Читать книгу: «Звуки старины»
«Servus Amoris»
O ne perdas me, Potens!
Sunt certa, et non sunt vera.
Non ponunt nubes ascensum tuum -
Toto corpore tonitrui audire possum.
Sub umbra montis trementis cinere
I o mea: mirifica misericordias tuas,
De Athenis divinis
Multitudo hominum amorem exspectabat.
Carissime Deus, ignosce mihi!
Aliquando punivit. Non sufficit?
Ego rabidus, amandum eam solam,
Sunt doloremque quisquam.
Peccata mea redemi.
Agony peribat amor.
Nunc poetam scribo.
antequam fieri potest separatio,
Ad eum semper vidi.
Umbra eius mutabilis.
O pauper servus! Et catenis cecidit pedibus meis,
I britanni ubbidiscono, ma vengono respinti
Sed veritas entis est dura…
Et non poterat vivere liberum amplius.
O ne perdas me, Potens!
Sunt certa, et non sunt vera.
Non ponunt nubes ascensum tuum -
Toto corpore tonitrui audire possum.
Sub umbra montis trementis cinere
I o mea: mirifica misericordias tuas,
De Athenis divinis
Multitudo hominum amorem exspectabat.
Carissime Deus, ignosce mihi!
Aliquando punivit. Non sufficit?
Ego rabidus, amandum eam solam,
Sunt doloremque quisquam.
Peccata mea redemi.
Agony peribat amor.
Nunc poetam scribo.
antequam fieri potest separatio,
Ad eum semper vidi.
Umbra eius mutabilis
ПЕРЕВОД:
«РабЛюбви»
О, не губи меня, Могучий!
Хоть грешник я, но не совсем.
Не собирай над мною тучи -
грозу я слышу телом всем.
Под сенью трепетной рябины
Ждёт раб твой милости твоей,
Как от божественной Афины
Любви ждала толпа людей.
Всемилостивый, прости меня!
Наказан раз. Ужели не довольно?
Безумствую, Её одну любя,
Терзаюсь вольно и невольно.
Я искупил свои грехи
Неразделённою любовной мукой.
И вот опять пишу стихи
перед возможною разлукой,
Хоть видеть буду каждый день
Её изменчивую тень.
О, бедный раб! Упали цепи с ног,
разорваны невольничьи оковы.
Но правда бытия – она сурова…
Свободным жить уже не мог.
О, не губи меня, Могучий!
Хоть грешник я, но не совсем.
Не собирай над мною тучи -
грозу я слышу телом всем.
Под сенью трепетной рябины
Ждёт раб твой милости твоей,
Как от божественной Афины
Любви ждала толпа людей.
Всемилостивый, прости меня!
Наказан раз. Ужели не довольно?
Безумствую, Её одну любя,
Терзаюсь вольно и невольно.
Я искупил свои грехи
Неразделённою любовной мукой.
И вот опять пишу стихи
перед возможною разлукой,
Хоть видеть буду каждый день
Её изменчивую тень
«Nix flocca»
Sicut ballerina in veste alba vitta
Volans e caelo, turbo saltationis nere,
Et sunt sicut centum crystallini in terra.
Scintillat sicut tapete mollis in lunae lumine,
sicut tapete mollis in lunae lumine
ПЕРЕВОД:
«Снежинка »
Как балерина в белом платье ажурном
С неба летит, в вихре танца кружится,
И на земле словно сотни алмазов
мягким ковром в лунном свете искрится
«O quam te memorem»
Quam te amo, o pulchritudo!
O quam te memorem, virgo!
Comae tuae sunt sicut aures tritici.
Oculi eius sunt sicut duo magni lacus caerulei,
lacus caerulei.
Quam te amo, o pulchritudo!
O quam te memorem, virgo!
Comae tuae sunt sicut aures tritici.
Oculi eius sunt sicut duo magni lacus caerulei,
Labia tua tam rubra sunt quam solis occasum in mari,
in mari, in mari, in mari!
Quam te amo, o pulchritudo!
O quam te memorem, virgo!
Comae tuae sunt sicut aures tritici.
Oculi eius sunt sicut duo magni lacus caerulei,
Labia tua tam rubra sunt quam solis occasum in mari!
Comae tuae sunt sicut aures tritici.
Oculi eius sunt sicut duo magni lacus caerulei,
Labia tua tam rubra sunt quam solis occasum in mari!
ПЕРЕВОД :
« О, как я скучаю по тебе »
Как я люблю тебя, о красавица!
О, как я скучаю по тебе, дева!
Волосы твои как золотые колосья пшеницы.
Глаза как два больших голубых озера,
голубых озера.
Как я люблю тебя, о красавица!
О, как я скучаю по тебе, дева!
Волосы твои как золотые колосья пшеницы.
Глаза как два больших голубых озера,
Губы твои алые как закат солнца на море,
на море, на море, на море!
Как я люблю тебя, о красавица!
О, как я скучаю по тебе, дева!
Волосы твои как золотые колосья пшеницы.
Глаза как два больших голубых озера,
Губы твои алые как закат солнца на море!
Волосы твои как золотые колосья пшеницы.
Глаза как два больших голубых озера,
Губы твои алые как закат солнца на море!
«Phoenix»
In alta arbore
viror omnibus e
viminibus ac ramis
nidus collocatur.
Est avis Phoenix in ea sedens,
Et despicitur
super natantes,
Sub quo sunt nubes.
Sicut sol in caelo lucet,
quomodo devolat ventus,
ubi micant flumina,
ubi versantur homines in pleno adductius.
Sed lucem hanc candidam
amplius non indiget -
Per multos annos satis
iam visa est.
Tempus est nidum purgare.
Pro memoria teneo,
In oblivionem venio
Et natabo, et natabo.
Post omnia, Phoenix est memoria,
Post haec ipsa vita est:
reponens inter se,
praecurrit.
Et exarsit
sicut pulvis pyrius
Est nidus
in arbore
Aurum, fervens,
potens flamma Deus,
Creat et urit
omnia vitae viae;
clamor in stridore
silentio non audiebatur…
Sed arbor non exarescit
furibundus in ignem.
Ut ante, folia vivant,
licet nidus ardet.
A viminibus et ramulis
inter frondea, unus.
Subito exivit ignis.
Sed subito de cineribus magna
stridore venit. – Pullus?!
Orta est Phoenix -
Corona immortalitatis!
In alta arbore
quod inter frondem
viminibusque et ramis
nidus collocatur
ПЕРЕВОД:
« Феникс »
На дереве высоком
Средь зелени одно
Из веточек и прутьев
Находится гнездо.
Сидит в нем птица Феникс
И смотрит свысока
Плывут как величаво
Под нею облака.
Как светит в небе солнце,
Как ветер вниз летит
Туда, где блещут реки,
где жизнь людей кипит.
Но ей уже не нужен
Весь этот белый свет -
Она уж нагляделась
На все за много лет.
Пора гнездо очистить
Для памяти своей,
Самой же кануть в Лету
И плыть, и плыть по ней.
Ведь Феникс – это память,
Ведь это – жизнь сама:
одно другим сменяя,
вперед бежит она.
И вспыхнуло, как порох,
На дереве гнездо -
Из веточек и прутьев
Средь зелени одно.
Как золото, вскипая,
Могучий пламень-бог,
Творит и все сжигает
у жизненных дорог;
ни крика не раздалось
в гудящей тишине…
Но дерево не сохло
в бушующем огне.
Как прежде, листья живы,
Хотя горит гнездо -
Из веточек и прутьев
Средь зелени одно.
Потух пожар внезапно, -
растаял в небе дым,
Лишь тлеют угли ало, -
То дождь прошел над ним.
Но вдруг из пепла громко
Раздался писк. – Птенец?!
Восстала птица Феникс -
Бессмертия венец!
На дереве высоком
Средь зелени одно
Из веточек и прутьев
Находится гнездо…
«Puella pulcherrima»
Quam te amo, o virgo pulchra!
Tu es enim caelesti pulchritudinem, deam!
Comae tuae sunt sicut aures tritici.
Oculi eius sunt sicut duo magni lacus caerulei.
Labia tua tam rubra sunt quam solis occasum in mari!
Et vox tua quasi fluvius argenteus
in valle fluens.
Et vox tua quasi fluvius argenteus
in valle fluens.
Quam te amo, o virgo pulchra!
Tu es enim caelesti pulchritudinem, deam!
ПЕРЕВОД:
« Самая красивая девушка »
Как я люблю тебя, о прекрасная дева!
Небесной красоты ты, богиня!
Волосы твои как золотые колосья пшеницы.
Глаза как два больших голубых озера.
Губы твои алые как закат солнца на море!
И голос твой, как серебряный ручей,
текущий в долине.
И голос твой, как серебряный ручей,
текущий в долине.
Как я люблю тебя, о прекрасная дева!
Небесной красоты ты, богиня!
«Sisyphus»
In nudo campo, ubi ventus spirat,
Quo nemo nihilque vivit,
Mons est, qui caput frangit
Praecipitans fuga nubium.
Atra devexa, levia et praeceps,
unaque via ducit,
Et cupide ac sine confusione
Sisyphus a vertice saxo.
Sol exsiccata Et ventosa corpus altius
Trahit et altius -
Ultima metra manent
ad montis cacumen, Et arctiore somnii
Aeterni resolutio -
Ad saxum levandum Inaccessum cacumen,
Ut cruciatus et passio
Pro indignis vitae conmunis.
Sed lapis iterum cadit,
Devolat, omnia e via verrens,
Nivis ferentem exercitum … -
Di infelicibus non ignoscunt…
… Hoc iterum atque iterum repetitum est.
Et statim virens hortus
Repente coepit vivom amittere sanguinem
Et in infernum mortuum convertit.
Et, Sisyphus, quid de peccatis,
Totam vitam exegi ut expiarem,
iterum emi et
saxum trudi coactus
sum volvere.
Sed hoc iter faciens
omnem vitam meam in dolore et tormento,
Sisyphus non potuit ab ea effugere
et experientiam scientiae subire.
Sed debilis senex mortuus est
et caput eius cinereum
prostravit super lapidem,
quem ad momentum paradisi cacumen non attigit…
ПЕРЕВОД:
« Сизиф »
В голом поле, где ветер гуляет,
Где никто и ничто не живет,
Есть гора, что главой разрывает
Облаков торопливый полет.
Склоны чёрные гладки и круты,
И одна лишь тропа вверх ведёт,
А по ней с тоской и без смуты
С камнем Сизиф к вершине ползёт.
Иссушенное солнцем и ветром
Свое тело он тянет всё выше -
Остаются последние метры
до вершины горы и всё ближе
Извечной мечты разрешенье -
Поднять камень на пик недоступный,
Чтобы кончились муки-мученья
За свой быт недостойный, преступный.
Но срывается камень опять,
Вниз летит, всё сметая с дороги,
Увлекая лавинную рать… -
Не прощают несчастного боги…
…Так повторялось вновь и вновь
И некогда цветущий сад
Вдруг стал терять живую кровь
И превратился в мёртвый ад.
А Сизиф, что грехи свои
Всю жизнь стремился искупить,
Приобретал их снова и
камень в гору
вынужден катить.
Но совершая этот путь
Всю жизнь в страданиях и муке,
Сизиф с него не мог свернуть
И подчиниться опыта науке…
Но умер немощный старик
И голова его седая
Легла на камень, что на миг
Не докатил он до вершины-рая…
«A caelo factum»
O puella!
Dio crea l'uomo migliore
Gracilis sicut cupressus arbor,
Quod crescit in horto
Sub caelo caeruleo.
Oculi tui campus cornflower sunt,
Il perenne divenire dell'universo
Fila aurea capillorum,
Labia alcyoneum,
Dentes sunt sicut margaritae.
Pellis tua candidior Est Quam nix In Olympo,
Vox tua sonorae fistulae sonat.
Iter calcas sicut cervus venustus.
Humilem aspectum tuum,
Sicut tremens chamois.
ПЕРЕВОД:
« Созданная небесами »
О, юная дева!
Лучшее создание Божье.
Стройная как кипарис,
что растёт в саду
Под небом лазурным.
Очи твои – васильковое поле,
В них отразилась бескрайность Вселенной.
Волосы – пряди златые,
Губы – кораллы,
Как жемчужины – зубы.
Кожа твоя белее, чем снег на Олимпе,
Звонкой свирелью твой голос звучит.
Грациозною ланью ступаешь тропою.
Смиренный взгляд твой,
Как у трепетной серны
« Desperatio »
Vetera oblectamenta abierunt,
Nebula somniorum dissipata est.
Heu, providentia non permisit
Deceptio animae cruciatae.
Erant scintillae spei
et sol viam illustravit,
Sed caelum nubibus tegitur
et fulmen pectus penetrat.
Subito risus ex facie eius evanuit
Et ab anima hiante
Clamor amarus, lugubris exsonuit,
O tonitru, ne obruas!
Sanguis ex vulnere lacerato fluit
Et bilis velut fons erumpit.
Cor iam non palpabit
Et Noah in mari lacrimarum non auxiliabitur.
Solum cerebrum vivit -
aridus, arrogans et frigidus,
Amor fortis est et odium forte est, -
Rex – Ratio, insatiabilis et liber…
Desperatio, praeteri quaeso!!!
ПЕРЕВОД:
« Отчаяние »
Прошли былые увлеченья,
Мечты рассеялся туман.
Увы, не дало провиденье
Душе истерзанной обман.
Мелькали отблески надежды
и солнце озаряло путь,
Но небо закрывают тучи
и молния пронзает грудь.
Слетела вдруг с лица улыбка
И из разверзнутой души
Раздался горький, скорбный крик,
О, гром, его не заглуши!
Из рваной раны кровь струится
И желчь фонтанной бьет струей.
Уже не будет сердце биться
И в море слезном не поможет Ной.
Жить остается только мозг -
сухой, надменный и холодный,
Любовь сильна и ненависть сильна, -
Царь-Разум, ненасытный и свободный…
Отчаянье, пройди же стороной!!!
«Timidus eram»
Timidus eram, non ausus sum
Dic verba magica.
Tacite te admirabar
Et mihi ipsi id oderam.
Interdum phrases erumpunt
Quamquam non ea quae in mente mea sunt.
Oculi inferius atque inferius demittebantur,
Indicia in terra quaerens.
Mea culpa est quod non sum celer,
Quod tum non impudens erat.
Et nihil perfeci,
Pace se privavit.
Cum tandem animum collegi,
Verba magica dixit -
In responsione, talia tonitrua audivi,
Ex eo tempore, heu, nihil audivi.
ПЕРЕВОД:
« Я робок был »
Я робок был, я не решался
Сказать заветные слова.
Тобой я молча восхищался
И ненавидел про себя.
Порою фразы вырывались
Хотя не те, что на уме.
Глаза все ниже опускались,
Ища подсказки на земле.
Сам виноват, что непроворен,
Что ненахален был тогда.
И ничего я не добился,
Лишив покоя сам себя.
Когда же смелости набрался,
Сказал заветные слова -
В ответ мне гром такой раздался,
С тех пор, увы, не слышу я
«Amor meus»
Amor meus in anima
Quomodo musica sonat:
Illa susurrat tacite,
et Illa Clamat…
ПЕРЕВОД:
« Моя любовь »
Моя любовь в душе
Как музыка звучит:
То тихо шепчет,
Криком то кричит…
«Flosculus»
Flosculus,
Caulis tenuis,
Cilia alba,
Oculus flavus parvus.
Purus et ingenuus
Dulci simplicitate,
Sole calefacta,
Rore matutino.
Caelum spectans
aspectus tuus radians,
Dies calidus
Laetus et laetus es.
Cresce, floscule,
Inscientia difficultatum
et frigidas pluvias, -
Solum lumen solis!
Si venti mali spirant
super te ululabunt,
Manus lenes
Celare ab eis.
Cor amantem,
Halitus calidus, -
Sine eos te calefacere
Tenera creatura:
Flosculus,
Caulis tenuis,
Cilia alba,
Oculus flavus parvus
ПЕРЕВОД:
« Цветочек »
Маленький цветочек,
Тонкий стебелек,
Белые ресницы,
Желтенький глазок.
Чистый и наивный
В милой простоте,
Солнышком согретый,
В утренней росе.
К небу обращенный
твой лучистый взгляд,
Теплому денечку
Счастлив ты и рад.
Ты расти, цветочек,
Не познавши бед
и дождей холодных, -
Только солнца свет!
Если злые ветры
над тобой завоют,
Ласковые руки
Пусть от них укроют.
Любящее сердце,
Теплое дыханье, -
Пусть они согреют
Нежное созданье:
Маленький цветочек,
Тонкий стебелек,
Белые ресницы,
Желтенький глазок
«Cur cor meum triste est?»
Cur cor meum triste est?
Cur melancholia in anima mea est?
Quia iterum autumnus est
Folia in horto cadunt.
Cur oculi tristes sunt?
Cur somnus perturbat?
Quia desperatum est,
Sine mutuo amore captus sum
ПЕРЕВОД:
«Отчего на сердце грустно?»
Отчего на сердце грустно?
Отчего тоска в душе?
Оттого, что снова осень
Листья сыплет во дворе.
Отчего глаза печальны?
Отчего тревожен сон?
Оттого, что безнадежно,
Безответно я влюблен
«Noli me repudiare»
Carissime! Noli me repudiare,
Poeta a te captus.
Igne amoris morior
Et vides, scis.
Carissime! Noli spem auferre
Insanus, iterum vulneratus
Cum sagitta Cupidinis. Vestimenta alba
Sanguis id macula coccinea tegit.
Optatum! Serva animam meam
Noli me perdere recusatione mala.
Et deinde ego, ut decet maritum,
Te tenerrime osculans, te amplectabor…
ПЕРЕВОД:
« Не отвергай »
Любимая! Не отвергай меня,
Тобой плененного поэта.
Я погибаю от любви огня
И ты ведь видишь, знаешь это.
Родная! Не лишай надежды
Безумца, раненного вновь
Стрелой Амура. Белые одежды
Пятном багровым покрывает кровь.
Желанная! Спаси же мою душу,
Отказом злым не погуби меня.
И я тогда, как подобает мужу,
Целуя нежно, обниму тебя…
«Vix sol mane»
Vix sol mane
Radios in fenestram meam dirige -
Eius resurrectio te iterum glorificat,
Spem nobis iterum dabit,
Et benignitatem in cor tuum admitte…
ПЕРЕВОД:
« Едва лишь солнце по утру »
Едва лишь солнце по утру
Лучи в мое окно направит -
Его восход тебя вновь славит,
Надежду нам опять подарит,
А в сердце впустит доброту…
«Victoria»
Amor vult venire ad te -
Sicut credimus in ea,
Ambulare viam tuam
per seriem damna.
Agnitio veniet,
Veniet quoque gloria,
Perge -
Fiat populus clamare «Bravo!»
ПЕРЕВОД:
«Виктория »
Придет к тебе Любовь –
Ты только в это верь,
пройди свой путь
сквозь череду потерь.
Признание придет,
придет и слава,
Иди вперед -
Пусть люди крикнут «Браво!»
«Circum te mundus»
Circum te mundus magnus est:
Spectas eum,
Oculis aperte somniantibus,
Tanta sunt in eo!
Plenus est inventionum, casuum,
Periculorum et errorum,
Et spei, et perturbationum,
Videbis in eo risum et lacrimas.
Invenias homines bonos
In via vitae tuae,
In caelo claro sol lucet,
Sub eo progredi debes.
Tam iuvenis et tam innocens,
Mea filia, anima pura,
Ama hunc mundum magnum
Et erit semper tuus!
ПЕРЕВОД:
« Мир вокруг тебя »
Вокруг тебя огромный мир:
Ты смотришь на него,
открыв мечтательно глаза, -
В нем много так всего!
Открытий полон, приключений,
Опасностей и неудач,
И ожиданий, и волнений,
Увидишь в нем и смех, и плач.
Пусть встретишь ты людей хороших
На жизненном своем пути,
На ясном небе светит солнце,
Тебе под ним вперед идти.
Так молода и так невинна,
Мое дитя, чиста душой,
Люби же этот мир огромный
И будет он навеки твой!
« Puella mea dilectissima »
Puella mea dilectissima,
Iuvenis, velut ver ipsum,
Benignis velut manus matris,
Dulcis et clara sicut sol.
Ludibunda sicut felis,
Tu es filia mea infans,
Tu es angelus meus in carne…
ПЕРЕВОД:
« Любимая ты моя девочка »
Любимая ты моя девочка,
Юна, как сама весна,
Добра словно руки матери,
Мила и как солнце ясна.
Игривая будто котёнок,
Ласковый ты мой ребёнок,
Ангел ты мой во плоти…
«Benedictus sit dies et hora»
Benedictus dies et hora,
Cum fortuna nos coniunxit.
Et sacra nostra unio
Fortior erit quam vincula firmissima
ПЕРЕВОД:
« Благословен пусть будет »
Благословен пусть будет день и час,
Когда судьба соединила нас.
И пусть священный наш союз
Прочнее будет самых прочных уз
«Requiem»
Nos fere hospites sumus
In hac Terra—domus nostra.
Per annos nobis,
sed per momentum Universo,
Hic morabimus
Pro hac vita vana.
Sed tempus advenit
Planetam relinquere,
Coram Deo stare,
Summam facere
Et sententiam audire.
Sicut mulier,
In utero infantem gerens,
Infantem parit
Pro Novo Mundo.
Sic corpus mortale
Liberas habenas animae dat,
Viam ad pacem infinitam.
Cognati abeunt,
Dilecti.
Manemus ut doleamus
In portu nostro.
Ut lugeamus
Pro iis qui in aeternum dormierunt.
Accipe, Domine noster,
Omnes animas puras defunctorum,
Da eis beatitudinem—
Nam Tu nos omnes amas:
O Omnimisericorde,
Omniignis Magne Deus!
De caelo respiciant
In eos qui manent -
Qui amant et meminerunt,
Memoriam in cordibus suis servantes.
De Aeterno Cogita,
Sed Mortem Memento.
Mortem Meminisse,
De Aeterno Cogita!
ПЕРЕВОД:
« Реквием »
Все мы – лишь гости
На этой Земле – доме нашем.
На годы для нас,
но на миг для Вселенной,
Задержимся здесь мы
Для суетной жизни.
Но время приходит
Покинуть планету,
Предстать чтоб пред Богом,
Итог подвести
И услышать решенье.
Как женщина,
В чреве носящая чадо,
Рождает младенца
Для Нового Мира.
Так бренное тело
Даст волю Душе,
Путь в покой бесконечный.
Уходят родные,
Любимые люди.
Скорбеть остаёмся
Мы в пристанище нашем.
Оплакивать чтобы
Уснувших навечно.
Прими же, Господь наш,
Все чистые Души усопших,
Даруй им блаженство -
Ведь ты всех нас любишь:
О Всемилостивый,
Всепрощающий Боже Великий!
Пусть смотрят с небес
На тех, кто остался -
Кто любит и помнит,
Хранит в сердце Память.
Думай о Вечном,
Но помни о Смерти.
Помня о Смерти,
Ты думай о Вечном!
