Читать книгу: «Aka ukalar»
© Umida G'oziyeva, 2026
ISBN 978-5-0070-1048-1
Создано в интеллектуальной издательской системе Ridero
Bir bazmda 4 yigit yeg’ilishib turishgan bo’ladi.
Abdulvojid:
Ho’sh, Abdulvohid aka kelin shunchalik go’zalmi deyman, uylanishga shoshib qoldingiz?
Abdulvohid:
Senlar gaplashgan qizlardan ancha chiroyli, aqilli va pazanda.
Abdulmojid:
Aqilli maylin, chiroyli ha maylin. Lekin pazanda ekanligini siz qayerdan darrov bildingiz?
Abdulvohid:
Ijtimoiy tarmoqlarga har doim tayyorlagan taomlari, pishiriqlar, salatlar hammasini joylab boradi.
Abdulmajid:
Balkim o’zi tayyorlamas.
Abdulmojid:
To’g’ri.
Abdulvohid:
U bo’lmasa boshqa kim qilar ekan?
Akalari qarab turadi.
Abdulmajid:
Opa-singlisi.
Abdulvohid:
E’tiboring uchun jiyan, u yolg’iz qiz farzand, hali ukalari kichkina.
Abdulmajid:
Bo’lmasam onasi.
Abdulmojid:
Qo’ysangchi!
Abdulvohid:
Bunisidan havotir olma. Onasi qilgan bo’lsalar yozib qo’yadi doim.
Abdulmajid:
Oshqozon sabab aldanib qolmang dedimda aka. (Kulib)
Abdulvohid:
Rahmat meni o’ylaganing uchun. Lekin men senga o’xshab ko’p qizlar bilan gaplashmagan bo’lsam ham, aldanadiganlardan emasman.
Abdulmajid:
OK.
Abdulvojid:
Ukam bilmagan narsanga aralashmaganing yaxshi.
Abdulmajid ikki qo’lini tepaga yarim bukib ko’tarib.
Abdulmajid:
Okey.
Kech bo’lganda Abdulvohid kelinga qo’ng’iroq qiladi.
Jamila:
Assalomu aleykum, qilardiz.
Abdulvohid:
Vaaleykum assalom, chaqib olmasangiz bo’lmaydiya darrov, ilon.
Jamila:
Ilon bo’lsam boshqasini top!
Va Jamila telefonini o’chirib stol ustiga qo’yib qo’yadi. Abdulvohid qayta va yana qayta qo’ng’iroq qilishda davom etadi. Ertasi kuni Abdulvohid Jamilani uyiga, kelin ko’ylak tanlashga, olib ketgani kelgan bo’ladi. Bir qancha vaqt o’tgach Jamila darvoza eshigini ochib chiqib, mashina tomon yurib keladi.
Jamila:
Assalomu alaykum.
Abdulvohid:
Vaaleykum assalom. Kecha o’chirib qo’ydingiz. Xayr-xushni nasiya qilib.
Jamila:
O’zingiz meni ilon dedingiz.
Abdulvohid:
Shunga-shunchami?
Jamila:
Bilasiz-mi nima?
Abdulvohid:
Nima?
Jamila:
Shunaqa qizlarni xurmat qilmaydigan ko’p yigitlar, qiz farzandlik bo’lishadi.
Abdulvohid:
Mayli, doim qizim bo’lishini istaganman.
Jamila:
Keyin sizni qizingizni ham bir yigit ilon desa, ahvolingizni o’shanda ko’raman.
Abdulvohid:
Sizdan zo’r ona chiqar ekan qoyil.
Chapak chalib qo’yadi, kulib.
Jamila:
Nima qilibdi hamma ayollar ilon-ku axir.
Abdulvohid:
Bu dunyoda hamma ayollar ilon bo’lsa ham. Bu dunyoda faqat onam, ikki singlim va o’z qiz farzandim hech qachon ilon bo’lmaydi.
Jamila:
Qarang-a!
Abdulvohid:
Bo’lg’usi rafiqam ham. (Jilmayib)
Jamila:
Tashakkur.
Abdulvohid mashinasining orqa eshigini ochib.
Abdulvohid:
Xotin — o’tin.
Qo’li bilan ishora qilib.
Abdulvohid:
O’tir!
Oradan 5 kun o’tdi zaks kuni kelin va kuyovning barcha do’st-dugonalari yeg’ilishib turishibdi. Zal bezatilgan, orqa fonda sokin va tantanali musiqa yangraydi. Eshik ochilib kelin va kuyov kirib keladi. 3 aka-uka: Abdulvojid, Abdulmojid va Abdulmajid kelin bo’lmishga qaragancha qotib qolishadi.
