś, gdy przechodził. Inni odwracali wzrok na jego widok. Ktoś splunął. Czemu by nie? Był zdrajcą, który zdobył Winterfell podstępem, zamordował przybranych braci, wydał swych rodaków na obdarcie ze skóry w Fosie Cailin i zaprowadził przybraną siostrę do łoża lorda Ramsaya. Dla Roose'a Boltona mógł być użyteczny, ale prawdziwi ludzie z północy z pewnością nim gardzili.

Brak palców u lewej stopy skazywał go na niezgrabny, pokraczny krok, który wyglądał komicznie. Usłyszał za plecami kobiecy śmiech. Nawet tutaj, w tym zamku, który przerodził się w na wpół zamarznięty cmentarz, otoczony ze wszystkich stron przez śnieg, lód i śmierć, były kobiety. Praczki. To był eufemizm zastępujący słowo „markietanka", będące z kolei bardziej uprzejmym określeniem kurwy.

Theon nie miał pojęcia, skąd się brały. Po prostu zjawiały się w pewnej chwili, jak czerwie na trupie albo kruki po bitwie. Przyciągały je wszystkie armie. Niektóre były zatwardziałymi kurwami, zdolnymi w jedną noc przyjąć dwudziestu mężczyzn i upić wszystkich do nieprzytomności. Inne wyglądały jak niewinne dziewice, ale to była tylko ich zawodowa sztuczka. Jeszcze inne były obozowymi żonami. Żołnierze wiązali się z nimi słowami wyszeptanymi przed takim czy innym bogiem, ale gdy wojna się kończyła, zawsze o nich zapominali. Grzały nocą łoże mężczyzny, rankiem łatały mu buty, wieczorem gotowały kolację, a po bitwie ograbiały jego trupa. Niektóre nawet czasami prały. Często towarzyszyły im bękarty, nieszczęsne brudne stworzenia zrodzone w takim czy innym obozie. Nawet takie kobiety drwiły z Theona Sprzedawczyka. Niech się śmieją. Jego duma umarła tutaj, w Winterfell. W lochach Dreadfort nie było na nią miejsca. Gdy człowiek zazna pocałunków obdzierającego ze skóry noża, śmiech nie może mu już sprawić bólu.

Krew i urodzenie dały mu miejsce na podwyższeniu, na końcu stołu, tuż pod ścianą. Po jego lewej stronie siedziała lady Dustin, jak zwykle odziana w strój z czarnej wełny, prosto skrojony i pozbawiony ozdób. Po prawej nie było nikogo. Boją się, by nie spłynęła na nich hańba. Roześmiałby się, gdyby się ośmielił.

Pannie młodej przydzielono najbardziej honorowe miejsce między Ramsayem a jego ojcem. Siedziała ze spuszczonymi oczyma, gdy Roose Bolton wzniósł toast na cześć lady Aryi.

— W ich dzieciach dwa nasze starożytne rody połączą się w jedno, a długotrwała wrogość między Starkami a Boltonami wreszcie się zakończy. — Mówił tak cicho, że wszyscy w komnacie umilkli, wytężając słuch. — Przykro mi, że nasz dobry przyjaciel Stannis nie uznał dotąd za stosowne się do nich przyłączyć — ciągnął przy akompaniamencie śmiechów. — Wiem, że Ramsay miał nadzieję sprezentować lady Aryi jego głowę w ślubnym darze. — Śmiechy stały się jeszcze głośniejsze. — Gdy w końcu się zjawi, urządzimy mu wspaniałe powitanie, godne prawdziwych ludzi z północy. Do tej chwili jedzmy, pijmy i radujmy się… bo zima już prawie nadeszła, przyjaciele, i wielu z nas nie doczeka wiosny.

Lord Białego Portu dostarczył jadła i napojów. Piwo, mocne i ciemne albo jasne, a także wino, czerwone, złote i purpurowe, przywiezione z dalekiego południa w statkach o grubych kadłubach i leżakujące w jego głębokich piwnicach. Goście weselni zajadali się krokietami z dorsza i zimową dynią, stertami rzep i wielkimi kołami sera, dymiącymi kotletami baranimi i wołowymi żeberkami spalonymi prawie na węgiel, a na koniec trzema pasztetami weselnymi, wielkimi jak koła wozu. Ich kruche wierzchy do przesytu wypełniono marchewką, cebulą, rzepą, pasternakiem i grzybami, a potem polano smakowitym brązowym sosem, w którym pływały kawałki mocno przyprawionej wieprzowiny. Ramsay odcinał kawałki falchionem, a Wyman Manderly osobiście podawał parujący jeszcze pasztet gościom, zaczynając od Roose'a Boltona i jego grubej żony z rodu Freyów. Potem przeszedł do ser Hosteena i ser Aenysa, synów Waldera Freya.

— Najlepszy pasztet, jaki w życiu jedliście, panowie — zapewnił gruby lord. — Popijcie go złotym arborskim, radując się każdym kęsem. Ja z pewnością tak zrobię.

Manderly dotrzymał słowa. Pożarł sześć porcji, po dwie z każdego z trzech pasztetów. Oblizywał wargi i klepał się po brzuchu, jedząc tak łapczywie, że aż przód jego bluzy zrobił się brązowy od sosu, a brodę upstrzyły okruchy pasztetu. Nawet gruba Walda Frey nie mogła dorównać jego żarłoczności, choć zdołała pochłonąć trzy kawałki. Ramsay również jadł ze smakiem, ale jego blada żona tylko się gapiła na leżącą na talerzu porcję. Gdy uniosła głowę i spojrzała na Theona, widział w jej wielkich brązowych oczach jedynie strach.

Do komnaty nie pozwalano wchodzić z mieczami, ale każdy mężczyzna miał sztylet, nawet Theon Greyjoy. Jak inaczej mógłby kroić mięso? Gdy tylko spojrzał na dziewczynę, która kiedyś była Jeyne Poole, czuł stal u swego pasa. Nie zdołam jej uratować, ale z łatwością mógłbym ją zabić — pomyślał. Nikt by się tego nie spodziewał. Poproszę, by zaszczyciła mnie tańcem, a potem poderżnę jej gardło. To byłby akt łaski, czyż nie? A jeśli starzy bogowie słyszeli moją modlitwę, Ramsay może mnie zabić w gniewie. Theon nie bał się śmierci. W lochach Dreadfort dowiedział się, że są znacznie gorsze rzeczy. Ramsay nauczył go tego, palec po palcu, a on z pewnością nigdy nie zapomni tej lekcji.

— Nic nie jesz — zauważyła lady Dustin.

— To prawda.

Jedzenie nie było dla niego łatwe. Ramsay połamał mu tyle zębów, że żucie sprawiało mu ból. Picie było łatwiejsze, choć musiał ściskać kielich w dwóch dłoniach, żeby go nie wypuścić.

— Nie lubisz wieprzowego pasztetu, panie? Nasz tłusty przyjaciel próbuje nas przekonać, że to najlepszy pasztet, jaki jedliśmy w życiu. — Wskazała kielichem na lorda Manderly'ego. — Widziałeś kiedyś równie szczęśliwego tłuściocha? Prawie tańczy. Własnoręcznie podaje ludziom pasztet.

Lady Dustin miała rację. Lord Białego Portu był żywym obrazem wesołego grubasa. Śmiał się i uśmiechał, żartował z innymi lordami i klepał ich po plecach, wołał do muzyków, domagając się to tej, to tamtej melodii.

— Zaśpiewaj nam „Noc, która się skończyła", minstrelu — ryknął. — Wiem, że pannie młodej to się spodoba. Albo zaśpiewaj nam o młodym dzielnym Dannym Flincie, żeby nas skłonić do łez.

Patrząc na niego, można by pomyśleć, że to on jest nowożeńcem.

— Jest pijany — stwierdził Theon.

— Zalewa własny strach. Jest tchórzem do szpiku kości.

Czyżby? Theon nie był tego pewien. Synowie lorda Wymana również byli grubi, ale nigdy nie okryli się w bitwie hańbą.

— Żelaźni ludzie ucztują również przed bitwą. Ostatni smak życia, gdyby czekała ich śmierć. Jeśli Stannis nadejdzie…

— Nadejdzie. Musi. — Lady Dustin zachichotała. — A gdy to się stanie, grubas zleje się ze strachu. Jego syn zginął na Krwawych Godach, a on dzielił się z Freyami chlebem i solą, przywitał ich pod swoim dachem i obiecał jednemu z nich swą wnuczkę. A teraz podaje im pasztet. Manderly'owie uciekli kiedyś z południa, wygnani przez wrogów ze swych włości i twierdz. Krew się nie zmienia. Nie wątpię, że grubas z radością zabiłby nas wszystkich, ale brak mu odwagi. W tym spoconym cielsku bije serce równie tchórzliwe i podłe, jak… hm… twoje.

Jej ostatnie słowo było jak uderzenie bicza, ale Theon nie śmiał odwdzięczyć się tym samym. Wszelka bezczelność mogła go kosztować kolejny kawałek skóry.

— Pani, jeśli sądzisz, że lord Manderly pragnie nas zdradzić, to lordowi Boltonowi powinnaś o tym powiedzieć.

Купите 3 книги одновременно и выберите четвёртую в подарок!

Чтобы воспользоваться акцией, добавьте нужные книги в корзину. Сделать это можно на странице каждой книги, либо в общем списке:

  1. Нажмите на многоточие
    рядом с книгой
  2. Выберите пункт
    «Добавить в корзину»