Читать книгу: «Wyprawa Bohaterów»

Wyprawa Bohaterów

(Księga 1 Kręgu Czarnoksiężnika)

Morgan Rice

Przekład: Michał Głuszak

Tytuł oryginału

A Q U E S T O F H E R O E S

O autorce

Morgan Rice plasuje się na samym szczycie listy najpopularniejszych autorów powieści dla młodzieży. Swoją renomę zawdzięcza cyklom opowieści zatytułowanym The Vampire Journals (jedenaście ksiąg, kolejne w trakcie pisania), The Survival Trilogy (postapokaliptyczny dreszczowiec obejmujący dwie księgi, kolejna w trakcie pisania) oraz Krąg Czarnoksiężnika (epickie fantasy obejmujące już siedemnaście ksiąg, kolejne w trakcie pisania).

Książki autorstwa Morgan Rice są dostępne w wersjach audio i drukowanej i zostały przetłumaczone na język niemiecki, francuski, włoski, hiszpański, portugalski, japoński, chiński, szwedzki, holenderski, turecki, węgierski, czeski oraz słowacki (kolejne wersje językowe w trakcie opracowywania).

Morgan Rice chętnie zapoznaje się z wszelkimi opiniami czytelników. Zachęcamy do kontaktu z autorką za pośrednictwem strony internetowej www.morganricebooks.com. Można tam dopisać swój adres do listy mailingowej, otrzymać bezpłatne wersje niektórych książek i darmowe materiały reklamowe, pobrać bezpłatną aplikację, uzyskać najnowsze, niedostępne gdzie indziej informacje, połączyć się za pomocą Facebooka czy Twittera i zorientować się w aktualnych postępach prac nad kolejnymi tytułami.

Wybrane opinie o książkach Morgan Rice

Wyprawa po bohaterów zawiera wszystko, co niezbędne, aby odnieść natychmiastowy sukces: intrygę, kontrintrygę, tajemnicę, dzielnych rycerzy i bujne związki uczuciowe, obfitujące w złamane serca, podstęp i zdradę. Zadowoli czytelników w każdym wieku, zapewniając im wiele godzin rozrywki. Zalecana jako stała pozycja w biblioteczce każdemu czytelnikowi fantasy.

– Books and Movie Reviews, Roberto Mattos

Rice od samego początku świetnie wciąga czytelnika w swoją opowieść; wykorzystuje wspaniały dar opisywania, którym wykracza daleko poza zwykły opis scenerii (...). Ładnie napisane i błyskawicznie się czyta.

– Black Lagoon Reviews (z recenzji powieści Turned)

Idealna opowieść dla młodych czytelników. Morgan Rice świetnie buduje niezwykły ciąg zdarzeń (...). Orzeźwiająca i niepowtarzalna, choć zawiera klasyczne motywy znane z licznych opowieści fantasy dla młodzieży. Skupia się na losach jednej dziewczyny... jednej niezwykłej dziewczyny! Łatwo się czyta, chociaż wydarzenia następują po sobie w wyjątkowo szybkim tempie. Polecamy wszystkim miłośnikom pastelowych romansów z fantastyką w tle.

– The Romance Reviews (z recenzji powieści Turned)

Przykuła moją uwagę od razu i trzymała w napięciu aż do końca (...). To fantastyczna przygoda, od samego początku pełna szybkiej akcji. Nie ma tu ani jednej nudnej chwili.

– Paranormal Romance Guild (z recenzji powieści Turned)

Kipi akcją, romansem, przygodą i suspensem. Sięgnij po nią i zakochaj się na nowo.

– Vampirebooksite.com (z recenzji powieści Turned)

Wspaniała fabuła. To ten rodzaj książki, który ciężko odłożyć nawet w nocy. Kończy się tak nieoczekiwanym i spektakularnym akordem, że natychmiast chce się kupić kolejną część, aby zobaczyć, co się dzieje dalej.

– The Dallas Examiner (z recenzji powieści Loved)

Rywal cykli Zmierzch i Pamiętniki wampirów. Nie oprzesz się chęci czytania do ostatniej strony. Jeśli uwielbiasz przygody, romanse i wampiry, to książka właśnie dla ciebie!

– Vampirebooksite.com (z recenzji powieści Turned)

Morgan Rice po raz kolejny udowadnia swój niezwykły talent do opowiadania historii (...). Ta książka spodoba się szerokiemu gronu odbiorców, w tym także młodszym fanom gatunku fantasy i opowieści o wampirach. Kończy się mocnym akordem, który pozostawia czytelnika w stanie szoku.

– The Romance Reviews (z recenzji powieści Loved)

Listen to THE SORCERER’S RING series in audio book format!

Książki z cyklu KRĄG CZARNOKSIĘŻNIKA autorstwa Morgan Rice

A QUEST OF HEROES (Księga 1) – Wyprawa po Bohaterów

A MARCH OF KINGS (Księga 2) – Marsz Władców

A FATE OF DRAGONS (Księga 3) – Los Smoków

A CRY OF HONOR (Księga 4) – Zew Honoru

A VOW OF GLORY (Księga 5) – Blask Chwały

A CHARGE OF VALOR (Księga 6) – Szarża Walecznych

A RITE OF SWORDS (Księga 7) – Rytuał Mieczy

A GRANT OF ARMS (Księga 8) – Ofiara Broni

A SKY OF SPELLS (Księga 9) – Niebo Zaklęć

A SEA OF SHIELDS (Księga 10) – Morze Tarcz

A REIGN OF STEEL (Księga 11) – Żelazne Rządy

A LAND OF FIRE (Księga 12) – Kraina Ognia

A RULE OF QUEENS (Księga 13) – Rządy Królowych

AN OATH OF BROTHERS (Księga 14)

A DREAM OF MORTALS (Księga 15)

A JOUST OF KNIGHTS (Księga 16)

THE GIFT OF BATTLE (Księga 17)

THE SURVIVAL TRILOGY

ARENA ONE: SLAVERSUNNERS (Book #1)

ARENA TWO (Book #2)

THE VAMPIRE JOURNALS

TURNED (Book #1)

LOVED (Book #2)

BETRAYED (Book #3)

DESTINED (Book #4)

DESIRED (Book #5)

BETROTHED (Book #6)

VOWED (Book #7)

FOUND (Book #8)

RESURRECTED (Book #9)

CRAVED (Book #10)

FATED (Book #11)

Copyright © 2012 by Morgan Rice

All rights reserved. Except as permitted under the U.S. Copyright Act of 1976, no part of this publication may be reproduced, distributed or transmitted in any form or by any means, or stored in a database or retrieval system, without the prior permission of the author.

This ebook is licensed for your personal enjoyment only. This ebook may not be re-sold or given away to other people. If you would like to share this book with another person, please purchase an additional copy for each recipient. If you’re reading this book and did not purchase it, or it was not purchased for your use only, then please return it and purchase your own copy. Thank you for respecting the hard work of this author.

This is a work of fiction. Names, characters, businesses, organizations, places, events, and incidents either are the product of the author’s imagination or are used fictionally. Any resemblance to actual persons, living or dead, is entirely coincidental.

Jacket image Copyright RazoomGame, used under license from Shutterstock.com.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

ROZDZIAŁ DRUGI

ROZDZIAŁ TRZECI

ROZDZIAŁ CZWARTY

ROZDZIAŁ PIĄTY

ROZDZIAŁ SZÓSTY

ROZDZIAŁ SIÓDMY

ROZDZIAŁ ÓSMY

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

ROZDZIAŁ JEDENASTY

ROZDZIAŁ DWUNASTY

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

ROZDZIAŁ SZESNASTY

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SIÓDMY

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY ÓSMY

– Niespokojna ta głowa, co koronę nosi –

William Shakespeare, Henryk IV, cz. II

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Na najwyższym pagórku niziny Zachodniego Królestwa Kręgu stał chłopiec. Spoglądał na północ, gdzie na nieboskłon wschodziło pierwsze ze słońc. Po horyzont, jak okiem sięgnąć, ciągnęły się zielone wzgórza, a ich szczyty i dzielące je doliny wznosiły się i opadały niby wielkie garby. W ciemnopomarańczowych promieniach pierwszego słońca poranna mgła skrzyła się magią, jakby w odpowiedzi na rozterki chłopca. Rzadko wstawał tak wcześnie czy zapuszczał się tak daleko od domu, nigdy też nie wspinał się równie wysoko, bo wiedział, że rozgniewałoby to jego ojca. Tego dnia jednak było mu wszystko jedno. Zasady i obowiązki, które przytłaczały go dotąd przez czternaście lat życia, przestały się liczyć. Ten dzień był bowiem inny od wszystkich. Tego dnia upominało się o niego przeznaczenie.

Thorgrin z klanu McLeodów z Południowej Prowincji Królestwa Zachodu– dla wszystkich, których lubił, po prostu Thor – najmłodszy z czterech braci, a przy tym najmniej lubiany przez ojca, całą noc nie spał, nie mogąc doczekać się tego dnia. Z oczami zapuchniętymi od niewyspania przewracał się tylko z boku na bok i czekał, pragnąc z całych sił, aby wreszcie wzeszło pierwsze słońce. Bo taki dzień zdarzał się tylko raz na kilka lat i gdyby Thor go przeoczył, na resztę życia utknąłby w swojej wiosce, skazany na doglądanie ojcowskich owiec. Sama myśl o tym była nie do zniesienia.

Dzień Poboru, zaciągu do królewskiej armii. Dzień, w którym oddziały armii króla przeszukują każdą prowincję i wybierają spośród ochotników przyszłych żołnierzy Królewskiego Legionu. Przez całe swoje życie Thor marzył tylko o tym i tylko ten miał cel: dołączyć do Srebrnych, elitarnego kręgu rycerzy królewskich noszących najwspanialsze zbroje i posługujących się najlepszą bronią, jaką tylko można znaleźć w obydwu królestwach. Zanim jednak ktokolwiek dołączył do Srebrnych, musiał zostać członkiem Legionu, zastępu giermków w wieku od czternastu do dziewiętnastu lat. Tylko synowie szlachetnie urodzonych albo wsławionych w boju rycerzy dostępowali tego zaszczytu. Innego sposobu nie było.

Jedynym wyjątkiem od tej reguły był Dzień Poboru, rzadkie wydarzenie organizowane co kilka lat, kiedy liczebność Legionu spadała i królewscy żołnierze przeszukiwali prowincje, zaciągając rekrutów. Wiadomo było, że niewielu zostanie wybranych z pospólstwa, a jeszcze mniej w rzeczywistości dołączy do Legionu.

Thor bacznie śledził horyzont, wypatrując wszelkich oznak ruchu. Wiedział, że oddział Srebrnych musi przybyć tą właśnie drogą, jedyną prowadzącą do jego wioski. Chciał być pierwszym, który ich zauważy. Owce pasące się wokół beczały, domagając się, aby sprowadził je z powrotem na dół, gdzie zieleń była bogatsza i smaczniejsza. Próbował nie zwracać uwagi ani na ich beczenie, ani na odór. Potrzebował się skupić.

Wszystkie lata spędzone na pasaniu owiec, na usługiwaniu ojcu i braciom w roli kogoś, komu powierzano najwięcej obowiązków i okazywano najmniej troski, pozwoliła mu przetrwać tylko jedna myśl: że kiedyś opuści to miejsce. Że pewnego dnia, kiedy Srebrni zjawią się w wiosce, Thor zaskoczy wszystkich, którzy go nie doceniają, i trafi do grona wybrańców. W mgnieniu oka wsiądzie do powozu i pożegna się z dotychczasowym życiem.

Rzecz jasna ojciec Thora nigdy tak naprawdę nie widział w nim kandydata na legionistę. W zasadzie nie widział w nim kandydata na kogokolwiek. Całą swoją miłość i uwagę poświęcił trzem starszym synom. Najstarszy z nich miał dziewiętnaście lat, a że młodsi rodzili się kolejno rok po roku, między najmłodszym z nich a Thorem były dobre trzy lata różnicy. Może dlatego, a może z powodu podobieństwa, jakie łączyło trzech starszych braci i zarazem odróżniało ich od Thora, trzymali tylko ze sobą, ledwo zauważając jego istnienie.

Co gorsza, górowali nad nim wzrostem, siłą i posturą. Thor nie był ułomkiem, jednak przy nich czuł się mały, a własne mięśnie wydawały mu się mizerne w porównaniu z rękami i nogami braci, rosłych jak młode dęby. Ojciec nie starał się tego zmieniać, a wręcz cieszyło go, że Thor pasa owce i dba o broń, podczas gdy jego bracia oddają się ćwiczeniom. Zgodnie z powszechnym, choć niewyrażanym wprost mniemaniem życie chłopca miało upłynąć w cieniu jego braci oraz ich wspaniałych czynów. Gdyby miało się ziścić to, co zdaniem ojca i braci było mu sądzone, pozostałby w wiosce, pochłonięty jej sprawami, obarczony obowiązkiem wspierania bliskich.

Thor wyczuwał zarazem, że bracia – co osobliwe – obawiają się go, może nawet nienawidzą. Dostrzegał to w każdym ich spojrzeniu, w każdym geście. Jakimś cudem wywoływał u nich coś na kształt strachu i zazdrości. Może dlatego, że nie przypominał ich z wyglądu i że wyrażał się inaczej. Różnił się od nich także ubiorem, choć to dla nich ojciec odkładał najlepsze odzienie w kolorze purpury i szkarłatu oraz ozdobny oręż, jemu pozostawiając jedynie szorstkie, parciane łachmany. Mimo to chłopiec całkiem dobrze dawał sobie radę z ubraniem: przewiązywał w pasie kaftan, a nawet odciął w nim rękawy, kiedy przyszło lato, żeby na silnych rękach czuć muśnięcia wiatru. Nosił też zgrzebne lniane spodnie – miał tylko jedną parę – i sandały z najlichszej skóry, wiązane na łydkach. W żadnej mierze nie dorównywały porządnym skórzanym butom jego braci, ale Thorowi wystarczały. Chodził więc w zwykłym stroju pasterskim. Daleko mu jednak było do zwykłego pasterza: był wysoki jak na swój wiek i smukły, miał twarz o mocnym, dumnym profilu, szlachetny podbródek i wydatne kości policzkowe, słowem – wyglądał jak wojownik na wygnaniu. Z głowy spływała mu fala prostych kasztanowych włosów, podciętych za uszami, a szare oczy lśniły mu w świetle dnia niby para srebrzystych płoci.

Thor wiedział, że tego dnia jego bracia będą mogli pospać dłużej i najeść się do syta, a potem stanąć do Poboru w najlepszym rynsztunku i z ojcowskim błogosławieństwem, podczas gdy jemu nie będzie dane nawet uczestniczyć w wydarzeniu. Nie poszło mu za dobrze, gdy kiedyś próbował porozmawiać o tym z ojcem – ten z miejsca uciął rozmowę i następnych prób Thor już nie podejmował. Czuł jednak, że odmowa spotkała go niezasłużenie. Postanowił więc rzucić wyzwanie losowi, jaki wyznaczył mu ojciec: na sam widok królewskich powozów popędzi do wioski, stanie przed nim i oznajmi mu, że – nieważne, zgodnie z jego wolą czy nie – i tak pokaże się żołnierzom. Ma prawo uczestniczyć w Poborze tak samo jak inni, a on nie może go powstrzymać. Na samą myśl o tym ściskało go w dołku.

Dostrzegł ich, kiedy pierwsze słońce wspięło się wyżej, a drugie wzeszło nad horyzont i rozjaśniło fiolet nieba blaskiem miętowej zieleni. Z wrażenia wyprężył się jak struna, włosy stanęły mu dęba. W oddali majaczyły zarysy konnego powozu i wzbijany przez jego koła tuman pyłu. Zobaczył następny powóz, a potem jeszcze jeden i poczuł, że serce bije mu coraz szybciej i szybciej. Nawet z tej odległości widział, jak zdobione powozy błyszczą w świetle obu słońc niby srebrnołuskie ryby, które wyskoczyły nad powierzchnię wody.

Doliczywszy się dwunastu, Thor nie mógł już dłużej zwlekać. Serce dudniło mu w piersi młotem. Pierwszy raz w życiu porzucając swoje owce, obrócił się na pięcie i puścił biegiem w dół, zdecydowany zrobić wszystko, co w jego mocy, aby stanąć przed żołnierzami króla.

*

Thor niemal bez tchu pędził na skróty przez porastający wzgórza las, nie zważając na to, że czasem boleśnie drapią go gałęzie. Wypadł na polanę, z której rozciągał się widok na jego wioskę położoną poniżej. W niskich chatach z białej gliny o dachach krytych strzechą żyło kilkanaście rodzin. Z kominów unosił się dym; większość mieszkańców wstała wcześnie, żeby przygotować poranny posiłek. Senne, beztroskie sioło leżało wystarczająco daleko od Królewskiego Dworu – o dobry dzień jazdy konno – aby zniechęcić przypadkowych przejezdnych do odwiedzin. Była to przecież tylko chłopska osada na krawędzi Kręgu, nic więcej – jedna z wielu podobnych osad, zaledwie trybik w machinie Królestwa Zachodu.

Thor ruszył biegiem przez środek wioski, wzbijając za sobą tumany pyłu. Psy i kury tylko uciekały mu spod nóg. Przy ognisku przed jednym z domostw jakaś kobiecina doglądała kociołka z gotującą się wodą.

– Wolniej, smyku! – syknęła, kiedy przebiegając obok, sypnął jej piachem w ogień.

Ale Thor nie zwolniłby teraz dla nikogo. Skręcił w bok, potem znowu, klucząc dobrze znaną sobie drogą, aż wreszcie dopadł domu – małej chaty nie różniącej się od innych, także o ścianach z białej gliny, także ze spadzistym dachem o słomianym poszyciu. Podobnie jak większość pozostałych, składała się z izby rozdzielonej na dwoje przepierzeniem – po jednej jego stronie spał ojciec, po drugiej starsi bracia Thora. Z tyłu chaty mieścił się niewielki kurnik i to tutaj z czasem zamieszkał chłopiec. Na początku spał w izbie z braćmi, ale w miarę jak dorastali, stawali się coraz bardziej złośliwi i wyniośli, wyraźnie pokazując najmłodszemu, że wśród nich nie ma dla niego miejsca. Bolało go to, ale i cieszyło, bo dzięki temu miał swój własny kąt i nawet wolał zniknąć braciom z oczu. Potwierdzili tylko to, co wiedział już wcześniej – był wygnańcem we własnej rodzinie.

Thor dobiegł do drzwi, otworzył je i bez wahania wpadł do izby.

– Ojcze! – krzyknął, próbując złapać oddech. – Srebrni! Srebrni jadą!

Bracia z ojcem siedzieli zgarbieni przy stole ze śniadaniem, gotowi już do wyjścia w swoich najlepszych ubraniach. Na słowa Thora zerwali się na równe nogi i, potrącając go w drzwiach, wybiegli aż na drogę. Thor dołączył do nich i po chwili razem wpatrywali się w dal.

– Nikogo nie widzę – oznajmił basowym głosem Drake. Najstarszy z nich i najszerszy w barach, z włosami ściętymi krótko podobnie do reszty braci, obrzucił Thora gniewnym brązowookim spojrzeniem i pogardliwie wydął usta, jak miał w zwyczaju.

– Ani ja – zawtórował mu o rok młodszy Dross, zawsze trzymający stronę starszego brata.

– Jadą! – odparł Thor. – Daję słowo!

Ojciec obrócił się ku niemu i mocno chwycił go za ramiona.

– A ty niby skąd to wiesz? – zapytał.

– Widziałem ich.

– Jakim cudem? Gdzie?

Thor zawahał się; ojciec go podszedł, bo dobrze wiedział, że jedynym miejscem, z którego dałoby się dostrzec powozy, był najwyższy pagórek w okolicy. Chłopiec zastanawiał się, co powiedzieć.

– Ja... poszedłem na ten wysoki pagórek...

– Razem z całym stadem? Dobrze wiesz, że dla owiec to za daleko.

– Ale dziś jest wyjątkowy dzień. Musiałem ich zobaczyć.

Ojciec zgromił go wzrokiem.

– Ruszaj po miecze braci, tylko je wypoleruj! Mają wyglądać jak najlepiej, zanim królewscy tu zjadą. – Uznawszy sprawę za zakończoną, odwrócił się do pozostałych braci, nadal wpatrujących się w dal.

– Myślisz, że nas wybiorą? – spytał Durs, najmłodszy z całej trójki, ten starszy od Thora o pełne trzy lata.

– Jeśli nie, wyjdą na głupców – odrzekł ojciec. – W tym roku brakuje im ludzi. Musieli dotąd przyjąć niewielu, inaczej nawet by tu nie zaglądali. Macie tylko stać prosto, głowa do góry, pierś naprzód! Nie patrzcie im prosto w oczy, ale też nie odwracajcie wzroku. Bądźcie silni i pewni siebie, nie okazujcie słabości. Jeśli chcecie należeć do Królewskiego Legionu, zachowujcie się tak, jakbyście już w nim byli.

– Tak jest, ojcze! – odpowiedzieli natychmiast, wyprężając się jak struny.

Ojciec odwrócił się i znów zgromił Thora spojrzeniem.

– Ty jeszcze tutaj? Jazda do domu!

Thor stał jak wryty, a serce tłukło mu się w piersi. Był w rozterce: nie chciał okazywać ojcu nieposłuszeństwa, musiał z nim jednak pomówić. Uznał, że lepiej będzie przynieść braciom miecze, jak każe ojciec, a dopiero potem z nim porozmawiać. Teraz bunt na nic mu się nie zda. Ruszył więc pędem do chaty, a na wskroś przez nią – na jej tyły, do składzika z bronią. Znalazł tam miecze braci – piękne, kunsztownie wykonane, zwieńczone głowicami z najlepszego srebra; były to podarunki dla synów, na które ich ojciec pracował przez długie lata. Thor chwycił wszystkie trzy miecze naraz i ruszył z powrotem, jak zwykle zaskoczony tym, jakie są ciężkie.

Podbiegł do braci, rozdał im miecze i zwrócił się ku ojcu.

– Jak to? Niewypolerowane? – zdziwił się Drake.

Ojciec spojrzał na Thora z potępieniem i już miał się odezwać, kiedy ten wybuchnął:

– Ojcze, proszę cię. Muszę z tobą pomówić!

– Kazałem ci coś zrobić, a ty...

– Ojcze, błagam!

Ojciec patrzył na Thora gniewnie, ale z twarzy chłopca musiał wyczytać powagę, bo rzucił w końcu:

– No więc?

– Chcę stanąć do Poboru. Tak jak inni. I dostać się do Legionu.

Thor usłyszał za sobą donośny śmiech braci i poczerwieniał. Ojcu jednak daleko było do śmiechu; wprost przeciwnie, wyglądał na bardziej zagniewanego.

– Czyżby?

Thor skinął głową z zapałem.

– Mam czternaście lat. Nadaję się.

– Czternaście lat to dolna granica wieku – skwitował lekceważąco Drake. – Gdyby cię przyjęli, byłbyś najmłodszym rekrutem. Myślisz, że wybraliby ciebie zamiast kogoś takiego jak ja, o pięć lat starszego?

– Bezczelnyś, bratku – dodał Durs. – I zawsześ taki był.

– Was nikt nie pyta – rzucił Thor w stronę braci, po czym wrócił spojrzeniem do nachmurzonego ojca. – Ojcze, błagam. Daj mi tę szansę. O nic więcej nie proszę. Wiem, jestem młody, ale z czasem pokażę, na co mnie stać.

Ale ojciec jedynie pokręcił głową.

– Żaden z ciebie żołnierz, chłopcze. Nie jesteś jak twoi bracia. Jesteś pasterzem. Będziesz żyć tutaj, przy mnie. Będziesz spełniać swoje obowiązki, i to spełniać je dobrze. Nie trzeba mierzyć zbyt wysoko. Pogódź się z tym i naucz się znajdować upodobanie w tym, jak żyjesz.

Thor poczuł, że serce pęka mu z żalu, a świat wali mu się na głowę.

Nie, pomyślał. Tak się nie stanie.

– Ale, ojcze...

– Milcz! – ojciec uciął rozmowę tonem przenikliwym niby świst bata. – Dosyć już tego. Zaraz tu będą. Zejdź nam z oczu i lepiej zachowuj się jak należy – to powiedziawszy, ojciec ruszył przed siebie, bezceremonialnie spychając Thora z drogi jak coś, czego nie chce widzieć. Chłopca aż zabolało od silnego pchnięcia wielką ojcowską dłonią w pierś.

Dało się słyszeć coraz głośniejsze dudnienie. Ludzie zaczęli wychodzić z domów i stawać przy drodze. Rosnący z każdą chwilą tuman kurzu zwiastował nadjeżdżającą kawalkadę królewskich zbrojnych. Wkrótce dwanaście konnych powozów wtargnęło do wioski niby nagły najazd wojsk, z łoskotem przywodzącym na myśl burzowe grzmoty. Zaprzęgi zatrzymały się nieopodal domu Thora. Konie prychały i przestępowały niespokojnie z nogi na nogę. Kłęby kurzu przerzedzały się z wolna, a Thor niecierpliwie usiłował dojrzeć wśród nich broń i zbroje przybyszy. Nigdy jeszcze nie był tak blisko Srebrnych i serce waliło mu z emocji.

Żołnierz, który przybył na czele kawalkady, właśnie zsiadał z konia. Oto stawał przed Thorem prawdziwy rycerz Srebrnych, w błyszczącej kolczudze, z długim mieczem przypiętym do pasa. Wyglądał na trzydzieści parę lat i mężem był na schwał: miał twarz porośniętą szczeciną i całą w bliznach, a krzywy nos stanowił zapewne pamiątkę po jakiejś bitwie. Thor nigdy dotąd nie widział równie rosłego mężczyzny; w ramionach był dwa razy szerszy od pozostałych. Po wyrazie jego twarzy nietrudno było zgadnąć, że jest dowódcą. Mężczyzna zeskoczył na piaszczystą drogę i, pobrzękując ostrogami, podszedł do chłopców stojących w szeregach.

Jak wieś długa i szeroka, dziesiątki chłopców stały na baczność przy drodze; wielu z nich miało wypisaną na twarzy nadzieję. Srebrnym towarzyszyły honor i bitwy, rozgłos i sława, a także tytuły i bogactwa, najżyźniejsze lenne ziemie, najpiękniejsze panny na wydaniu i życie w chwale. Trafienie do ich grona przynosiło chlubę całej rodzinie. Pierwszym krokiem na drodze do tej chluby było zaś wstąpienie do Legionu.

Przyglądając się wielkim zdobionym powozom, Thor pojął, że mogą pomieścić tylko pewną liczbę rekrutów. Kawalkadzie Srebrnych pozostało w rozległym królestwie jeszcze wiele miejsc do odwiedzenia. Chłopiec przełknął ślinę, zdając sobie sprawę, że jego szanse są mniejsze, niż mu się dotąd wydawało. Musiałby pokonać nie tylko swoich braci, ale i wszystkich innych chłopaków, z których wielu było już nieźle doświadczonych w młodzieńczych bójkach. Miał coraz gorsze przeczucia.

Wstrzymując oddech z wrażenia, patrzył, jak barczysty żołnierz w milczeniu podchodzi do kolejnych chłopców i mierzy ich wzrokiem; rozpoczął od krańca szeregów i powoli zbliżał się w stronę Thora. Ten oczywiście znał wszystkich chłopców. Wiedział też, że niektórzy z nich, choć nigdy by się do tego nie przyznali, wcale nie chcieli wstępować do Legionu, mimo że ich rodziny właśnie tego od nich oczekiwały. Bali się; nie nadawali się na żołnierzy. Policzki Thora płonęły, nie mógł znieść tego upokorzenia. Czuł, że zasługuje na wzięcie udziału w Poborze tak samo jak wszyscy inni. To, że jego bracia byli starsi, wyżsi i silniejsi, nie znaczyło jeszcze, że nie ma prawa także stanąć do Poboru i zostać wybranym. Pałał nienawiścią do ojca i omal ze skóry nie wyskoczył, kiedy żołnierz podszedł bliżej.

Ten tymczasem zatrzymał się po raz pierwszy – przy braciach Thora. Obejrzał ich bacznie od stóp do głów i mogło się zdawać, że wywarli na nim wrażenie. Wyciągnął rękę ku Drake’owi, chwycił za jego pochwę z mieczem i szarpnął, jakby chciał sprawdzić solidność broni. Uśmiechnął się szeroko.

– Nie dobywałeś jeszcze tego miecza w boju, prawda, chłopcze? – zapytał.

Pierwszy raz w życiu Thor zobaczył, jak Drake się denerwuje i przełyka ślinę.

– Nie, panie. Ale często władałem nim podczas ćwiczeń i ufam, że...

– Podczas ćwiczeń!

Mężczyzna wybuchnął gromkim śmiechem i odwrócił się do pozostałych żołnierzy, którzy dołączyli do niego, śmiejąc się Drake’owi prosto w twarz. Drake poczerwieniał ze wstydu. Thor po raz pierwszy widział, żeby jego najstarszy brat czegoś się wstydził – zwykle to raczej on zawstydzał innych.

– Nie omieszkam ostrzec naszych wrogów, żeby drżeli ze strachu przed Tym, Który Włada Mieczem Podczas Ćwiczeń!

Znów rozległ się śmiech żołnierzy.

Dowódca spojrzał na pozostałych braci.

– Trzech z jednego chowu – powiedział, pocierając zarost na brodzie. – Może i się przydacie. Wszyscy słusznego wzrostu... choć brak wam doświadczenia. Aby wytrwać w Legionie, będziecie musieli jeszcze dużo ćwiczyć. – Zawahał się, ale dokończył: – Może znajdzie się dla was miejsce. – Wskazał ruchem głowy ostatni powóz z kawalkady. – Ruszajcie, tylko duchem, pókim się nie rozmyślił.

Promieniejąc ze szczęścia, trzej bracia rzucili się w stronę powozu. Thor zobaczył, że także ojciec się rozpromienił. W nim samym jednak z każdym krokiem braci narastało przygnębienie.

Dowódca odwrócił się i ruszył w kierunku następnej chaty. Thor nie wytrzymał.

– Waszmość panie! – krzyknął za nim.

Ojciec spiorunował go wzrokiem, ale chłopcu było już wszystko jedno.

Żołnierz zatrzymał się i powoli odwrócił.

Thor z drżeniem serca wystąpił na dwa kroki i z całej siły wypiął pierś.

– Nie rozważyliście jeszcze mnie, waszmość panie – powiedział.

Zaskoczony takim zachowaniem, dowódca zmierzył chłopca wzrokiem, jakby węszył jakiś żart.

– Jesteś pewien? – spytał i znów wybuchnął śmiechem.

Jego ludzie mu zawtórowali. Thor jednak nie dbał o to. Ta chwila należała do niego. Teraz albo nigdy.

– Chcę wstąpić do Legionu! – powiedział.

Żołnierz podszedł bliżej.

– Co ty nie powiesz? – Wyglądał na rozbawionego. – A czternaście lat już skończyłeś?

– Tak, waszmość panie. Dwa tygodnie temu.

– Dwa tygodnie temu! – Dowódca ryknął śmiechem i ponownie zawtórowali mu jego żołnierze. – Wobec tego nasi wrogowie niechybnie zadrżą ze strachu już na sam twój widok.

Thor czuł, że policzki płoną mu ze wstydu. Musiał coś zrobić, żeby ta rozmowa skończyła się inaczej. Kiedy żołnierz ponownie się odwrócił i ruszył dalej, Thor postąpił o kolejny krok naprzód i krzyknął:

– Waszmość panie! Robicie wielki błąd!

Z tłumu dobiegł zbiorowy zdławiony okrzyk zgrozy, żołnierz zaś stanął i znów powoli się odwrócił, tym razem z wyraźnie gniewną miną.

– Głupi smarkaczu – zawołał ojciec, chwytając Thora za ramię – jazda do domu!

– Ani mi się śni! – odparł chłopiec, odtrącając rękę ojca.

Dowódca podszedł bliżej, a ojciec się cofnął.

–Wiesz, jaka kara grozi za obrazę jednego ze Srebrnych? – warknął żołnierz.

Serce waliło Thorowi jak oszalałe, ale wiedział, że teraz nie może się wycofać.

– Darujcie mu, wielmożny panie rycerzu – powiedział ojciec. – To jeszcze dzieciak i...

– Nie do ciebie mówiłem – odparł dowódca, piorunując ojca wzrokiem, aż ten spuścił oczy. Potem ponownie zwrócił się do Thora: – Odpowiadaj!

Thor przełknął ślinę; nie mógł wykrztusić ani słowa. Inaczej to sobie wszystko wyobrażał.

– „Kto znieważa Srebrnych, samego króla znieważa” – odparł w końcu potulnie, recytując z zapamiętanych nauk.

– Zaiste – powiedział żołnierz. – To znaczy, że jeśli zechcę, mogę wymierzyć ci za karę czterdzieści batów.

– Waszmość panie, ani mi w głowie was znieważać – odrzekł Thor. – Chcę się tylko zaciągnąć. Błagam. Całe życie o tym marzę. Proszę, pozwólcie mi do was dołączyć.

Kiedy tak stali, oblicze dowódcy powoli łagodniało. Po dłuższej chwili potrząsnął jednak głową.

– Za młodyś, chłopcze. Dumne masz serce, ale jesteś jeszcze niegotowy. Wróć do nas, kiedy dorośniesz.

To rzekłszy, żołnierz obrócił się na pięcie, po czym – niewiele zważając na resztę chłopców – wrócił do swojego konia i szybko go dosiadł.

Przybity całym zajściem Thor stał jak skamieniały, kiedy kawalkada ruszyła. Znikła równie szybko, jak się pojawiła. Na samym jej końcu Thor zobaczył braci; siedzieli z tyłu ostatniego powozu i patrzyli nań z drwiną i niechęcią. Odjeżdżali w dal, ku lepszemu życiu, on tymczasem pragnął zapaść się pod ziemię.

W miarę jak emocje opadały, mieszkańcy wioski zaczęli wymykać się z powrotem do swoich chat.

– Głupi młokosie! Wiesz, jak niedorzecznieś postąpił? – syknął ojciec, chwytając Thora za ramiona. – Pojmujesz, że mogłeś zniweczyć szanse swoich braci?

Thor gwałtownie strącił z siebie ręce ojca, a wtedy ten wierzchem dłoni chlasnął go w twarz. Chłopiec poczuł piekący ból i spiorunował ojca wzrokiem. Pierwszy raz w życiu jakąś częścią woli zapragnął ojcu oddać. Powstrzymał się jednak.

– Ruszaj sprowadzić do domu owce, i to już! A jak już wrócisz, nie spodziewaj się posiłku aż do jutra. Zamiast jeść, porozmyślasz o tym, co zrobiłeś.

– Może już wcale tu nie wrócę! – krzyknął Thor, odwrócił się i ruszył biegiem w stronę wzgórz, byle dalej od domu.

– Thor! – zawołał za nim ojciec, aż przechodzący w pobliżu wieśniacy zatrzymali się i popatrzyli.

Thor biegł truchtem, a potem jeszcze przyśpieszył. Chciał być jak najdalej stąd. Prawie nie zauważył, że z oczu płyną mu łzy. Wszystkie jego marzenia właśnie legły w gruzach.

ROZDZIAŁ DRUGI

Thor długo krążył bez celu po okolicznych wzgórzach, czując, że wszystko w nim aż się gotuje. W końcu siadł na jednym z pagórków, skrzyżował ręce na kolanach i spojrzał na horyzont. Powozy z rekrutami zdążyły już za nim zniknąć, ale wzbity przez ich koła pył unosił się jeszcze w powietrzu.

Drugi raz już dziś nie przyjadą. Przeznaczenie skazywało go na długie lata w wiosce, które miał spędzić w oczekiwaniu na kolejną szansę – inną wizytę królewskich, o ile kiedykolwiek nastąpi, i ojcowską zgodę, o ile ją kiedykolwiek uzyska. Teraz będzie musiał mieszkać z ojcem sam i z pewnością nieraz odczuje na sobie całą jego złość. Nadal będzie co najwyżej jego pachołkiem. Z upływem lat sam skończy tak jak ojciec, nie mogąc ruszyć się nigdzie z wioski, podczas gdy jego bracia będą zdobywać sławę i chwałę. Czuł, jak na samą myśl o tym wzbiera w nim gniew. Zastanawiał się gorączkowo, czy nie może zrobić czegoś, by odmienić swój los, ale nic nie przychodziło mu do głowy. Jednego był pewien: nie tak miało wyglądać jego życie.

Siedział tak godzinami, aż wreszcie wstał i z rezygnacją ruszył dobrze znanymi sobie wzgórzami, coraz wyżej i wyżej, w kierunku stada owiec pozostawionego na wysokim pagórku. Pierwsze słońce skłaniało się już ku zachodowi, drugie zaś stało w zenicie, rozświetlając okolicę zieloną poświatą. Thor się nie spieszył. Idąc powoli, bezwiednie wyjął zza pasa procę, której skórzany uchwyt nosił ślady wielu lat użytkowania. Włożył rękę do przywieszonego na biodrze woreczka i zaczął bawić się trzymanymi tam kamykami, z których jeden gładszy był od drugiego. Zbierał je od dawna w ulubionych strumykach. Czasami strzelał z procy do ptaków, kiedy indziej do wszelakiej maści gryzoni. Wyrobił w sobie ten nawyk przez długie lata spędzone na pasaniu owiec. Z początku w nic nie umiał wcelować. Pewnego razu jednak udało mu się trafić w ruchomy cel. Od tego czasu nigdy już nie chybiał. Strzelanie z procy stało się dlań czymś równie naturalnym jak oddychanie, nieraz nawet dawał w ten sposób upust swojej złości. Jego bracia może i potrafili jednym ciosem miecza rozłupać polano – nigdy jednak nie udałoby im się trafić kamieniem w lecącego ptaka.

Thor włożył jeden z kamyków w procę, zamachnął się i cisnął nim z całej siły, wyobrażając sobie, że mierzy do swego ojca. Trafił dokładnie tam, gdzie chciał, utrącając gałązkę odległego drzewa. Wkrótce po tym, gdy zdał sobie sprawę, że umie zabijać uciekające zwierzęta, przestał celować do żywych stworzeń w obawie przed skutkami swojej śmiercionośnej umiejętności, nie chcąc ranić żadnego z nich. Teraz za cel obierał gałęzie – chyba że chodziło o jakiegoś lisa czyhającego na jego stado. Z czasem dzikie zwierzęta nauczyły się omijać owce Thora z daleka, dzięki czemu miał najlepiej chronione stado w całej wsi.

Chłopiec myślał o swoich braciach, o tym, gdzie teraz są, i aż wrzała w nim krew. Po całym dniu jazdy zapewne dotarli już do Królewskiego Dworu. Widział to doskonale oczami wyobraźni: jak wjeżdżają do grodu przy dźwięku fanfar, witani przez odświętnie ubranych mieszkańców, przez żołnierzy, przez Srebrnych; jak przydzielają im miejsca w barakach Legionu i na placu ćwiczebnym, by mogli uczyć się walki najlepszą bronią; jak każdy z nich zostaje giermkiem słynnego rycerza; jak pewnego dnia sami zostają pasowani na rycerzy, otrzymują własnego rumaka, własny herb i własnego giermka; jak biorą udział w licznych świętach i festynach i jak biesiadują przy królewskim stole. Widział, jak wiodą życie wybrańców, które jemu wyślizgnęło się z rąk.

Thor czuł się okropnie, więc próbował przestać o tym wszystkim myśleć – ale nadaremno. Jakaś cząstka jego duszy, głęboko ukryta, wołała do niego: Nie poddawaj się. Twoje przeznaczenie, które jest silniejsze niż te przeciwności, przekracza twoje najśmielsze oczekiwania. Nie miał pojęcia, na czym ono polega, ale przeczuwał, że nie było mu pisane pozostać w wiosce. Czuł, że jest inny. Może nawet wyjątkowy. Że nikt go nie rozumie. I że nikt go nie docenia.

Dotarł do wysokiego pagórka i na jego zboczu dostrzegł swoje stado. Owce – nad wyraz rozsądnie – pasły się nadal w jednej grupie, z zadowoleniem gryząc kępy traw. Wypatrując na ich grzbietach czerwonych plam, którymi sam je kiedyś znaczył, przeliczył je szybko – i zamarł. Jednej owcy brakowało.

Policzył je jeszcze raz. I znowu. Nie mógł w to uwierzyć, ale stało się: jedna przepadła.

Dotąd nie zdarzyło mu się jeszcze stracić żadnej owcy. Ojciec nigdy by mu tego nie zapomniał. Bardziej jednak martwiło go, że się gdzieś zgubiła i błąka się sama, narażona na niebezpieczeństwa. Nie mógł znieść, kiedy niewinnym istotom zdarzało się coś złego.

Pognał na sam szczyt pagórka i zaczął przeczesywać wzrokiem okolicę. Po chwili zobaczył zaginioną owcę w oddali, o kilka wzniesień od niego, samotną, z czerwoną plamą na grzbiecie. Rozpoznał w niej tę, która zawsze była najbardziej krnąbrna w całym stadzie. Serce w nim zamarło: nie dość, że owca uciekła, to jeszcze w najgorszym ze wszystkich możliwych kierunków – na zachód, w stronę Mrocznego Lasu.

Chłopiec przełknął ślinę. Mroczny Las był miejscem zakazanym – nie tylko dla owiec; także dla ludzi. Thor wiedział, od kiedy tylko nauczył się chodzić, że nie wolno wkraczać do tej puszczy, zaczynającej się niedaleko jego wioski. Nigdy też tam nie wszedł. Legendy głosiły, że wkroczenie do Mrocznego Lasu oznacza niechybną śmierć – w niezbadanej gęstwinie pełno było okrutnego zwierza.

Spojrzał na zmierzchające już niebo. Nie mógł dać owcy po prostu uciec. Uznał, że jeśli się pospieszy, zdąży dotrzeć do niej i z powrotem, zanim się ściemni.

Rozejrzał się jeszcze raz, po czym ruszył biegiem za owcą – na zachód, w kierunku Mrocznego Lasu, nad którym zbierały się właśnie ciężkie chmury. Miał złe przeczucie, ale nogi same go niosły. Wiedział, że nie może już zawrócić, nawet gdyby się rozmyślił.

Czuł się, jakby pędził na spotkanie jakiegoś koszmaru.

*

Nie przystając ani na chwilę, Thor przebiegł kilka pagórków, które oddzielały go od gęstwiny Mrocznego Lasu. Tu, gdzie bór miał swój początek, kończyły się wszelkie ścieżki. Thor wbiegł w niezbadaną puszczę, a pod nogami zaszeleściły mu liście opadłe z rozgrzanych wczesnoletnim słońcem drzew.

Kiedy tylko przekroczył granicę lasu, ogarnął go półmrok. Korony wysokich sosen prawie nie przepuszczały światła. Thor poczuł też chłód, ale nie było to zwykłe zimno wywołane cieniem, tylko coś, czego nie umiał nazwać, jakby przeczucie, że ktoś lub coś go obserwuje. Spojrzał w górę na wiekowe, sękate konary, grubsze od niego samego, które kołysały się na wietrze, skrzypiąc złowieszczo. Nim uszedł kilkadziesiąt kroków, zaczął słyszeć wokół siebie dziwne zwierzęce odgłosy. Obejrzał się i ledwo rozpoznał miejsce, z którego wyruszył w głąb puszczy; już czuł się tak, jakby zgubił jedyną drogę wyjścia. Zawahał się.

Mroczny Las od zawsze rósł nieopodal wioski Thora, jawiąc się w jego świadomości jako coś głębokiego i tajemniczego. Żaden pasterz, który stracił w nim owcę, nigdy nie szedł jej tam szukać, nawet ojciec Thora. Zbyt mroczne i zbyt często powtarzane opowieści krążyły o tym miejscu. Dzisiejszy dzień był jednak inny, coś w nim sprawiało, że chłopcu było wszystko jedno, że zapominał o rozsądku. Jakąś cząstką siebie chciał przekroczyć granice i odejść jak najdalej od domu, zdając się na przypadek. Szedł więc dalej, aż przystanął, niepewny dalszej drogi. Wtedy zobaczył ślady, jakie musiała zostawić jego owca – ułamane i powyginane gałązki – i ruszył jej tropem. Po jakimś czasie znowu zmienił kierunek.

Nim minęła kolejna godzina poszukiwań, Thora ogarnęło rozpaczliwe przeczucie, że zupełnie się zgubił. Próbował przypomnieć sobie, skąd przyszedł, lecz nie był tego pewien. Z niepokoju zaczęło ściskać go w dołku, ale pomyślał, że jakieś wyjście z Mrocznego Lasu musi leżeć gdzieś przed nim, nie ustawał więc w marszu. Wkrótce ujrzał w oddali snop słonecznego światła i skierował się ku niemu. Zatrzymał się na skraju małej polany, gwałtownie jak wrośnięty w ziemię. Nie wierzył własnym oczom.

Na polanie, obrócony plecami do chłopca, stał jakiś mężczyzna w długiej, błękitnej, atłasowej szacie. Thor wyczuł, że to ktoś niezwykły; może druid. Wysoki, wyprostowany, z głową osłoniętą kapturem, stał nieruchomo, jakby troski tego świata zupełnie go nie dotyczyły. Thor nie bardzo wiedział, jak się zachować. Słyszał o druidach, ale nigdy żadnego nie spotkał. Znaki na szacie i jej misternie złocone wykończenie świadczyły, że nie jest to żaden zwykły druid: miał na sobie insygnia królewskie, Królewskiego Dworu. Thor nie rozumiał, co ktoś taki może tutaj robić.

Po chwili, która wydawała się trwać wiecznie, druid powoli odwrócił się i spojrzał na niego. Thor zaparło dech w piersiach; rozpoznał tę twarz. Stał przed nim jeden z najsławniejszych ludzi w królestwie: osobisty druid króla, Argon, odwieczny doradca królów Królestwa Zachodu. Już sama jego obecność w gęstwinie Mrocznego Lasu, z dala od Królewskiego Dworu, była zagadkowa. Thor pomyślał, że to chyba jakiś sen.

– Wzrok cię nie myli – powiedział Argon, patrząc mu prosto w twarz. Jego głęboki, prastary głos zabrzmiał, jakby to drzewa do niego przemówiły. Wielkie, przenikliwie jasne oczy zdawały się przewiercać chłopca na wylot, oceniać. Thor poczuł bijącą od druida falę intensywnej mocy, jakby znalazł się nagle w pełnym słońcu. W mgnieniu oka przyklęknął i skłonił głowę.

– Wasza Miłość – wyjąkał. – Wybaczcie, że wam przeszkodziłem.

Brak szacunku wobec doradców królewskich mógł oznaczać więzienie lub nawet śmierć; prawdę tę wpajano Thorowi od maleńkości.

– Wstań, dziecko – rzekł Argon. – Gdybym chciał, żebyś ukląkł, tobym ci powiedział.

Thor wolno powstał i podniósł wzrok na druida. Argon podszedł do niego o kilka kroków. Stanął i przyglądał się chłopcu przez dłuższą chwilę, aż ten poczuł zakłopotanie.

– Masz oczy po matce – powiedział Argon.

Zaskoczyło to Thora. Nigdy nie poznał matki ani też poza własnym ojcem nie znał nikogo, kto by ją pamiętał. Powiedziano mu, że umarła przy jego narodzinach, żył więc w wynikającym stąd poczuciu winy. Podejrzewał nawet, że to dlatego najbliżsi go nienawidzą.

– Mylicie mnie z kimś, Wasza Miłość – odpowiedział. – Ja nie mam matki.

– Nie? – Na twarzy Argona pojawił się uśmiech. – Czyżby urodził cię ojciec?

– Chciałem powiedzieć, Wasza Miłość, że moja matka umarła, kiedy się urodziłem. Pewnie mnie z kimś mylicie.

– Jesteś Thorgrin z klanu McLeod. Najmłodszy z czwórki braci. Ten, którego dziś nie wybrali.

Thor otworzył szeroko oczy. Nie wiedział, co o tym myśleć. Nie rozumiał, jakim cudem ktoś tak ważny jak Argon może wiedzieć, kim on jest. Nie śniło mu się nawet, że mógłby go znać ktoś spoza jego wioski.

– Skąd wiecie, panie?

Argon uśmiechnął się tylko w odpowiedzi. Thor poczuł, jak wzbiera w nim ciekawość.

– Skąd... – dodał, szukając słów – skąd wiecie o mojej matce? Znaliście ją? Kim była?

Ale druid już się odwrócił.

– Innym razem – powiedział, odchodząc.

Thor patrzył za nim ze zdziwieniem. Całe to spotkanie było oszałamiające i tajemnicze zarazem; wszystko działo się zbyt szybko. Uznał, że nie może dać Argonowi po prostu odejść i pospieszył za nim.

– Co tutaj robicie, panie? – spytał, próbując dogonić druida. Ten jednak, podpierając się starą laską w kolorze kości słoniowej, szedł zaskakująco szybko. – Nie czekaliście chyba na mnie?

– Na kogóż innego? – odparł Argon. Wchodził coraz głębiej w las, pozostawiając za sobą polanę. Thor przyspieszył, aby się z nim zrównać.

– Ale dlaczego na mnie? Skąd wiedzieliście, że tu będę? Czy mogę się wam na coś przydać?

– Tyle pytań naraz – odrzekł Argon. – Tyle hałasu. Powinieneś więcej słuchać.

Zagłębiali się dalej w gęstą puszczę. Thor podążał za druidem, z całych sił starając się nie odzywać.

– Szukasz tutaj zaginionej owcy – stwierdził Argon. – Szlachetny trud. Ale tracisz tylko czas. Ona nie przeżyje.

Thor znów szeroko otworzył oczy ze zdumienia.

– Skąd wiecie, panie?

– Mam wiedzę o mnóstwie spraw, która nie jest ci dana, chłopcze. Przynajmniej jeszcze nie teraz.

Spiesząc za druidem, chłopiec rozważał jego słowa. Tamten ciągnął:

– Nie posłuchasz mnie jednak. Taką już masz naturę. Nieugiętą, jak twoja matka. Pobiegniesz za owcą, zdecydowany ocalić ją za wszelką cenę.

Thor poczerwieniał. Zdawało mu się, że Argon czyta w jego myślach.

– Jesteś zadziorny – dodał druid. – Uparty. Może nazbyt dumny. To skądinąd dobre cechy. Kiedyś jednak mogą przywieść cię do upadku.

Argon zaczął wspinać się po porośniętym mchem stoku, a Thor podążył za nim.

– Chcesz wstąpić do Królewskiego Legionu – stwierdził Argon.

– Tak! – wybuchnął Thor, pełen emocji. – Mam jakieś szanse? Czy możecie sprawić, by tak się stało?

Argon zaniósł się głębokim, głuchym śmiechem, od którego Thorowi ciarki przeszły po plecach.

– Mogę sprawić, że stanie się wszystko albo nic. Twoje przeznaczenie zostało już spisane. Ale to, czy je wypełnisz, zależy od ciebie.

Thor nic nie rozumiał.

Kiedy dotarli na szczyt wzgórza, Argon zatrzymał się i obejrzał na chłopca, który przystanął o kilka kroków za nim. Thor znów czuł, jak przeszywa go bijąca od druida moc.

– Twoje przeznaczenie ma niezwykłą wagę – powiedział Argon. – Nie porzucaj go.

Chłopiec nie przestawał się dziwić. Jego przeznaczenie ma niezwykłą wagę? Czuł, jak rośnie w nim duma.

– Nie rozumiem. Mówicie zagadkami, panie. Zechciejcie wyjawić więcej, proszę.

Argon nagle znikł.

Zaskoczony Thor nie wierzył własnym oczom. Zaczął rozglądać się wokół, nasłuchując. Czy to wszystko tylko mu się przyśniło? Czy była to jakaś sztuczka wyobraźni?

Odwrócił się i zbadał wzrokiem puszczę. Z tej wyniosłości widział o wiele dalej niż przedtem. W oddali dostrzegł jakiś ruch. Dobiegł go też odgłos, który brzmiał jak kwilenie owcy.

Potykając się, chłopiec ruszył biegiem po omszałym zboczu w kierunku, z którego dobiegał odgłos, z powrotem w gęstwinę. Nie przestawał jednak myśleć o spotkaniu z Argonem. Ledwo pojmował, że coś takiego w ogóle się zdarzyło. Co tu robił królewski druid? Tu, ze wszystkich możliwych miejsc? Czekał na niego? Czemu? I co miał na myśli, mówiąc o jego przeznaczeniu? Im bardziej starał się rozwikłać tę zagadkę, tym mniej rozumiał. Argon z jednej strony ostrzegał go, aby nie podążał dalej, z drugiej strony zachęcał go do działania. Im dłużej Thor biegł, tym bardziej narastało w nim przeczucie, że za chwilę wydarzy się coś doniosłego.

Skręcił za jednym z drzew i nagle stanął jak wryty na widok otwierający się przed jego oczami. W jednej chwili urzeczywistniły się wszystkie jego koszmary. Włosy stanęły mu dęba i zdał sobie sprawę, że zagłębiając się tak daleko w Mroczny Las, popełnił śmiertelny błąd.

O jakieś trzydzieści kroków przed nim na czterech silnych łapach stał sybold. Potężnie umięśniony, wielkości rosłego konia, wyglądał na najbardziej przerażające zwierzę w Mrocznym Lesie, może nawet w całym królestwie. Choć Thor widział go pierwszy raz w życiu, rozpoznał go natychmiast; słyszał o nim dużo legend. Przypominał znanego chłopcu z rozmaitych wizerunków lwa, ale musiał być o wiele większy. Ślepia żarzyły mu się żółtą poświatą, a jego skóra miała barwę głębokiego szkarłatu – jak głosiły legendy, od koloru krwi pożeranych niewiniątek. Thor słyszał niewiele opowieści o spotkaniu z tym zwierzęciem, a i te traktowano z przymrużeniem oka, może dlatego, że nikomu nie udało się napotkać potwora i przeżyć. Niektórzy uznawali go za boga puszczy albo za jakiś znak czy omen. Jeśli w istocie tak było, Thor wolał nie wyobrażać sobie, co ten znak zapowiada.

Ostrożnie cofnął się o krok.

Z paszczą po części rozwartą i kłami ociekającymi śliną, sybold wbijał w chłopca spojrzenie swoich żółtych ślepi. W paszczy potwora, przeszyta jego zębiskami, zwisała głową w dół zaginiona owca Thora; dogorywała, kwiląc przeraźliwie. Najwyraźniej sybold pastwił się nad nią, nie spiesząc się zbytnio, jakby ból ofiary sprawiał mu przyjemność. Jej kwilenie trudno było znieść. Wiła się bezradnie, a chłopiec czuł na sobie ciężar winy; to przez niego cierpiała. W pierwszym odruchu chciał się odwrócić i uciec, ale wiedział, że byłaby to daremna próba. Sybold doścignąłby każdego, a ucieczka tylko by go zachęciła. Poza tym Thor nie mógł skazać owcy na tak okrutny koniec.

Stał zdjęty strachem, ale wiedział, że musi coś zrobić. Instynktownie sięgnął do woreczka u pasa, ujął kamień i umieścił go w procy. Drżącą ręką zamachnął się, dał krok naprzód i wypuścił pocisk, który śmignął w powietrzu i trafił w cel. Rzut był idealny: kamień uderzył owcę w ślepie i wbił się głęboko pod czaszkę. Owca zwisła bezwładnie, martwa; Thor skrócił jej męki.

Wściekły, że chłopiec ośmielił się zepsuć mu igraszkę, sybold przeszył go wzrokiem. Powoli rozwarł monstrualne szczęki i wypuścił owcę, która spadła na ziemię z głuchym pacnięciem. Nie odrywając ślepi od Thora, warknął złowrogo, głęboko, jakby prosto z trzewi, i z wolna ruszył ku chłopcu. Ten, z walącym w piersi sercem, umieścił kolejny kamień w procy i znów wziął mocny zamach. Wtem sybold zaszarżował, szybki jak piorun. Chłopiec postąpił o krok naprzód i cisnął kamień, modląc się, aby trafić; wiedział, że nie ma czasu na kolejny rzut.

Pocisk uderzył stwora wprost w prawe oko, na wpół go oślepiając. Powaliłoby to każde mniejsze zwierzę, ale nie sybolda, który ryknął z bólu, lecz nie zatrzymał się i jednym susem znalazł przed bezbronnym Thorem. Wielkimi pazurami smagnął chłopca w ramię i trzy szpony naraz, ostre jak brzytwy, przecięły skórę chłopca. Z rany trysnęła krew, a Thor wrzasnął i upadł. Bestia natychmiast całym ciałem przygniotła go do ziemi; ciężar był nie do zniesienia, jakby zwalił się na niego potężny głaz. Thor czuł, że zaraz pękną mu żebra. Potwór zaś rzucił łbem, rozwarł paszczę i sięgnął obnażonymi kłami ku gardłu chłopca. Ten wyprostował ręce i chwycił stwora za gardziel, twardą jak jeden potężny mięsień. Po chwili ręce zaczęły drżeć mu z wysiłku, a kły zwierzęcia zbliżać się coraz bardziej. Czuł już na twarzy smrodliwy dech sybolda i ślinę spływającą mu z paszczy. Zwierz wydał głęboki, donośny, raniący uszy pomruk, a Thor poczuł, że za chwilę zginie, i zamknął oczy.

Proszę, Boże. Dodaj mi sił. Daj mi pokonać tego stwora. Błagam. Zrobię wszystko, co zechcesz. Będę spłacał Ci dług do końca moich dni.

Wówczas stało się coś niezwykłego. Thor poczuł, że wzbiera w nim fala olbrzymiego gorąca, a w żyłach pulsuje mu jakaś potężna moc, wypełniająca całe jego ciało. Otworzył oczy i ze zdumieniem spostrzegł, że z dłoni bije mu dziwne żółte światło. Napierając na gardziel sybolda, czuł, że teraz dorównuje mu siłą i jest w stanie odepchnąć jego kły. Napierał więc dalej, czując, że odpycha bestię coraz dalej. Jego moc rosła, aż poczuł potężne wyładowanie, które odrzuciło sybolda o dobre dziesięć stóp. Bestia padła z impetem na grzbiet.

Thor usiadł, nie rozumiejąc, co się właściwie stało.

Sybold poderwał się na równe nogi i zaszarżował ponownie. Tym razem jednak Thor czuł się inaczej. Całe jego ciało przepełniała siła, jakiej nie doświadczył jeszcze nigdy w życiu. Gdy bestia skoczyła, chłopiec przykucnął, chwycił ją pod brzuchem i cisnął daleko, wykorzystując jej własny impet.

Stwór wleciał w gęstwinę, uderzył w pień drzewa i padł na ziemię.

Thor gapił się na to z niedowierzaniem. Czyżby właśnie cisnął syboldem?

Zwierzę mrugnęło powiekami, po czym utkwiło ślepia w Thorze i zaszarżowało jeszcze raz.

Tym razem, kiedy skoczyło na chłopca, ten chwycił je za gardziel i razem wylądowali na ziemi. Początkowo przygnieciony, Thor przetoczył się tak, że teraz on znalazł się nad syboldem. Przytrzymując potwora, chłopiec zaczął go dusić, choć ten próbował unieść łeb i kłapał zębami, chybiając o włos. Czując przypływ nowej mocy, Thor z całej siły ścisnął gardziel stwora i nie popuszczał. Poddał się krążącej w sobie energii. Z zachwytem poczuł pewność, że jest silniejszy od zwierzęcia. Dusił sybolda, aż ten zwiotczał mu w rękach, ale Thor nie zwalniał uścisku jeszcze przez bardzo długą chwilę.

W końcu powoli wstał, ciężko łapiąc oddech, i ze zdziwieniem spojrzał na swoją zranioną rękę. To, co się właśnie stało, było nie do wiary. Zabił sybolda – on, Thor!

Poczuł, że w ten szczególny dzień musi to być dla niego jakiś znak. Oto zdarzyło się coś nadzwyczajnego. Właśnie pokonał najsłynniejszą, najstraszliwszą bestię w całym królestwie. W pojedynkę, niemal gołymi rękami. To było jak sen. Wiedział, że nikt mu nie uwierzy.

Kręciło mu się w głowie. Zastanawiał się, jaka to moc nim zawładnęła; co to może oznaczać; kim naprawdę jest. Jedynymi znanymi mu ludźmi, którzy posiadali podobne moce, byli druidzi. Tyle że jego rodzice nie byli druidami, więc nie mógł być druidem.

A może mógł?

Wyczuwając za sobą czyjąś obecność, błyskawicznie obrócił się na pięcie i zobaczył Argona, który stał za nim i wpatrywał się w martwego sybolda.

– Skąd się tutaj wzięliście, Wasza Miłość? – spytał Thor, zaskoczony, ale Argon zbył go milczeniem. – Widzieliście, co się stało? – ciągnął chłopiec z niedowierzaniem w głosie. – Sam nie wiem, jak to zrobiłem.

– Ależ wiesz – odparł Argon. – W głębi serca wiesz. Nie jesteś taki jak inni.

– To był jakby... nagły przypływ mocy – powiedział Thor. – Jak jakaś siła, o której nie wiedziałem, że ją mam.

– Wewnętrzna siła magiczna – potwierdził Argon. – Pewnego dnia poznasz ją całkiem dobrze. Może nawet nauczysz się nad nią panować.

Thor chwycił się za ramię; niemal zapomniał o zranieniu, tymczasem ból nagle powrócił, i to straszny. Chłopiec obejrzał rękę; cała ociekała krwią. Zakręciło mu się w głowie i przejął się, co będzie, jeśli ktoś mu szybko nie pomoże.

Argon w trzech krokach znalazł się przy nim, chwycił go za drugą dłoń i przycisnął mocno do rany. Przytrzymując ją w ten sposób, odchylił się do tyłu i zamknął oczy. Thor poczuł ciepłe mrowienie rozchodzące się w całej ręce. Po chwili lepka krew płynąca z ran wyschła, a ból zaczął mijać.

Chłopiec przyjrzał się ręce, nie mogąc pojąć, co się stało: była uleczona. Zostały na niej tylko ślady pazurów, trzy szramy w miejscu przecięcia skóry; były jednak zabliźnione, jakby miały już wiele dni. Po krwi nie było śladu.

Thor spojrzał na Argona z niedowierzaniem.

– Jak to zrobiliście, panie? – zapytał.

Argon jedynie się uśmiechnął:

– Nie ja to zrobiłem, lecz ty. Ja tylko pokierowałem twoją mocą.

– Przecież ja nie mam mocy uzdrawiania – zmieszał się Thor.

– Czyżby? – odparł Argon.

– Nic nie rozumiem. Co to wszystko znaczy? – Thor czuł narastające zniecierpliwienie. – Panie, powiedzcie mi, proszę was.

Argon odwrócił wzrok:

– Na wszystko przyjdzie pora.

Nagle chłopcu przyszło coś na myśl.

– Czy to znaczy, że mogę wstąpić do Królewskiego Legionu? – zapytał podniecony. – Skoro potrafię zabić sybolda, to ani chybi dam radę innym chłopcom.

– Ani chybi – zgodził się druid.

– Tyle że moi bracia zostali wybrani... a ja nie.

– Twoi bracia nie pokonaliby tej bestii.

Thor spojrzał na niego, myśląc intensywnie.

– Ale już raz mnie odrzucili. Jakże mam do nich dołączyć?

– Od kiedy to wojownik potrzebuje zaproszenia? – podpowiedział Argon.

Słowa druida powoli dotarły do Thora. Poczuł się nagle raźniej.

– Czyli mam się u nich zjawić ot tak, nieproszony?

Argon uśmiechnął się znowu.

– Panem twego przeznaczenia jesteś ty sam. Nikt inny.

Nim Thor zdążył mrugnąć, Argon rozpłynął się w powietrzu. Chłopiec rozglądał się dookoła i miotał po okolicznej gęstwinie, ale po druidzie nie było ani śladu.

– Tutaj! – usłyszał nagle czyjś okrzyk.

Thor zwrócił się w stronę, z której dobiegł ten głos. Zobaczył przed sobą olbrzymi głaz i uznał, że okrzyk musiał dobiec z jego szczytu. Chłopiec szybko wspiął się na skałę, ale Argona tam nie zastał. Ze szczytu głazu rozciągał się za to widok na całą puszczę. Thor widział krańce Mrocznego Lasu, ciemnozieloną poświatę drugiego słońca zachodzącego właśnie za horyzont, a na przeciwległym widnokręgu – trakt wiodący do Królewskiego Dworu.

– To może być twoja droga – rozległ się ponownie ten sam głos – o ile się odważysz.

Thor odwrócił się gwałtownie, ale nie było przy nim nikogo; tylko ów głos przez chwilę jeszcze niósł się echem ponad puszczą. Chłopiec wiedział jednak, że to sam Argon, choć gdzieś ukryty, popycha go do działania. I czuł w głębi serca, że druid ma rację.

Bez dalszego wahania zsunął się ze skały i ruszył przez puszczę w stronę odległego traktu, spiesząc ku swemu przeznaczeniu.

ROZDZIAŁ TRZECI

Na najwyższych wałach zamku, u boku królowej, stał król MacGill – korpulentny, barczysty, z brodą przetykaną siwizną zbyt gęsto jak na człowieka tej postury, z szerokim czołem przeoranym zmarszczkami pozostawionymi przez zbyt liczne bitwy – i przyglądał się przygotowaniom do zabawy i świętowania, które zaplanowano na ten dzień. Ziemie dworskie w całej okazałości rozpościerały się pod nim, jak okiem sięgnąć, aż po starożytne, kamienne mury otaczające jego kwitnący gród: Królewski Dwór. Wszelkiego rozmiaru i kształtu budynki, połączone istnym labiryntem ulic, dawały schronienie wojownikom, służącym, Srebrnym, członkom Legionu i straży; były wśród nich baraki, stajnie, skład broni i inne magazyny. Pośród nich zaś widniały setki pomniejszych domostw tych jego poddanych, którzy zechcieli zamieszkać w granicach miejskich murów. Liczne zagony zieleni, królewskie ogrody, kamienne place i tryskające fontanny dopełniały piękna widoku. Rozwój Królewskiego Dworu trwał od stuleci – dbał o to jeszcze jego ojciec, a przed nim jego dziad i pradziad, i gród był obecnie u szczytu swej chwały. Była to niewątpliwie najbezpieczniejsza twierdza w całym Zachodnim Królestwie Kręgu.

Królowi dane było cieszyć się z najwspanialszych i najbardziej oddanych wojowników, jacy kiedykolwiek komukolwiek służyli; może dlatego też w jego czasach nikt nie ośmielił się zaatakować jego ziem. Był siódmym królem z rodu MacGillów i władał królestwem mądrze i roztropnie od trzydziestu dwóch lat. Pod jego rządami kraj rozkwitał, armia dwukrotnie zwiększyła swą liczebność, miasta rozwijały się, przynosząc obfity zysk, a wśród ludu daremnie byłoby szukać powodów do niezadowolenia. Król znany był ze swej szczodrości, zaś w całej historii królestwa nie znano równie długiego okresu dostatku i pokoju, jak za jego panowania.

Osobliwie, właśnie z tego powodu MacGill po nocach nie mógł zmrużyć oka. Wiedział bowiem z historii królestwa, że tak długi okres bez wojny jest czymś niezwykłym. Nie zastanawiał się zatem, czy jakiś atak nastąpi, tylko raczej kiedy – i kto okaże się agresorem.

Największa groźba pochodziła oczywiście spoza Kręgu, od imperium barbarzyńców rządzącego odległymi terenami Dziczy, które podporządkowało sobie wszystkie ludy poza Kręgiem, po drugiej stronie Kanionu. Ale ani MacGill, ani żaden z jego przodków, od siedmiu pokoleń noszących to nazwisko, nie zetknął się bezpośrednio z zagrożeniem ze strony barbarzyńców z Dziczy. Obawy przed nimi były znikome, bo królestwu sprzyjało położenie w Kręgu, przypominającym kształtem idealny okrąg czy też pierścień, który od reszty świata dzielił głęboki, szeroki na milę Kanion, chroniony tarczą mocy, działającą nieprzerwanie, od kiedy na tronie zasiadł pierwszy MacGill. Barbarzyńcy nieraz przypuszczali ataki, próbując przebić się przez tarczę i przekroczyć Kanion, ale nigdy im się nie udało. Dopóki tylko MacGill i jego poddani pozostawali w Kręgu, nie zagrażało im nic z zewnątrz.

Nie oznaczało to jednak końca wszelkich zagrożeń; pozostawały te wewnętrzne. To właśnie one spędzały królowi sen z powiek w ostatnim czasie. One też stały u podstaw przygotowań do dzisiejszego święta: zaślubin jego najstarszej córki. Miało to być małżeństwo aranżowane; król skojarzył młodą parę specjalnie dla załagodzenia stosunków z wewnętrznymi wrogami i utrzymania niepewnego pokoju między Wschodnim i Zachodnim Królestwem Kręgu.

Terytorium Kręgu rozpościerało się na dobre pięćset mil w każdym kierunku, a w połowie, z północy na południe, przedzielone było pasmem górskim, noszącym nazwę Pogórza. Za nim leżało Królestwo Wschodu, obejmujące drugą połowę Kręgu. Królestwo to od wieków pozostawało we władaniu rywali MacGillów – rodu McCloudów, którzy za wszelką cenę dążyli do zerwania kruchego rozejmu zawartego z MacGillami. Wiecznie niezadowoleni, rozgoryczeni losem, jaki przypadł im w udziale, byli święcie przekonani, że ich królestwo leży na gorszych, mniej urodzajnych ziemiach. Kwestionowali również przynależność Pogórza, twierdząc, że w całości należy do nich, mimo że przynajmniej połowa jego terenów pozostawała pełnoprawną własnością MacGillów. Prowadziło to do częstych pogranicznych potyczek i podtrzymywało stałą groźbę inwazji.

MacGill rozmyślał o tym wszystkim z coraz większą irytacją. McCloudowie powinni być szczęśliwi; bezpieczni wewnątrz Kręgu, chronieni przez Kanion, żyli na żyznych ziemiach bez jakichkolwiek obaw. Dlaczego nie potrafili zadowolić się swoją połową Kręgu? Jedynie wzmocnieniu i rozbudowaniu swojej armii MacGill zawzdzięczał to, że pierwszy raz w historii McCloudowie nie śmieli atakować jego ziem. Ale roztropny król przeczuwał, że na coś się zanosi; wiedział, że taki pokój nie może potrwać długo. To dlatego doprowadził do małżeństwa swej najstarszej córki z najstarszym królewiczem z rodu McCloudów. I oto nadszedł dzień ich zaślubin.

Król spojrzał w dół i zobaczył tysiące poddanych w tunikach o jaskrawych barwach, którzy przybywali z najodleglejszych zakątków królestwa, z obu stron Pogórza. Mieszkańcy niemal całego Kręgu wlewali się wielką falą wprost do jego grodu. Przygotowania zajęły długie miesiące. Ludziom przykazano, aby wszystko wyglądało wystawnie i solidnie. Dzień ten miał być czymś więcej niż tylko dniem zaślubin; miał być również przesłaniem dla McCloudów.

MacGill taksował wzrokiem setki swoich żołnierzy porozmieszczanych w strategicznych miejscach wałów i na ulicach – a miał ich więcej niźli mógł kiedykolwiek potrzebować – i był im rad. Taki właśnie pokaz siły zaplanował. Czuł też jednak napięcie; atmosfera w całym mieście była nerwowa i sprzyjała rozruchom. Miał nadzieję, że żadni rozochoceni trunkiem pieniacze ani jednej, ani drugiej strony nie zakłócą przebiegu ceremonii. Przyjrzał się placom przygotowanym na igrzyska i turnieje, myśląc o nadchodzącym dniu, pełnym różnorakich rozrywek. To będzie ciężki dzień. McCloudowie z pewnością przybędą w otoczeniu własnej małej armii i każde turniejowe starcie, każda walka, każda konkurencja będą miała znaczenie. Jeśli cokolwiek pójdzie nie tak, może się to przerodzić w prawdziwą bitwę.

– Królu mój?

Poczuł dotyk delikatnej dłoni i, obróciwszy się, spojrzał na Kreę, swą królową, nadal najpiękniejszą kobietę, jaką kiedykolwiek widział. Pozostawała z nim szczęśliwie w związku od początku jego panowania, obdarowując go pięciorgiem dzieci, w tym trzema synami, nigdy na nic się nie skarżąc. Co więcej, z czasem stała się jego najbardziej zaufanym powiernikiem. Z upływem lat MacGill przekonał się też, że jest roztropniejsza od wszystkich jego doradców razem wziętych. Nawet od niego samego.

– To będzie dzień politycznych układów – powiedziała – ale i dzień zaślubin naszej córki. Spróbuj się nim nacieszyć. Drugi raz się nie zdarzy.

– Mniej się martwiłem, kiedy nic nie miałem – odpowiedział. – Teraz, gdy mamy wszystko, wszystko jest też przyczyną utrapień. Jesteśmy bezpieczni, a mimo to nie czuję się bezpiecznie.

Spojrzała na niego ze współczuciem swymi wielkimi, orzechowymi oczami, które wyglądały, jakby zebrała się w nich cała mądrość świata. Powieki miała nieco opuszczone, jak zwykle zresztą, co nadawało senny wyraz jej twarzy, po której obu stronach opadały swobodnie piękne i proste kasztanowe włosy, poprzetykane gdzieniegdzie srebrnymi nitkami. Miała może o kilka zmarszczek więcej, niż kiedy ją poślubił, ale dla niego nic a nic się nie zmieniła.

– Bo w gruncie rzeczy nie jesteś bezpieczny – powiedziała. – Żaden król nie jest. Na naszym dworze kryje się więcej szpiegów, niż chciałbyś wiedzieć. Taka już natura rzeczy.

Przechyliła się, aby go ucałować, i uśmiechnęła się.

– Spróbuj się cieszyć tym dniem – powiedziała. – To w końcu także wesele.

To rzekłszy, odwróciła się i podążyła w dół wałów.

Patrzył za nią, jak schodzi, po czym raz jeszcze objął spojrzeniem swój dwór. Królowa miała rację; jak zawsze. Naprawdę pragnął radować się tym dniem. Kochał przecież swoją najstarszą córkę, a to w istocie miało być wesele – w najpiękniejszym dniu najpiękniejszej pory roku, kiedy wiosna włada światem w najlepsze, ustępując jednak pierwszym oznakom lata, i kiedy obydwa słońca tańczą na niebie w idealnej harmonii, a na twarzy czuje się delikatne powiewy wiatru. Cały świat promieniał w rozkwicie, a drzewa mieniły się setką odcieni różu, purpury, pomarańczy i bieli. Niczego nie pragnął bardziej niż tego, by móc usiąść wśród swoich poddanych, patrząc na zaślubiny córki i pijąc piwo do syta.

Nie było mu to jednak dane. Czekała na niego jeszcze długa lista obowiązków i zanim choćby opuści podwoje swego zamku, musi dopilnować wielu spraw. Dzień zaślubin córki oznaczał dla króla nawał pracy: musiał spotkać się z radą, ze swymi dziećmi oraz zastępami suplikantów, którzy akurat tego dnia mieli szczególne prawo do audiencji. Będzie mieć szczęście, jeśli uda mu się w ogóle opuścić zamek na czas, by zdążyć na ceremonię rozpoczynającą się o zmierzchu.

*

Zeszedłszy z wałów, MacGill, odziany w najwspanialszy królewski strój – czarne aksamitne spodnie, złoty pas, królewską tunikę utkaną z najdelikatniejszego purpurowego i złotego jedwabiu, białą opończę i błyszczące, skórzane buty z cholewami – z głową w koronie, bogato zdobionym złotym otoku z wielkim rubinem osadzonym pośrodku – przemierzał zamkowe sale w otoczeniu swej świty. Zamaszystym krokiem mijał kolejne pokoje, skrótem przez królewskie komnaty i wielką aulę o niebosiężnym łukowym sklepieniu i ścianach zdobnych w liczne witraże. W końcu dotarł do wiekowych, dębowych wrót sali tronowej, grubych jak mocarny pień. Dworzanie otworzyli je i odstąpili w bok.

Kiedy wszedł do środka, a drzwi zamknęły się za nim z hukiem, jego doradcy powstali z miejsc i wyprężyli się na powitanie.

– Możecie spocząć – rzekł trochę ostrzej niż miał w zwyczaju. Był zmęczony, zwłaszcza tego dnia, niekończącymi się nigdy formalnościami związanymi z zarządzaniem królestwem. Chciał jak najszybciej mieć je już za sobą.

Zdecydowanym krokiem przeszedł przez salę tronową, która nigdy nie przestawała go zachwycać. Jej sklepienie wznosiło się pięćdziesiąt stóp nad ziemią, zaś jedną ze ścian w całości zdobił ogromny witraż. Podłogi i ściany wykonano z litego kamienia, grubego na stopę. Sala mogła bez trudu pomieścić i stu dostojników. Ale w dni takie jak ten, kiedy odbywały się spotkania rady królewskiej, w przepastnym pomieszczeniu gościł jedynie król i garstka jego doradców. W sali rzucał się w oczy ogromny stół w kształcie podkowy, za którym właśnie oczekiwali doradcy.

Król wkroczył dumnie od otwartej strony stołu, kierując się przez widniejące pośrodku przejście ku miejscu, w którym stał jego tron. Wszedł po kamiennych stopniach, minął wyrzeźbione w złocie lwy i opadł na czerwoną aksamitną poduszkę, która wyściełała tron wykuty w całości ze złota. Siadywał tu jego ojciec, a przedtem jego dziad, pradziad i wszyscy jego przodkowie z rodu MacGillów. Kiedy usiadł, poczuł, jak przytłacza go ciężar minionych wieków i pokoleń.

Omiótł wzrokiem przybyłych doradców. Byli wśród nich Brom, najznakomitszy z jego generałów i jego doradca w sprawach wojskowych; Kolk, generał chłopięcego Legionu; Aberthol, najstarszy ze zgromadzonych, uczony historyk, mentor królów od trzech pokoleń, i Firth, doradca w sprawach wewnętrznych dworu, chudy człowiek o krótko przyciętych siwych włosach i głęboko osadzonych oczach, którymi nawet na chwilę nie przestawał strzelać na boki. MacGill nigdy tak naprawdę nie ufał Firthowi, nie rozumiał nawet, na czym polega jego praca, jednakże zarówno jego ojciec, jak i dziad utrzymywali doradcę do spraw dworu, więc i on, z szacunku dla przodków, zachował to stanowisko. Wśród zgromadzonych byli też Owen, królewski skarbnik; Bradaigh, doradca w sprawach zewnętrznych; Earnan, poborca danin i podatków; Duwayne, służący radą w sprawach poddanych, i Kelvin, przedstawiciel rodów szlacheckich.

Król cieszył się oczywiście władzą absolutną, ale jego królestwo miało z gruntu liberalny charakter. Jego przodkowie zawsze szczycili się tym, że rody szlacheckie królestwa mogą wyrażać swój głos we wszelkich sprawach za pośrednictwem przedstawiciela zasiadającego w radzie. Patrząc jednak z perspektywy historycznej, równowaga sił między majestatem króla i wysoko urodzonymi była mocno chwiejna. Choć teraz panowała zgoda i harmonia, w przeszłości zdarzały się powstania i walki o władzę.

Przyglądając się doradcom, MacGill zorientował się, że kogoś brakuje – akurat tego, z kim najbardziej pragnął zamienić słowo: Argona. Jak zwykle nie dało się przewidzieć, gdzie i kiedy się pojawi. Doprowadzało to króla do szewskiej pasji, ale nie miał innego wyjścia, niż to zaakceptować. Druidzi żyli swoim własnym zagadkowym życiem. Mimo to nieobecność Argona na sali wzmogła jeszcze niecierpliwość MacGilla. Chciał mieć już to za sobą i zająć się tysiącem innych spraw czekających na niego jeszcze przed ceremonią zaślubin.

Jego doradcy siedzieli przy półkolistym stole rozmieszczeni co dziesięć stóp na krzesłach z wiekowego dębu o misternie rzeźbionych podłokietnikach.

– Wasza Wysokość, jeśli łaska – zaczął Owen.

– Mów. Tylko krótko. Nie mam dziś wiele czasu.

– Córka Waszej Wysokości otrzyma dziś wiele podarunków, które, jak wszyscy mamy nadzieję, wypełnią po brzegi jej szkatułę. Tysiące ludzi złoży hołd jej i wam, składając dary wprost w królewskie ręce, a zapełniając karczmy i zamtuzy, także pomoże wypełnić szkatułę królestwa. Przygotowania do dzisiejszej uroczystości znacznie też jednak uszczuplą zasoby królewskiego skarbca. Dlatego doradzam zarządzenie dodatkowego podatku pobieranego tak od ludu, jak i od wysoko urodzonych. Ot, jednorazowa danina, która pozwoli zmniejszyć obciążenia związane z tak znakomitą uroczystością.

MacGill dostrzegł troskę na twarzy skarbnika i poczuł aż ucisk w żołądku na myśl o topniejącym skarbcu. Mimo to nie zamierzał wprowadzić kolejnego podatku.

– Lepiej mieć pustki w skarbcu, lecz lojalnych poddanych – odrzekł. – Naszym bogactwem jest ich dobrobyt. Nie wprowadzimy nowych obciążeń.

– Ależ Wasza Wysokość, jeśli nie...

– Już podjąłem decyzję. Co jeszcze?

Owen osunął się na oparcie krzesła, wyraźnie zawiedziony.

– Mój królu – odezwał się Brom swoim niskim głosem – zgodnie z twoim rozkazem z okazji dzisiejszego wydarzenia rozmieściliśmy większość naszych sił w obrębie dworu. Jest to niewątpliwie imponujący pokaz siły. Oznacza on jednak, że liczebność naszych oddziałów w całej reszcie królestwa ulega zmniejszeniu. Jeśli nastąpi jakiś atak gdziekolwiek poza Królewskim Dworem, będziemy bezradni.

MacGill skinął głową, zastanawiając się przez chwilę.

– Póki nasi wrogowie u nas biesiadują, nie ukąszą ręki, która ich karmi.

Rozległ się śmiech zgromadzonych.

– Jakie wieści z Pogórza?

– Od tygodni nie było doniesień o żadnych wrogich działaniach. Oddziały pewnie wycofały się w przygotowaniu do zaślubin. Być może gotowi są zawrzeć pokój.

MacGill nie był jednak tego taki pewien.

– Może to znaczyć, że planowane zaślubiny zaczynają spełniać nasze oczekiwania albo też że wróg czai się, aby napaść na nas kiedy indziej. A twoim zdaniem, stary druhu – tu król obrócił się w stronę Aberthola – co jest bardziej możliwe?

Aberthol odkaszlnął i rzekł zachrypłym głosem:

– Wasza Miłość... ani wasz ojciec, ani jego ojciec przed nim nigdy nie ufali McCloudom. To, że teraz McCloudowie drzemią, nie znaczy jeszcze, że się nie obudzą.

MacGill skinął głową w podziękowaniu za ten sąd.

– A co z Legionem? – spytał, zwracając się do Kolka.

– Dziś powitaliśmy nowych rekrutów – odpowiedział generał, skłoniwszy szybko głowę.

– Wśród nich i mego syna? – upewnił się król.

– Z dumą stanął wśród pozostałych; wspaniały chłopiec.

MacGill ponownie skinął głową i tym razem zwrócił się do Bradaigha:

– A jakie wieści spoza Kanionu?

– Wasza Miłość, w ostatnich tygodniach nasze patrole częściej odnotowywały próby przekroczenia Kanionu. Może to oznaczać, że barbarzyńcy z Dziczy mobilizują się do ataku.

Wśród członków rady przeszedł szmer. Na samą myśl o ataku MacGill poczuł niepokój. Choć tarcza mocy była nie do przebycia, tego rodzaju wieści nie wróżyły dobrze.

– A jeśli przypuszczą zmasowany atak? – zapytał.

– Dopóki tarcza działa, nie mamy się czego obawiać. Barbarzyńcy próbują przekroczyć Kanion od wieków, wciąż na próżno. Nie ma powodu sądzić, że coś się w tym względzie zmieni.

MacGill nie był tego taki pewien. Najazdu spoza granic królestwa należało się spodziewać już dawno. Nie potrafił się nie zastanawiać, kiedy miałby on nastąpić.

– Wasza Wysokość – odezwał się Firth swym nosowym głosem – czuję się w obowiązku przypomnieć, że dwór gości wielu dostojników przybyłych z królestwa McCloudów. Uznano by za zniewagę, gdybyś się z nimi nie spotkał, bez względu na to, czy są naszymi sprzymierzeńcami, czy też rywalami. Radziłbym, byś poświęcił popołudnie na przywitanie każdego z nich z osobna. Przybyli z liczną świtą, wieloma podarkami oraz, jak wieść niesie, z całym zastępem szpiegów.

– Kto nam zaręczy, że szpiegów nie było tu już wcześniej? – odparł MacGill, rzucając Firthowi badawcze spojrzenie i zastanawiając się jak zwykle, czy on sam nie jest przypadkiem jednym z nich. Firth otworzył usta, aby odpowiedzieć, ale król westchnął tylko i uniósł dłoń na znak, że ma już dosyć. – Jeśli to wszystko, opuszczę was teraz przygotować się do ślubu mojej córki.

– Wasza Miłość – powiedział Kelvin i odchrząknął. – Pozostaje jeszcze jedna kwestia. Tradycja związana z zaślubinami najstarszego królewskiego potomka. Dotychczas każdy MacGill wyznaczał wtedy swego następcę. Poddani oczekują, że postąpisz podobnie. Niecierpliwią się. Roztropnie byłoby ich nie zawieść. Zwłaszcza kiedy Miecz Przeznaczenia nadal spoczywa nietknięty.

– Mam wyznaczyć następcę, choć jestem jeszcze w kwiecie sił? – zapytał MacGill.

– Wasza Miłość, nie chciałem was obrazić – zająknął się Kelvin z wyrazem niepokoju na twarzy.

Władca ponownie uniósł dłoń.

– Znam tradycję. I, w rzeczy samej, wyznaczę swego następcę jeszcze dziś.

– Czy Wasza Wysokość raczy nas oświecić, kto nim będzie? – spytał Firth.

MacGill zmierzył go spojrzeniem pełnym irytacji. Firth znany był z długiego języka i król nie ufał mu za grosz.

– Dowiecie się, gdy nadejdzie odpowiednia chwila.

Król powstał z tronu, a w ślad za nim poderwali się jego doradcy. Skłonili się, odwrócili i w pośpiechu opuścili salę.

MacGill jeszcze przez dłuższą chwilę stał w samotnej zadumie. W dni takie jak ten żałował, że musi być królem.

*

MacGill zszedł po stopniach z tronowego podwyższenia. W ciszy panującej wokół słychać było tylko rozbrzmiewające echem kroki króla, który skierował się ku dębowym drzwiom z boku sali. Otworzył je własnoręcznie szarpnięciem za żelazną klamkę i wszedł do bocznej komnaty.

Lubił spokój i samotność, które od zawsze zapewniało mu to przytulne pomieszczenie. Choć komnata mierzyła nie więcej niż dwadzieścia kroków w każdą stronę, wieńczyło ją wysokie łukowate sklepienie. Zbudowana w całości z kamienia, miała na jednej ze ścian małe okrągłe okno przesłonięte witrażem. Wlewało się przez nie światło, zabarwiając na żółto i czerwono jedyną rzecz, która znajdowała się w pustej poza tym izbie.

Miecz Przeznaczenia.

Spoczywał poziomo w samym środku komnaty, oparty na żelaznych wspornikach niby leżąca kusicielka. MacGill podszedł do niego i okrążył go, przyglądając mu się uważnie. Robił tak zawsze, od kiedy był dzieckiem. Miecz Przeznaczenia, miecz legenda, źródło siły i potęgi całego królestwa od wielu pokoleń. Komukolwiek uda się go podźwignąć, zostanie Wybrańcem, władcą królestwa na całe życie, pogromcą wszelkich zagrożeń, które czyhają wewnątrz Kręgu i poza nim. Pięknie było dorastać w cieniu tej legendy i kiedy tylko MacGill został namaszczony na króla, sam spróbował unieść ów miecz. Jedynymi bowiem, którym pozwalano podejmować tę próbę, byli królowie z rodu MacGillów. Wszyscy jego poprzednicy próbowali szczęścia; żadnemu się nie powiodło. On jednak pewien był, że różni się od innych. Że to on sam okaże się Wybrańcem.

Mylił się jednak, podobnie jak wszyscy poprzedni królowie z rodu MacGillów. Jego porażka zaś położyła się cieniem na całym jego późniejszym panowaniu.

Wpatrując się teraz w miecz, MacGill oglądał uważnie jego długą głownię, wykutą z metalu, którego nikt dotychczas nie rozpoznał. Jeszcze większą zagadką było pochodzenie oręża; powiadano, że podczas trzęsienia ziemi wyłonił się z jej głębi.

MacGill kolejny raz odczuł gorycz swej porażki. Wiedzieli o niej zarówno jego poddani, jak i jego wrogowie. Może i był dobrym królem, ale nie jest i nigdy nie będzie Wybrańcem. Przypuszczał, że gdyby nim był, jego dwór przestałyby nękać niepokoje, spiski i knowania. Własny lud ufałby mu bardziej, a wrogom do głowy by nie przyszło najeżdżać jego ziemie. Jakąś częścią duszy pragnął, by ten miecz rozpłynął się w powietrzu wraz ze swą legendą. Wiedział jednak, że tak się nie stanie. Na tym polegała klątwa – i moc – każdej legendy. Była to moc potężniejsza nawet od całej armii.

Spoglądając po raz tysięczny na Miecz Przeznaczenia, MacGill mimo woli zadawał sobie pytanie, kto taki okaże się Wybrańcem, komu z jego rodu przeznaczone jest władać tym orężem. Rozmyślając o czekającym go zadaniu i wyznaczeniu następcy tronu, zastanawiał się, czy kiedykolwiek będzie komuś dane podźwignąć ten miecz.

– A wielki jest to ciężar – odezwał się nagle czyjś głos.

MacGill odwrócił się na pięcie, zaskoczony niespodziewanym towarzystwem. W drzwiach komnaty stał Argon. MacGill poznał głos, nim jeszcze zobaczył druida; był zarazem zły, że Argon nie przybył wcześniej, i rad, że jest tu teraz.

– Spóźniłeś się – powiedział król.

– Wasze pojęcie czasu do mnie nie przystaje – odrzekł Argon.

MacGill powrócił wzrokiem do miecza.

– Czy kiedykolwiek sądziłeś, że będę go w stanie podźwignąć? – spytał w zamyśleniu. – Tego dnia, kiedy zostałem królem?

– Nie – odpowiedział Argon beznamiętnie.

MacGill znów odwrócił się do druida i przeszył go spojrzeniem.

– Wiedziałeś, że mi się nie uda. Przewidziałeś to, prawda?

– Tak.

Król myślał o tym przez chwilę.

– Przeraża mnie, kiedy odpowiadasz na pytania tak wprost. To do ciebie niepodobne.

Argon milczał, aż król pojął, że druid nie odpowie na to wymówkę.

– Dziś wskazuję swojego następcę – rzekł MacGill – co akurat tego dnia wydaje mi się bezcelowe. Cóż to za tradycja, która pozbawia króla radości płynącej z zaślubin jego dziecka.

– Być może taka radość wymaga studzenia.

– Przecież przede mną jeszcze tyle lat rządów – zaoponował MacGill.

– Może nie tyle, ilu się spodziewasz – odparł Argon.

MacGill spojrzał na niego, zmrużywszy oczy. Czy druid dawał mu coś do zrozumienia? Argon nie dodał jednak nic więcej.

– Sześcioro dzieci. Które z nich wyznaczyć? – spytał MacGill.

– Dlaczego pytasz? Przecież już wybrałeś.

MacGill znów obrzucił go spojrzeniem.

– Niewiele się przed tobą ukryje. Tak, już wybrałem. Mimo to chcę poznać twoje zdanie.

– Moim zdaniem wybrałeś roztropnie – odrzekł Argon. – Ale pamiętaj, nie można królować zza grobu. Bez względu na to, kogo dziś wybierzesz, przeznaczenie może znaleźć sposób, by dopiąć swego.

– Czy czeka mnie długie życie, Argonie? – spytał poważnie MacGill. Odpowiedzi na to pytanie szukał od poprzedniej nocy, kiedy to obudził go straszny koszmar. – Ostatniej nocy śniła mi się wrona – ciągnął. – Przyleciała i skradła mi koronę. Potem nadleciała inna wrona i poniosła mnie w przestworza. W dole widziałem całe moje królestwo. Gdy nad nim leciałem, coraz bardziej tonęło w czerni, obracało się w pył, w jałową pustynię. – Spojrzał na Argona, a w oczach stanęły mu łzy. – Czy to był zwykły sen, czy może coś więcej?

– Sny zawsze oznaczają coś więcej, nieprawdaż? – odparł Argon.

MacGilla ogarnęło złe przeczucie.

– Gdzie czyha niebezpieczeństwo? Powiedz mi choć tyle.

Argon zbliżył się i przeszył go spojrzeniem tak intensywnym, że MacGill niemal ujrzał w jego oczach tamten świat. Druid nachylił się ku twarzy króla jeszcze bardziej i wyszeptał:

– Zawsze bliżej, niż ci się wydaje.

ROZDZIAŁ CZWARTY

MacGill siedział w górnej sali zamku – prywatnej sali spotkań, z której korzystał wyłącznie w sprawach osobistych – na swoim prywatnym tronie – ten wyciosany był z drewna – i przyglądał się czwórce stojących przed nim potomków. Był w ich rzędzie jego pierworodny, Kendrick, mimo swych niespełna dwudziestu pięciu lat już wspaniały wojownik o prawdziwie rycerskim sercu. Ze wszystkich dzieci MacGilla to on najbardziej go przypominał – jak na ironię, bo był jedynym jego potomkiem zrodzonym z innej kobiety, bastardem, o którego matce król dawno już zapomniał. Mimo początkowych protestów królowej, MacGill wychowywał go razem ze swymi prawowitymi dziećmi, chociaż pod pewnym warunkiem: że Kendrick nigdy nie zasiądzie na tronie. Teraz nad tym bolał, bo Kendrick okazał się najwspanialszym człowiekiem, jakiego kiedykolwiek znał, powodem do ogromnej ojcowskiej dumy. Nikt nie okazałby się bardziej idealnym dziedzicem tronu.

Obok stał drugi syn MacGilla, Gareth – skrajnie różny od Kendricka, ale cieszący się pozycją pierwszego prawowitego królewicza. W wieku dwudziestu trzech lat był zaskakująco chudy; miał zapadnięte policzki oraz wielkie brązowe oczy, którymi ani na moment nie przestawał strzelać na boki. Charakterem nie mógł się chyba bardziej różnić od swego starszego brata. Z natury Gareth był wszystkim, czym nie był Kendrick: starszego brata cechowała prostolinijność, młodszy stale ukrywał swoje myśli; od starszego biła duma i szlachetność, młodszy kojarzył się z kłamstwem i krętactwem. Królowi ubolewał nad tym, że nie umie polubić syna, i wiele razy próbował reformować jego usposobienie, jednak gdy Gareth osiągnął pewien wiek, MacGill uznał, że jego syn po prostu ma taką naturę: intryganta, żądnego władzy i ambitnego w najgorszym tego słowa znaczeniu. MacGill wiedział przy tym, że Gareth nie potrafi kochać żadnej kobiety, ma za to wielu męskich kochanków. Inny król oddaliłby takiego potomka, ale MacGill był bardziej wyrozumiały; dla niego nie był to żaden powód, by nie kochać syna. Nie za te skłonności go osądzał, tylko za jego zły charakter i intryganctwo, na które nie potrafił przymknąć oka.

U boku Garetha stała młodsza córka MacGilla – Gwendolyn. Niedawno skończyła szesnaście lat i jawiła się królowi najpiękniejszym dziewczęciem, jakie kiedykolwiek widział, a jej charakter przyćmiewał nawet jej urodę. Była życzliwa, wspaniałomyślna i szczera; uważał ją za najdoskonalszą młodą kobietę, jaką znał. Pod tym względem przypominała mu Kendricka. Spoglądała na MacGilla z całą miłością, jaką tylko córka może obdarzyć ojca. Jej oddanie wyczytywał z każdego spojrzenia. Był z niej jeszcze bardziej dumny niż z synów.

Przy Gwendolyn ustawił się Reece, najmłodszy syn króla, dumny i pełen życia, który w wieku czternastu lat z chłopca zmieniał się powoli w młodzieńca. MacGill wielce był rad, że Reece znalazł się w Legionie; już teraz widział w nim mężczyznę, którym chłopiec się stanie. Nie miał wątpliwości, że Reece wyrośnie kiedyś na jego najświetniejszego syna i znakomitego władcę. Ten dzień jednak jeszcze nie nadszedł; chłopiec był za młody i wiele musiał się nauczyć.

Kiedy tak lustrował wzrokiem trzech synów i córkę, duma w sercu MacGilla mieszała się z rozczarowaniem, zniecierpliwieniem i gniewem, bo nie było przy nim pozostałej dwójki dzieci. Luanda, jego najstarsza córka, przygotowywała się właśnie do ślubu. Ponieważ wychodziła za mąż za przyszłego władcę innego królestwa, nie miała powodu uczestniczyć w rozmowie o następcy tronu. Na wezwanie króla nie przybył jednak osiemnastoletni Godfrey. To jawne lekceważenie sprawiło, że MacGill aż poczerwieniał ze złości.

Godfrey już od najmłodszych lat okazywał taki brak szacunku sprawom królestwa, jakby chciał dać do zrozumienia wszystkim, że nie dba o tron i nigdy nie będzie rządził. Wolał marnować czas w szynku, w towarzystwie kompanów-szubrawców, przynosząc rodzinie królewskiej coraz większy wstyd i hańbę, a samemu królowi sprawiając najwięcej zawodu spośród wszystkich jego dzieci. Był obibokiem; przesypiał większość dnia, a resztę czasu spędzał na piciu. MacGill był mu poniekąd wdzięczny, że się nie stawił. Z drugiej strony była to zniewaga majestatu, której król nie mógł puścić płazem; spodziewając się jej zresztą, wysłał zawczasu żołnierzy, aby przeczesali karczmy i sprowadzili Godfreya. MacGill siedział więc teraz i czekał w milczeniu, aż się pojawią.

Ciężkie, dębowe drzwi otworzyły się z hukiem i do sali wmaszerowali dwaj królewscy strażnicy, pół niosąc, pół ciągnąc Godfreya między sobą. Pchnęli go, aż się zatoczył, po czym z łoskotem zamknęli za nim drzwi. Jego bracia i siostra obejrzeli się na niego. Wyglądał niechlujnie, cuchnął piwem, był nieogolony i tylko częściowo ubrany. Uśmiechnął się do nich bezczelnie, jak zwykle.

– Serwus, ojcze – powiedział. – Czyżby ominęła mnie cała zabawa?

– Stań przy rodzeństwie i czekaj, aż sam się odezwę – warknął przez zęby król. – Inaczej, Bóg mi świadkiem, każę cię zakuć w łańcuchy i poślę do lochów razem z pospolitymi więźniami. Nie uświadczysz tam żadnej strawy, nie mówiąc o piwie, przez całe trzy dni.

Godfrey spojrzał na ojca zuchwale, z wyzwaniem w oczach. W jego spojrzeniu MacGill dostrzegał ukryte pokłady siły, cząstkę siebie samego, jakąś iskrę, która kiedyś może bardzo przydać się synowi... o ile tylko uda mu się pokonać własną naturę. Póki co, krnąbrny dla zasady Godfrey odczekał dobrą chwilę, nim w końcu usłuchał ojca i wolnym krokiem podszedł do rodzeństwa.

MacGill patrzył na pięcioro stojących przed nim potomków: bastarda, dewianta, opoja, dziewczę i chłopca. Dziwna to była mieszanina i ledwo mógł uwierzyć, że to on spłodził ich wszystkich. I oto teraz, w dniu zaślubin najstarszej córki, spoczął na nim obowiązek wyboru następcy spośród tego właśnie grona. Czy to w ogóle było możliwe?

Traktował to zadanie jako z gruntu bezprzedmiotowe; był wszak w kwiecie wieku i mógł jeszcze rządzić co najmniej trzydzieści lat. Kogo by dziś nie wybrał, mogą minąć całe dekady, nim ten ktoś zasiądzie na tronie. Cała ta tradycja działała mu tylko na nerwy. Może i miała jakieś znaczenie w czasach jego przodków, ale przecież nie teraz.

Odchrząknął i zaczął:

– Zgromadziliśmy się tu dzisiaj, aby uczynić zadość tradycji. Jak wam wiadomo, w dniu zaślubin mojego najstarszego dziecka przypada mi zadanie wyznaczenia następcy tronu, dziedzica rządów, przyszłego włodarza naszego królestwa. Gdybym przypadkiem odszedł z tego świata, nikt nie nada się do roli władcy lepiej niż wasza matka. Prawa naszego królestwa jednak wymagają, aby to królewski potomek objął tron. Dlatego też muszę dokonać wyboru.

MacGill zaczerpnął tchu, zatopiony w myślach, czując ciężar odpowiedzialności. W sali panowała głęboka cisza, jakby wszyscy zamarli w oczekiwaniu. Król spojrzał w oczy swoich dzieci i u każdego zobaczył co innego. Bastard wyglądał na pogodzonego z losem; zdawał sobie sprawę, że nie zostanie wybrany. W oczach dewianta płonęła ambicja; oczekiwał, że wybór naturalną koleją rzeczy padnie na niego. Opój wyglądał właśnie przez okno; było mu wszystko jedno. Córka patrzyła czule w oczy króla, jakby wiedziała, że cała sprawa jej nie dotyczy, lecz kochała go bez względu na wszystko. To samo dotyczyło jego najmłodszego dziecka.

– Kendricku – ciągnął MacGill – zawsze traktowałem cię jak pełnoprawnego syna. Reguły naszego królestwa zabraniają mi jednak przekazać władzy w ręce kogokolwiek innego niż prawowity potomek.

Kendrick skłonił się.

– Ojcze, niczego innego się nie spodziewałem. Rad jestem ze swego losu. Nie frasuj się tym zbytnio.

Taka odpowiedź tylko zaciążyła królowi na sercu; czuł, że jest szczera i tym bardziej pożałował, że nie może mianować Kendricka swym następcą.

– Pozostaje więc was czworo. Reece, jesteś wspaniałym młodzieńcem, najbystrzejszym, jakiego znam. Ale zbyt młodym, bym mógł brać cię pod uwagę.

– Dziękuję, ojcze. Niczego więcej nie oczekiwałem – odpowiedział Reece, skłoniwszy się nieco.

– Godfreyu – ciągnął król – jesteś jednym z moich trzech prawowitych synów... a mimo to wolisz tracić swe dni w szynkach i karczmach, wśród motłochu z rynsztoka. Mogłeś się cieszyć z licznych przywilejów, ale wzgardziłeś każdym. Gdybym miał wskazać, kto w życiu sprawił mi największy zawód, byłbyś to ty.

W odpowiedzi Godfrey skrzywił się i niezręcznie wzruszył ramionami.

– No cóż, skoro tak, nic tu po mnie. Czas mi wracać do karczmy, prawda, ojcze?

Skinął głową w lekceważącym ukłonie, odwrócił się na pięcie i dumnym krokiem ruszył do drzwi.

– Wracaj tu! – krzyknął za nim MacGill. – I TO JUŻ!

Godfrey szedł dalej, jakby nie usłyszał. Przemierzył salę i otworzył drzwi. Stało za nimi dwóch strażników. Spojrzeli pytająco na króla, który kipiał ze złości, tymczasem Godfrey minął ich i ruszył w stronę głównej sali.

– Zatrzymać go! – zawołał MacGill. – Ma się nie pokazywać królowej na oczy. Nie pozwolę, by zamartwiała się z jego powodu w dzień zaślubin córki.

– Tak jest, Wasza Wysokość – odpowiedzieli strażnicy; gdy jeden zamykał drzwi, drugi już spieszył za Godfreyem.

Spurpurowiały na twarzy król oddychał ciężko, próbując się uspokoić. Po raz tysięczny zadał sobie pytanie, za jakie winy los pokarał go takim potomkiem.

Spojrzał na pozostałe dzieci. Wszystkie stały nadal w przytłaczającej ciszy, czekając na jego słowa. MacGill nabrał głęboko powietrza, próbując się skupić.

– Pozostaje was zatem dwoje – powiedział. – To z waszej dwójki wybrałem następcę tronu.

Tu zwrócił się do córki:

– To ty nim będziesz, Gwendolyn.

W sali rozległ się stłumiony okrzyk; wszystkie jego dzieci wydawały się zaskoczone, a Gwendolyn najbardziej.

– Nie przejęzyczyłeś się, ojcze? – wykrztusił Gareth. – Powiedziałeś „Gwendolyn”?

– Ojcze, to dla mnie zaszczyt – odezwała się Gwendolyn – ale nie mogę się na to zgodzić. Jestem kobietą.

– To prawda, nigdy jeszcze żadna kobieta nie zasiadała na tronie MacGillów. Ale zdecydowałem, że pora już zmienić tę tradycję. Gwendolyn, masz najbystrzejszy umysł i najdzielniejszy charakter ze wszystkich znanych mi kobiet. Jesteś jeszcze młoda. Jeśli Bóg da, pożyję jeszcze trochę, a kiedy nadejdzie mój czas, ty będziesz już dość mądra i doświadczona, by rządzić. Królestwo będzie twoje.

– Ależ, ojcze! – krzyknął Gareth, a twarz mu poszarzała. – To ja jestem twoim najstarszym prawowitym synem! W całej historii rodu MacGillów królestwo zawsze przechodziło we władanie najstarszego syna!

– To ja jestem królem – odrzekł ponuro MacGill – i to ja ustalam tradycję.

– Ale to nie w porządku – zaoponował płaczliwie Gareth. – To ja powinienem być królem. Nie moja siostra. Nie jakaś kobieta!

– Powściągnij język, chłopcze! – zawołał MacGill, a głos aż zadrżał mu z gniewu. – Jak śmiesz podważać mój wybór?

– Odbierasz mi prawa na rzecz kobiety? Tylko na tyle zasługuję?

– Podjąłem decyzję – odparł król. – Uszanujesz ją i będziesz jej posłuszny jak wszyscy inni poddani tego królestwa. A teraz możecie wszyscy odejść.

Dzieci MacGilla ukłoniły się szybko i pośpiesznie opuściły salę – wszystkie prócz Garetha, który przystanął w drzwiach, jakby nie umiał zmusić się do wyjścia. Zawrócił i samotnie stanął przed ojcem.

MacGill widział rozczarowanie bijące mu z twarzy. Najwyraźniej Gareth spodziewał się, że to on zostanie dziś mianowany następcą tronu. Nie tylko się spodziewał: sam bardzo tego chciał. Wręcz rozpaczliwie. Co bynajmniej króla nie dziwiło – i co zarazem stanowiło najważniejszą przyczynę, dla której go nie wybrał.

– Ojcze, dlaczego mnie nienawidzisz? – zapytał Gareth.

– Daleki jestem od nienawiści do ciebie. Po prostu nie widzę, żebyś nadawał się do rządzenia moim królestwem.

– A dlaczegóż to? – chciał wiedzieć Gareth.

– Dlatego właśnie, że go tak pożądasz.

Twarz Garetha oblała się szkarłatem, jakby król przejrzał na wskroś i obnażył przed nim jego prawdziwą naturę. MacGill patrzył mu w oczy i widział, że płoną nienawiścią, jakiej dotąd nawet sobie nie wyobrażał.

Gareth bez słowa wypadł z sali jak burza, zatrzaskując za sobą drzwi.

Po komnacie przetoczyło się echo, a MacGill zadrżał. Zapamiętał spojrzenie syna i jego niemal namacalną nienawiść, głębszą nawet niż u jego wrogów. Przypomniał mu się Argon i słowa druida o niebezpieczeństwie czyhającym w pobliżu.

Czy było ono aż tak blisko?

ROZDZIAŁ PIĄTY

Thor jechał schowany na wyładowanym sianem wozie, który co rusz podskakiwał na polnej drodze. Zeszłej nocy chłopiec dotarł do traktu i czekał cierpliwie, aż pojawi się wóz na tyle duży, by mógł wskoczyć na niego niepostrzeżenie. Zapadł już zmrok, kiedy nadjechała odpowiednia fura, na tyle wolno, że zdołał dogonić ją od tyłu, skoczyć i wylądować na sianie, w którym prędko się zagrzebał. Na szczęście woźnica nic nie zauważył. Chłopiec nie miał pewności, czy wóz zmierza do Królewskiego Dworu, ale kierunek był właściwy – poza tym rozmiary wozu i oznaczenia na nim świadczyły, że raczej nie jedzie nigdzie indziej.

Mimo że noc była spokojna, Thor tylko leżał w sianie, nie mogąc zasnąć. Myślami wracał do walki z syboldem, do dwukrotnego spotkania z Argonem, do rozmów o swoim przeznaczeniu. Myślał o matce. Myślał też o domu. Czuł się, jakby świat odpowiedział w końcu na jego wołanie i potwierdził, że przeznaczenie wzywa go gdzie indziej. Leżąc z rękami pod głową, Thor wpatrywał się przez wystrzępione i porwane płócienne pokrycie wozu w nocne niebo, upstrzone odległymi czerwonymi gwiazdami, i czuł niewysłowioną radość. Po raz pierwszy w życiu nareszcie gdzieś podróżował, nawet jeśli nie do końca wiedział dokąd. Wiedział za to, że zrobi wszystko, by dotrzeć do Królewskiego Dworu.

Kiedy otworzył oczy, już świtało i otaczało go światło dnia. Zrozumiał, że musiał zmorzyć go sen. Usiadł gwałtownie i rozejrzał się dookoła, besztając się w myślach za nieostrożność. Powinien zachować większą czujność; miał szczęście, że nikt go nie odkrył.

Wóz jechał dalej, ale już mniej chybotliwie, co mogło oznaczać tylko jedno – lepszą drogę. Pewnie byli już blisko miasta. Thor spojrzał w dół. Trakt był tu wygładzony, pozbawiony kamieni czy rowów, wyłożony po bokach drobnymi białymi muszlami. Serce zabiło chłopcu szybciej; dojeżdżali do Królewskiego Dworu.

Thor wyjrzał z tyłu fury i zamarł, poruszony rozciągającym się przed nim widokiem. Nieskazitelnie czyste ulice tętniły życiem, zapełnione dziesiątkami wozów różnego kształtu i wielkości, wyładowanych najrozmaitszymi towarami. Na jednym były skóry i futra, na drugim pledy, jeszcze na innym kurczaki. Wśród nich krążyły setki sprzedawców – jedni prowadzili bydło, inni spieszyli gdzieś z koszami pełnymi towarów na głowie. Czterech mężczyzn dźwigało na długich drągach zwoje jedwabiu. Wszyscy wyglądali jak wielka armia sunąca w jednym tylko kierunku.

Thor czuł się jak nowo narodzony. Nigdy jeszcze nie widział naraz tylu ludzi i towarów, takiego zamieszania. Całe życie spędził w niewielkiej wiosce, a tu nagle znalazł się w samym środku żywej ludzkiej masy.

Wtem usłyszał głośny łoskot łańcuchów i uderzenie w ziemię potężnej drewnianej konstrukcji, od którego wszystko aż się zatrzęsło. W chwilę później dobiegły go inne dźwięki: stukot kopyt i turkotanie kół po czymś drewnianym. Popatrzył w dół i zrozumiał, że wóz przejeżdża po moście – zwodzonym moście, pod którym chlupie fosa. Wyjrzał z wozu i zobaczył po obu stronach drogi potężne kamienne kolumny, zaś nad sobą żelazną kratę zakończoną wielkimi kolcami; fura mijała właśnie Królewskie Wrota. Thor nigdy nie widział równie olbrzymiej bramy. Podniósł wzrok na groźne kolce i wyobraził sobie, że gdyby teraz spadły, bez trudu przecięłyby go wpół. Dostrzegł też strzegących bramy czterech królewskich Srebrnych i serce zabiło mu szybciej.

Wóz przejechał długim kamiennym tunelem, po czym znowu otwarło się nad nim niebo. Byli w Królewskim Dworze.

Thor nie dowierzał własnym oczom. Panował tu jeszcze większy zgiełk. Tysiące ludzi przepychało się bezładnie we wszystkie strony. Wokół rozciągały się połacie zieleni z równo przyciętą trawą i kwitnącymi wszędzie kwiatami. Droga rozszerzała się tutaj; stały przy niej kramy, budy handlarzy i kamienne budynki. Pośród całej ciżby zaś ujrzał królewskich żołnierzy paradujących w zbrojach. Udało mi się – pomyślał.

Z emocji nawet nie spostrzegł, że bezwiednie wstał. W tej samej chwili wóz nagle stanął i Thor jak podcięty zwalił się z powrotem na siano. Zanim zdążył się pozbierać, usłyszał, jak skrzypi opuszczany drewniany bok fury i zobaczył łysego, nędznie odzianego staruszka ze złością w oczach, który sięgnął do środka, chwycił go wychudłymi rękami za kostki nóg i wyciągnął z wozu.

Thor z impetem runął na plecy w kurz drogi, wzbijając w powietrze kłąb pyłu i budząc wokół siebie ogólny śmiech.

– Jeszcze raz załaduj mi się na wóz, chłopcze, to zleziesz z niego w kajdanach! Twoje szczęście, że nie mam czasu wołać Srebrnych! – Starzec odwrócił się, splunął, pospieszył z powrotem na siedzisko i zaciął konie do dalszej drogi.

Speszony, Thor powoli pozbierał się z ziemi i rozejrzał. Paru przechodniów, mijając go, zachichotało pod nosem, ale odpowiedział im bezczelnym uśmiechem, aż odwrócili wzrok. Otrzepał z siebie kurz i roztarł ręce; na szczęście w upadku ucierpiała tylko jego duma.

Rozejrzał się ponownie i humor mu powrócił. Oszołomiony widokiem, zrozumiał, że powinien się cieszyć: przynajmniej dotarł aż tutaj. Nie musiał już ukrywać się w sianie, więc tym chętniej się rozglądał, a było na co patrzeć: Królewski Dwór rozciągał się w dal, jak okiem sięgnąć. W samym środku grodu stał okazały kamienny zamek, otoczony wyniosłym, umocnionym murem, na którego blankach było aż gęsto od patroli królewskich żołnierzy. Wokół niego widać było zadbane połacie zieleni, brukowane place, fontanny i drzewa. Thor niewątpliwie znajdował się w mieście. Miasto zaś tonęło w mrowiu ludzi. Widział tłum różnorakiej maści kupców, żołnierzy i dostojników płynący w pośpiechu w jednym kierunku. Dopiero po chwili zrozumiał, że dzieje się coś wyjątkowego. Idąc spokojnie, patrzył, jak woół wrą jakieś przygotowania – rozstawianie siedzisk, wznoszenie ołtarza. Wyglądało na to, że urządzane są zaślubiny.

Serce zamarło mu z zachwytu, kiedy w oddali ujrzał szranki – pole do turniejowych pojedynków na kopie, z długimi nabiegami i liną do rozdzielania przeciwników. Na innym polu żołnierze rzucali włóczniami do odległych celów; na jeszcze innym łucznicy strzelali do słomianych tarcz. Wydawało mu się, że gdzie nie spojrzy, toczą się jakieś igrzyska i turnieje. Słyszał też muzykę, dźwięki lutni, fletów i talerzy, na których grali wędrowni muzykanci. Z piwnic wytaczano beczki pełne napitku, wynoszono jadło i jak okiem sięgnąć, zastawiano obficie długie drewniane stoły. Trafił chyba w sam środek jakichś ogromnych uroczystości.

Chociaż wszystko to wyglądało olśniewająco, Thor wiedział, że musi przede wszystkim znaleźć Legion. I tak był już spóźniony; musiał stawić się tam jak najszybciej.

Podbiegł do kogoś pierwszego z brzegu – starszego mężczyzny, rzeźnika, sądząc po zaplamionym krwią fartuchu, który spieszył dokądś drogą. Wszyscy dokądś się tu spieszyli.

– Darujcie, panie – odezwał się Thor, łapiąc go za rękę. Tamten zmierzył jego dłoń lekceważącym spojrzeniem.

– O co chodzi, chłopcze?

– Szukam Królewskiego Legionu. Wiecie może, gdzie ćwiczy?

– Czy ja wyglądam na drogowskaz? – syknął rzeźnik i popędził dalej. Jego szorstkość była dla Thora zaskoczeniem.

Pospieszył do kogoś innego. Przy długim stole krzątało się kilka kobiet w różnym wieku i Thor uznał, że któraś musi znać odpowiedź na jego pytanie. Jedna zagniatała właśnie ciasto z mąki.

– Darujcie, pani – powiedział do niej – ale wiecie może, gdzie ćwiczy Królewski Legion?

Kobiety spojrzały po sobie, chichocząc. Niektóre były zaledwie o kilka lat starsze od niego. Najstarsza odwróciła się i obrzuciła go wzrokiem.

– Szukasz w złym miejscu – odparła. – Tu przygotowujemy się do uczty.

– Mówiono mi, że ćwiczą w Królewskim Dworze – rzekł Thor, zbity z tropu.

Kobiety znów zachichotały. Najstarsza podparła się pod boki i pokręciła głową.

– Jesteś tu chyba pierwszy raz w życiu. Nie wiesz, jak wielki jest Królewski Dwór?

Thor poczerwieniał, a po chwili pobiegł przed siebie, byle dalej od śmiejących się kobiet. Nie lubił być niczyim pośmiewiskiem.

Przed sobą ujrzał z tuzin ulic, które krzyżowały się i wiły po całym grodzie. W kamiennych murach widział dziesiątki wejść. Całe to miejsce przytłaczało go rozmiarami. Miał złe przeczucie, że całe dni miną, zanim znajdzie Legion.

Przyszło mu do głowy, że to, gdzie się ćwiczy, wie chyba każdy żołnierz. Na myśl o rozmowie z żołnierzem króla poczuł się nieswojo, ale uznał, że nie ma innej rady. Pospieszył w kierunku najbliższego wojaka, który stał na warcie przy przejściu pod murem; miał tylko nadzieję, że ten nie wyrzuci go z miasta. Żołnierz stał na baczność, z wzrokiem utkwionym w przestrzeń.

– Szukam Królewskiego Legionu – powiedział Thor najodważniej, jak umiał.

Żołnierz nadal wpatrywał się przed siebie, nie zwracając na niego uwagi.

– Jak już mówiłem, szukam Królewskiego Legionu! – powtórzył Thor głośniej, z uporem. Miał już dosyć bycia ignorowanym.

Po dłuższej chwili żołnierz opuścił wzrok i spojrzał na niego lekceważąco.

– Możecie mi wskazać, gdzie ćwiczą legioniści? – naciskał Thor.

– A jakąż to masz do nich sprawę?

– Bardzo ważną – odparł chłopiec, licząc, że żołnierzowi to wystarczy. Ten jednak ponownie wyprostował się i zapatrzył w przestrzeń, wracając do ignorowania chłopca. Thor poczuł zawód, że nie doczeka się odpowiedzi.

Jednak po chwili, która wydawała się trwać wieczność, żołnierz odrzekł:

– Przejdź przez bramę wschodnią, potem pójdź na północ i idź tak daleko, jak się da. Wejdź w trzecią bramę po lewej. Skręć w prawo, a potem jeszcze raz w prawo. Za drugim kamiennym łukiem zobaczysz ich plac do ćwiczeń. Ale mówię ci, szkoda czasu. Nie są skorzy do zabawiania gości.

Thorowi tylko tego było trzeba. W mgnieniu oka ruszył biegiem przez plac i podążył według wskazówek żołnierza, powtarzając je w myślach, żeby nie zapomnieć. Spostrzegł, jak wysoko już stoją słońca, i modlił się w duchu, by nie dotrzeć na miejsce za późno.

*

Thor biegł czystymi ulicami o brzegach wyłożonych rzędami białych muszli. Kluczył tu i tam po Królewskim Dworze, starając się podążać dokładnie według wskazówek; miał nadzieję, że nie wiodą go na manowce. Na samym końcu dziedzińca zobaczył bramy i przebiegł przez trzecią po lewej. Mijał kolejne rozwidlenia i ścieżki, przepychając się przez zatłoczone ulice, pod prąd tysięcy ludzi wchodzących do miasta, których zdawało się przybywać coraz więcej. Przeciskał się między lutnistami, kuglarzami, błaznami i wszelakiej maści artystami. Wszyscy byli odświętnie ubrani.

Thor nie mógł znieść myśli, że pobór do Legionu zakończy się bez niego, ale starał się skupić na pokonywaniu kolejnych ulic w poszukiwaniu placu ćwiczeń. Przebiegł pod łukowatym sklepieniem, skręcił w kolejną ulicę i nagle w oddali ujrzał coś w rodzaju okrągłego amfiteatru zbudowanego w całości z kamienia; pośrodku w jego murze widniała wielka zamknięta brama, której strzegli żołnierze. Usłyszał dochodzące zza muru owacje, z tej odległości nieco stłumione, i serce zaczęło mu bić szybciej. To musiał być jego cel. Dotarł tu wreszcie.

Pognał w stronę budowli tak, że aż stracił oddech. Kiedy dotarł do bramy, dwóch strażników zagrodziło mu drogę, krzyżując lance, a trzeci wyszedł przed nich i podniósł dłoń.

– Stój – rozkazał.

Thor stanął jak wryty, z trudem powstrzymując emocje.

– Nie... rozumiecie... panie – wyjąkał, ledwo łapiąc powietrze. – Ja muszę wejść. Spóźniłem się.

– Spóźniłeś? Na co?

– Na pobór.

Strażnik – niski i ociężały, o ospowatej twarzy – obejrzał się na pozostałych, a ci uśmiechnęli się drwiąco. Ponownie spojrzał na Thora, taksując go lekceważącym wzrokiem.

– Rekruci już dawno tu zjechali. Królewskimi powozami. Skoro cię nie zaprosili, nie możesz wejść.

– Nie rozumiecie, ja muszę...

Strażnik wyciągnął rękę i chwycił chłopca za koszulę.

– To ty nie rozumiesz, bezczelny smarkaczu. Śmiesz tu przychodzić? Po co, żeby wejść na siłę? Uciekaj mi stąd, żebym nie musiał zakuć cię w żelazo.

Odepchnął Thora tak mocno, że ten cofnął się chwiejnie o kilka kroków i o mało nie upadł. Pchnięcie było bolesne, ale większy ból sprawiła chłopcu zdawkowa odmowa. Wezbrało w nim oburzenie. Nie po to pokonał taki szmat drogi, żeby teraz byle strażnik przegonił go, nie dając mu nawet szansy się wykazać. Wejdzie do środka tak czy inaczej.

Strażnik wrócił do kompanów, a Thor wolnym krokiem ruszył w lewo i zaczął okrążać budynek wzdłuż muru. Gdy odszedł na tyle, że żołnierze stracili go z oczu, przyspieszył i truchtem już pobiegł wzdłuż budowli. Jeszcze raz obejrzał się, czy żołnierze nie idą za nim i pognał przed siebie. W połowie budynku, mniej więcej na wysokości bramy, tylko po przeciwnej stronie, znalazł nad sobą inne wejście prowadzące do wewnątrz, na arenę: łukowe otwory, jakby okna w kamiennym murze, przegrodzone żelaznymi prętami. W jednym z nich brakowało prętów. Zza muru dobiegł go kolejny zbiorowy okrzyk. Thor podskoczył, przytrzymał się występu w murze, podciągnął się i spojrzał.

Serce zabiło mu szybciej. Cały rozległy, okrągły plac ćwiczebny wypełniony był dziesiątkami rekrutów. Wśród nich stali też jego bracia. Kilku Srebrnych chodziło między rzędami chłopców, mierząc ich badawczym wzrokiem. Nieco dalej, z boku, stała inna grupa rekrutów. Pod czujnym okiem nadzorującego ich żołnierza rzucali włócznią do odległego celu. Jeden z nich chybił. W Thorze aż się zagotowało z oburzenia. Z łatwością trafiłby do tego celu; był równie dobry, jak każdy inny chłopiec w tej grupie. Co z tego, że był młodszy czy nieco mniejszy. To niesprawiedliwe, że nikt nie dał mu szansy.

Wtem Thor poczuł, że ktoś łapie go za kaftan na plecach, po czym nastąpiło szarpnięcie do tyłu tak mocne, że przeleciał parę stóp w powietrzu i ciężko grzmotnął o ziemię, tracąc oddech.

Podniósł oczy i zobaczył nad sobą wykrzywioną w szyderczym uśmiechu twarz strażnika, tego samego, który odegnał go od bramy.

– Co ci mówiłem, chłopcze?

Zanim Thor zdążył cokolwiek zrobić, mężczyzna cofnął się i wymierzył mu silnego kopniaka w żebra. Chłopiec poczuł ostry ból, a strażnik zamierzył się, żeby ponownie go kopnąć. Tym razem jednak Thor złapał żołnierza za nogę i mocnym szarpnięciem powalił go na ziemię. Poderwał się, ale strażnik też się szybko podniósł. Chłopiec gapił się na niego, sam wstrząśnięty tym, co właśnie zrobił. Strażnik spiorunował go wzrokiem.

– Nie tylko w kajdany pójdziesz – zasyczał. – Oj, drogo za to zapłacisz. Zapomnij o Legionie. Śmiałeś tknąć żołnierza królewskiej straży. Zgnijesz za to w lochu! Będziesz mieć szczęście, jak w ogóle stamtąd wyjdziesz!

Wyciągnął kajdany połączone łańcuchem i ruszył w stronę Thora z mściwym grymasem na twarzy.

Chłopiec zaczął cofać się odruchowo. Szybko myślał. Nie mógł dać się zakuć, ale nie chciał też zranić królewskiego strażnika. Musiał coś wymyślić – i to już.

Przypomniał sobie o procy. Sięgnął po nią niemal instynktownie, załadował kamień, wycelował i miotnął. Kamień świsnął w powietrzu, trafiając strażnika w dłoń i wybijając z niej kajdany. Zaskoczony mężczyzna cofnął się z okrzykiem bólu, łapiąc się za rękę. Rzucił chłopcu mordercze spojrzenie i sięgnął po miecz, wyciągając go z charakterystycznym, metalicznym zgrzytem.

– To był twój ostatni błąd – rzucił ponuro i natarł na chłopca.

Nie było rady; strażnik nie dawał za wygraną. Thor włożył w procę kolejny kamień. Cel wybrał z rozmysłem, by żołnierza nie zranić, a powstrzymać. Zamiast w oko czy skroń, wycelował tam, gdzie uderzenie było skutecznym hamulcem.

Między nogi.

Wypuścił kamień – nie z całą siłą, a tylko taką, by mężczyznę powalić. Trafienie było idealne. Strażnikowi pociemniało w oczach. Upuścił miecz, złapał się za krocze, upadł i zwinął się z bólu.

– Za to... zawiśniesz...! – wydusił pośród jęków. – Straż...! Straż...!

Thor obejrzał się i zobaczył, że w jego stronę pędzi kilku strażników.

Teraz albo nigdy – pomyślał.

Bez wahania rzucił się do kamiennego okna. Musi zeskoczyć z niego po drugiej stronie muru, wprost na arenę, i stanąć przed Srebrnymi. I pokona każdego, kto stanie mu na drodze.

ROZDZIAŁ SZÓSTY

Thor pędził przez rozległą arenę ile sił w nogach, słysząc za sobą coraz bliższy tupot królewskich strażników. Gnali za nim przez rozgrzany plac w tumanie kurzu, klnąc pod nosem. Przed sobą zobaczył gromadę legionistów i rekrutów świeżo przybyłych do Legionu – dziesiątki chłopców takich jak on, choć starszych i silniejszych, którzy ćwiczyli i sprawdzali się w różnych dziedzinach. Część rzucała do odległych celów włóczniami, inni oszczepami, jeszcze inni uczyli się poprawnie chwytać kopię. Choć byli jego rywalami, zarazem budzili w nim podziw.

Wśród nich stało w szerokim półkolu kilkunastu prawdziwych rycerzy – Srebrnych – którzy przypatrywali się chłopcom, oceniając ich i decydując, kto pozostanie w Legionie, a kogo odeślą do domu. Thor wiedział, że musi im pokazać, na co go stać, musi ich olśnić; ma tę jedyną szansę, zanim dopadną go strażnicy. Ale jak ma to zrobić? Biegnąc przez plac, rozmyślał gorączkowo. Tym razem nie pozwoli się zbyć.

Zwrócił na siebie uwagę już samą swoją ucieczką. Kilku rekrutów przerwało ćwiczenia i spojrzało na niego, podobnie jak niektórzy rycerze. Po chwili wszyscy już patrzyli na niego zdumieni; pewnie zastanawiali się, kim jest i co robi na ich arenie, ścigany przez trzech strażników. Nie takie wrażenie chciał wywrzeć. Marząc przez całe życie o swoim pierwszym dniu w Legionie, inaczej go sobie wyobrażał.

Gdy tak biegł, nie wiedząc, co robić, ktoś zdecydował za niego. Jeden z rekrutów, osiłek, też postanowił zrobić wrażenie na innych i zatrzymać go w pojedynkę. Wysoki, umięśniony, prawie dwukrotnie większy od Thora, uniósł drewniany miecz, zastępując chłopcu drogę. Najwyraźniej był gotów go powalić, zrobić z niego durnia i w ten sposób wykazać swoją wyższość nad resztą. Rozzłościło to Thora. Rekrut nie miał z nim żadnego zatargu; to nie była jego sprawa, a mimo to się do niej wtrącał – tylko po to, by zyskać w oczach innych.

Z każdym krokiem w Thorze rosło niedowierzanie: rekrut górował nad nim wzrostem jak olbrzym. Czoło nad gniewną twarzą pokrywały mu gęste czarne loki. Thor w życiu też nie widział u nikogo równie szerokiej szczęki. Nie miał pojęcia, jak mógłby kogoś takiego choćby drasnąć.

Rekrut rzucił się mu naprzeciw i Thor pojął, że musi działać. Dobył procę, zamachnął się i cisnął kamieniem prosto w dłoń chłopca, wybijając z niej drewniany miecz. Chłopak zawył z bólu i złapał się za rękę. Nie było chwili do stracenia; Thor wybił się z ziemi i obiema nogami naraz z impetem trafił rekruta w pierś. Ten jednak był tak muskularny, że chłopiec poczuł, jakby odbił się od pnia dębu. Osiłek cofnął się tylko nieznacznie, a Thor padł mu u stóp z głuchym tąpnięciem, aż w uszach mu zadzwoniło. Kiepsko to wróży – pomyślał. Próbował wstać, ale rekrut go ubiegł: pochylił się, złapał go od tyłu za grzbiet i rzucił przed siebie, a Thor poleciał na ziemię głową naprzód.

Pozostali chłopcy, którzy zdążyli już otoczyć walczących, wznieśli radosny okrzyk. Thor poczerwieniał ze wstydu. Odwrócił się, żeby wstać, ale rekrut znów był szybszy; skoczył na niego i przygniótł go do ziemi. Nim Thor się spostrzegł, zaczęły się zapasy, a przeciwnik przytłaczał go całym swoim ciężarem. Wokół nich rozbrzmiewały okrzyki pozostałych, którzy domagali się krwi. Rekrut ponuro zmarszczył brwi i sięgnął kciukami do oczu Thora. To było niepojęte; naprawdę chciał mu zrobić krzywdę. Naprawdę aż tak zależało mu na uznaniu innych.

W ostatniej chwili Thor obrócił głowę i kciuki osiłka trafiły w ziemię. Chłopiec skorzystał z okazji i wyśliznął się spod rywala. Zerwał się na równe nogi i stanął przed rekrutem, który już się podnosił. Osiłek rzucił się na Thora i zamachnął, próbując trafić go pięścią w szczękę, ale ten w ostatnim momencie kucnął. Poczuł na twarzy tylko pęd powietrza i zrozumiał, że gdyby tamten go trafił, chyba złamałby mu szczękę. Teraz Thor zamachnął się i uderzył chłopca w brzuch, ale ten prawie nie zareagował. Jakby walnął w drzewo.

Zanim zdążył mrugnąć, chłopak uderzył go łokciem w twarz.

Od silnego ciosu Thor aż zatoczył się w tył i potknął. W uszach mu zadzwoniło, jakby ktoś walnął go młotem. Gdy starał się złapać równowagę i oddech, rekrut kopnął go mocno w pierś. Thor poleciał do tyłu i wylądował na plecach. Inni chłopcy znowu krzyknęli radośnie. Oszołomiony Thor próbował wstać, ale osiłek znów go zaatakował: wziął zamach i uderzył go mocno w twarz, znów posyłając na ziemię – tym razem na dobre.

Leżąc, Thor słyszał stłumione okrzyki chłopców. W ustach czuł słony smak krwi płynącej z nosa, a na twarzy obrzęk. Jęknął z bólu, uniósł głowę i zobaczył, jak osiłek odwraca się i rusza z powrotem ku swoim kolegom, już napawając się zwycięstwem.

Thor miał ochotę się poddać: chłopak jest za silny, walka skazana na przegraną, a on sam nie wytrzyma dalszych ciosów. Jakiś wewnętrzny głos pchał go jednak do działania. Nie może przegrać. Nie na oczach tylu widzów.

Nie poddawaj się. Wstawaj. Wstawaj!

Thor jakoś zebrał w sobie siły. Pojękując, przeturlał się na brzuch i najpierw uniósł na łokcie i kolana, a potem powoli wstał z ziemi. Z pokrwawioną twarzą i podbitym okiem, ledwie widząc, ciężko łapiąc oddech, stanął za odchodzącym rekrutem i uniósł pięści.

Osiłek obrócił się i spojrzał na niego z niedowierzaniem. Pokręcił głową.

– Po co ci było wstawać, chłopaku – rzucił i ruszył w stronę Thora.

– DOSYĆ! – zawołał ktoś nagle. – Eldenie, stój!

Między chłopców wkroczył nagle jeden z rycerzy, powstrzymując rekruta uniesioną dłonią. Na jego widok wszyscy ucichli, najwyraźniej wzbudzał szacunek. Thor spojrzał na niego z podziwem. Rycerz miał dwadzieścia kilka lat, był wysoki, szeroki w ramionach, miał kwadratową szczękę i zadbane kasztanowe włosy. Chłopiec w jednej chwili poczuł do niego sympatię. Jego pierwszorzędna zbroja, kolczuga z polerowanego srebra, nosiła królewskie insygnia: godło rodu MacGillów w kształcie sokoła. Thorowi zaschło w ustach; nie do wiary, ale stał przed członkiem rodziny królewskiej.

– Wytłumacz się, chłopcze – odezwał się do niego rycerz – dlaczego, nieproszony, wdarłeś się na naszą arenę?

Zanim Thor zdążył odpowiedzieć, nagle przez otaczających go rekrutów przecisnęło się trzech strażników, którzy go ścigali. Ten na ich czele, ciężko dysząc, wskazał chłopca palcem.

– Nie posłuchał rozkazu! – krzyknął. – Trzeba go zakuć w kajdany i wtrącić do zamkowego lochu!

– Nie zrobiłem nic złego! – zaprotestował Thor.

– Ach tak? – odkrzyknął strażnik. – Wdarłeś się samowolnie na arenę Królewskiego Legionu!

– Chciałem tylko mieć szansę! – zawołał błagalnie Thor, zwracając się do rycerza z rodziny królewskiej. – Chciałem tylko mieć szansę zaciągnąć się do Legionu!

– Na ten plac ćwiczeń wstęp mają tylko zaproszeni, chłopcze – dobiegł go czyjś szorstki głos.

Do środka kręgu wkroczył wojownik w wieku pięćdziesięciu paru lat, barczysty, krępy, łysy, z krótko przyciętą brodą i blizną biegnącą przez nos. Sprawiał wrażenie, jakby zęby zjadł na żołnierskim życiu, a z powodu oznaczeń na zbroi i złotej szpili na napierśniku wyglądał na dowódcę. Serce Thora przyspieszyło na jego widok: to musiał być generał legionistów.

– Wasza wielmożność, to prawda, nikt mnie nie zaprosił – powiedział Thor. – Ale od zawsze marzyłem, żeby się tu znaleźć. Chcę tylko pokazać, co potrafię, nic więcej. Jestem równie dobry, jak każdy z tych rekrutów. Dajcie mi szansę, żebym tego dowiódł, proszę. Przez całe życie marzyłem o Legionie.

– Pole bitwy to nie miejsce dla marzycieli, chłopcze, tylko dla żołnierzy – odparł szorstko generał. – Od naszej reguły nie ma wyjątków: rekruci byli i są wybierani przez nas.

Generał skinął głową na strażnika, który ruszył do Thora z kajdanami w ręku.

Wtem rycerz z rodziny królewskiej wystąpił o krok i uniesieniem dłoni powstrzymał strażnika.

– Może jednak, z rzadka, można by dopuścić małe odstępstwo? – zaproponował.

Strażnik spojrzał na niego stropiony. Otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale przez szacunek dla rodziny królewskiej wolał powściągnąć język.

– Podziwiam twój hart ducha, chłopcze – zwrócił się do Thora rycerz. – Zanim cię wyrzucimy, chciałbym zobaczyć, co potrafisz.

– Ależ, Kendricku, mamy swoje zasady... – rzekł generał z widocznym niezadowoleniem.

– Które ustala królewska rodzina – dokończył stanowczo rycerz – a Legion przed nią odpowiada.

– Odpowiadamy przed twoim ojcem, królem, nie przed tobą – odparował generał równie szorstko. Narastało napięcie; atmosfera zgęstniała. Thorowi nie chciało się wierzyć, że przez niego.

– Znam mego ojca i wiem, czego on by chciał. Chciałby dać temu chłopcu szansę. I tak zrobimy.

Po dłuższej chwili napięcia generał wreszcie ustąpił.

Kendrick zwrócił się do Thora i utkwił w nim spojrzenie intensywnie brązowych oczu; w twarzy miał coś i z króla, i z wojownika.

– Dam ci jedną szansę – powiedział do chłopca. – Zobaczmy, czy uda ci się trafić w tamten cel.

Wskazał stóg siana stojący na końcu placu, z małą czerwoną plamą pośrodku. W stogu tkwiły już jakieś włócznie, ale żadna w obrębie plamy.

– Jeśli dokonasz tego, co nie udało się żadnemu z innych chłopców, jeśli trafisz stąd w tamten znak, będziesz mógł do nas dołączyć.

Rycerz odstąpił na bok, a Thor poczuł, że wszyscy patrzą teraz tylko na niego.

Zauważył stojak z włóczniami i przyjrzał się im dokładnie. Wyciosane z mocnego dębu, solidnością wykonania przewyższały wszystkie, jakie kiedykolwiek widział. Serce waliło mu jak oszalałe. Podszedł bliżej, ocierając krew z nosa wierzchem dłoni, zdenerwowany jak nigdy w życiu. Stało przed nim zadanie prawie niewykonalne, ale musiał chociaż spróbować.

Thor sięgnął po jedną z włóczni, wybierając ani za długą, ani za krótką. Zważył ją w ręku – była ciężka i solidna, inna niż te, którymi rzucał w rodzinnej wiosce. Ale pasowała mu. Czuł, że może, może jakimś cudem zdoła trafić do celu. Rzucanie włócznią było przecież tym, co umiał robić najlepiej, zaraz po rzucaniu kamieniami z procy. Wiele długich dni spędził na wędrówkach po leśnych ostępach, które pełne były najprzeróżniejszych celów. Zawsze też trafiał w cele, których chybiali nawet jego bracia.

Zamknął oczy i odetchnął głęboko. Jeśli nie trafi, strażnicy rzucą się na niego i zaciągną go do więzienia, i już na zawsze straci wszelkie szanse na dołączenie do Legionu. W tej jednej chwili skupiały się wszystkie jego marzenia.

Pomodlił się do Boga najlepiej jak umiał. Potem bez wahania otworzył oczy, dał dwa kroki naprzód, wziął zamach i cisnął włócznię. Wstrzymał oddech, obserwując jej lot.

Proszę, Boże. Proszę.

Włócznia przecięła ze świstem panującą wokół martwą ciszę. Thor czuł, że podążają za nią setki oczu.

Po chwili, która wydawała się trwać wieczność, usłyszał charakterystyczny dźwięk, odgłos grotu włóczni przebijającego siano. Nie musiał patrzeć; wiedział, po prostu wiedział, że trafił do celu idealnie. Wiedział to już po tym, w jaki sposób włócznia opuściła jego dłoń, po właściwym ułożeniu nadgarstka. Mimo to jednak rzucił okiem – i dostrzegł z wielką ulgą, że przeczucie go nie myliło. Włócznia odnalazła swój cel w samym środku czerwonej plamy, jako jedyna ze wszystkich tkwiących w stogu. Dokonał tego, co nie udało się pozostałym rekrutom.

Wokół nadal panowała cisza i zrozumiał, że wszyscy – legioniści, rekruci i rycerze – wpatrują się w niego.

W końcu podszedł do niego Kendrick i, wielce rad, klepnął go mocno w plecy. Na twarzy promieniał mu szeroki uśmiech.

– Miałem rację – powiedział. – Zostajesz!

– Ależ, Wasza Miłość! – nie wytrzymał strażnik. – Tak się nie godzi! Ten chłopak trafił tu bez zaproszenia!

– Trafił do celu. Wystarczy mi to za całe zaproszenie.

– Jest dużo młodszy i mniejszy od innych. To nie jakiś oddział mikrusów – odezwał się generał.

– Wolę mniejszego żołnierza, który trafia do celu, od byle osiłka, który tego nie umie – odparł rycerz.

– Miał szczęście, ot co! – zawołał duży chłopak, z którym Thor przed chwilą się bił. –Gdybyśmy mieli więcej prób, też byśmy trafili!

Rycerz obrócił się ku niemu i zgromił go wzrokiem.

– Ach tak? – zapytał. – To może popatrzę, jak ty to robisz? Może postawimy na to twoje miejsce w Legionie?

Speszony osiłek spuścił oczy, najwyraźniej nieskory do podjęcia wyzwania.

– Ale nikt z nas nie zna tego chłopca – zaprotestował generał. – Nie wiemy nawet, skąd pochodzi.

– Z nizin – odezwał się ktoś.

Wszyscy obejrzeli się ciekawie. Thor nie musiał – rozpoznał głos, który prześladował go przez całe dzieciństwo. Należał do jego najstarszego brata, Drake’a.

Drake wystąpił naprzód wraz z dwoma pozostałymi braćmi i zgromił Thora wzrokiem pełnym potępienia.

– To Thorgrin z klanu McLeodów, z Południowej Prowincji Królestwa Zachodu. Najmłodszy z czwórki braci. Jesteśmy z jednego domu. Ojciec daje mu najwyżej owce pasać!

Wszyscy zgromadzeni chłopcy i rycerze wybuchli zgodnym śmiechem.

Thor poczuł, że krew uderza mu do głowy. Chciał zapaść się pod ziemię. Nigdy jeszcze się tak nie wstydził. Jego brat zrobił to, co zwykle: odebrał mu chwilę należnego triumfu, zrobił wszystko, co w jego mocy, by go poniżyć.

– Owce pasać, co? – powtórzył generał.

– Zaiste, wrogowie będą się go bać! – krzyknął jakiś chłopiec.

Rozległ się kolejny wybuch śmiechu, a Thor poczuł się jeszcze bardziej upokorzony.

– Dość! – zawołał surowo Kendrick. Śmiechy stopniowo ucichły. – Wolę po stokroć pasterza, który trafia w cel, od was wszystkich; macie doskonale wyćwiczony śmiech... i nic więcej – dodał.

Na te słowa wśród chłopców zapadła głęboka cisza; nie było im już do śmiechu.

Thor był Kendrickowi dozgonnie wdzięczny. Poprzysiągł sobie w duchu, że odpłaci mu jakoś, gdy tylko nadarzy się okazja. Niezależnie od wszystkiego, co się z nim teraz stanie, ten rycerz przynajmniej przywrócił mu honor.

– Nie wiesz, chłopcze – zagadnął rycerz Drake’a – że wojownikowi nie godzi się brać na języki przyjaciół... a co dopiero własną rodzinę, własną krew?

Drake ze zmieszaniem opuścił wzrok; Thor rzadko oglądał go w takim nastroju.

Inny z jego braci, Dross, wystąpił jednak do przodu i zaprotestował:

– Przecież Thor nawet nie został wybrany. To nas zwerbowano. On tylko przyjechał w ślad za nami.

– Nie przybyłem tu przez was – powiedział Thor, odzyskawszy głos. – Jestem tu ze względu na Legion. Nie na was.

– Nieważne, dlaczego tu jest – rzekł generał z rozdrażnieniem, wysuwając się przed innych. – Marnuje tylko nasz czas. Rzut włócznią był dobry, to prawda, ale nie przesądza o jego przyjęciu. Nie ma rycerza, który by przyjął go na służbę. Nie ma też giermka, z którym mógłby ćwiczyć w parze.

– Ja będę z nim w parze – odezwał się ktoś.

Thor odwrócił się szybko, a z nim cała reszta. Zobaczył chłopca stojącego nieopodal, w jego wieku, w zasadzie podobnego do Thora. Różnił się od niego tylko jasnymi włosami i jasnozielonymi oczyma. Miał na sobie przepiękną królewską zbroję, kolczugę pokrytą szkarłatnymi i czarnymi insygniami; najwyraźniej był to kolejny królewicz.

– Nie ma mowy – odezwał się generał. – Rodzina królewska nie zadaje się z pospólstwem.

– Zrobię, co zechcę – odparł chłopiec.– I mówię, że Thorgrin będzie ze mną w parze.

– Nawet jeśli się zgodzimy – odrzekł generał – to i tak bez znaczenia. Nadal nie ma rycerza, który by go zechciał.

– Ja go zechcę – odezwał się nowy głos.

Wszyscy odwrócili się w stronę, z której dobiegał, i zgodnym chórem wydali stłumiony okrzyk. Thor obejrzał się i zobaczył rycerza na koniu, w pięknej, błyszczącej zbroi, z przytroczoną do pasa wszelakiej maści bronią. Wprost biło od niego światło, jakby spoglądało się na słońce. Z samej jego postawy, sposobu bycia i oznakowań na hełmie wynikało, że różni się od pozostałych. Stał przed nimi mistrz rycerskiego rzemiosła.

Thor rozpoznał go. Widział jego wizerunki i słyszał krążące o nim legendy. Był to Erec, najznamienitszy rycerz w całym Kręgu. Thor nie wierzył własnym oczom.

– Mości panie rycerzu, wy już macie giermka – zaprotestował generał.

– Wobec tego będę mieć dwóch – odpowiedział Erec zdecydowanym basem.

Zapanowała cisza.

– Zatem nie pozostaje nam nic dodać – odezwał się Kendrick. – Thorgrin ma i rycerza, i towarzysza ćwiczeń. Sprawa rozwiązana. Jest teraz członkiem Legionu.

– Zapomnieliście o mnie! – zawołał królewski strażnik i przepchnął się do przodu. – Nic nie usprawiedliwia tego, że chłopak uderzył członka straży królewskiej i musi ponieść karę. Sprawiedliwości musi stać się zadość!

– I zadość jej się stanie – odparł Kendrick głosem twardym jak stal. – Ale z mojej woli. Nie twojej.

– Wasza Miłość, trzeba go w dyby zakuć! Dla przykładu!

– Mów dalej, a sam w dyby pójdziesz – odrzekł Kendrick zimno, piorunując strażnika wzrokiem. W końcu strażnik się cofnął, acz niechętnie, odwrócił się na pięcie i odszedł, purpurowy na twarzy, obrzucając Thora gniewnym spojrzeniem.

– Zatem postanowione! – zawołał głośno Kendrick. – Thorginie, witaj w Królewskim Legionie!

Zgromadzeni chłopcy i rycerze zawtórowali mu powitalny okrzykiem. Po chwili wszyscy zaczęli się rozchodzić, każdy do swoich zajęć.

Z wrażenia Thora całkiem oszołomiło. Nie mógł w to wszystko uwierzyć. Oto należał do Królewskiego Legionu! Czuł się jak we śnie.

Zwrócił się w stronę Kendricka, najbardziej niewymownie wdzięczny właśnie jemu. Nigdy dotąd nie znał nikogo, kto by się o niego zatroszczył, kto by dołożył starań, by o niego zadbać, by go ochronić. Było to uczucie dziwne i nowe. Już teraz Kendrick był mu bliższy niż jego własny ojciec.

– Nie wiem, jak wam dziękować, panie – powiedział. – Mam u was ogromny dług.

Tamten uśmiechnął się do niego.

– Na imię mi Kendrick. Jeszcze nieraz je usłyszysz. Jestem najstarszym synem króla. Podziwiam twoją odwagę. Będziesz wspaniałym dodatkiem do całej tej zbieraniny.

To powiedziawszy, odwrócił się i odszedł pospiesznie. Wtedy podszedł do niego Elden, duży chłopak, z którym przed chwilą walczył.

– Miej się na baczności – powiedział. – Bo wiesz... nocujemy w jednym baraku. Nie myśl sobie, że będziesz tu bezpieczny.

Odwrócił się i odszedł, zanim Thor zdążył odpowiedzieć. Już miał pierwszego wroga.

Zaczął zastanawiać się, co może go tutaj czekać, kiedy podszedł do niego młodszy królewicz.

– Nie zwracaj na niego uwagi – uspokoił Thora. – Elden zawsze szuka zaczepki. Jestem Reece – dodał, wyciągając dłoń.

– Dziękuję – rzekł Thor, wyciągając swoją – że chciałeś być ze mną w parze. Nie wiem, co bym bez tego począł.

– To sama przyjemność być po stronie kogoś, kto stawił czoła temu zwierzakowi – odparł wesoło Reece. – Nieźle walczyłeś.

– Żartujesz? – spytał Thor, ocierając zaschniętą krew z twarzy i czując, jak podbite oko puchnie mu coraz bardziej. – Prawie mnie zabił.

– Ale się nie poddałeś – odrzekł Reece. – To robi wrażenie. Każdy z nas zostałby na ziemi. A ten rzut włócznią był diabelnie dobry. Gdzieś się nauczył tak rzucać? Zostaniemy chyba druhami na śmierć i życie! – Ścisnął rękę Thora i spojrzał nań wymownie. – I coś mi mówi, że prawdziwymi przyjaciółmi.

Ściskając jego dłoń, Thor nie mógł się oprzeć identycznemu wrażeniu: że zyskał właśnie dozgonnego przyjaciela.

Nagle poczuł szturchnięcie z boku i odwrócił się w tamtą stronę. Przed nim stał jakiś starszy chłopak o pociągłej, a nawet chudej twarzy pokrytej ospowatymi dziobami.

– Jestem Feithgold, giermek Ereca – oznajmił chłopak. – Ty jesteś teraz jego drugim giermkiem. Co znaczy, że odpowiadasz przede mną. Za chwilę zaczyna się turniej. Będziesz tak stać, kiedy właśnie mianowali cię giermkiem najsłynniejszego rycerza w królestwie? Za mną! Migiem!

Reece zdążył już zniknąć, Thor pobiegł więc za giermkiem przez plac. Nie miał pojęcia, dokąd biegną, ale nie dbał o to nic a nic. W duszy chciało mu się śpiewać z radości.

Udało mu się.

ROZDZIAŁ SIÓDMY

Gareth spieszył w swoich najwytworniejszych królewskich szatach przez Królewski Dwór, przepychając się przez ludzi tłumnie przybyłych na ślub jego siostry, i wszystko gotowało się w nim ze złości. Nie mógł otrząsnąć się po spotkaniu z ojcem. Jak to możliwe, że został pominięty, że ojciec nie wybrał go na następcę tronu? To było nie do pojęcia, stało w sprzeczności z naturalną koleją rzeczy. Przecież to on był prawowitym pierworodnym synem króla, więc od zawsze spodziewał się, że będzie kiedyś rządzić – nie miał najmniejszego powodu myśleć inaczej. Ojciec zlekceważył go z powodu kogoś młodszego – i to dziewczyny! To już przelało czarę goryczy. Kiedy ta wieść się rozniesie, będą się z niego śmiali w całym królestwie. Prąc naprzód, czuł się, jakby ktoś go dusił.

Potykając się co chwila, zmierzał wśród ludzkiej ciżby na ceremonię ślubną starszej siostry. Rozejrzał się; niósł go potok różnobarwnych ludzi w kolorowych szatach, przybyłych z rozmaitych prowincji. Nie znosił być tak blisko gawiedzi, ale miała teraz swój czas. Tylko w takim dniu jak ten pośród dobrze urodzonych i bogatych mogli obracać się biedacy z pospólstwa i nikt nie bronił wstępu nawet tym dzikusom z Królestwa Wschodu, zza Pogórza. Gareth nie pojmował, jak jego siostra może wychodzić za jednego z nich, choć rzecz jasna rozumiał, że to tylko polityczny manewr ojca, żałosna próba pogodzenia dwóch zwaśnionych królestw. Dziwiło go jednak, że jego siostra zdaje się darzyć autentyczną sympatią nędznika, którego ma poślubić. Nie miał pojęcia dlaczego. Znał ją przecież i wiedział, że nie o męża jej chodzi, a o tytuł królowej, o władzę nad własną krainą. No cóż, dostanie, na co zasługuje: dzikusa bez ogłady, takiego jak wszyscy ci z drugiej strony gór. Gareth wiedział, że brak im obycia, wytworności czy finezji, jaką szczyci się choćby on sam. Ale to nie jego zmartwienie. Jeśli siostrę to uszczęśliwi, niech wychodzi za mąż i wyjeżdża, im dalej, tym lepiej – on sam będzie mieć wtedy o jedną zawadę mniej na drodze do tronu.

Teraz co prawda Gareth mógł już zapomnieć o tronie. Od dziś było jasne, że nigdy nie zostanie królem. Odsuną go na bok, zepchną do roli kolejnego anonimowego księcia w królestwie ojca. Droga do władzy była przed nim zamknięta; czekało go życie pośledniego królewicza.

Ojciec go nie docenił – jak zwykle zresztą. Król uważał się za wytrawnego stratega, ale Gareth zawsze był od niego bystrzejszy. Choćby teraz: wydanie Luandy za McClouda król traktował jak mistrzowskie zagranie polityczne. Gareth jednak o wiele lepiej przewidywał szersze, dalej idące konsekwencje tego związku i widział, dokąd on zmierza. W ostatecznym rozrachunku ten mariaż nie ułagodzi McCloudów, a tylko ich rozzuchwali. Jako dzikusy nie odbiorą tego pojednawczego gestu jako oznaki siły, a słabości. Gareth był pewien, że nie bacząc na więzy, które połączyły oba rody, zaplanują atak, gdy tylko wywiozą stąd jego siostrę. To był zwykły podstęp. Próbował powiedzieć o tym ojcu, ale ten go nie słuchał.

Nie żeby Gareth miał się tym przejmować. Był wszak teraz tylko jednym z książąt, małym trybikiem w machinie królestwa. Rozsadzała go jednak wściekłość na myśl o upokorzeniu i czuł do ojca nienawiść, jakiej nawet u siebie nie podejrzewał. Przepychając się ramię w ramię z innymi, wyobrażał sobie, jak mógłby się na nim zemścić i jakimś cudem objąć tron. Był pewien, że mimo wszystko nie podda się bez walki. Nie pozwoli, by władza przeszła w ręce młodszej siostry.

– Tutaj jesteś – usłyszał czyjś głos.

Był to Firth, jego aktualny kochanek. Podszedł do Garetha z radosnym uśmiechem, odsłaniając rząd idealnie równych zębów. Był wysoki i szczupły, miał osiemnaście lat, gładką skórę, rumiane policzki i piskliwy głos. Gareth zwykle cieszył się na jego widok, ale w tej chwili nie miał do niego cierpliwości.

– Od rana mnie dziś unikasz – dodał Firth, biorąc Garetha pod rękę.

Ten gwałtownie odtrącił jego dłoń i rozejrzał się, czy ktoś się im nie przygląda.

– Czyś ty zgłupiał? – zgromił Firtha. – Nigdy więcej publicznie nie bierz mnie pod rękę. Nigdy.

Firth spuścił wzrok, czerwieniejąc.

– Przepraszam – powiedział – nie pomyślałem.

– Masz rację, nie pomyślałeś. Zrób tak jeszcze raz, a już nigdy się nie zobaczymy – odburknął Gareth.

Firth poczerwieniał jeszcze bardziej. Wyglądał naprawdę żałośnie.

– Wybacz – powiedział.

Gareth upewnił się jeszcze raz, że nikt ich nie widział, i poczuł się trochę lepiej.

– O czym plotkują ludzie? – zapytał, chcąc zmienić temat i odpędzić czarne myśli.

Firth ożywił się w jednej chwili, a na twarz powrócił mu uśmiech.

– Wszyscy niecierpliwie czekają na orędzie królewskie o tym, że zostałeś następcą tronu.

Garethowi zrzedła mina, a Firth zmierzył go badawczym spojrzeniem.

– Nie zostałeś? – zapytał z niedowierzaniem.

Tym razem to Gareth poczerwieniał i odwrócił wzrok, nie chcąc spojrzeć mu w oczy.

– Nie.

Firth wciągnął gwałtownie powietrze.

– Pominął mnie – ciągął Gareth. – Wyobrażasz sobie? Wybrał moją siostrę. Moją młodszą siostrę.

Firth stracił rezon, zaskoczony.

– Niemożliwe – powiedział. – Przecież jesteś pierworodny, a ona to kobieta. Niemożliwe – powtórzył.

Gareth spojrzał na niego lodowato.

– Mówię prawdę.

Przez chwilę szli w milczeniu. Robiło się coraz tłoczniej i Gareth rozejrzał się, zdając sobie sprawę, gdzie jest i co się tak naprawdę zaraz stanie. Królewski Dwór był całkowicie wypełniony ludźmi, których tysiące wlewało się do środka każdym możliwym wejściem. Wszyscy zmierzali noga za nogą w stronę misternie zdobionego podwyższenia, na którym miała się odbyć uroczystość. Stało wokół niego nie mniej niż tysiąc wykwintnych złotych krzeseł o grubych miękkich siedziskach wyściełanych czerwonym aksamitnymi. Przejściami w tę i z powrotem uganiała się armia sług, którzy usadzali zaproszonych gości i roznosili trunki.

Po obu stronach niezmiernie długiej nawy obsypanej kwieciem siedziały oddzielnie setki przedstawicieli obydwu rodów – MacGillów i McCloudów. Byli odziani w odświętne stroje: MacGillowie w ciemnej purpurze swego klanu, McCloudowie we właściwych sobie odcieniach ciemnej pomarańczy. Gareth miał jednak wrażenie, że obydwa rody różnią się więcej niż kolorem strojów; mimo że wszyscy byli ubrani dostatnio, w jego oczach McCloudowie wyglądali na przebierańców, jakby tylko udawali. Odzieniem próbowali zamaskować swoją prymitywną naturę – widział to w ich twarzach, ruchach, wzajemnych przepychankach, zbyt głośnym śmiechu. Było w nich coś, jakby tuż pod powierzchnią, czego żadne królewskie szaty nie były w stanie ukryć. Miał im za złe, że siedzą tu, w obrębie zamkowych murów. Miał im za złe całe to wesele, choć w zasadzie był to kolejny głupi pomysł jego ojca.

Gdyby to Gareth był królem, wszystko rozegrałoby się zupełnie inaczej. Również doprowadziłby do zaślubin. Ale potem zaczekałby do późnej nocy, aż McCloudowie nasiąkną trunkiem jak gąbki, zaryglowałby ich w sali, podłożył pod nią ogień i spalił ich wszystkich, jednym stanowczym ciosem rozwiązując problem.

– Prostaki – odezwał się Firth, przyglądając się drugiej stronie nawy. – Aż dziw bierze, że twój ojciec ich tu wpuścił.

– Igrzyska po ceremonii powinny wypaść ciekawie – odparł Gareth. – Zaprasza w nasze progi wrogów, po czym urządza weselne zawody. Aż się prosi o jakąś bijatykę.

– Myślisz? – spytał Firth. – Bitwa, tutaj? Przy tych wszystkich żołnierzach? W dzień ślubu królewskiej córki?

Gareth wzruszył ramionami. Po McCloudach spodziewał się wszystkiego.

– Nie ma dla nich świętości, a honor mają za nic.

– Ale mamy tu tysiące żołnierzy.

– Oni też.

Gareth obrócił się i ujrzał długie szeregi żołnierzy – MacGillów i McCloudów – rozmieszczonych po obu stronach murów obronnych. Wiedział, że McCloudowie nie sprowadziliby tylu swoich, gdyby nie spodziewali się jakiejś potyczki. Pomimo uroczystej okazji, wszystkich tych pięknych szat, przepychu, suto zastawionych stołów, letniego przesilenia w pełnym rozkwicie, kwiatów – pomimo tego wszystkiego nadal dało się wyczuć gęstniejącą atmosferę. Wszyscy byli jacyś spięci; Gareth poznawał to po tym, jak ludzie krzyżują ramiona czy wystawiają łokcie na boki. Nikt tu nikomu nie ufał.

Może będę miał szczęście – pomyślał Gareth – i któryś z gości wbije ojcu sztylet w serce. Może wtedy zostanę jednak królem.

– Pewnie nie możemy usiąść razem – powiedział Firth z wyraźnym zawodem w głosie, kiedy dotarli do miejsc siedzących.

Gareth posłał mu spojrzenie pełne pogardy.

– Twoja głupota naprawdę nie ma granic? – rzucił zjadliwie. Zaczynał mieć poważne wątpliwości, czy dobrze zrobił, wybierając sobie na kochanka tego stajennego. Jeśli szybko nie oduczy go tych głupkowatych odzywek, Firth gotów jest zdradzić ich wspólny sekret.

Firth zwiesił głowę ze wstydem.

– Zobaczymy się później. W stajni. A teraz zejdź mi z oczu – powiedział Gareth i popchnął go lekko. Chłopiec rozpłynął się w tłumie.

Wtem Gareth poczuł na karku czyjeś lodowate dotknięcie. Na moment serce w nim zamarło; może jednak ktoś odkrył jego sekret. Ale że czuł na skórze chude palce i długie paznokcie, zrozumiał, że to tylko Helena, jego żona.

– Nie zawstydzaj mnie choć dziś – syknęła głosem pełnym nienawiści.

Obrócił się i przyjrzał jej dokładnie. Wyglądała przepięknie, cała wystrojona, w długiej sukni z białej satyny i we wspaniałym naszyjniku z brylantów; miała nieskazitelną cerę, a włosy upięte do góry. Gareth obiektywnie stwierdził, że jest piękna, tak piękna jak w dniu, w którym ją poślubił. Mimo to nadal nie czuł do niej pociągania. Jego małżeństwo było jeszcze jednym pomysłem ojca, który próbował w ten sposób naprawić naturę Garetha. Zapewniło mu to jedynie obecność wiecznie zgorzkniałej towarzyszki życia – i pomnożyło powszechne na dworze domysły na temat jego prawdziwych skłonności.

– Przynajmniej w dzień zaślubin twojej siostry mógłbyś udawać, że jesteśmy parą – zganiła go.

Chwyciła go pod ramię i oboje przeszli do części przeznaczonej dla gości specjalnych, oddzielonej od reszty aksamitnym sznurem i pilnowanej przez dwóch królewskich strażników. Tam dołączyli do innych członków rodziny królewskiej oczekujących na końcu nawy.

Rozległ się głos trąbki i gwar z wolna przycichł. Wkrótce dały się słyszeć delikatne dźwięki klawicymbału, a na drogę wiodącą do ołtarza posypały się świeże płatki kwiatów. Pary, trzymając się pod rękę, ruszyły w królewskiej procesji wzdłuż nawy. Gareth, pociągnięty przez Helenę, dołączył do pochodu u jej boku. Zdawało mu się, że wszyscy nań patrzą i czuł się niezręcznie jak nigdy, nie bardzo wiedząc, jak zachować pozory miłości do żony. Czuł na sobie spojrzenia setek ludzi i nie potrafił oprzeć się wrażeniu, że wszyscy go właśnie oceniają, choć wiedział, że tak nie jest. Droga do ołtarza wydłużała się w nieskończoność; nie mógł doczekać się, kiedy stanie wreszcie nieopodal siostry i będzie to mieć za sobą. Równocześnie nie przestawał myśleć o spotkaniu z ojcem; zastanawiał się, czy wszyscy gapie znają już prawdę.

– Mam dziś złe wieści – szepnął do Heleny, gdy w końcu dotarli na miejsce i nikt już na nich nie patrzył.

– Naprawdę myślisz, że jeszcze ich nie znam? – odburknęła.

Popatrzył na nią, zaskoczony, ona zaś spojrzała na niego z pogardą.

– Mam swoich szpiegów – rzekła.

Zmrużył oczy; miał ochotę zrobić jej krzywdę. Jak mogła podchodzić do sprawy tak niedbale?

– Jeśli ja nie zostanę królem, ty nigdy nie będziesz królową – powiedział.

– Nigdy się tego nie spodziewałam – odparła.

To zaskoczyło go jeszcze bardziej.

– Nigdy nie spodziewałam się po nim, że mianuje cię następcą – dodała. – Dlaczego miałby to zrobić? Nie jesteś przywódcą, tylko kochankiem. Co prawda nie moim.

Gareth poczuł, że się czerwieni.

– Tak samo jak ty – odparował.

Teraz to ona się zaczerwieniła. Gareth nie był jedyną osobą w ich związku, która miała sekretnego kochanka. On też miał swoich szpiegów, a ci donosili mu o podbojach miłosnych żony. Na razie puszczał je płazem, póki się z nimi nie obnosiła i póki dawała mu święty spokój.

– Niespecjalnie dajesz mi wybór – odpowiedziała. – Oczekujesz, że do końca życia będę trwać w celibacie?

– Wiedziałaś, jaki jestem – odparł – a mimo to za mnie wyszłaś. Wybrałaś władzę, nie miłość, więc nie graj teraz niewiniątka.

– Nasze małżeństwo zaranżowano – powiedziała. – Nie miałam najmniejszego wyboru.

– Ale też nie protestowałaś – odrzekł.

Nie miał ochoty ani siły dłużej z nią dyskutować. Była przydatnym rekwizytem, żoną-marionetką. Tolerował ją, bo czasami bywała użyteczna – dopóki mu się zbytnio nie naprzykrzała.

Gareth obserwował szyderczym wzrokiem, jak wszyscy zwracają spojrzenia ku jego najstarszej siostrze, prowadzonej do ołtarza przez ojca. Ależ ten drań miał tupet: bezczelnie udawał smutek, ocierał ukradkiem łzy. Aktor do ostatka. Choć tylko niewydarzony głupiec w oczach Garetha, który nie wyobrażał sobie, by ojciec mógł czuć autentyczny żal, oddając córkę, bądź co bądź, na pożarcie wilkom z królestwa McCloudów. W równie głębokiej pogardzie miał Gareth Luandę, która zdawała się cieszyć z całej uroczystości, jakby nie dbała o to, że zostaje oddana w ręce plebejuszy. Ona również pożądała władzy. Z zimną krwią. Z wyrachowaniem. W tej kwestii ona jedna, spośród całego rodzeństwa, najbardziej przypominała Garetha. Pod pewnymi względami ją rozumiał, chociaż nigdy nie okazywali sobie cieplejszych uczuć.

Przestąpił z nogi na nogę, niecierpliwiąc się, kiedy wszystko się skończy. Z trudem wytrzymywał ceremonię. Patrzył, jak Argon przewodniczy błogosławieństwom, recytuje zaklęcia, odprawia rytuały. Wszystko to było farsą; niedobrze mu się od tego robiło. Zwykła polityczna unia dwóch rodów. Dlaczego nie mogli nazwać rzeczy po imieniu?

W końcu wszystko na szczęście dobiegło końca. Tłum podniósł się z miejsc, wiwatując, gdy dwoje młodych złączyło się w pocałunku. Rozległ się dźwięk potężnego rogu i idealny porządek ślubu ustąpił miejsca ledwo kontrolowanemu zamieszaniu. Rodzina królewska podążyła z powrotem główną nawą i dalej do miejsca, w którym zaplanowano weselne przyjęcie.

Nawet Gareth, przy całym swoim cynizmie, był pod wrażeniem widoku; najwyraźniej ojciec postanowił tym razem nie szczędzić grosza. Przed nimi ciągnęły się stoły do ucztowania, szeregi kadzi z winem i półmiski pełne pieczonego mięsiwa – z wieprza, baranów i jagniąt. Za nimi trwały przygotowania do głównej rozrywki: turnieju. Ustawiano cele do rzutów kamieniem i włócznią, tarcze dla łuczników – a w centrum tego wszystkiego szranki otaczały pole do walki na kopie. Tłum zaczynał już gromadzić się wokół niego.

Po chwili ludzie po obu stronach zaczęli rozstępować się przed stającymi w szranki rycerzami. Ze strony MacGillów pierwszy oczywiście nadjechał konno odziany w zbroję Kendrick, za którym podążały dziesiątki Srebrnych. Dopiero jednak kiedy pojawił się Erec, jadący na swym białym koniu w niewielkim odstępie od reszty, gawiedź ucichła z podziwu. Ściągał na siebie uwagę wszystkich zgromadzonych; nawet Helena wychyliła się ku niemu, a Gareth dostrzegł, że podobnie jak pozostałe kobiety ona także pożąda tego rycerza.

– Jest już prawie w wieku wyboru, a jeszcze nie ma wybranki. Każda kobieta w królestwie poślubiłaby go z ochotą. Dlaczego nie wybiera żadnej z nas?

– Jak to „z nas”? Co tobie do tego? – spytał Gareth, mimo woli czując ukłucie zazdrości. On też chciałby być na jego miejscu, w zbroi, dosiadać rumaka, walczyć na kopie o cześć i honor. Tyle że nie był wojownikiem. I każdy o tym wiedział.

Helena skwitowała to lekceważącym gestem.

– Nie jesteś prawdziwym mężczyzną – rzuciła drwiąco. – Nie pojmujesz tych rzeczy.

Gareth znów się zaczerwienił. Chciał się jej jakoś odciąć, ale nie pora była na to. Zamiast tego towarzyszył jej więc na trybunę, gdzie usiedli razem z innymi, aby oglądać zawody. Gareth miał złe przeczucie. Ten dzień z każdą chwilą wyglądał coraz gorzej, a przewidywał, że potrwa bardzo długo, wypełniony rycerską chwałą i pretensjonalnym ceremoniałem, wzajemnie raniącymi się i zabijającymi wojownikami. Z tego dnia był całkowicie wykluczony. Ten dzień uosabiał wszystko, czego szczerze nienawidził.

Siedział na trybunie i rozmyślał. Marzył skrycie o tym, żeby nastąpił przed nim rozlew krwi na niespotykaną skalę, żeby turniej przeistoczył się w ogólną krwawą jatkę, żeby wszystko, co w tym miejscu takie szlachetne, zostało rozdarte na strzępy, rozniesione w pył, wdeptane w ziemię.

Nadejdzie jeszcze dzień, w którym będzie tak, jak on zechce. Nadejdzie dzień, gdy zostanie królem.

Nadejdzie taki dzień.

ROZDZIAŁ ÓSMY

Thor pędził co sił w nogach, klucząc w tłumie ludzi, aby dotrzymać kroku giermkowi Ereca. Odkąd przeskoczył przez mur amfiteatru, wszystko wokół niego działo się w zawrotnym tempie, ledwo za tym nadążał. Nadal czuł w sobie drżenie, nadal trudno mu było uwierzyć, że dostał się do Legionu i został mianowany drugim giermkiem Ereca.

– Mówiłem ci już, chłopcze, pospiesz się! – warknął Feithgold.

Thorowi nie podobało się, że tamten zwraca się do niego „chłopcze”, gdy sam jest niewiele starszy. Feithgold szybko przemykał wśród ludzi to tu, to tam, jakby chciał go zgubić.

– Czy tu zawsze jest taki tłum? – zawołał Thor, starając się go dogonić.

– Jasne że nie! – odkrzyknął Feithgold. – Mamy letnie przesilenie, czyli najdłuższy dzień w roku, ale i ślub królewny, król specjalnie zaplanował go na dziś. W dodatku pierwszy raz w dziejach otworzyliśmy bramy dla McCloudów. Tylu ludzi naraz nigdy tu nie było, to niespodzianka – dodał jednym tchem, pędząc przez ciżbę. – Obyśmy się nie spóźnili!

– Dokąd biegniemy? – spytał Thor.

– Jak wszyscy porządni giermkowie, przygotować naszego rycerza!

– Do czego? – chciał wiedzieć Thor. Ledwo łapał oddech i ocierał z czoła pot; było mu coraz goręcej.

– Do królewskiego turnieju... pojedynku na kopie!

W końcu dotarli na skraj tłumu i przystanęli przed królewskim strażnikiemm, który rozpoznał Feithgolda i skinął na pozostałych żołnierzy, by przepuścili chłopców. Ci prześliznęli się pod liną i stanęli na kawałku wolnej przestrzeni. Thor z trudem wierzył własnym oczom; znaleźli się w szrankach. Za nimi, odgrodzone linami, cisnęły się rzesze widzów. Wzdłuż całych szranków stały w rzędzie potężne konie bojowe – największe, jakie Thor kiedykolwiek widział – dosiadane przez rycerzy w najrozmaitszych rodzajach zbroi. Wśród Srebrnych znajdowali się też inni rycerze z obydwu królestw, ze wszystkich prowincji, jedni w czarnej zbroi, inni w białej, w hełmach, z najróżniejszą bronią u boku. Wydawało się, że w te szranki zjechał cały świat.

Gdzieniegdzie trwały już pojedynki. Thor widział szarżujących na siebie rycerzy z prowincji, o których nigdy nie słyszał; jego uszu dochodził szczęk kopii i tarcz, któremu za każdym razem towarzyszył radosny okrzyk gawiedzi. Patrząc z tak bliska, Thor zdumiewał się mocą i szybkością rozpędzonych koni, łoskotem rycerskiego oręża. Cóż to była za sztuka – i jak niebezpieczna.

– To nawet nie wygląda jak igrzyska! – zawołał do Feithgolda, podążając za nim po obrzeżach szranek.

– Bo nie powinno – odparł tamten, przekrzykując szczęk broni. – To prawdziwe pojedynki, które tylko udają zabawę, walka na śmierć i życie. Ludzie umierają tu każdego dnia. Szczęście mają ci, co opuszczają to miejsce bez szwanku. Ale takich jest niewielu.

Thor podniósł wzrok w porę, by zobaczyć, jak dwóch rycerzy ściera się właśnie w pełnym galopie. Usłyszał okropny łoskot, gdy stal napotkała stal, a w chwilę potem ujrzał, jak jeden z jeźdźców wyrzucony z siodła pada na grzbiet o kilka stóp od Thora.

Tłum wydał z siebie stłumiony okrzyk zgrozy. Rycerz leżał bez ruchu, a Thor zobaczył, że z piersi sterczy mu ułamane drzewce kopii, która przebiła zbroję. Rycerz krzyknął z bólu, a z ust pociekła mu krew. Kilku giermków podbiegło do niego i odciągnęło go z pola. Zwycięzca paradował powoli, wysoko wznosząc swoją kopię, co wywołało entuzjastyczny okrzyk widzów.

Thor milczał, wstrząśnięty. Nie wyobrażał sobie, że udział w turnieju może być aż tak śmiertelnie niebezpieczny.

– To, co zrobili przed chwilą ci chłopcy, to także twoja praca – powiedział Feithgold – jako giermka. A dokładniej, drugiego giermka.

Zatrzymał się, po czym podszedł do Thora tak blisko, że ten aż poczuł odór z jego ust.

– I nie zapominaj, że to ja odpowiadam przed Erekiem, a ty przede mną. Ty masz mi tylko pomagać. Rozumiesz?

Thor w odpowiedzi skinął głową, choć nadal próbował ogarnąć wszystko umysłem. Wyobrażał to sobie kiedyś zupełnie inaczej, a wciąż tak naprawdę nie wiedział, co go jeszcze czeka. Czuł, że Feithgold traktuje go jako zagrożenie. Chyba właśnie zyskał kolejnego wroga.

– Nie mam zamiaru wtrącać się w to, jakim jesteś giermkiem dla Ereca– powiedział Thor.

Feithgold zaśmiał się krótko i szyderczo.

– Chłopcze, nie byłbyś w stanie w nic mi się wtrącić, nawet gdybyś spróbował. Po prostu nie wchodź mi w drogę i rób, co ci mówię.

To rzekłszy, odwrócił się i pognał krętymi ścieżkami tuż za linami odgradzającymi ich od ludu. Thor biegł za nim, ledwo nadążając, i wkrótce znalazł się w labiryncie stajni. Szedł wąskim przejściem, omijając paradujące konie bojowe i krzątających się przy nich nerwowo giermków. Feithgold zmieniał co chwilę kierunek, aż w końcu stanął przed boksem z wielkim, wspaniałym rumakiem. Thor z wrażenia aż wstrzymał oddech. Ledwo mógł uwierzyć, że tak wielkie i piękne stworzenie naprawdę istnieje, nie mówiąc o tym, że daje się utrzymać za stajennym ogrodzeniem. Koń wyglądał jak gotowy do bitwy.

– Warkfin – powiedział Feithgold. – Koń Ereca. No, jeden z jego koni. Ten, którego dosiada do pojedynków na kopie. Niełatwo go poskromić, ale Erecowi się udało. Otwórz bramkę – polecił.

Thor spojrzał zmieszany najpierw na niego, potem na bramkę w drewnianym ogrodzeniu boksu, próbując zrozumieć, co ma zrobić. Podszedł bliżej i pociągnął za kołek między listwami, ale nic się nie stało. Pociągnął mocniej, kołek drgnął i bramka zaczęła się powoli otwierać.

W tej samej chwili Warkfin zarżał, stanął dęba i kopnął w bramkę, niemal trafiając Thora w palec. Chłopiec odruchowo szarpnął się, cofając rękę.

Feithgold zaśmiał się głośno.

– Dlatego właśnie kazałem to zrobić tobie. Następnym razem otwieraj szybciej, chłopcze. Warkfin nie czeka na nikogo, zwłaszcza na ciebie.

Thor zagotował się ze złości; Feithgold zaczynał go denerwować, a nie wiedział, jak sobie z nim poradzi.

Szybko otworzył drewnianą bramkę, tym razem unikając młócących powietrze kopyt.

– Mam go wyprowadzić? – zapytał ostrożnie, nie chcąc tak naprawdę dotykać wodzy, kiedy Warkfin tak głośno i mocno tupał i przestępował z nogi na nogę.

– Skądże znowu – odpowiedział Feithgold. – Tym zajmuję się ja. Ty masz go tylko karmić, kiedy ci powiem. I sprzątać po nim.

Feithgold chwycił wodze i poprowadził konia przez stajnię. Thor przełknął ślinę. Nie takiego wprowadzenia w fach giermka się spodziewał. Wiedział, że będzie musiał od czegoś zacząć, ale to było poniżające. Wyobrażał sobie walkę, chwałę na polu bitwy, ćwiczenia i konkurowanie z rówieśnikami; nigdy nie widział siebie w roli służącego. Zaczynał zadawać sobie pytanie, czy podjął właściwą decyzję.

W końcu wynurzyli się z ciemnych stajni z powrotem na skąpane w słońcu pole. Thor zmrużył oczy, zaskoczony tą nagłą zmianą, i momentalnie utonął w jazgocie gapiów, którzy wiwatowali ścierającym się rycerzom. Nigdy jeszcze nie słyszał takiego szczęku stali uderzającej w stal ani nie czuł takiego drżenia ziemi pod kopytami potężnych koni.

Wszędzie wokół do pojedynków szykowały się dziesiątki rycerzy. Usługiwali im giermkowie, którzy polerowali zbroje, oliwili oręż, sprawdzali siodła, popręgi i broń, podczas gdy rycerze dosiadali swych wierzchowców i czekali, aż ich imiona zostaną wywołane.

– Elmalkin! – rozległ się głos herolda.

Przez bramę wjechał galopem w szranki szeroki w ramionach rycerz w czerwonej zbroi, przybyły z jakiejś nieznanej Thorowi prowincji. Thor w samą porę obrócił się i uskoczył. Rycerz zaszarżował wzdłuż toru, ale jego kopia ześliznęła się z tarczy przeciwnika. Kopia drugiego rycerza z łoskotem dosięgła celu i Elmalkin wysadzony z siodła poleciał do tyłu, lądując na plecach. Z tłumu podniósł się radosny okrzyk.

Elmalkin natychmiast zerwał się na równe nogi, obrócił na pięcie i wyciągnął rękę w stronę giermka, który stał obok Thora.

– Buzdygan! – krzyknął.

Giermek rzucił się do stojaka z bronią, chwycił buzdygan i pognał do Elmalkina, ale jego przeciwnik zdążył już zawrócić i zaszarżować na rycerza. Zanim giermek zdołał dobiec i przekazać buzdygan swemu panu, drugi rycerz dopadł ich wśród huku kopyt. Gdy opuszczał kopię, zawadził nią giermka, trafiając go w skroń. Chłopak okręcił się w powietrzu i padł twarzą na ziemię.

Leżał bez ruchu. Nawet z tej odległości Thor widział, jak z głowy giermka sączy się krew, zabarwiając piach na czerwono. Thor przełknął głośno ślinę.

– Niezbyt miły widok, co?

Feithgold stał obok niego, patrząc mu prosto w twarz.

– Weź się w garść, chłopcze. Jesteśmy w samym środku bitwy.

Nagle hałas ucichł; otwarto główny tor turnieju. W oczekiwaniu na starcie, które miało się na nim odbyć, wstrzymano wszystkie inne pojedynki. Wokół narastało napięcie. Z jednej strony, dzierżąc swoją kopię, nadjechał Kendrick. Na drugim końcu toru pojawił się rycerz w charakterystycznej zbroi McCloudów.

– MacGillowie przeciw McCloudom – szepnął Feithgold. – Prowadzimy wojnę od wieków. Szczerze wątpię, żeby ten pojedynek ją zakończył.

Rycerze opuścili przyłbice, a gdy zabrzmiał róg, ruszyli na siebie z okrzykiem. Nabrali ogromnej prędkości i w chwilę później starli się z takim łoskotem, że Thor odruchowo niemal zatkał uszy. Tłum wydał stłumiony okrzyk zdumienia, bo obaj rycerze trafili w cel i obaj spadli z koni. Każdy jednak szybko porwał się z ziemi, zrzucając z głowy hełm, a giermkowie podbiegli wręczyć im krótkie miecze. Przeciwnicy przystąpili do walki, wkładając w nią wszystkie siły. Thor jak urzeczony patrzył na ciosy i cięcia zadawane przez Kendricka, zachwycony ich kunsztem i gracją, ale i McCloud był znakomitym wojownikiem. Poruszali się obaj w bitewnym tańcu to w jedną, to w drugą stronę, próbując zmęczyć przeciwnika, nie ustępując mu ani na krok.

W końcu ich miecze zwarły się w jednym potężnym uderzeniu, którego siła wybiła je z dłoni obydwu rycerzy. Ich giermkowie podbiegli z buzdyganami, lecz kiedy Kendrick sięgał po swój, giermek McClouda podbiegł od tyłu i uderzył go buzdyganem w plecy, posyłając na ziemię. Tłum zakrzyknął ze zgrozy.

McCloud podniósł z ziemi swój miecz, podszedł do Kendricka i przykładając mu ostrze do szyi, przycisnął go do ziemi. Kendrick nie miał innego wyboru.

– Poddaję się!– krzyknął.

McCloudowie podnieśli zwycięski okrzyk – po stronie MacGillów jednak rozległy się gromy oburzenia.

– Oszustwo! – krzyknęli MacGillowie.

– Oszustwo! Oszust! – zawtórował im wściekły chór.

Wrzenie tłumu rosło z każdą chwilą, aż w końcu narastający chór protestów sprawił, że ludzie się rozproszyli i zwolennicy obu stron – MacGillów i McCloudów – ruszyli naprzeciw siebie.

– Niedobrze – powiedział Feithgold do Thora; chłopcy stali z boku i przyglądali się wszystkiemu.

Chwilę później tłum eksplodował, a w ruch poszły pięści. Zaczęła się chaotyczna bijatyka; zewsząd padały ciosy na oślep, ludzie brali się za bary, powalając nawzajem na ziemię. Tłum gęstniał i wszystko mogła lada chwila przerodzić się w otwartą bitwę.

Nagle zabrzmiał róg i z obu stron wkroczyli strażnicy; udało im się rozdzielić i powstrzymać walczących. Kolejny raz rozległ się dźwięk rogu, tym razem donośniejszy. Zapadła cisza, a król MacGill powstał ze swego tronu.

– Nie będzie dziś żadnych burd! – zagrzmiał iście królewskim głosem. – Nie w dniu takiego święta! I nie na moim dworze!

Powoli tłum się uspokoił.

– Jeśli chcecie walki między naszymi wspaniałymi klanami, niech ją rozstrzygnie dwóch orędowników wystawionych przez każdą ze stron.

MacGill spojrzał na króla McClouda, który siedział w otoczeniu swej świty na przeciwległej trybunie.

– Zgoda? – zakrzyknął MacGill.

McCloud wstał uroczyście.

– Zgoda! – zawołał.

Po obu stronach wzniósł się radosny okrzyk tłumu.

– Wybierzcie swego orędownika! – krzyknął MacGill.

– Już to zrobiłem – odparł McCloud.

I spośród McCloudów wyłonił się jadący konno potężny rycerz, największy człowiek, jakiego Thor kiedykolwiek widział. Był zwalisty jak olbrzymi głaz, miał długą brodę i wykrzywiał się w grymasie, który zdawał się mieć na twarzy od urodzenia.

Thor wyczuł za sobą jakiś ruch i tuż przy nim stanął Erec. Dosiadł Warkfina i podjechał do przodu. Thor przełknął ślinę. Nie chciało mu się wierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę. Wezbrała w nim duma na widok Ereca, ale i obawa, gdy przypomniał sobie, że przecież jest giermkiem na służbie rycerza, który szykuje się do walki.

– Co robimy? – pospiesznie zapytał Feithgolda.

– Cofnij się tylko i rób, co ci powiem – odparł tamten.

Erec wjechał konno w szranki i zatrzymał się, wpatrując się w twarz stojącego na drugim końcu przeciwnika. W miarę jak ich rumaki stąpały głośno w miejscu, napięcie rosło. Thor czekał i patrzył, a serce waliło mu w piersi jak oszalałe.

Zabrzmiał róg i rycerze natarli na siebie.

Thor podziwiał grację, z jaką pędził przed siebie Warkfin, niby ryba pląsająca w falach. Przeciwnik był ogromny, Erek zaś smukły i pełen wdzięku. Przecinał powietrze z nisko pochyloną głową, szybko jak strzała, a jego srebrna zbroja błyszczała w ruchu tak, jakby była wypolerowana najdoskonalej w świecie.

Tuż przed zetknięciem z celem Erec dokładnie przymierzył kopią i odchylił się w bok. Zdołał trafić rywala w sam środek tarczy, unikając zarazem jego uderzenia. Zwalisty wojownik poleciał w tył i runął na ziemię jak oderwany ze zbocza góry głaz.

Strona MacGillów wybuchła radosnym okrzykiem, a Erec przejechał obok, obrócił konia i zawrócił. Nie zsiadając z konia, podniósł przyłbicę i przystawił ostrze kopii do gardła przeciwnika.

– Poddaj się!– krzyknął.

Tamten splunął tylko.

– Nigdy!

Po czym, zagarnąwszy pełną garścią piachu, cisnął nim Erecowi w twarz. Zaskoczony rycerz odruchowo sięgnął do oczu i, upuszczając kopię, runął z konia na ziemię.

Po stronie MacGillów podniosły się gwizdy, syknięcia i głośne okrzyki. Nie tracąc czasu, rywal Ereca podbiegł do niego i rąbnął go kolanem w bok. Erec przewrócił się, a wtedy tamten uniósł z ziemi duży kamień i zamierzył się, aby cisnąć nim Erecowi w twarz.

– NIE! – zawołał Thor i, nie panując nad sobą, postąpił o krok naprzód.

Rycerz McCloudów wypuścił kamień z rąk, ale w tym samym momencie Erec przeturlał się w bok i kamień trafił tylko w ziemię. Zwinność Ereca była imponująca; już stał na nogach przed nieczysto walczącym wrogiem.

– Krótkie miecze! – zawołali obaj królowie jak jeden mąż.

Feithgold jak błyskawica obrócił się w stronę Thora i przeszył go wzrokiem; oczy miał wielkie jak spodki.

– No dawaj! – wrzasnął.

Serce Thora załomotało; obrócił się w popłochu i zaczął szukać miecza na stojaku z bronią Ereca. Obfitość oręża go oszołomiła. Sięgnął go miecz i rzucił się wręczyć go Feithgoldowi.

– Miał być krótki, głupku! – wrzasnął Feithgold.

Thorowi zaschło w gardle, jakby zwrócił się na niego wzrok wszystkich mieszkańców królestwa. Wpadł w jeszcze większy popłoch, z wrażenia oczy mu się zamgliły i już w ogóle nie widział, który miecz ma podać. Feithgold odepchnął go, sam chwycił potrzebną broń i pobiegł na pole boju.

Thor patrzył w ślad za nim, czując się strasznie. Był do niczego. Próbował wyobrazić sobie, że to on biegnie z mieczem przed tłumem widzów, i kolana się pod nim ugięły.

Giermek drugiego rycerza dotarł do niego szybciej i Erec musiał uskoczyć z drogi, kiedy olbrzym zamachnął się, ledwie go chybiając. Po chwili Feithgold też dopadł Ereca, podając mu broń. W tym momencie wróg znów zaatakował, ale Erek był już gotów i błyskawicznie uskoczył. Olbrzym wpadł wprost na Feithgolda. Rozwścieczony tym, że nie trafił, rycerz chwycił giermka za włosy i mocno uderzył go czołem w twarz.

Rozległ się chrzęst kości i z nosa Feithgolda trysnęła krew, a giermek padł na ziemię jak szmaciana lalka.

Thor stanął z ustami szeroko otwartymi ze zgrozy. Nie wierzył własnym oczom. Tłum gapiów najwyraźniej też, bo rozległy się gwizdy i okrzyki gniewu.

Erec machnął mieczem, prawie trafiając rywala, i obaj znów stanęli naprzeciw siebie.

Thor pojął nagle, że teraz tylko on pozostał Erecowi jako giermek. Wziął głęboki oddech. Nie wiedział, co robić. Nie był na gotowy, zwłaszcza gdy były na niego zwrócone oczy całego królestwa.

Rycerze ścierali się wściekle, parując cios za ciosem. Olbrzym McCloudów był wyraźnie silniejszy od Ereca, ten drugi jednak walczył lepiej, szybciej, zwinniej. Wśród machnięć, cięć i pchnięć obaj odpierali nawzajem swoje ataki, nie mogąc zdobyć przewagi.

W końcu król MacGill powstał i zawołał:

– Długie włócznie!

Serce Thora zabiło szybciej – wiedział już, że to sygnał dla niego, dla giermka na służbie. Rzucił się do stojaka i sięgnął po najodpowiedniejszą na oko włócznię. Chwytając jej drzewce, modlił się, by jego wybór był trafny.

Wpadł na pole boju i poczuł na sobie spojrzenie tysięcy oczu. Biegł do Ereca co sił w nogach, aż podał mu broń i z ulgą spostrzegł, że dotarł do niego pierwszy.

Erec przyjął od niego włócznię i błyskawicznie stanął w gotowości do walki. Jak nakazywał mu honor, poczekał, aż przeciwnik odbierze broń, i dopiero wtedy go zaatakował. Thor usunął się prędko z drogi, nie chcąc powtórzyć błędu Feithgolda; pochylił się też po leżącego bezwładnie giermka i odciągnął go na stronę.

Thor nie spuszczał oka z walczących, gdy nagle owładnęło nim zagadkowe, przemożne przeczucie, że coś jest nie tak. Olbrzym trzymał włócznię cofniętą za siebie i uniesioną pod nienaturalnym kątem. Thor skupił wzrok na jej grocie i nagle doznał wrażenia, jakby cały otaczający go świat w okamgnieniu zwolnił i jednocześnie zawęził się do tego jednego przedmiotu. Przeczuł chyba nawet bardziej niż zrozumiał, że grot włóczni jest ruchomy i obluzowany. Rycerz chciał się zamachnąć i cisnąć nim jak nożem czy pociskiem z procy, z impetem i siłą, które musiałby zaskoczyć Ereca.

Nie było czasu do stracenia. W jednej chwili Thor poczuł w sobie falę gorąca, mrowienie, jakiego pierwszy raz doświadczył w Mrocznym Lesie, walcząc z syboldem. Wszystko teraz działo się w przedziwnym spowolnieniu, jakby prócz Thora wszyscy zmienili się w muchy pełzające w smole. Olbrzym powoli machnął włócznią, a grot faktycznie oddzielił się od niej i poszybował, obracając się wzdłuż własnej osi, wprost ku twarzy Ereca.

Thor poczuł w sobie rosnącą moc, rozpalający się żar, jakiego istnienia nawet nie podejrzewał. Poczuł, że jest znacznie większy od grotu włóczni, więc samym swym umysłem nakazał mu się zatrzymać, zażądał od niego, aby zawisł w miejscu. Nie chciał, by Erecowi coś się stało, nie przez tak podłą sztuczkę. Nie pozwoli na to. Nie.

– NIE! – wykrzyknął, postępując o krok i unosząc dłoń w kierunku lecącego grotu.

Ten zawisł w powietrzu tuż przed twarzą Ereca, po czym nieszkodliwie opadł na ziemię. W chwilę później świat wokół Thora wrócił do zwykłego rytmu.

Obaj rycerze odwrócili się i spojrzeli na chłopca. Podobnie zresztą jak obydwaj królowie; jak tysiące widzów. Czuł, że są na niego zwrócone wszystkie oczy i zrozumiał, że wszyscy stali się świadkami tego, co przed chwilą zrobił. Wiedzą, że nie jest kimś zwykłym; że posiada jakąś dziwną moc; że wpłynął na wynik pojedynku; że ocalił Ereca; że może nawet nie dopuścił do otwartej bitwy i zmienił losy królestwa.

Thor stał jak wryty, zadając sobie pytanie, co się właściwie stało.

Miał oto niezachwianą pewność, że nie jest taki, jak wszyscy otaczający go ludzie. Jest inny.

Ale kim właściwie jest?

ROZDZIAŁ DZIEWIĄTY

Pociągnięty, niemal porwany przez Reece’a, najmłodszego królewicza i swojego nowego towarzysza ćwiczeń, Thor podążał za nim w rozstępującej się ciżbie. Wszystko, co zaszło od turniejowego pojedynku, pamiętał jak przez mgłę. Cokolwiek uczynił, czymkolwiek była owa moc, którą zatrzymał grot włóczni i zapobiegł śmierci Ereca, skupiło to na nim uwagę całego królestwa. Pojedynek został przerwany, odwołany przez obydwu królów, po czym ogłoszono rozejm. Obaj rycerze wrócili, każdy na swoją stronę, tłumy widzów rozeszły się, poruszone całym zdarzeniem, a Thora chwycił za rękę i zabrał ze sobą Reece.

Porwawszy go w otoczeniu królewskiej świty i przedzierając się na tyły tłumu, Reece cały czas ciągnął za sobą Thora, który nadal jeszcze drżał z emocji wywołanych wydarzeniami tego dnia. Nie do końca pojmował, co uczynił w szrankach i jak wpłynął na wynik pojedynku. Nie pragnął przecież zostać nikim ważnym, tylko zwykłym rekrutem Królewskiego Legionu. A już na pewno nie chciał skupić na sobie uwagi wszystkich obecnych. Co gorsza, nie miał pojęcia, dokąd go teraz prowadzą, i czy aby nie po to, aby go ukarać. Uratował co prawda Ereca, ale zarazem wmieszał się do rycerskiego pojedynku, co nie uchodziło giermkom na sucho. Nie był pewien, czy ktoś go nagrodzi, czy raczej zgani.

– Jak to zrobiłeś? – spytał Reece, nadal ciągnąc go za sobą.

Thor spieszył w ślad za nim trochę na oślep, próbując poukładać sobie wszystko w głowie. Ludzie gapili się na niego, jakby był jakimś dziwolągiem.

– Nie wiem – odrzekł szczerze. – Chciałem mu tylko pomóc i... to się stało samo.

Reece pokręcił głową.

– Ocaliłeś Erecowi życie. Chyba rozumiesz? To nasz najznamienitszy rycerz. A tyś go uratował.

Rozważając te słowa, Thor poczuł się lepiej i odetchnął z ulgą. Polubił Reece’a od pierwszej chwili, kiedy się poznali; królewicz swoją obecnością działał na niego kojąco jak balsam i zawsze miał do powiedzenia coś trafnego. Thor doszedł do wniosku, że może jednak nie czeka go kara; może nawet uznają go w jakimś sensie za bohatera.

– Nie planowałem nic zrobić – powiedział. – Chciałem tylko, żeby Erec przeżył. Wyszło mi tak... naturalnie. To nie było nic specjalnego.

– Nic specjalnego? – powtórzył za nim Reece. – Ja bym tak nie umiał. Nikt z nas zresztą.

Skręcili za róg i Thor ujrzał przed sobą rozległy królewski zamek, sięgający wysoko w niebo. Wyglądał monumentalnie. Wzdłuż brukowanej drogi wiodącej do środka przez zwodzony most stali na baczność żołnierze królewskiej armii, utrzymując tłumy w bezpiecznej odległości. Widząc Reece’a i Thora, ustąpili z drogi i przepuścili ich.

Chłopcy ruszyli ku potężnym łukowym wrotom o żelaznych okuciach, mając po obu stronach żołnierzy. Czterech innych otworzyło przed nimi wrota i stanęło na baczność. Thor nie mógł uwierzyć, z jakimi honorami go przyjmują. Czuł się, jakby sam był członkiem rodziny królewskiej.

Weszli na teren zamku i wrota zamknęły się za nimi. Thor ze zdumieniem dostrzegł, ile jest wkoło przestrzeni. Kamienne, grube na stopę mury pięły się wysoko, a gdzie nie spojrzał, widział wejścia do olbrzymich sal. Przed nim przechadzały się setki dworzan obojga płci, zatopieni w pełnych emocji rozmowach. Wyczuł poruszenie i atmosferę oczekiwania, a kiedy wchodził, oczy wszystkich skierowały się na niego. Zainteresowanie było tak powszechne, że aż przytłaczające.

Wszyscy tłoczyli się wokół niego i przyglądali, kiedy razem z Reece’em mijał kolejne zamkowe korytarze. Nigdy jeszcze nie widział tylu osób w tak wyszukanych szatach. Dziewczęta w różnym wieku, ubrane w wymyślne stroje, trzymały się za ręce i szeptały sobie coś na ucho, chichocząc za nim, kiedy je mijał. Krępowało go to. Nie wiedział, czy im się podoba, czy też tylko stroją sobie z niego żarty. Nie nawykł do znajdowania się w centrum uwagi – nie mówiąc o pobycie w zamku – i nie bardzo wiedział, jak się zachowywać.

– Dlaczego się ze mnie śmieją ? – zapytał Reece’a.

Ten obrócił się i sam zachichotał.

– Nie śmieją się z ciebie – powiedział. – Spodobałeś im się. Jesteś sławny.

– Sławny? – spytał Thor, zaskoczony . – Jak to? Przecież dopiero co tu przybyłem.

Reece zaśmiał się i położył mu rękę na ramieniu. Thor go najwyraźniej bawił.

– Wieści na królewskim dworze roznoszą się szybciej niż myślisz. A przybysz taki jak ty... no wiesz, nie zdarza się często.

– Dokąd idziemy? – spytał Thor, bo Reece nadal go gdzieś prowadził.

– Mój ojciec chce cię poznać – odparł Reece, skręcając w kolejny korytarz.

Thor przełknął ślinę.

– Twój ojciec? To znaczy... król? – Nagle poczuł zdenerwowanie. – Dlaczego chciałby mnie poznać? Jesteś pewien?

Reece zaśmiał się tylko.

– Całkowicie pewien. Nie denerwuj się tak. To tylko mój tata.

– Tylko twój tata? – powtórzył Thor z niedowierzaniem. – Przecież to król!

– Nie jest taki zły. Coś mi mówi, że to będzie radosna audiencja. Jak by nie patrzeć, ocaliłeś Erecowi życie.

Thor ponownie przełknął głośno ślinę, a dłonie zaczęły mu się pocić, ale już otworzyły się przed nimi kolejne drzwi i weszli do przepastnej sali. Uniósł wzrok w zachwycie na jej łukowe sklepienia, pokryte misternymi wzorami, pnące się wysoko. Zdobione witrażami okna, również łukowe, ciągnęły się wzdłuż całej ściany. O ile było to możliwe, w tej sali tłoczyło się jeszcze więcej osób, chyba z tysiąc – prawdziwe mrowie ludzi. Wszędzie stały długie stoły, przy których na niekończących się ławach siedzieli biesiadnicy, między stołami zaś pozostawiono wąskie przejście wyłożone długim czerwonym dywanem; prowadził on wprost do podwyższenia, na którym stał tron. Biesiadnicy rozstępowali się, w miarę jak chłopcy zmierzali po dywanie w kierunku króla.

– Dokąd to go prowadzisz? – odezwał się wrogi, nosowo brzmiący głos.

Thor podniósł oczy i zobaczył przed sobą niewiele starszego od niego młodzieńca w królewskich szatach – najpewniej kolejnego królewicza – który z gniewnym spojrzeniem zagradzał im drogę.

– Rozkaz ojca – rzucił krótko Reece. – O ile nie chcesz mu się otwarcie sprzeciwić, lepiej zejdź nam z drogi.

Królewicz nie ustępował. Zachmurzony, przyglądał się Thorowi. Wyglądał przy tym, jakby właśnie ugryzł coś zgniłego. Chłopcu od razu się nie spodobał. Było w nim coś, co nie wzbudzało zaufania – może chudość, może nieprzyjemne rysy twarzy, a może oczy, którymi wciąż strzelał na boki.

– To nie jest sala dla plebsu – odparł królewicz. – Powinieneś zostawić tego prostaka na zewnątrz, tam, skąd przybył.

Thora ścisnęło w dołku; nie miał pojęcia, dlaczego ten ktoś tak wyraźnie go nie znosi.

– Mam przekazać ojcu, co powiedziałeś? – teraz nie ustępował z kolei Reece.

Królewicz niechętnie obrócił się i odszedł szybkim krokiem.

– Kto to był? – Thor spytał Reece’a, gdy poszli dalej.

– Nie zawracaj sobie nim głowy – odparł Reece. – To tylko mój starszy brat... no, jeden z nich. Gareth, najstarszy. Właściwie nie... Najstarszy z prawego łoża. Naprawdę najstarszy jest Kendrick, ten, którego poznałeś na arenie.

– Dlaczego Gareth mnie tak nie cierpi? Przecież go nawet nie znam.

– Nie martw się, nie sam jeden jesteś przedmiotem jego niechęci. On nienawidzi wszystkich, a każdego, kto zbliży się do rodziny królewskiej, traktuje jak zagrożenie. Nie przejmuj się. Takich jak on jest wielu.

Idąc, Thor czuł wobec Reece’a coraz większą wdzięczność i sympatię; naprawdę z każdą chwilą zaprzyjaźniali się coraz serdeczniej.

– Dlaczego stanąłeś w mojej obronie? – zapytał z ciekawości.

Reece wzruszył ramionami.

– Ojciec nakazał mi cię sprowadzić. Poza tym jesteś moim towarzyszem ćwiczeń. A już dawno nie było tu nikogo w moim wieku, kto moim zdaniem zasługiwałby na takie zajęcie.

– A co sprawia, że ja zasługuję? – chciał wiedzieć Thor.

– Twój duch walki. To coś, czego nie da się udawać.

Idąc tak długą nawą w kierunku tronu króla, Thor poczuł, jakby znał Reece’a od wieków i że, choć to dziwne, królewicz jest mu chwilami bliski jak własny brat. Prawdziwy brat, jakiego dotąd właściwie nie miał. Było mu z tym poczuciem naprawdę dobrze.

– Nie przejmuj się, moi pozostali bracia są zupełnie inni – powiedział Reece; wokół mijali ich ludzie, chcąc chociaż przez chwilę popatrzeć na Thora. – Kendrick, ten którego poznałeś, jest w ogóle najlepszy. To tylko mój brat przyrodni, ale dla mnie najprawdziwszy na świecie, bliższy mi nawet od Garetha. Jest dla mnie jak drugi ojciec. Na pewno dla ciebie też kimś takim będzie. Nie ma rzeczy, której by dla mnie nie zrobił... i nie tylko dla mnie. Z całej rodziny królewskiej to jego najbardziej kocha lud. Wielka szkoda, że nie wolno mu zostać królem.

– Powiedziałeś „bracia”... Masz jeszcze innych? – zapytał Thor.

Reece wziął głęboki oddech.

– Tak, mam jeszcze jednego, Godfreya, ale nie jesteśmy ze sobą zbyt blisko. Całe dni marnotrawi na przesiadywaniu z pospólstwem w karczmach; szkoda. Nie jest takim wojownikiem jak my. Nie dba o żołnierskie sprawy... właściwie to o nic nie dba. Tylko o piwo... i panie.

Wtem zastąpiła im drogę jakaś dziewczyna i musieli się zatrzymać. Thor stanął jak rażony gromem. Była może o parę lat starsza od niego, miała idealną cerę i długie jasne włosy o rudawym odcieniu. Ubrana była w długą suknię z białej satyny wykończoną koronkami i wpatrywała się w Thora niebieskimi oczami o migdałowym wykroju; zobaczył bijący z nich blask, tańczące w nich figlarne ogniki. Patrzyła mu prosto w oczy, a on stał jak zaklęty; nie mógłby się ruszyć, nawet gdyby chciał. Była najpiękniejszą dziewczyną, jaką kiedykolwiek widział.

Uśmiechnęła się, odsłaniając idealnie równe, białe zęby; Thor i tak stał już jak wryty, ale jej uśmiech przedłużył jeszcze ten stan, w jednej chwili rozpalając i radując mu serce. Nigdy wcześniej nie czuł się tak pełen życia.

Stał przed nią i nie mógł wydusić z siebie słowa. Nie mógł zaczerpnąć tchu. Pierwszy raz w życiu tak się czuł.

– Nie przedstawisz mnie? – zwróciła się dziewczyna do Reece’a.

Thor poczuł, że jej głos przenika go od stóp do głów; był jeszcze słodszy niż jej twarz.

Reece tylko westchnął.

– No i jest jeszcze moja siostra – rzekł z uśmiechem. – Gwen, oto Thor. Thor, Gwen.

Dziewczyna dygnęła zgrabnie.

– Miło mi – powiedziała z uśmiechem.

Thor stał jak słup soli. W końcu Gwen zachichotała.

– Nie tyle słów naraz, błagam – powiedziała, cały czas się śmiejąc.

Thor poczuł, że twarz mu czerwienieje; odchrząknął.

– Prze... przepraszam – wyjąkał. – Jestem Thor.

Gwen zachichotała ponownie.

– To już wiem – odparła i spojrzała na brata. – Ojej, Reece, twój znajomy jest prawdziwym mistrzem słowa.

– Ojciec pragnie go widzieć – powiedział zniecierpliwiony Reece. – Czeka już długo.

Thor chciał z nią pomówić, powiedzieć jej, że jest piękna, jak się cieszy, że ją poznał, jak wdzięczny był jej za to, że się przed nimi zatrzymała. Ale był przejęty jak nigdy w życiu i język kołkiem mu stanął. Wydusił więc z siebie jedynie:

– Dziękuję.

Gwen znów wybuchnęła śmiechem.

– Za co? – spytała. Oczy jej błyszczały. Najwidoczniej świetnie się bawiła.

Thor poczuł, że ponownie się czerwieni.

– No... sam nie wiem – wymamrotał.

Gwen zaśmiała się tylko jeszcze głośniej, a Thor poczuł, że chciałby zapaść się pod ziemię. Reece dał mu ponaglającego kuksańca i poszli dalej. Po kilku krokach Thor obejrzał się przez ramię; Gwen nadal stała, gdzie ją zostawili, patrząc za nim.

Thor poczuł, jak wali mu serce. Tak bardzo chciał z nią porozmawiać, dowiedzieć się o niej wszystkiego. Wstydził się, że zabrakło mu słów. Ale w swojej wiosce nigdy tak naprawdę nie rozmawiał z dziewczętami, z pewnością nie z tak pięknymi. Nikt go nie uczył, co ma mówić, jak się zachowywać.

– Nie przejmuj się nią – powiedział Reece, gdy zbliżali się już do króla. – Lubi dużo mówić.

– Jak jej na imię? – spytał Thor.

Reece spojrzał na niego dziwnie.

– Właśnie ci powiedziała! – roześmiał się.

– Przepraszam, za... zapomniałem – wyjąkał Thor, znów zawstydzony.

– Gwendolyn, ale wszyscy wołają na nią Gwen.

Gwendolyn. Thor zaczął powtarzać jej imię w myślach. Gwendolyn. Gwen. Nie przestawał; chciał, by to imię pozostało z nim jak najdłużej. Chciał wiedzieć, czy będzie jeszcze mieć szansę się z nią zobaczyć. Pewnie nie, skoro sam pochodzi z pospólstwa. Ta myśl ukłuła go mocno.

Zgromadzeni ucichli, a Thor podniósł oczy i zobaczył, że stoją wraz z Reece’em przed królem. MacGill siedział na tronie odziany w purpurowy królewski płaszcz, z koroną na głowie. Wyglądał imponująco.

Reece przyklęknął, a Thor uczynił to samo. W sali zapadła głęboka cisza.

Król odchrząknął głośno i donośnie. Gdy przemówił, jego głos zagrzmiał, wypełniając najdalsze zakątki sali.

– Thorgrinie z nizin Południowej Prowincji Królestwa Zachodu – rozpoczął. – Zdajesz sobie sprawę, że zakłóciłeś dziś główny pojedynek królewskiego turnieju?

Thor poczuł, że zasycha mu w gardle. Nie wiedział, co ma właściwie odpowiedzieć; niezbyt dobrze zaczynała się ta rozmowa. Pewnie go jednak ukarzą.

– Darujcie, Wasza Wysokość – odezwał się w końcu. – Nie miałem takiego zamiaru.

MacGill pochylił się naprzód i uniósł brew.

– Nie miałeś zamiaru? Twierdzisz, że nie chciałeś ocalić Erecowi życia?

Thor zmieszał się. Poczuł, że tylko pogarsza swoją sytuację.

– Nie, Wasza Wysokość. Chciałem...

– Przyznajesz więc, że miałeś zamiar się wtrącić?

Thor czuł, jak serce mu wali. Co miał powiedzieć?

– Darujcie, Wasza Wysokość. Ja tylko... chciałem tylko pomóc.

– Chciałeś pomóc? – rzekł król tubalnym głosem, po czym odchylił się i ryknął śmiechem. – Chciałeś pomóc! Erecowi! Najświetniejszemu i najsławniejszemu rycerzowi królestwa!

Sala zatrzęsła się od śmiechu, a Thor zaczerwienił się po raz nie wiedział już sam który tego dnia. Czy choć jednej rzeczy nie potrafił zrobić jak należy?

– Powstań, chłopcze, i podejdź bliżej – rozkazał MacGill.

Thor uniósł wzrok i zaskoczyło go, że król się uśmiecha. Kiedy wstał z przyklęku i podszedł bliżej, władca przyjrzał mu się badawczo.

– Masz szlachetne rysy twarzy. Nie jesteś zwykłym chłopcem. Nie, żadną miarą...

MacGill odchrząknął.

– Erec to rycerz najbardziej ceniony w naszym królestwie. Dokonałeś dzisiaj czegoś wielkiego, rzeczy szczególnej wagi dla nas wszystkich. W nagrodę zatem także ciebie spotyka tego dnia szczególny zaszczyt. Oto zamierzam od dziś przysposobić cię jako członka rodziny królewskiej i traktować ze wszystkimi honorami i szacunkiem, jakie należne są innym moim synom.

Król wyprostował się na tronie i zagrzmiał:

– Niech wszyscy się o tym dowiedzą!

Cała sala rozbrzmiała gromkim wiwatowaniem.

Thor rozejrzał się zdezorientowany; nie rozumiał, co się z nim dzieje. On częścią rodziny królewskiej? Nie mieściło mu się to w głowie. Wszystko, o czym marzył, to żeby zostać przyjętym do Legionu. Na pewno nie o tym! Nagle zalała go fala takiej wdzięczności i radości, że już zupełnie nie wiedział, co z sobą począć.

Zanim zdążył w jakikolwiek sposób zareagować, w sali rozległy się pieśni, zaczęły się tańce i uczty. Zapanował zamęt. Thor podniósł wzrok na króla i dostrzegł w jego oczach miłość, podziw i uznanie. Nigdy nie dane mu było doznać ojcowskiej miłości. Teraz nagle ktoś go kochał – i to nie ktoś zwykły, a sam król. W jeden dzień jego świat zmienił się nie do poznania. Modlił się tylko, aby nie okazało się to jakimś złudzeniem.

*

Gwendolyn przepychała się pospiesznie w tłumie, chcąc zobaczyć chłopca jeszcze raz, zanim zostanie wyprowadzony z królewskiego zamku. Thor. Na myśl o nim serce biło jej szybciej i nie umiała się powstrzymać od ciągłego powtarzania w myślach jego imienia. Od chwili, kiedy się poznali, nie mogła przestać o nim myśleć. Był od niej młodszy, ale nie więcej niż o rok, może dwa. Poza tym miał w sobie coś, dzięki czemu wyglądał na starszego, dojrzalszego niż inni, bardziej wnikliwego. Od chwili, gdy go ujrzała, czuła się tak, jakby znała go od dawna. Uśmiechnęła się na wspomnienie ich spotkania i tego, jaki był zdenerwowany. Czytała w jego oczach, że on czuje do niej dokładnie to samo, co ona do niego.

Oczywiście nawet go nie znała. Ale widziała, czego dokonał w szrankach, jaką sympatią obdarzył go jej młodszy brat. Od tamtej pory nie przestawała mu się przyglądać, przeczuwając, że jest w nim coś wyjątkowego, odmiennego od wszystkich. Ich spotkanie tylko utwierdziło ją w tym przekonaniu. Różnił się od wszystkich zgromadzonych na sali dworzan, od całej reszty, która tutaj przyszła na świat i tutaj dorastała. Była w nim jakaś orzeźwiająca autentyczność. Pochodził spoza tego grodu, z pospólstwa, ale – co dziwne – nosił się po królewsku, jakby było w nim więcej dumy, niż dopuszczał jego niski stan.

Gwen podeszła do krawędzi najwyższego balkonu i spojrzała w dół, gdzie rozpościerał się widok na cały dwór. Udało jej się jeszcze raz ujrzeć Thora, zanim został odeskortowany na zewnątrz w towarzystwie Reece’a. Była pewna, że zmierzają prosto do koszar, gdzie będą ćwiczyć razem z innymi chłopcami. Poczuła ukłucie żalu, ale bez chwili zwłoki zaczęła zastanawiać się, jaki plan ułożyć i co zrobić, by spotkać go ponownie. Musiała dowiedzieć się o nim czegoś więcej. Po prostu musiała. Dlatego postanowiła udać się do jedynej osoby, która w królestwie wiedziała wszystko o wszystkich: do swojej matki.

Zawróciła i pognała z powrotem przez tłum, a potem jeszcze dalej, klucząc tylnymi, tak dobrze sobie znanymi korytarzami zamku. W głowie jej wirowało. Cały ten dzień był oszałamiający. Najpierw spotkanie z ojcem i jego decyzja, że to ona ma władać królestwem. Kompletnie ją zaskoczył; nigdy, przenigdy by się tego nie spodziewała. Nadal ledwo to do niej docierało. Jak mogłaby kiedykolwiek rządzić państwem? Odtrąciła od siebie tę myśl; miała nadzieję, że nigdy do tego nie dojdzie. Ojciec był przecież silny i zdrowy. Niczego innego nie pragnęła bardziej, niż aby żył jak najdłużej. Przy niej. Szczęśliwy.

Nie mogła jednak zapomnieć o spotkaniu u króla. W jej umyśle, nawet jeśli ukrywała je głęboko przed samą sobą, kiełkowało już przekonanie, że pewnego dnia, kiedykolwiek by nie nadszedł, ona będzie następna. To ona, a nie któryś z jej braci, obejmie po ojcu tron. Ona. Przerażało ją to, ale zarazem sprawiało, że rosło w niej poczucie wartości, pewności siebie, przekraczające wszystkie podobne uczucia, których do tej pory doświadczyła. Sam król uważał, że to ona – ona! – jest najwłaściwszą osobą do objęcia rządów, że to ona jest tą najroztropniejszą ze wszystkich. Dlaczego?

W pewnej mierze martwiło ją to także. Przypuszczała, że skoro mianowano ją następczynią, mimo że jest dziewczyną i w dodatku niepierworodną, wbrew zwyczajowi i tradycji, może spotkać się z niechęcią i zazdrością innych. Już wyczuwała zawiść Garetha, która napawała ją lękiem. Wiedziała, że jej starszy brat jest wielkim intrygantem, w dodatku nieskorym do puszczania w niepamięć zniewag. Gdy czegoś chciał, nie cofał się przed niczym. Nie podobało jej się, że teraz może obrać ją za cel. Próbowała co prawda porozmawiać z nim po spotkaniu u ojca, ale nawet na nią nie spojrzał.

Zbiegła w dół krętymi schodami, od których odbijały się echem odgłosy jej kroków. Skręciła w kolejny korytarz, minęła tylną kaplicę, jeszcze jedne drzwi, kilku strażników i dotarła do prywatnych komnat zamku. Musiała porozmawiać z matką. Wiedziała, że znajdzie ją tutaj, gdzie zwykle zażywała odpoczynku. Królowa nie miała wiele cierpliwości do wszystkich wydarzeń towarzyskich przedłużających się w nieskończoność. Lubiła wymykać się do swych prywatnych pokoi i odpoczywać, kiedy tylko się dało.

Gwen minęła jeszcze jednego strażnika, przeszła jeszcze jednym korytarzem, aż w końcu stanęła przed drzwiami garderoby królowej. Już miała je otworzyć, ale zawahała się. Zza drzwi dobiegły ją przytłumione odgłosy, z każdą chwilą coraz donośniejsze. Jej matka właśnie się z kimś kłóciła. Gwen wytężyła słuch i usłyszała głos ojca. Sprzeczali się ze sobą. Tylko o co?

Wiedziała, że nie powinna podsłuchiwać – ale nie umiała się powstrzymać. Wyciągnęła rękę i, trzymając za żelazną kołatkę, delikatnie popchnęła ciężkie dębowe drzwi. Te uchyliły się nieco i Gwen słyszała teraz wyraźniej.

– On nie zostanie w moim domu – rzuciła szorstko królowa, wyraźnie poirytowana.

– Osądzasz pochopnie, mimo że nie znasz nawet całej historii.

– Znam – odburknęła. – I to aż za dobrze.

Gwen usłyszała, z jaką zjadliwością jej matka odpowiada ojcu, i zbiło ją to z tropu. Rzadko – może kilka razy w życiu – słyszała, żeby jej rodzice się kłócili, ale nigdy jej matka nie była tak zdenerwowana. Nie rozumiała dlaczego.

– Pozostanie w koszarach, razem z innymi chłopcami. Nie chcę go widzieć pod moim dachem. Rozumiesz? – naciskała matka.

– To wielki zamek – odfuknął ojciec. – Nawet nie zauważysz jego obecności.

– Nie dbam o to, czy będę go zauważać, czy nie. Nie chcę go tu. To twój kłopot. To ty postanowiłeś go tu zatrzymać.

– Nie udawaj, że sama jesteś bez winy – odparował król.

Gwen usłyszała kroki i przez szparę w uchylonych drzwiach zobaczyła, jak ojciec opuszcza komnatę drugim wyjściem, zatrzaskując drzwi za sobą z taką siłą, że aż cały pokój się zatrząsł. Jej matka stała samotnie pośrodku komnaty. Nagle zaczęła płakać.

Gwen poczuła się okropnie. Nie wiedziała, co robić. Z jednej strony najlepiej byłoby wymknąć się niepostrzeżenie; z drugiej jednak nie mogła znieść widoku płaczącej matki, nie chciała zostawiać jej w takim stanie. Nie rozumiała też żadną miarą, o co kłócili się jej rodzice. Domyślała się, że chodzi o Thora. Ale dlaczego? Dlaczego miałby obchodzić jej matkę? W zamku mieszkały przecież dziesiątki dworzan.

Nie mogła zmusić się, żeby odejść, nie kiedy jej matka płacze. Chciała ją pocieszyć. Podniosła rękę i delikatnie popchnęła drzwi, aby otworzyły się szerzej.

Zaskrzypiały i królowa odwróciła się gwałtownie, zaskoczona. Spojrzała na córkę chmurnie.

– Już nie pukasz? – spytała szorstko.

Gwen zobaczyła, jak bardzo matka jest zdenerwowana, i zrobiło jej się przykro.

– Co się stało, mamo? – zapytała, podchodząc do niej powoli. – Nie chcę się wtrącać, ale słyszałam, że kłócisz się z ojcem.

– Masz rację. Nie powinnaś się wtrącać– odparła królowa.

Jej słowa zaskoczyły Gwen. Matka potrafiła się złościć, ale nigdy aż tak. Gniew zawarty w jej słowach był tak silny, że Gwen stanęła jak wryta o kilka kroków od niej.

– Czy chodzi o tego nowego chłopca, Thora? – spytała.

Królowa odwróciła wzrok, ocierając z policzka łzę.

– Nie rozumiem – ciągnęła Gwen. – Dlaczego miałoby ci robić różnicę, gdzie on mieszka?

– Moje sprawy nie muszą cię obchodzić – odpowiedziała chłodno królowa, najwyraźniej chcąc zakończyć rozmowę. – Czego chcesz? Po co tu przyszłaś?

Gwen teraz sama poczuła zdenerwowanie. Chciała, żeby matka opowiedziała jej wszystko, co wie o Thorze, ale wybrała na to najgorszą możliwą porę. Odchrząknęła z wahaniem.

– Właściwie to... chciałam zapytać cię o niego. Co o nim wiesz?

Matka odwróciła się do niej i podejrzliwie zmrużyła oczy.

– A dlaczego pytasz? – spytała śmiertelnie poważnym tonem.

Gwen poczuła, że matka mierzy ją wzrokiem, czyta w jej myślach i swym szóstym zmysłem rozpoznaje, że jej córka polubiła Thora. Próbowała ukryć przed nią to uczucie, ale wiedziała, że to daremne.

– Po prostu jestem ciekawa – powiedziała bez przekonania.

Królowa w trzech krokach znalazła się przy niej, szorstko pochwyciła ją za ramiona i wpatrzyła się jej głęboko w oczy.

– Posłuchaj mnie – syknęła. – Powiem to tylko raz. Trzymaj się z dala od tego chłopca. Słyszysz? Nie chcę cię przy nim widzieć, bez względu na okoliczności.

Gwen była przerażona jej reakcją.

– Ale dlaczego? Przecież jest bohaterem.

– On nie jest jednym z nas – odpowiedziała matka – pomimo wszystkiego, co sobie myśli twój ojciec. Masz trzymać się od niego z daleka. Słyszysz? Przysięgnij. Przysięgnij tu i teraz.

– Nie mam zamiaru – odparła Gwen, wyrywając ramię ze zbyt mocnego uścisku matki.

– Jest pospolitym kmiotkiem, a ty księżniczką! – krzyknęła królowa. – Księżniczką. Wiesz, co to znaczy? Jeśli choćby do niego podejdziesz, odeślę go stąd. Rozumiesz?

Gwen nie wiedziała, jak się zachować. Nigdy nie widziała matki w takim stanie.

– Nie mów mi, co mam robić – odezwała się w końcu. Starała się powiedzieć to najdzielniej, jak umiała, ale w środku cała się trzęsła. Przyszła tu, bo chciała się wszystkiego dowiedziećm tymczasem teraz czuła tylko przerażenie i nie rozumiała, co się dzieje.

– Rób jak uważasz – powiedziała matka. – Ale jego los spoczywa w twoich rękach. Pamiętaj o tym.

To powiedziawszy, królowa odwróciła się i dumnym krokiem opuściła komnatę, z hukiem zatrzaskując za sobą drzwi. W ciszy rozbrzmiewającej jeszcze przez chwilę echem trzaśnięcia Gwen została sama. Jej do niedawna tak dobry nastrój legł w gruzach. Zachodziła w głowę, co też mogło wywołać u obojga jej rodziców aż tak gwałtowną reakcję.

Kim był ten chłopiec?

ROZDZIAŁ DZIESIĄTY

Król MacGill siedział w sali biesiadnej u szczytu długiego stołu, patrząc na swoich poddanych; u przeciwległego szczytu stołu siedział król McCloud, między królami zaś ucztowały setki przedstawicieli obydwu klanów. Weselne hulanki trwały od wielu godzin, aż w końcu napięcie między dwoma rodami, wywołane turniejowymi pojedynkami, z wolna opadło. Tak jak przewidział MacGill, mężczyznom trzeba było tylko trochę wina i mięsa – no i kobiet – aby zapomnieli o wszystkim, co ich dzieli. Teraz mieszali się przy tym samym stole w najlepszej komitywie niby towarzysze broni. Przyglądając się im, MacGill miał nawet wrażenie, że nie należą już do dwóch różnych klanów, ale do jednego.

Król czuł, że podjął słuszną decyzję; jego plan najwyraźniej przynosił zamierzony skutek. Już teraz obydwa klany zbliżyły się do siebie. Udało mu się osiągnąć coś, czego nie potrafili jego poprzednicy z rodu MacGillów: zjednoczyć obie części Kręgu, uczynić z ich mieszkańców jeśli nie przyjaciół, to przynajmniej żyjących w pokoju sąsiadów. Jego córka Luanda siedziała właśnie ramię w ramię ze swym mężem, królewiczem McCloudów; wyglądała na ukontentowaną. Jego poczucie winy trochę się zmniejszyło. Może i oddał ją obcym, ale przynajmniej zapewnił jej tytuł przyszłej królowej.

Wrócił myślami do wszystkich przygotowań poprzedzających dzisiejsze wydarzenie, przypomniał sobie długie dni spędzone na sporach z doradcami. Postąpił wbrew wszystkim ich radom, aranżując ten związek. Nie był to łatwy pokój; z czasem McCloudowie i tak okrzepną po swojej stronie Pogórza, zapomną o tym uroczystym dniu i powstaną do nowych rozruchów, starć i potyczek. Król nie miał co do tego złudzeń. Teraz jednak obydwa klany połączyły więzy rodzinne, które trudniej będzie zlekceważyć – zwłaszcza gdy narodzi się dziecko. Kiedy zaś dziecko to podrośnie, a pewnego dnia obejmie władzę jako potomek rodów z obydwu stron Kręgu, nadejdzie może dzień, kiedy cały Krąg się zjednoczy. Pogórze nie będzie już sporną granicą, a wszystkie krainy będą rozkwitać pod rządzami jednego władcy. Takie miał marzenie. Nie ze względu na siebie, ale swoich potomków. Krąg musiał wszak rosnąć w siłę, musiał się zjednoczyć, aby tym skuteczniej strzec Kanionu i odpierać hordy barbarzyńców zagrażających najazdem z zewnątrz. Dopóki oba królewskie rody rozwijały się oddzielnie, ich opór wobec zagrożeń płynących z reszty świata był z konieczności słabszy.

– Wypijmy! – zakrzyknął MacGill i powstał.

Setki biesiadników uciszyły się i również wstały, chwytając za kielichy.

– Za ślub mojej pierworodnej córki! Za unię MacGillów i McCloudów! Za pokój w całym Kręgu!

– Za pokój! – zagrzmiał chór okrzyków. Wszyscy wypili do dna i po chwili na salę powrócił hałas, śmiechy i odgłosy ucztowania.

MacGill usiadł z powrotem na miejsce i omiótł salę wzrokiem, rozglądając się za resztą swoich dzieci. Był tam oczywiście Godfrey, z pełnym kielichem w każdej dłoni, z dziewkami przy jednym i drugim boku, w otoczeniu swych przyjaciół-szubrawców. To wesele było chyba jedynym wydarzeniem w życiu dworu, na jakie chętnie przyszedł. Gareth siedział za blisko swojego kochanka Firtha, który szeptał mu właśnie coś do ucha; sądząc po niespokojnym, strzelającym na boki wzroku syna, MacGill domyślił się, że pewnie właśnie coś knuje. Na samą myśl o tym poczuł mdłości i odwrócił wzrok. W odległym końcu sali dostrzegł swego najmłodszego syna, Reece’a, który biesiadował przy stole giermków w towarzystwie Thora. Król czuł, że także Thor jest mu już bliski jak własny syn i cieszył się, że Reece tak szybko się z nim zaprzyjaźnił.

Przepatrywał twarze biesiadników w poszukiwaniu młodszej córki, Gwendolyn, aż w końcu dostrzegł ją na uboczu, gdzie zaśmiewała się w otoczeniu swoich służek. Podążył za jej spojrzeniem – Gwen spoglądała na Thora. Przyjrzał się jej baczniej i zdał sobie sprawę, że jest w tym chłopcu zadurzona. Nie przewidział tego ani też nie był do końca pewien, co o tym sądzić. Chyba powinien spodziewać się kłopotów. Zwłaszcza po swojej żonie.

– Nie wszystko jest tym, czym się wydaje – usłyszał czyjś głos.

Odwrócił się i ujrzał Argona, który siedział obok, obserwując ucztę obu klanów.

– Co o tym wszystkim myślisz? – zapytał go MacGill. – Czy w obydwu królestwach zapanuje pokój?

– Pokój nie jest czymś niezmiennym – odparł Argon. – Przypomina przypływy i odpływy. To, co widzisz przed sobą teraz, to tylko jego pozory, jedna strona medalu. Starasz się narzucić pokój dwóm rodom rywalizującym od wieków. A przecież dzielą was setki lat przelanej krwi. Dusze wołają o pomstę. A tego nie da się załagodzić jednym małżeństwem.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – spytał król, upiwszy kolejny łyk wina; czuł się nieswój, jak zwykle w obecności druida.

Argon obrócił się do króla i wpatrzył mu się w twarz wzrokiem tak przeszywającym, że ten poczuł w sercu trwogę.

– Gotuj się do wojny. McCloudowie uderzą niebawem. Wszyscy goście, których tu widzisz, będą wkrótce robić wszystko, co w swojej mocy, aby wymordować twój ród.

MacGill przełknął ślinę.

– Czy podjąłem złą decyzję, wydając córkę za jednego z nich?

Po chwili milczenia Argon odpowiedział w końcu:

– Niekoniecznie.

Druid odwrócił wzrok i MacGill pojął, że Argon skończył ten wątek rozmowy. Król zadawał sobie tysiące pytań, ale wiedział, że czarnoksiężnik odpowie mu na nie tylko wtedy, gdy sam będzie do tego skłonny. Śledził więc tylko spojrzenie Argona, które spoczęło najpierw na Gwendolyn, potem na Thorze.

– Czy widzisz ich razem? – spytał MacGill, wiedziony nagłą ciekawością.

– Być może – odparł Argon. – Jeszcze wiele decyzji zostało do podjęcia.

– Mówisz samymi zagadkami.

Argon wzruszył ramionami i odwrócił wzrok. MacGill zrozumiał, że więcej się nie dowie. Nadal jednak próbował.

– Widziałeś, co stało się dzisiaj podczas turnieju? – indagował. – Za sprawą tego chłopca?

– Zobaczyłem to, zanim się wydarzyło – odrzekł druid.

– I co na to powiesz? Skąd biorą się jego moce? Czy jest kimś takim jak ty?

Argon zwrócił się do króla i znów spojrzał mu w oczy tak intensywnie, że ten prawie odwrócił wzrok.

– Jest ode mnie o wiele potężniejszy.

MacGill zapatrzył się na niego, zaskoczony. Nigdy nie słyszał, żeby druid mówił o sobie.

– Potężniejszy od ciebie? Jak to możliwe? Jesteś czarnoksiężnikiem króla; w całym królestwie nie ma nikogo potężniejszego.

Argon wzruszył jedynie ramionami.

– Moc nie przybiera tylko jednej formy – powiedział. – W chłopcu drzemią siły przekraczające ludzką wyobraźnię... i jego własne rozeznanie. Sam nie ma pojęcia, kim jest... ani skąd pochodzi.

Druid ponownie zwrócił się w stronę króla i spojrzał mu w oczy.

– Ale ty to wiesz – dodał.

MacGill odpowiedział mu pytającym wzrokiem.

– Doprawdy? – zaoponował. – Ty mi powiedz. Muszę znać prawdę.

Argon pokręcił głową.

– Spójrz we własne serce. Uczucia nie kłamią.

– Co się z nim stanie? – zapytał król.

– Zostanie wielkim przywódcą... i wielkim wojownikiem. Sam będzie władał królestwami, i to o wiele większymi niż twoje. Królem też będzie o wiele większym od ciebie. Takie jest jego przeznaczenie.

Przez chwilę MacGilla trawiła zazdrość. Odwrócił się i przyjrzał chłopcu, który siedział przy stole dla giermków, śmiejąc się nieszkodliwie z czegoś pospołu z Reece’em: zwykły wieśniak, obcy tutaj i słaby, najmłodszy ze wszystkich. Jak to możliwe? Wyglądał teraz na młodzika tak nieopierzonego, jakby przyjęto go do Legionu przez niedopatrzenie. MacGill zastanawiał się przez chwilę, czy Argon może się mylić.

Ale druid nigdy się nie mylił; nigdy też nie wygłaszał proroctw bez powodu.

– Dlaczego mi o tym mówisz? – spytał nagle król.

Argon jeszcze raz przeszył go wzrokiem.

– Bo pora, abyś był na to gotowy. Chłopca trzeba szkolić. Trzeba zapewnić mu wszystko, co najlepsze. Taki masz obowiązek.

– Ja? A jego ojciec?

– Cóż z nim? – odparł Argon.

ROZDZIAŁ JEDENASTY

Thor otworzył oczy, zdezorientowany. Przez chwilę próbował zrozumieć, gdzie się znalazł. Leżał na małej stercie siana rzuconej na posadzkę, a ręce dyndały mu za głową. Uniósł się, wycierając oślinione usta, i od razu poczuł kłujący ból za oczami, najgorszy ból głowy w życiu. Przypomniał sobie poprzednią noc, królewską ucztę weselną, picie, smak pierwszego w swoim życiu miodu. Gardło miał całe zaschnięte, a świat wokół niego wirował. W tej chwili gotów był przysiąc sobie, że już nigdy nie weźmie nawet trunku do ust.

Rozejrzał się wokół, próbując zorientować się w przepastnym pomieszczeniu. Wypełniał je odgłos chrapania, a dookoła na stertach siana leżały jakieś ciała. Kilka stóp dalej dostrzegł Reece’a; spał równie mocno jak inni. Wtedy zrozumiał: był w baraku, w koszarach Legionu. Wszędzie leżeli chłopcy w jego wieku, w liczbie około pięćdziesięciu.

Przypomniał sobie niewyraźnie, jak nad ranem Reece wskazywał mu drogę i jak zwalił się bez czucia na stertę siana. W świetle poranka wlewającym się przez otwarte okna Thor zobaczył, że obudził się jako pierwszy. Spojrzał po sobie; najwyraźniej zasnął w ubraniu. Podniósł rękę i przeczesał nią przetłuszczone włosy. Oddałby wszystko za jakąś kąpiel, chociaż nie wiedział, gdzie by ją mógł znaleźć. Zrobiłby też wszystko za kubek wody. W żołądku burczało mu nieznośnie z głodu.

Wszystko było dla niego takie nowe. Nie do końca wiedział, gdzie jest, dokąd zaprowadzi go życie, na czym polega codzienne życie w Królewskim Legionie. Ale się cieszył. Miał za sobą niesamowitą noc, chyba najwspanialszą w życiu. Reece stał mu się bliskim przyjacielem. Zauważył też jedno czy dwa ukradkowe spojrzenia, które rzuciła mu Gwendolyn. Próbował z nią pomówić, ale za każdym razem, kiedy do niej podchodził, zawodziła go odwaga. Na myśl o tym czuł teraz żal. Za dużo osób kręciło się w pobliżu. Gdyby mieli okazję zostać sami, z pewnością nabrałby odwagi. Ale czy taka okazja może się nadarzyć?

Zanim jeszcze skończył tę myśl, rozległo się walenie w drewniane drzwi baraku, które po chwili otworzyły się na oścież, wpuszczając promienie światła.

– Wstawać, giermkowie! – rozległ się okrzyk.

Do baraku wmaszerowało może z dziesięciu Srebrnych w brzęczących kolczugach, waląc metalowymi pałkami w drewniane ściany. Hałas był ogłuszający. Wszędzie wokół Thora chłopcy zrywali się na równe nogi.

Na czele przybyłej grupy kroczył żołnierz o wyjątkowo groźnym wyglądzie, którego Thor pamiętał z poprzedniego dnia, z areny – krępy, łysy, z blizną na nosie, którego imię poznał od Reece’a. Kolk. Z gniewnym marsem na czole uniósł palec i wycelował nim prosto w Thora.

– Ty tam, chłopcze! – krzyknął. – Powiedziałem: wstawać!

Thor zdębiał. Przecież już stał.

– Przecież stoję, Wasza Miłość – odparł.

Kolk podszedł i wierzchem dłoni chlasnął go w twarz. Thor zawrzał z oburzenia; wszyscy patrzyli teraz na niego.

– Nie odszczekuj starszemu stopniem! – warknął Kolk.

Zanim Thor zdążył zareagować, Kolk i jego ludzie ruszyli już dalej, gwałtownymi szarpnięciami stawiając na nogi rekruta za rekrutem i kopiąc spóźnialskich po żebrach.

– Nie przejmuj się – dobiegł go uspokajający głos.

Thor odwrócił się i zobaczył stojącego nieopodal Reece’a.

– Nie bierz tego do serca. Oni już tak mają. W ten sposób lubią nas tresować.

– Ty nie oberwałeś – mruknął Thor.

– Mnie oczywiście nie tkną ze względu na ojca. Ale też nie będą zbyt grzeczni. Chcą nas ułożyć, ot co. Myślą, że staniemy się przez to twardsi. Nie przejmuj się tym za bardzo.

Wszyscy chłopcy, w tym Thor i Reece, szybkim marszem opuścili barak. Kiedy wyszli na dwór, rażące światło słońc oślepiło Thora, aż zmrużył oczy i zasłonił je rękami. Nagle ogarnęła go fala nudności; odwrócił się, pochylił i zwymiotował.

Usłyszał chichot pozostałych chłopców. Któryś ze strażników popchnął go i Thor chwiejnym krokiem dołączył do reszty, ocierając usta. Nigdy w życiu nie czuł się tak paskudnie.

Reece, idący obok, wyszczerzył się do niego w uśmiechu.

– Ciężka noc, co? – zapytał, trącając go łokciem w bok. – Mówiłem ci, żebyś skończył po drugim kielichu.

Thora mdliło, a światło kłuło go w oczy; słońca świeciły mocniej niż kiedykolwiek, a przynajmniej tak mu się zdawało. Już teraz robiło się gorąco; pod skórzanym kaftanem poczuł pierwsze krople potu. Próbował przypomnieć sobie nocne ostrzeżenie Reece’a, lecz za nic w świecie nie mógł.

– Nie pamiętam żadnej takiej rady – odparł.

Reece uśmiechnął się jeszcze szerzej.

– No właśnie. Bo ich nie słuchałeś – zachichotał. – A te niezdarne próby rozmowy z moją siostrą... po prostu szkoda gadać. Chyba w życiu nie spotkałem chłopaka, który tak bardzo bałby się dziewczyny.

Thor poczerwieniał; próbował przypomnieć sobie szczegóły, ale nie mógł. Wszystko pamiętał jak przez mgłę.

– Jeśli chodzi o twoją siostrę, to... nie chciałem cię urazić – powiedział.

– Spokojna głowa. Jeśli się jej spodobasz, będę tylko rad.

Maszerowali teraz szybciej; cała grupa zaczęła wchodzić na wzniesienie. Słońca zdawały się z każdym krokiem palić coraz mocniej.

– Muszę cię jednak ostrzec – ciągnął Reece. – Każdy kawaler w królestwie ma wobec niej zamiary. Szansa, że wybierze ciebie, jest... cóż, powiedzmy, że nikła.

Coraz szybciej maszerowali przez faliste zielone wzniesienia Królewskiego Dworu. Thor poczuł się pewniej wiedząc, że Reece go akceptuje. Było to niesamowite, ale nie mijało mu wrażenie, że Reece staje się mu coraz bardziej bratem, bliższym niż ci, których znał od dziecka. Widział swoich prawdziwych braci; wszyscy trzej maszerowali nieopodal. Jeden z nich spojrzał na niego gniewnie i szturchnął drugiego, który obejrzał się i szyderczo zaśmiał. Obaj pokręcili głowami i odwrócili wzrok. Nie mieli dla niego choćby dobrego słowa – nie żeby Thor się go po nich spodziewał.

– Legion, w dwuszereg! Raz dwa!

Thor podniósł wzrok i zobaczył jeszcze kilku Srebrnych, którzy otaczali i popychali pięćdziesięciu rekrutów, ustawiając ich w ciasnym dwuszeregu. Jeden wyszedł zza Thora i zdzielił po plecach stojącego przed nim chłopca wielkim bambusowym kijem. Chłopiec krzyknął i ustawił się równiej w szyku. Wkrótce wszyscy maszerowali już w równym szyku dwójkowym, pokonując kolejny odcinek królewskich ziem.

– Kiedy idziecie do boju, macie być jak jeden mąż! – zawołał Kolk, chodząc w tę i z powrotem wzdłuż kolumny rekrutów. – To nie podwórko mamusi. Idziecie na wojnę!

Thor szedł i szedł u boku Reece’a, pocąc się w promieniach słońc i zastanawiając, dokąd prowadzą ich żołnierze. Nadal robiło mu się niedobrze na myśl o wypitym miodzie. Ciekaw był, kiedy w końcu dostanie śniadanie i coś do zaspokojenia pragnienia. Ponownie przeklął swoje bezmyślne picie poprzedniego wieczoru.

Pokonawszy ileś pagórków, dotarli do łukowej kamiennej bramy, za którą rozpoczynały się okoliczne pola. Minęli jeszcze jeden kamienny łuk i wkroczyli na teren przypominający amfiteatr z areną – miejsce ćwiczeń Legionu. Na całym terenie ujrzeli dziesiątki rozmaitych tarcz do rzucania włóczniami, strzelania z łuku, ciskania kamieniami, a także wiązki siana służące do ćwiczeń cięć i uderzeń mieczem. Serce Thora przyspieszyło na sam ten widok. Chciał jak najszybciej dostać do ręki broń, jak najszybciej zacząć ćwiczyć.

Kiedy jednak ruszył w stronę pola ćwiczeń, poczuł nagle na żebrach czyjeś szturchnięcie i w niewielkiej grupie z pięcioma innymi rekrutami, w większości młodszymi, jak on sam, został rozdzielony z Reece’em i odłączony od głównej kolumny. Jego małą grupę poprowadzono na przeciwległy kraniec pola.

– Myśleliście, że będziecie ćwiczyć? – spytał szyderczo Kolk, oddzielając ich od reszty Legionu i zarazem odciągając od tarcz. – Dla was mamy dzisiaj konie.

Thor uniósł wzrok i ujrzał w dali, na odległym końcu pola, kilka brykających rumaków. Kolk spojrzał na niego ze złowrogim uśmiechem.

– Inni będą się dziś uczyć rzucania włócznią i władania mieczem, a wy w tym czasie zajmiecie się końmi i sprzątaniem łajna. Cóż, każdy od czegoś musi zacząć. Witajcie w Legionie.

Thor stracił cały zapał. Nie tak sobie to wszystko wyobrażał.

– Myślisz, chłopcze, że jesteś jakiś wyjątkowy? – spytał go Kolk, podszedłszy bliżej; żołnierz najwyraźniej próbował utrzeć mu nosa. – To, że król i jego syn cię polubili, gówno mnie obchodzi. Jesteś teraz pod moją komendą. Rozumiemy się? Nie dbam o to, co to za fikuśną sztuczkę odstawiłeś wczoraj na turnieju. Dla mnie jesteś tylko jeszcze jednym słabowitym młodzikiem. Zrozumiano?

Thor przełknął ślinę. Czekał go długi i wyczerpujący dzień.

Na domiar złego, gdy tylko Kolk oddalił się dręczyć innego rekruta, idący przed Thorem chłopiec – niski, krępy, ze spłaszczonym nosem – odwrócił się i uśmiechnął szyderczo.

– Nie powinno cię tu być – powiedział. – Dostałeś się tu przez oszustwo. Nikt cię nie zwerbował. Tak naprawdę nie jesteś jednym z nas. Nikt cię tu nie lubi.

Chłopiec idący obok tamtego też się obrócił i wykrzywił w uśmiechu.

– Zrobimy wszystko, żebyś odpadł – powiedział. – Dostać się do Legionu to pestka, trzeba tu jeszcze wytrwać.

Thor aż się w środku wzdrygnął od ich niechęci. Nie chciało mu się wierzyć, że już miał tu wrogów i nie rozumiał, czym sobie na to zasłużył. Chciał przecież tylko dostać się do Legionu.

– Pilnujcie może swego nosa – odezwał się ktoś.

Thor obejrzał się sprawdzić, kto taki stanął w jego obronie, i zobaczył wysokiego, chudego rudzielca z małymi, zielonymi oczami w piegowatej twarzy.

– Obaj jedziecie z nami na jednym wózku i też będziecie machać szuflą – dodał rudy – więc też nie jesteście jacyś wyjątkowi. Znajdźcie sobie inną ofiarę.

– Sam pilnuj swego nosa, pachołku – odgryzł się jeden z chłopców – albo zajmiemy się też tobą.

– Spróbuj szczęścia – rzucił rudzielec.

– Będziecie gadać, jak wam pozwolę! – ryknął Kolk do jednego z chłopców idących przed Thorem i zdzielił go po głowie. Obaj gderacze odwrócili się z powrotem w kierunku marszu.

Thor był wdzięczny za pomoc, ale nie bardzo wiedział, co ma rzec; zrównał krok z rudzielcem.

– Dziękuję – powiedział.

Rudy chłopak obrócił się do niego i uśmiechnął.

– Jestem O’Connor. Podałbym ci rękę, ale Kolk dałby mi po głowie. Potraktuj to jako niewidzialny uścisk dłoni. – Tu uśmiechnął się jeszcze szerzej, a Thor z miejsca go polubił. – Tymi dwoma się nie przejmuj. Są tylko wystraszeni, jak my wszyscy. Nikt z nas tak naprawdę nie wiedział, na co się piszemy.

Cała grupka dotarła wreszcie na drugą stronę pola, gdzie hasało sześć rozbrykanych koni.

– Łapać wodze! – rozkazał Kolk. – Trzymajcie konia pewnie i oprowadzajcie wokół areny, aż się uspokoi. Migiem!

Thor dał krok w przód, aby złapać wodze jednego z koni, ale ten cofnął się i kopnął przednimi nogami, omal nie trafiając chłopca. Zaskoczony, Thor szarpnął się wstecz, a większość chłopców wybuchnęła śmiechem. Kolk zdzielił Thora po głowie i w chłopcu wezbrała ochota, żeby odwrócić się i mu oddać.

– Jesteś teraz członkiem Legionu – warknął żołnierz. – Nigdy się nie cofaj. Przed nikim. Ani przed człowiekiem, ani przed zwierzęciem. A teraz łap te wodze!

Thor zebrał się w sobie, dał susa naprzód i chwycił wodze brykającego konia. Zdołał je przytrzymać, choć koń wyrywał się i ciągnął, aż w końcu ruszył z nim dookoła rozległego, ziemistego pola, w równej linii za innymi. Koń szarpał się, opierał, ale Thor nie dawał za wygraną.

– Podobno z czasem robi się lżej.

Thor obejrzał się i zobaczył idącego za nim z uśmiechem O’Connora.

– Wiesz, że chcą nas tylko urobić?

Nagle koń prowadzony przez Thora stanął. Bez względu na to, jak mocno Thor go ciągnął, koń nie chciał się ruszyć. Chłopiec poczuł smród, a z konia wydobyła się góra łajna, która zdawała się nie mieć końca.

Thor poczuł, że ktoś wciska mu w rękę niewielką szuflę. Przy nim z uśmiechem na twarzy stał Kolk.

– Posprzątaj! – warknął.

ROZDZIAŁ DWUNASTY

Gareth stał na tłocznym targowisku, pocąc się w płaszczu z kapturem, który miał na sobie, choć było słoneczne południe, i próbował nie rzucać się w oczy. Zawsze starał się unikać tej części Królewskiego Dworu, tych zatłoczonych alejek śmierdzących ludzkim fermentem i pospólstwem. Wszędzie wokół ludzie handlowali i targowali się ze sobą, próbując przechytrzyć jeden drugiego. Znajdował się przy narożnym straganie z głową nisko opuszczoną, udając, że interesuje się sprzedawanymi tam owocami. Kilka kroków dalej, w głębi ciemnego zaułka, stał Firth. Załatwiał właśnie to, po co tu przyszli.

Odwrócony do niego plecami, Gareth był jednak wystarczająco blisko, by słyszeć całą rozmowę. Firth opowiedział mu wcześniej o pewnym człowieku, najemniku, który gotów był sprzedać im flakonik trucizny. Gareth potrzebował czegoś mocnego, co niezawodnie spełni swoje zadanie. Nie mógł pozwolić sobie na żadne ryzyko; przecież kładł na szali swoje własne życie.

Nie było to nic, o co mógłby poprosić miejscowego zielarza. Przydzielił zatem to zadanie Firthowi, który rozpytał o sprawę w przestępczym półświatku i zdał mu później raport. Uzyskawszy tuzin wskazówek co do drogi, Firth doprowadził ich do tego niechlujnego typa, z którym teraz mówił ukradkiem w ciemnym zaułku. Gareth domagał się, żeby być przy dobijaniu targu; musiał się upewnić, że wszystko pójdzie gładko, że nikt nie spróbuje go oszukać i że otrzyma prawdziwą truciznę. Nie był też całkowicie pewien, czy Firth sobie poradzi. O niektóre sprawy musiał jednak zadbać sam.

Czekali na tego człowieka, zanim się pojawił, przez pół godziny. Co chwilę ktoś potrącał Garetha, który modlił się, żeby nikt go nie rozpoznał. Nawet jednak gdyby tak się stało, to skoro był zwrócony do zaułka plecami, wystarczyło po prostu odejść, a nikomu nie przyszłoby na myśl wiązać go z całą sprawą.

– Gdzie flakonik? – zapytał Firth tamtego prostaka; byli tuż obok.

Gareth obrócił się tylko nieznacznie, tak aby nie odsłaniać twarzy, i zerknął na nich spod kaptura. Przed Firthem stał złowieszczo wyglądający człowiek, niechlujny, wychudzony, z zapadniętymi policzkami i wielkimi czarnymi oczami. Wyglądał trochę jak szczur. Gapił się na Firtha bez jednego mrugnięcia.

– Gdzie pieniądze? – odrzekł.

Gareth miał nadzieję, że Firth załatwi sprawę, jak należy, choć zwykle jakimś sposobem wszystko partaczył.

– Dostaniesz pieniądze, kiedy dasz mi flakonik – nie ustępował Firth.

Dobrze, pomyślał Gareth z uznaniem.

Zapadło ciężkie milczenie. Po chwili:

– Daj mi połowę teraz, a powiem ci, gdzie on jest.

– Gdzie on jest? – powtórzył Firth niczym echo, zaskoczony. – Mówiłeś, że go dostanę.

– Mówiłem, że dostaniesz, tak. Ale nie że go przyniosę. Masz mnie za głupca? Wszędzie roi się od szpiegów. Nie znam twoich zamiarów, ale chyba nie chodzi o jakąś błahostkę. Inaczej po co byłby ci flakonik trucizny?

Firth zawahał się i Gareth zrozumiał, że słowa mężczyzny zbiły go z pantałyku.

Usłyszał w końcu wyraźny brzęk monet; zerknął ukradkiem i zobaczył, jak sakiewka z królewskim złotem przechodzi z ręki Firtha do dłoni mężczyzny.

Gareth czekał; cisza ciągnęła się nieubłaganie, a on czuł rosnący niepokój, że zostali wystrychnięci na dudków.

– Pójdziesz przez Czarny Las – powiedział w końcu mężczyzna. – Po trzech milach skręć w ścieżkę wiodącą pod górę. Na szczycie skręć ponownie, tym razem w lewo. Pójdziesz najciemniejszym lasem, jaki w życiu widziałeś, aż dotrzesz na niewielką polanę. Na niej zobaczysz chatę czarownicy. Będzie na ciebie czekała... z flakonikiem, którego tak pożądasz.

Gareth rzucił okiem spod kaptura; Firth obracał się już, żeby odejść, gdy nagle mężczyzna złapał go mocno za koszulę.

– Pieniądze – warknął. – Chcę więcej.

Gareth widział strach wypisany na twarzy Firtha i pożałował, że to jego wysłał z tym zadaniem. Zbir musiał wyczuć ten strach – i teraz chciał go wykorzystać. Firth nie nadawał się do takich rzeczy.

– Przecież dałem ci tyle, ile chciałeś – zaprotestował Firth swoim piskliwym głosem.

Jego zniewieściały ton tylko ośmielił rzezimieszka, który roześmiał się złowrogo.

– Ale teraz chcę więcej.

Firth obrócił się w stronę Garetha i oczami szeroko otwartymi ze strachu i niepewności spojrzał wprost na niego.

Gareth odwrócił się błyskawicznie, mając nadzieję, że zdążył i że zbir nie zwrócił na niego uwagi. Jak Firth mógł być taki głupi? Oby nie okazało się, że wydał go tym spojrzeniem.

Serce Garetha waliło mocno, kiedy tak stał i czekał. Nerwowo przebierał w owocach, udając, że mu się podobają. Naprawdę jednak wsłuchiwał się w niekończącą się ciszę panującą w zaułku za jego plecami i wyobrażał sobie wszystko, co mogło pójść nie tak.

Proszę, niech tu nie podchodzi – modlił się w duchu. Proszę, zrobię wszystko. Porzucę cały ten plan.

Poczuł na plecach klepnięcie sękatej dłoni, odwrócił się i spojrzał prosto w wielkie, czarne i pozbawione wyrazu oczy obcego.

– Nie mówiłeś, że masz wspólnika – warknął mężczyzna do Firtha. – A może to jakiś szpieg?

Wyciągnął rękę i, zanim Gareth zdążył zareagować, jednym szarpnięciem ściągnął mu z głowy kaptur. Wpatrzył się w jego twarz i szeroko otworzył oczy ze zdumienia.

– Królewiczu – zająknął się. – Co tutaj robisz?

W chwilę później zmrużył powieki; sam odpowiedział sobie na pytanie. W mig poskładał całą intrygę, a na twarzy wykwitł mu zadowolony uśmieszek. Był o wiele bystrzejszy, niż spodziewał się Gareth.

– Rozumiem – powiedział zbir. – Ten flakonik miał być dla ciebie, tak? Chcesz kogoś otruć? Ale kogo? Oto jest pytanie...

Twarz Garetha pokraśniała z lęku. Ten człowiek za szybko myślał. Było już za późno. Świat wokół niego zaczął się rozpadać. Firth wszystko zaprzepaścił. Jeśli ten zbir wyda tajemnicę Garetha, skażą go na śmierć.

– Może swojego ojca? – ciągnął mężczyzna, a w jego oczach zabłysło zrozumienie. – Tak, to o niego chodzi, prawda? Nie ciebie wybrał. Twój ojciec zatem. Planujesz zabić króla.

Gareth dość już usłyszał. Bez wahania jednym krokiem znalazł się przy obcym, wyciągnął spod płaszcza niewielki sztylet i zatopił go w piersi tamtego. Mężczyzna wydał stłumiony okrzyk.

Nie chcąc zwracać uwagi przechodniów, Gareth przyciągnął zbira za kaftan jak najbliżej, aż niemal zetknęli się twarzami, aż poczuł na sobie jego śmierdzący oddech. Wolną ręką zatkał mu usta, zanim ten zdołał wydać kolejny dźwięk. Czuł, jak na drugą dłoń tryska mu gorąca krew i spływa między palcami.

Zza pleców mężczyzny wyszedł Firth i wydał z siebie zdławiony okrzyk zgrozy.

Gareth trzymał zbira w uścisku jeszcze dłuższą chwilę, dopóki nie poczuł, że ten osuwa mu się bezwładnie w ramionach. Puścił ciało, które runęło na ziemię jak góra mięsa. Rozejrzał się szybko, sprawdzając, czy nikt się im nie przygląda. Na szczęście w targowym zgiełku niczyja głowa nie odwróciła się w stronę ciemnego zaułka.

– Przepraszam, strasznie przepraszam, strasznie przepraszam – powtarzał Firth w kółko, łkając jak mała dziewczynka. Podszedł do Garetha cały roztrzęsiony. – Nic ci nie jest? Nic ci nie jest?

Gareth spoliczkował go na odlew.

– Zamknij gębę i wynoś się stąd – syknął.

Firth odwrócił się i pobiegł.

Gareth miał już odejść, ale przystanął i zawrócił. Pozostało mu do zrobienia jeszcze jedno: przykucnął, wyjął z dłoni zabitego sakiewkę ze złotem i zatknął sobie za pas.

Tamten już jej nie potrzebował.

ROZDZIAŁ TRZYNASTY

Gareth szedł szybko leśną ścieżką, z twarzą znów ukrytą pod kapturem mimo panującego upału, a za nim podążał Firth. Królewiczowi nie chciało się wierzyć, że znalazł się właśnie w takiej sytuacji, jakiej chciał uniknąć. Pozostawił za sobą martwe ciało, ślad. Kto wie, z kim ten zbir wcześniej rozmawiał. Firth powinien był roztropniej się z nim sprawić. A teraz ślad może doprowadzić kogoś prosto do Garetha.

– Przepraszam – powiedział Firth, próbując zrównać z nim krok.

Gareth zignorował go i tylko przyspieszył. Wszystko się w nim gotowało.

– Postąpiłeś głupio i tchórzliwie – powiedział. – Trzeba było patrzeć w moją stronę?

– Nie chciałem. Ale nie wiedziałem, co robić, kiedy zażądał więcej pieniędzy.

Firth miał rację, sytuacja się wtedy zagmatwała. A tamten człowiek okazał się samolubnym, zachłannym wieprzem. Złamał zasady gry, więc zasłużył na śmierć. Gareth nie zamierzał po nim płakać. Liczył tylko z całej siły na to, że nikt nie był świadkiem zabójstwa. Ostatnią rzeczą, której teraz potrzebował, był jakiś wiodący do niego ślad. Po zamachu na ojca wszyscy zaczną go bacznie obserwować, więc nie mógł pozwolić sobie na pozostawienie choćby najmniejszego tropu, który wskazywałby na niego.

Przynajmniej byli już w Czarnym Lesie. Choć trwało lato, panował tu niemal kompletny mrok. Strzeliste drzewa eukaliptusa nie przepuszczały żadnego światła. Odpowiadało to nastrojowi Garetha, który mimo to nie mógł ścierpieć tego miejsca. Podążał dalej krętą ścieżką według wskazówek zabitego. Miał nadzieję, że tamten mówił prawdę, a nie że chciał zwieść ich na manowce. Mógł ich przecież okłamać. Albo skierować prosto w pułapkę, w ręce jakiegoś kompana, który czekał gdzieś, by ograbić ich z reszty pieniędzy.

Gareth ponowie zbeształ sam siebie. Zbytnio zawierzył Firthowi. Sam powinien był wszystkim się zająć. Jak zwykle zresztą.

– Lepiej się módl, żeby ta ścieżka rzeczywiście prowadziła do czarownicy – mruknął Gareth – a ona żeby miała tę truciznę.

Szli dalej, aż dotarli do rozwidlenia, o którym mówił zabity. Dobrze to rokowało i Gareth poczuł pewną ulgę. Skręcili w prawo, weszli na wzniesienie i wkrótce mieli przed sobą kolejne rozwidlenie. Wskazówki okazały się prawdziwe. Istotnie, przed nimi wyrastał najciemniejszy zagajnik, jaki Gareth kiedykolwiek widział. Drzewa były niewiarygodnie gęste i splątane.

Weszli tam i Gareth z miejsca poczuł ciarki na plecach, wyczuwając wiszące w powietrzu zło. Nie chciało mu się wierzyć, że na zewnątrz nadal jest dzień. Ogarniał go coraz większy strach i zastanawiał się, czyby nie zawrócić, kiedy nagle ścieżka, którą szli, wyszła na niewielką polanę, oświetloną pojedynczym snopem słonecznego światła. Na środku polany stał nieduży kamienny domek. Chata wiedźmy.

Gareth poczuł przyspieszone bicie serca. Wszedł na polanę, rozglądając się wokół, czy aby nikt ich nie obserwuje, czy aby nie jest to jakaś pułapka.

– Widzisz, mówił prawdę – powiedział Firth z entuzjazmem.

– To jeszcze nic nie znaczy – zganił go Gareth. – Zostań na straży przed drzwiami. Jeśli ktokolwiek się zbliży, zapukaj. I trzymaj gębę na kłódkę.

Gareth nie trudził się pukaniem do małych, drewnianych, zwieńczonych łukiem drzwi. Chwycił po prostu żelazną klamkę, otworzył i popchnął odrzwia, które okazały się grube na dwa cale, wszedł, schylając głowę, po czym zamknął drzwi za sobą.

W środku panował półmrok, który rozświetlały tylko płomienie rozstawionych tu i ówdzie świec. Chata składała się z jednej izby. Nie było okien, a całość emanowała potężną mocą. Gareth stał unieruchomiony panującą tu ciszą, przygotowując się na wszelką ewentualność. Wyczuwał zło i przyprawiało go to o dreszcze.

Wśród cieni dostrzegł jakiś ruch, usłyszał odgłos.

Szła ku niemu, kuśtykając, wysuszona, zgarbiona staruszka. Podniosła świecę, która rozświetliła jej pokrytą brodawkami i zmarszczkami twarz. Wyglądała na wiekową, starszą nawet od sękatych drzew okalających jej chatę.

– Nosisz kaptur nawet w tej ciemności – powiedziała ze złowieszczym uśmiechem, a jej głos brzmiał jak trzaskanie drewna w ogniu. – Twoja misja nie jest więc niewinna.

– Przyszedłem po flakon – odpowiedział szybko Gareth; chciał to powiedzieć śmiało i odważnie, usłyszał jednak drżenie w swoim głosie. – Z kazarczym korzeniem. Powiedziano mi, że masz coś takiego.

Po długiej chwili milczenia dobiegł go okropny rechot, który rozszedł się echem po izbie.

– Nieważne, czy go mam, czy nie. Ważne, do czego ci on potrzebny.

Serce zaczęło mu walić, kiedy próbował ułożyć jakąś odpowiedź.

– A co tobie do tego? – zapytał w końcu.

– Przyjemnie wiedzieć, kogo myślisz zabić – odpowiedziała.

– Nie twoja sprawa. Przyniosłem pieniądze.

Gareth sięgnął za pas, dobył sakiewkę monet, potem drugą, którą zabrał zabitemu, i cisnął obydwie na drewniany stolik. W izbie rozległ się brzęk złotych monet. Liczył z całej duszy, że to ją udobrucha, że da mu wreszcie to, po co przyszedł, i będzie mógł stąd wyjść.

Czarownica sięgnęła po jedną z sakiewek palcem o długim i zakrzywionym paznokciu i zważyła ją w dłoni. Gareth wstrzymał oddech w nadziei, że nie zażąda więcej.

– To chyba będzie w sam raz za moje milczenie – powiedziała.

Odwróciła się i pokuśtykała w ciemność. Rozległ się syk. Gareth dostrzegł, jak przy bladym świetle świecy czarownica miesza i wlewa jakąś ciecz do niewielkiego szklanego flakonika. Gdy się z bulgotem napełnił, zatkała go korkiem. Gareth niecierpliwił się coraz bardziej; miał wrażenie, że czas zwolnił bieg. Przychodziły mu do głowy setki rzeczy, które mogły pójść nie tak: co jeśli ktoś go nakryje, tu i teraz? Co jeśli dostanie nie tę miksturę? Co jeśli wiedźma komuś o nim powie? Czy go rozpoznała? Nie miał pojęcia. Miał coraz więcej zastrzeżeń do swego własnego planu. Nawet nie sądził, że zaplanowanie czyjejś śmierci wymaga tyle zachodu.

Po chwili, która wydawała się nie mieć końca, czarownica wróciła do niego i podała mu flakonik – tak mały, że prawie zniknął mu w dłoni, po czym odsunęła się na kilka kroków.

– Taki mały? – zapytał. – Wystarczy?

Wiedźma uśmiechnęła się.

– Aż trudno uwierzyć, jak niewiele trzeba, żeby kogoś zabić.

Gareth odwrócił się i już chciał ruszyć do drzwi, gdy nagle poczuł na ramieniu zimny dotyk jej palca. Zmartwiał, nie wiedząc, jakim cudem zdołała tak szybko znów do niego podejść. Stał jak wryty, bojąc się obejrzeć.

Wiedźma obróciła go ku sobie, nachyliła się blisko, tak że poczuł bijący od niej paskudny odór, po czym nagle chwyciła go obiema rękami za policzki i pocałowała, mocno przyciskając wyschnięte usta do jego ust.

Gareth poczuł odrazę; w całym życiu nie przydarzyło mu się nic ohydniejszego. Jej usta były jak pysk jaszczurki, także język, który wbiła mu między zęby, przywiódł mu na myśl język gada. Próbował się wyrwać, ale czarownica trzymała go w żelaznym uścisku i tylko mocniej do niego przywarła.

W końcu jednak udało mu się wyrwać z jej objęć. Wierzchem dłoni wytarł usta, a ona tylko odchyliła się i zachichotała.

– Pierwszy raz kogoś zabić jest najtrudniej – powiedziała. – Następnym razem przyjdzie ci to dużo łatwiej.

*

Gareth wypadł z chaty na polanę, gdzie czekał na niego Firth.

– Coś nie tak? Co się stało? – zapytał go chłopak z troską w głosie. – Wyglądasz, jakby cię ktoś pchnął nożem. Zrobiła ci coś?

Gareth przystanął, ciężko dysząc i co rusz wycierając usta. Nie bardzo wiedział, co odpowiedzieć.

– Chodźmy stąd – rzekł w końcu – i to już!

Jeszcze nim opuścili polanę i ponownie zagłębili się w czarny zagajnik, pędzące po niebie chmury przysłoniły nagle oba słońca, tak że piękny dzień stał się nagle ciemny i zimny. Gareth nigdy nie widział, żeby tak ciężkie i czarne chmury pojawiły się znikąd tak szybko. Wiedział, że cokolwiek się właśnie dzieje, jest czymś niezwykłym. Zastanawiał się, jak potężne są moce czarownicy, kiedy nagle mimo letniego dnia zerwał się wiatr i zimnym powiewem musnął mu kark. Mimo woli pomyślał, że może swoim pocałunkiem starucha go opętała, rzuciła na niego jakąś klątwę.

– Co tam się stało? – chciał wiedzieć Firth.

– Nie chcę o tym mówić – odparł Gareth – ani też nigdy więcej choćby myśleć o tym dniu.

Pospieszyli z powrotem ścieżką, którą przyszli, po czym zeszli z pagórka i wkrótce dotarli do głównej ścieżki wiodącej przez właściwy Czarny Las do Królewskiego Dworu. Akurat gdy Gareth zaczynał odczuwać ulgę, gotów pogrzebać całe zdarzenie w najdalszych zakamarkach umysłu, usłyszał czyjeś kroki. Odwrócił się i zobaczył, że w ich stronę zdąża grupa mężczyzn. Nie wierzył własnym oczom.

Jego brat Godfrey, ten opój. Szedł ku nim z uśmiechem na twarzy, otoczony trójką kompanów, na czele z tym łajdackim Harrym. Ze wszystkich możliwych miejsc i chwil musiał się napatoczyć właśnie tu i teraz, w lesie na odludziu. Gareth poczuł się, jakby klątwa zawisła nad całym jego planem.

Odwrócił się, naciągnął kaptur głęboko na oczy i przyspieszył kroku, modląc się po cichu, aby nikt go nie zdemaskował.

– Gareth? – usłyszał.

Nie miał wyboru. Zatrzymał się w miejscu, ściągnął kaptur i obejrzał się na brata, który podszedł do niego, zataczając się w radosnym tańcu.

– Co tutaj robisz? – zapytał Godfrey.

Gareth otworzył usta, po czym zamknął je, nie wiedząc, co powiedzieć.

– Byliśmy na spacerze – powiedział Firth, wybawiając go z opałów.

– Na spacerze, co? – zadrwił jeden z przyjaciół Godfreya, przedrzeźniając wysoki, kobiecy głos Firtha. Reszta jego kamratów też się roześmiała.

Gareth wiedział, że brat i jego kompani odsądzali go od czci i wiary z powodu jego skłonności, ale akurat tym się teraz nie przejmował. Musiał jednak zmienić temat rozmowy; nie chciał, żeby się zastanawiali, co tu robił.

– A co wy tu robicie? – spytał, odbijając piłeczkę.

– W Południowym Lesie otworzyli nową gospodę – odrzekł Godfrey. – Właśnie byliśmy ją wypróbować. Najlepsze piwo w całym królestwie. Chcesz trochę? – zapytał, wyciągając przed siebie małą baryłkę.

Gareth pokręcił szybko głową. Musiał odwrócić uwagę Godfreya; uznał, że najlepiej będzie zmienić temat i zganić brata.

– Ojciec dostałby szewskiej pasji, gdyby przyłapał cię na piciu w biały dzień – powiedział. – Weź to może pod uwagę i wracaj do zamku.

Zadziałało. Godfrey spojrzał na niego gniewnie i najwyraźniej przestał myśleć o nim, a zaczął o sobie i ojcu.

– Od kiedy to przejmujesz się tak bardzo tym, co myśli ojciec? – odciął się Godfrey.

Gareth miał go już dość. Nie miał czasu użerać się z pijakiem. Wystarczy, że udało mu się to, co chciał, czyli rozproszyć go i zdezorientować, więc może nie będzie się za bardzo zastanawiać, dlaczego w tym miejscu natknął się na brata.

Gareth odwrócił się i ruszył dalej ścieżką, pozostawiając za sobą szyderczy śmiech. Już go to nie obchodziło. Ten się śmieje, kto się śmieje ostatni, a wkrótce tym kimś będzie on.

ROZDZIAŁ CZTERNASTY

Thor siedział przy drewnianym stole, pracując nad łukiem, który leżał przed nim w częściach. Obok siedział Reece i kilku innych chłopców z Legionu. Wszyscy pochylali się nad swoją bronią i ciężko pracowali, kształtując łuki i zakładając cięciwy.

– Dobry wojownik wie, jak założyć cięciwę na własny łuk! – krzyknął Kolk, który chodził w tę i z powrotem wzdłuż rzędów chłopców, przyglądając się efektom ich pracy. – Najważniejszy jest naciąg. Zbyt słaby i strzała nie dosięgnie celu. Zbyt mocny i do niego nie trafisz. Broń niszczy się w bitwie. Niszczy się też w podróży. Trzeba umieć naprawiać ją na bieżąco. Najlepszy wojownik jest nie tylko żołnierzem, ale też kowalem, cieślą, szewcem; potrafi zreperować wszystko, co się akurat zepsuło. Tak naprawdę nie poznasz swojej broni, póki jej sam nie naprawisz.

Kolk przystanął za plecami Thora i zajrzał mu przez ramię, po czym wyrwał mu drewniany łuk z ręki, kalecząc mu dłoń cięciwą.

– Cięciwa jest za słabo napięta – złajał go. – Założyłeś ją krzywo. Jak użyjesz takiej broni w bitwie, to zginiesz. A twój towarzysz razem z tobą.

Cisnął łuk na stół i poszedł dalej, a kilku chłopców zachichotało.

Thor poczerwieniał. Ponownie chwycił cięciwę, naciągnął ze wszystkich sił i owinął wokół nacięcia na ramieniu łuku. Siedział nad tym już od kilku godzin – takie zajęcie miało być ukoronowaniem dnia pełnego niewdzięcznej pracy.

Większość innych chłopców coś ćwiczyła – walkę wręcz, walkę mieczem. Thor widział w oddali całą trójkę swoich braci, jak wśród śmiechu krzyżują ze sobą drewniane miecze. Czuł, że – jak zwykle – zyskują nad nim przewagę, a on pozostaje w ich cieniu. To nie było sprawiedliwe. Narastało w nim przekonanie, że nikt go tutaj nie chce, jakby tak naprawdę nie był członkiem Legionu.

– Nie martw się, w końcu zrozumiesz, jak to się robi – powiedział siedzący obok O’Connor.

Od wielokrotnych prób Thor miał już zdartą skórę na rękach. Naciągnął cięciwę po raz ostatni, wkładając w to wszystkie siły i nie szczędząc potu, aż w końcu z niedowierzaniem usłyszał, że zaskoczyła. Tkwiła teraz idealnie w nacięciu, a on nie posiadał się z dumy i zadowolenia. Teraz jego łuk był już tak mocny, jak trzeba.

Cienie na ziemi z wolna się wydłużały. Thor wierzchem dłoni otarł pot z czoła i zaczął się zastanawiać, ile to jeszcze może potrwać i na czym właściwie polega życie wojownika. Kiedyś wyobrażał je sobie zupełnie inaczej, jako niekończące się ćwiczenia. Domyślał się jednak, że to, co teraz robi, też jest jakąś formą ćwiczeń.

– Też nie na to się pisałem – odezwał się O’Connor, jakby czytał mu w myślach.

Thor spojrzał na nowego przyjaciela, który swym nieodłącznym uśmiechem dodawał mu otuchy.

– Pochodzę z Północnej Prowincji – ciągnął O’Connor. – Ja też całe życie marzyłem o Legionie. Wyobrażałem go sobie chyba jako ciągłe ćwiczenia i walkę, na pewno nie wszystkie te niewdzięczne zajęcia. Ale będzie lepiej. Teraz mamy gorzej tylko dlatego, że jesteśmy tu nowi. To taka jakby inicjacja. Najwyraźniej dbają tu o pewną kolejność, a my jesteśmy najmłodsi. Nie widzę, żeby to samo, co my, robił też jakiś dziewiętnastolatek, więc to nie może trwać wiecznie. A nowych rzeczy warto się uczyć, bo mogą się przydać.

Zabrzmiał dźwięk rogu. Thor podniósł wzrok i zobaczył, że reszta Legionu zbiera się przy ogromnym kamiennym murze, stojącym na samym środku pola ćwiczeń. Z wysokiego na trzydzieści stóp muru zwisały liny w odstępach co dziesięć stóp, a u jego podstawy rozrzucono snopy siana.

– Na co czekacie? – ryknął Kolk. – RUSZAĆ SIĘ!

Wszędzie wokół pojawili się z głośnym krzykiem Srebrni. Nim Thor się spostrzegł, razem z innymi zerwał się z ławy i pędził już w stronę muru. Wkrótce wszyscy legioniści stali obok lin, a w powietrzu niósł się ich podekscytowany gwar. Thor był zachwycony, że w końcu dołączył do pozostałych. Niemal bezwiednie znalazł się jak najbliżej Reece’a, który stał obok innego swojego kompana. O’Connor również się do nich przyłączył.

– Biorąc udział w walkach, przekonacie się, że większości grodów bronią umocnienia – zagrzmiał Kolk, patrząc chłopcom w twarze. – Zadaniem żołnierza jest je pokonywać. Do zdobywania murów używa się najczęściej takich lin z kotwicami, jakie zarzuciliśmy tu dla was. Wspinaczka po murze to jedna z najniebezpieczniejszych rzeczy, jakie mogą was spotkać w czasie oblężenia. Tak odsłonięci i bezbronni, jak wówczas, będziecie rzadko kiedy. Wrogowie będą was oblewać stopionym ołowiem. Obrzucać was gradem strzał. Zrzucać na was głazy. Mur atakuje się dopiero w najlepszym możliwym momencie. A wtedy musicie się wspinać, jakby stawką było życie – inaczej czeka was śmierć.

Kolk wziął głęboki oddech, po czym ryknął:

– ZACZYNAĆ!

Wszyscy wokół Thora rzucili się do lin. On też ruszył do najbliższej i już po nią sięgał, gdy złapał ją jakiś starszy chłopak i odepchnął go. Thor dopadł pierwszej wolnej, grubej i pokrytej licznymi supłami, i zaczął wspinać się po niej i po murze z mocno bijącym sercem.

Na teren ćwiczeń zdążyła opaść rosa i nogi Thora ślizgały się po mokrych kamieniach. Mimo to szło mu dobrze i spostrzegł kątem oka, że jest szybszy od wielu innych, prawie wychodzi na prowadzenie. Po raz pierwszy tego dnia poczuł się lepiej, poczuł się dumny z siebie.

Nagle coś twardego walnęło go w bark. Podniósł wzrok i zobaczył na murze Srebrnych; zrzucali na legionistów kije, niewielkie kamienie i gruz. Chłopiec wspinający się obok Thora chciał osłonić twarz, więc podniósł rękę, druga już go nie utrzymała i zleciał w tył, na ziemię. Spadł z dobrych dwudziestu stóp, ale wylądował na stercie siana.

Thor też zaczął tracić chwyt, ale jakoś jeszcze się trzymał. Z góry spadła jakaś pałka i oberwał nią mocno w plecy, ale wspinał się dalej. Był już wysoko, zaświtało mu nawet, że będzie pierwszy na murze, kiedy nagle poczuł na żebrach czyjegoś mocnego kopniaka. Rozejrzał się, nie rozumiejąc, co się stało; na sąsiedniej linie kołysał się w bok inny chłopiec. Zanim Thor zdążył zareagować, tamten kopnął go ponownie.

Tym razem Thor stracił uchwyt i poleciał w dół, wymachując rękami i nogami. Wylądował plecami w sianie, wstrząśnięty, ale cały i zdrowy.

Łapiąc oddech, wygramolił się z siana na czworakach i rozejrzał wokół. Na całej długości muru chłopcy spadali z lin jak kamienie, lądując bezpiecznie w sianie. Albo zrzucali się nawzajem kuksańcami i kopniakami, albo skopywali ich stojący na murze Srebrni. Ci, którzy jakimś cudem uniknęli ciosów, też spadali na dół, gdy Srebrni odcinali im linę. Żaden z chłopców nie dotarł na szczyt muru.

– Powstań! – krzyknął Kolk.

Thor skoczył na równe nogi wraz z innymi.

– DO MIECZY!

Chłopcy jak jeden mąż popędzili do wielkiego stojaka z drewnianymi mieczami. Thor chwycił jeden z nich i zaskoczyło go, jaki był ciężki, ze dwa razy cięższy od innych, które miał w życiu okazję trzymać. Ledwo mógł go unieść.

– Ciężkie miecze: zaczynać! – rozległ się krzyk dowódcy.

Thor podniósł wzrok i zobaczył Eldena, tego samego osiłka, który zaatakował go pierwszego dnia na arenie. Thor pamiętał go aż za dobrze; na twarzy miał nadal sińce, które zostawił mu tamten. Elden nacierał już na niego z wściekłym grymasem, unosząc wysoko miecz.

W ostatniej chwili Thor zdołał unieść swój miecz i zablokować cios Eldena, choć prawie wypuścił przy tym zbyt ciężką broń. Elden, większy i silniejszy, dopadł go z boku i mocno kopnął w żebra. Thor z bólu padł na kolana. Elden znów zamierzył się mieczem, by uderzyć go w twarz, ale Thor znów zdołał zablokować uderzenie. Elden był jednak zbyt szybki i silny. Zamachnął się powtórnie i chlasnął Thora w nogę; chłopiec stracił równowagę i padł na bok.

Wokół zebrał się tłumek chłopców, którzy krzyczeli i wiwatowali coraz głośniej, w miarę jak walka przykuwała uwagę pozostałych. Wyglądało na to, że wszyscy zagrzewają do walki tylko Eldena.

Elden ponownie ciął w dół, a Thor odtoczył się w bok, ledwie unikając ciosu w plecy. Wykorzystał tę chwilę i, zatoczywszy mieczem łuk, silnie trafił przeciwnika w słaby punkt pod kolanem. Osiłek przewrócił się, waląc tyłkiem o ziemię.

Thor skorzystał z okazji i zerwał się na nogi. Elden też się podniósł, czerwony jak burak; stanął przed Thorem jeszcze wścieklejszy niż wcześniej.

Chłopiec wiedział, że nie może tak stać, i rzucił się na Eldena, ale ten ćwiczebny miecz z dziwnego drewna był za ciężki i jego zamach był wyraźnie sygnalizowany. Elden zablokował go z łatwością i dźgnął Thora mocno w pierś. Tym razem to miecz przeciwnika trafił go w słaby punkt. Thor stracił oddech i padł na kolana, wypuszczając broń.

Otaczający ich chłopcy krzyknęli z radości. Thor klęczał na ziemi bezbronny; na gardle poczuł drewniane ostrze miecza Eldena.

– Poddaj się! – zażądał Elden.

Thor spojrzał na niego gniewnie, czując na wardze słony smak krwi.

– Nigdy – odparł wyzywająco.

Elden skrzywił się i podniósł miecz do uderzenia. Thor mógł już tylko czekać na potężny cios.

Gdy miecz zaczął spadać, Thor zamknął oczy i skupił się. Znów poczuł, jak wszystko wokół niego spowalnia, jakby coś przenosiło go w inny świat. Poczuł ruch miecza w powietrzu i zmusił go, by opadał wolniej. Ogarnęła go fala ciepła i zrozumiał, że kontroluje opadanie miecza.

Miecz zamarł w pół uderzenia. Thor zdołał zatrzymać go swoją mocą.

Elden stał jak wryty, nie pojmując, dlaczego miecz stawia mu opór, a wtedy Thor ponownie mocą samej myśli chwycił i ścisnął go za przegub ręki. Ściskał coraz mocniej, aż Elden krzyknął i wypuścił miecz.

Wszyscy stojący wokół chłopcy zastygli w bezruchu, patrząc na Thora oczami szeroko otwartymi ze zdumienia i strachu.

– To demon! – wrzasnął któryś.

– Czarnoksiężnik! – krzyknął inny.

Thor był do głębi poruszony. Nie miał pojęcia, co właśnie zrobił, ale wiedział, że nie było to nic zwyczajnego. Był z siebie dumny, ale i było mu wstyd, czuł się zarazem ośmielony i onieśmielony.

W środek kręgu między Thora i Eldena wkroczył Kolk.

– To nie miejsce na czary, chłopcze, kimkolwiek jesteś – skarcił Thora. – Tu się walczy. Złamałeś reguły walki. Będziesz mieć czas, żeby się nad tym zastanowić. Wysyłam cię w miejsce, w którym czyha prawdziwe niebezpieczeństwo; zobaczymy, jak tam obronią cię twoje czary. Zgłoś się do patrolu zwiadowczego w Kanionie.

Legioniści wydali z siebie stłumiony okrzyk i ucichli. Thor nie rozumiał, co to wszystko znaczy, ale przeczuwał, że nic dobrego.

– Nie możecie go wysłać do Kanionu! – zaprotestował Reece. – Nie ma doświadczenia. Może mu się coś stać.

– Zrobię, co zechcę, chłopcze – odparł z grymasem Kolk. – Nie widzę tu twojego ojca, który by się wstawił za tobą czy za nim. To ja dowodzę Legionem. Zważaj więc na słowa; może i jesteś królewiczem, ale nie myśl sobie, że daje ci to prawo do nieproszonych uwag.

– Dobrze – odrzekł Reece. – W takim razie idę razem z nim!

– I ja! – dodał O’Connor, występując naprzód.

Kolk przyjrzał się im i powoli pokręcił głową.

– Głupcy. Wasz wybór. Dołączcie do niego, jeśli chcecie. – Odwrócił się i spojrzał na Eldena. – A ty nie myśl, że wszystko ujdzie ci płazem. To ty zacząłeś tę walkę, więc ty też poniesiesz konsekwencje. Dzisiejszej nocy dołączysz do ich patrolu.

– Ależ, mości panie generale, nie możecie wysłać mnie do Kanionu! – zaprotestował Elden ze strachem w oczach. Thor po raz pierwszy widział, że ten osiłek też się czegoś boi.

Kolk podszedł do Eldena i podparł się pod boki.

– Czyżby? – powiedział. – Mogę wysłać cię nie tylko tam, ale nawet odesłać na dobre z Legionu, w najdalszy zakątek królestwa, jak będziesz mi odszczekiwał.

Elden odwrócił wzrok, zbyt wytrącony z równowagi, by coś odpowiedzieć.

– Jeszcze ktoś chce się do nich przyłączyć? – zawołał Kolk.

Pozostali chłopcy – więksi, starsi i silniejsi – ze strachem odwrócili wzrok. Na widok lęku wypisanego na ich twarzach Thor przełknął ślinę, zachodząc w głowę, na ile straszny może być cały ten Kanion.

ROZDZIAŁ PIĘTNASTY

Thor podążał gruntową, mocno wydeptaną drogą; po jego bokach szli Reece, O’Connor i Elden. Odkąd wyruszyli w drogę, prawie nie odzywali się do siebie, skupiając myśli na tym, co ich czeka. Thor patrzył na Reece’a i O’Connora z wdzięcznością, jakiej nie czuł jeszcze nigdy w życiu. Nie chciało mu się wierzyć, że dla niego zaryzykowali własną skórę. Czuł, że znalazł w nich prawdziwych przyjaciół, może nawet braci. Nie wiedział, co czeka ich w Kanionie, ale z czym nie przyjdzie im się zmierzyć, cieszył się, że ci dwaj są przy nim.

Na Eldena starał się nie patrzeć. Widział, jak osiłek gotuje się z wściekłości, z jaką złością kopie kamienie, jak go denerwuje i drażni udział w ich patrolu. Mimo to wcale go nie żałował. Kolk miał rację: to on wszystko zaczął. Zasłużył sobie na to, co go spotkało.

Czterech wyrostków szło dalej drogą, kierując się otrzymanymi wskazówkami. Szli tak od wielu godzin, było już późne popołudnie i Thor zaczął czuć zmęczenie w nogach. Był też głodny. Jego ostatnim posiłkiem była miseczka jęczmiennej kaszy, którą dostał w południe. Miał nadzieję, że tam, gdzie idą, czeka na nich jakieś jedzenie.

Miał jednak na głowie inne zmartwienia. Przyglądając się swojej nowej zbroi, zdawał sobie sprawę, że nie dostałby jej bez ważnego powodu. Przed wyruszeniem każdy z ich czwórki otrzymał nową zbroję giermka: skórzany kaftan kryty kolczugą. Dostali też krótkie miecze z lichego metalu – zgoła odmienne od mieczy rycerskich, kutych z gładkiej stali, ale lepsze były takie niż żadne. Dobrze było czuć u pasa jakąś broń inną niż proca, którą rzecz jasna nadal ze sobą nosił. Wiedział co prawda, że jeśli znajdą się dziś w prawdziwych opałach, taka zbroja i broń mogą nie wystarczyć. Marzył o lepszej zbroi i orężu, które dane były innym legionistom: wybornych średnich i długich mieczach wykutych z najlepszej stali, krótkich włóczniach, buzdyganach, sztyletach i halabardach. Taka broń jednak należała do tych chłopców, którym z urodzenia przysługiwała sława i honor, chłopcom ze znamienitych rodów, mogącym pozwolić sobie na taki oręż. Thor, syn prostego pasterza, nie zaliczał się do nich.

Drogą, która zdawała się nie mieć końca, zdążali coraz dalej od przyjaznych bram Królewskiego Dworu ku odległej przepaści Kanionu, w stronę drugiego z zachodzących słońc. Thor mimo woli czuł się winny całej sytuacji. Z jakiegoś powodu część legionistów go nie cierpiała, jakby mieli mu za złe, że się w ogóle zjawił. Nie rozumiał tego i na myśl o tym ściskało go w dołku. Przez całe życie niczego nie chciał bardziej, niż do nich dołączyć. Teraz czuł się tak, jakby wprosił się do nich nieuczciwie; czy kiedykolwiek potraktują go jak swojego? W dodatku teraz wyróżniono go karą, wysłano na wachtę w Kanionie. To było nie w porządku. Nie on zaczął walkę, a kiedy użył swojej mocy, czy jak to tam zwać, nie zrobił tego naumyślnie. Nadal jej nie rozumiał, nie wiedział, skąd się bierze, jak ją przywoływać ani jak ją gasić. Nie powinien ponosić za to kary.

Thor nie miał pojęcia, z czym się wiąże wachta w Kanionie, ale z min kompanów czytał, że nikt o niej nie marzy. Zastanawiał się, czy nie idzie na śmierć, czy to nie czyjś sposób na pozbycie się go z Legionu. Nie zamierzał po prostu się poddać.

– Jak daleko jeszcze do Kanionu? – przerwał ciszę O’Connor.

– Nie dość daleko – odburknął Elden. – Nie tkwilibyśmy w tym bagnie, gdyby nie Thor.

– Sam z nim zacząłeś, pamiętasz? – przypomniał mu Reece.

– Ale to ja walczyłem czysto, a nie on – zaprotestował Elden. – Poza tym należało się mu.

– Dlaczego? – spytał Thor, głodny odpowiedzi na męczące go pytanie. – Dlaczego mi się należało?

– Bo nie jesteś jednym z nas. Wkradłeś się do Legionu. Wszystkich innych zwerbowali. Ty swoje miejsce wywalczyłeś.

– Ale czyż nie o to w Legionie chodzi? O walkę? – odparł Reece. – Moim zdaniem Thor zasłużył na swoje miejsce bardziej niż którykolwiek z nas. My zostaliśmy jedynie wybrani. On z trudem walczył o to, co nie zostało mu dane.

Elden wzruszył ramionami bez przekonania.

– Zasady to zasady. Nie został wybrany. Nie powinien z nami być. Dlatego z nim walczyłem,

– Cóż, tak łatwo się mnie nie pozbędziesz – odrzekł Thor drżącym głosem, zdecydowany walczyć o swoje.

– Jeszcze zobaczymy – wymamrotał ponuro Elden.

– Co chcesz przez to powiedzieć? – zapytał O’Connor.

Elden nie dodał już ani słowa, tylko szedł dalej w milczeniu. Thor poczuł ucisk w żołądku. Miał wrażenie, że narobił sobie aż zbyt wielu wrogów, i nie rozumiał dlaczego. Nie podobało mu się to nic a nic.

– Nie przejmuj się nim – powiedział Reece do Thora wystarczająco głośno, aby wszyscy słyszeli. – Nie zrobiłeś nic złego. Wysłali cię do Kanionu, bo widzą w tobie możliwości. Chcą cię zahartować. Inaczej nie zawracaliby sobie tobą głowy. Obserwują cię też i dlatego, że mój ojciec tak cię wyróżnił. Nic więcej.

– Ale na czym polega ta wachta w Kanionie? – zapytał Thor.

Reece odchrząknął, jakby poczuł się nieswojo.

– Sam na niej dotąd nie byłem. Ale słyszałem opowieści, od starszych chłopców i od moich braci. Wachta polega na patrolowaniu Kanionu, ale po drugiej stronie.

– Po drugiej stronie? – spytał O’Connor przerażonym głosem.

– Jak to „po drugiej stronie”? – Thor nie rozumiał.

Reece przyjrzał mu się badawczo.

– Nigdy nie byłeś nad Kanionem?

Thor poczuł, że wszyscy mu się przyglądają, i nieśmiało pokręcił głową.

– Żartujesz – rzucił Elden.

– Naprawdę? – naciskał O’Connor. – Ani razu w życiu?

Thor znów pokręcił głową, czerwieniejąc.

– Ojciec nigdzie nas nie zabierał. O Kanionie tylko słyszałem.

– Pewnie nigdy nawet nosa nie wyściubiłeś z wioski, kmiotku – powiedział Elden. – Mam rację?

Thor wzruszył ramionami. Czy to było aż tak oczywiste?

– Nie wyściubił – dodał Elden z niedowierzaniem. – Coś podobnego.

– Zamknij się – odparł Reece – i daj mu spokój. Nie jest przez to ani odrobinę gorszy od ciebie.

Elden wykrzywił się do Reece’a szyderczo i oparł rękę na mieczu, ale ją zaraz opuścił. Może i był od Reece’a większy, ale najwyraźniej nie chciał prowokować królewicza.

– Tylko Kanion zapewnia bezpieczeństwo królestwom Kręgu – wyjaśnił Reece. – Nic innego nie stoi między nami i hordami z reszty świata. Gdyby barbarzyńcy z Dziczy przekroczyli Kanion, bylibyśmy zgubieni. Mieszkańcy całego Kręgu liczą na to, że ochronimy ich my, królewscy żołnierze. Nasze straże bez przerwy patrolują Kanion, głównie po naszej stronie, ale niekiedy i po drugiej. Jego brzegi łączy tylko jeden most, jedyne wyjście z Kręgu i wejście do niego. Pilnują go dniem i nocą najznamienitsi ze Srebrnych.

Thor słyszał w życiu wiele o Kanionie, wiele mrożących krew w żyłach opowieści o złu czającym się po drugiej stronie, o potężnym imperium zła, które otaczało Krąg, o grozie czyhającej tak blisko. Był to jeden z powodów, dla których chciał wstąpić do Królewskiego Legionu: aby pomóc w obronie swoich najbliższych i całego królestwa. Nie mógł znieść myśli, że inni stale dbają o jego bezpieczeństwo, kiedy on żyje wygodnie zdany na królewskich żołnierzy. On też chciał służyć, też chciał pomagać w zwalczaniu barbarzyńskich hord. Słysząc o rycerzach strzegących przejścia przez Kanion, uznał ich z miejsca za wzór odwagi i bohaterstwa.

– Kanion jest szeroki na milę i otacza cały Krąg – ciągnął Reece. – Niełatwo go pokonać. Ale nasi żołnierze nie są jedyną siłą, która powstrzymuje dzikie hordy przed najazdem. Barbarzyńców są miliony, i jeśliby zechcieli, mogliby przejść Kanion w jednej chwili, gdyby to było tylko kwestią woli. Nasi żołnierze są tylko uzupełnieniem tarczy mocy, która otacza Kanion. Prawdziwa moc, która powstrzymuje najeźdźców, pochodzi od miecza.

– Miecza? – Thor spojrzał na Reece’a pytająco.

Reece obrzucił go wzrokiem.

– Miecza Przeznaczenia. Znasz jego legendę?

– Ten wieśniak pewnie nigdy o nim nie słyszał – wtrącił Elden.

– Oczywiście, że znam tę legendę – odciął się Thor. Więcej niż znał; całymi dniami o niej rozmyślał. Pragnął zobaczyć ten miecz od zawsze, od kiedy tylko usłyszał o nim po raz pierwszy. Legendarny Miecz Przeznaczenia, magiczny miecz, którego moc wypełnia cały Kanion i chroni cały Krąg przed najeźdźcami. – Ten miecz przebywa w Królewskim Dworze? – zapytał.

Reece kiwnął głową.

– Jest przechowywany w rodzinie królewskiej od pokoleń. Bez niego królestwo byłoby niczym, a cały Krąg zostałby już dawno podbity.

– Jeśli to on nas chroni, po co w ogóle dbać o patrolowanie Kanionu? – spytał Thor.

– Miecz powstrzymuje tylko większe zagrożenia – wyjaśnił Reece. – Mały, pojedynczy stwór czy człowiek może się tu i ówdzie prześliznąć. Dlatego nasi żołnierze są potrzebni. Kanion może przekroczyć jedna istota, może nawet niewielka ich grupa; ludzie mogą być na tyle śmiali, że przejdą mostem albo zejdą niepostrzeżenie po swojej stronie i wejdą po naszej. Naszym zadaniem jest ich wtedy powstrzymać. Nawet jedno stworzenie może wyrządzić wiele szkód. Wiele lat temu jednemu z nich udało się wśliznąć i wymordować połowę dzieci w jednej z wiosek, zanim zostało złapane. Miecz zapewnia większość ochrony, ale my też jesteśmy niezbędni.

Thor pochłaniał te wieści z rosnącym zadziwieniem. Kanion wydawał się tak istotny, a ich służba tak ważna; nie chciało mu się wierzyć, że jest częścią tego wielkiego planu.

– Ale te wszystkie wyjaśnienia i tak nie oddają całej prawdy – powiedział Reece. – Kanion to jeszcze coś więcej – dodał, po czym zamilkł.

Thor spojrzał na niego i dostrzegł w jego oczach cień ni to strachu, ni to zachwytu.

– Jak by to wytłumaczyć? – odezwał się Reece, jakby szukając właściwych słów. Odchrząknął w końcu. – Kanion to więcej niż my wszyscy. Kanion to...

– Kanion to miejsce dla mężczyzn – odezwał się czyjś donośny głos, któremu zawtórował odgłos końskich kopyt.

Wszyscy obejrzeli się jak na komendę.

Thor nie wierzył własnym oczom. Konno, kłusem, w pełnej zbroi kolczej, z długą błyszczącą bronią przytroczoną do siodła zbliżał się do nich Erec. Uśmiechnął się do wszystkich i utkwił wzrok w Thorze, który patrzył na niego z zaskoczeniem.

– To miejsce czyni z chłopca prawdziwego mężczyznę – dodał Erec – o ile jeszcze nim nie jest.

Thor nie widział Ereca od czasu pojedynku. Na jego widok poczuł wielką ulgę. Wspaniale byłoby w drodze do Kanionu iść u boku prawdziwego rycerza, i to samego Ereca. Ogromnie zapragnął, by Erec im towarzyszył; z nim czułby się niezwyciężony.

– Co tu robicie, mości rycerzu? – zapytał Thor. – Będziecie nam towarzyszyć? – dodał, starając się, by nie zabrzmiało to zbyt entuzjastycznie.

Erec odchylił się w siodle i zaśmiał.

– Bez obawy, młodzieńcze – odparł. – Jadę z wami.

– Naprawdę? – upewnił się Reece.

– Legionistom na pierwszym patrolu w Kanionie tradycyjnie towarzyszy jeden ze Srebrnych. Zgłosiłem się na ochotnika. – A zwróciwszy się w stronę Thora, dodał: – W końcu ty też mi wczoraj pomogłeś.

Thor rozluźnił się; Erec swym przybyciem podniósł go na duchu. Czuł też, że zyskał w oczach przyjaciół; oto w drodze do Kanionu znaleźli się pod eskortą najznamienitszego rycerza królestwa. Większość obaw Thora uległa rozproszeniu.

– Oczywiście nie pojadę z wami na patrol – dodał Erec. – Ale przeprowadzę was przez most i odprowadzę do obozowiska. Waszym zadaniem będzie wyruszyć z obozu na wachtę samoczwór.

– To dla nas wielki zaszczyt, panie rycerzu – odpowiedział Reece.

– Dziękujemy – jednym głosem dodali O’Connor i Elden.

Erek spojrzał na Thora i uśmiechnął się.

– Poza tym, jeśli masz być moim pierwszym giermkiem, nie mogę ot tak dać ci zginąć.

– Pierwszym? – spytał Thor, a serce w nim zamarło.

– Feithgold w trakcie pojedynku został ciężko ranny, będzie mógł mi służyć nie wcześniej niż za dwa miesiące. Teraz ty jesteś moim pierwszym giermkiem. A twoje szkolenie możemy zacząć choćby zaraz, nieprawdaż?

– Tak jest, Wasza Miłość – odparł Thor.

Kręciło mu się w głowie. Poczuł, że szczęście znów się do niego uśmiecha. Był teraz pierwszym giermkiem najwspanialszego rycerza w królestwie. Czuł, jakby na ścieżce do celu jednym susem przeskoczył wszystkich przyjaciół.

Ruszyli całą piątką w dalszą drogę ku zachodowi słońca: czterech chłopców pieszo, a rycerz u ich boku konno, wolnym stępem.

– Przypuszczam, że byliście w Kanionie, Wasza Miłość? – zapytał Thor.

– Wiele razy – odpowiedział Erec. – Na moim pierwszym patrolu miałem w zasadzie tyle lat co ty teraz.

– Jak na nim było? – zapytał Reece.

Czterej chłopcy utkwili wzrok w Erecu, słuchając w nabożnym skupieniu. Ten jechał jeszcze dłuższą chwilę w ciszy, zapatrzony przed siebie, z zaciśniętymi szczękami.

– Ten pierwszy raz to doświadczenie, które pamięta się przez całe życie. Trudno to wyjaśnić. To miejsce jest zarazem dziwne, obce, mistyczne i piękne. Po drugiej stronie czyhają zagrożenia nie do opisania. Most, którym przekracza się Kanion, jest długi i stromy. Choć patroluje go wielu, i tak każdy czuje się samotny. Wokół panuje nieokiełznana przyroda, w której obliczu człowiek jest drobinką. Nasi żołnierze od stuleci strzegą mostu. Przekroczenie go to pewien rytuał. Bez niego nie zazna się, czym jest prawdziwe niebezpieczeństwo; bez niego nie sposób zostać rycerzem.

Zamilkł ponownie. Chłopcy spojrzeli po sobie niespokojnie.

– Czy po drugiej stronie mamy spodziewać się potyczki? – spytał Thor.

Erec wzruszył ramionami.

– Na terytorium Dziczy wszystko jest możliwe. Mało prawdopodobne, ale możliwe.

Erec rzucił okiem na Thora.

– Czy chcesz być dobrym giermkiem, a pewnego dnia zostać wielkim rycerzem? – spytał, patrząc chłopcu prosto w oczy.

Thor poczuł przyspieszone bicie serca.

– Tak, Wasza Miłość, najbardziej na świecie.

– Musisz zatem niejednego się nauczyć – powiedział Erec. – W życiu nie liczy się sama tylko siła, zręczność czy sprawność w walce. Chodzi o coś innego, znacznie ważniejszego.

Erec zamilkł ponownie, a Thor niecierpliwie czekał na ciąg dalszy.

– Co takiego? – nie wytrzymał w końcu. – Co jest najważniejsze?

– By mieć hart ducha – odparł Erec. – Nigdy nie czuć strachu. Wchodzić w najciemniejszy las, ruszać w najcięższy bój z całkowitym spokojem. Nieść ten spokój ze sobą wszędzie i w każdej porze. Nigdy nie czuć obawy, choć zawsze się mieć na baczności. Nigdy się nie rozprężać, lecz zawsze sumiennie wypełniać swą powinność. Nie dla ciebie już beztroskie czekanie, aż inni cię obronią. Nie jesteś już zwykłym mieszkańcem Kręgu. Teraz jesteś jednym z żołnierzy króla. Najlepsze cechy wojownika to śmiałość i spokój. Nie obawiaj się niebezpieczeństw. Spodziewaj się ich, choć też ich nie szukaj.

Thor starał się wyryć te słowa w swej pamięci.

– Weźmy nasze królestwo, ten Krąg, w którym żyjemy – ciągnął Erec. – Wydawać by się mogło, że przed najazdem hord z zewnątrz chronimy go my wszyscy, my i inni żołnierze. Ale tak nie jest. Chroni nas tylko Kanion i działająca w nim magia. Żyjemy w kręgu magii. Pamiętajcie o tym. To za sprawą magii żyjemy i umieramy. Nic innego nie zapewnia nikomu bezpieczeństwa ani po tej, ani po tamtej stronie Kanionu. Gdyby znikła magia i znikły zaklęcia, zostalibyśmy z niczym.

Przez jakiś czas wszyscy szli w milczeniu. Thor nie przestawał myślał o słowach Ereca. Czuł się tak, jakby rycerz przekazał mu jakąś ukrytą wiadomość; jakby mówił mu, że bez względu na to, jaką posiada moc i jakich używa czarów, nie ma się czego wstydzić. Że ma raczej powody do dumy, skoro magia jest źródłem mocy i bezpieczeństwa dla całego królestwa. Thor poczuł się znacznie lepiej. Uważał dotąd, że wysyłają go nad Kanion za karę z powodu stosowania magii, więc miał wyrzuty sumienia. Tymczasem teraz pojął, że jego moce, czymkolwiek by nie były, mogą stać się dla niego powodem do dumy.

Kiedy inni chłopcy przyspieszyli, a Thor z Erekiem zostali z tyłu, rycerz ponownie spojrzał na Thora.

– Zdążyłeś zyskać na dworze wielu potężnych wrogów – powiedział, uśmiechając się z rozbawieniem. – Tyle samo masz wrogów, co przyjaciół, jak mi się zdaje.

Thor poczerwieniał ze wstydu.

– Nie wiem, jak to się stało, Wasza Miłość. Nie miałem takiego zamiaru.

– Wrogów nie zdobywa się zamiarem. Najczęściej kieruje nimi zazdrość. A tobie udało się wywołać jej co niemiara. Lecz to nie musi oznaczać nic złego. Stałeś się przedmiotem wielkiego zainteresowania i najróżniejszych przypuszczeń.

Thor podrapał się po głowie z namysłem.

– Sam nie wiem dlaczego.

Erek nadal spoglądał na niego z rozbawieniem.

– Na czele przeciwnych ci osób stoi sama królowa. Jakimś cudem udało ci się ją urazić.

– Moja matka? – zapytał Reece, odwróciwszy się do nich. – Ale dlaczego?

– Oto pytanie, nad którym zastanawiam się i ja – powiedział Erec.

Thor poczuł się okropnie. Królowa? Jego wrogiem? Cóż jej takiego uczynił? To było nie do pojęcia. Kiedy w ogóle stał się na tyle ważny, by królowa się nim przejmowała? Nie rozumiał, co to wszystko ma znaczyć.

Nagle zaświtała mu pewna myśl.

– Czy to z jej przyczyny zostałem tu wysłany? Do Kanionu? – zapytał.

Erec odwrócił się i zapatrzył przed siebie, a twarz mu się zasępiła.

– Być może – odparł z zadumą. – Być może tak.

Thora zaskoczyło, ilu i jak ważnych wrogów zdołał już sobie przysporzyć. Pojawił się przez przypadek na dworze, o którym nic nie wiedział. Wszystko, co chciał, to znaleźć swoje miejsce na świecie. Podążał tylko za swym życiowym marzeniem i zrobił wszystko, co umiał, aby się spełniło. Nie sądził, że jednocześnie wzbudzi tyle zawiści czy zazdrości. Rozważał to drobiazgowo jak jakąś zagadkę, lecz nie potrafił dojść jej rozwiązania.

Kiedy tak myślał, dotarli całą piątką na szczyt wzniesienia. Widok, jaki przed sobą ujrzeli, sprawił, że wszystkie troski Thora gdzieś się rozproszyły. Zaparło mu dech, i to nie tylko za sprawą silnego, porywistego wiatru.

Przed nimi, jak okiem sięgnąć, rozciągał się Kanion. Thor widział go pierwszy raz w życiu i widok ten wstrząsnął nim tak, że stał jak wryty, nie mogąc ruszyć się o krok. Była to najwspanialsza, najbardziej majestatyczna rzecz, jaką kiedykolwiek oglądał. Ogromna przepaść zdawała się nie mieć końca. Z jej brzegu wyrastał zaledwie jeden wąski most, wzdłuż którego stał szereg żołnierzy. Most ciągnął się w dal po horyzont, jakby sięgał na same krańce ziemi.

Zachodzące właśnie drugie słońce rozświetlało Kanion niebieskozieloną poświatą, która odbijała się migotliwie od jego ścian. Thor przypomniał sobie, że ma nogi, i ruszył z innymi dalej, w stronę mostu. Podchodzili coraz bliżej, aż w końcu mógł spojrzeć w głąb przepastnego urwiska; zdawało się sięgać do samego wnętrza ziemi. Nie było widać dna i nie wiedział, czy dlatego, że wcale go tam nie ma, czy też po prostu okrywa je mgła. Skała pokrywająca urwiska zdawała się mieć milion lat, a wzory na niej wyrzeźbione mogły stanowić ślady burz, które nawiedziły to miejsce całe wieki temu. Był to najbardziej dziewiczy i pierwotny teren, jaki Thor kiedykolwiek widział. Nie miał pojęcia, że jego świat może być tak rozległy, tak pełen przyrody i życia.

Jakby dotarł do źródła wszelkiego stworzenia.

Thor usłyszał, że jego towarzyszom również zatyka dech w piersiach.

Na samą myśl o tym, że ich czterech ma patrolować Kanion, można było śmiać się do rozpuku. Już sam widok był tak przytłaczający, że poczuli się maleńcy jak mrówki.

W miarę jak zbliżali się do mostu, żołnierze po lewej i prawej stawali na baczność, rozstępując się przed nowym patrolem. Thor poczuł, że serce zaczyna mu bić szybciej.

– Nie wyobrażam sobie, jak we czwórkę można to coś patrolować – odezwał się O’Connor.

Elden zaśmiał się drwiąco.

– Oprócz nas jest tu jeszcze wiele innych patroli. Jesteśmy tylko małym trybikiem w maszynie.

Idąc przez most, słyszeli tylko smagnięcia wiatru, odgłos własnych kroków i głuchy stukot kopyt Erecowego rumaka. Ten stukot dodawał otuchy; był jedynym fragmentem rzeczywistości, którego Thor mógł się uchwycić w tym nierealnym otoczeniu.

Żaden z mijanych przez nich żołnierzy, którzy na widok Ereca prężyli się na baczność, nie odezwał się do nich słowem; musieli minąć ich setki.

Thor nie mógł nie zauważyć, że po obu ich stronach nad balustradą mostu co kilka stóp tkwią wbite na ostre kolce odcięte głowy barbarzyńskich najeźdźców. Niektóre musiały być całkiem świeże, ociekały jeszcze krwią.

Chłopiec odwrócił wzrok. Wszystko stało się nagle aż nazbyt realne. Nie wiedział, czy jest gotów na coś takiego. Starał się nie wyobrażać sobie potyczek, z których pochodziły te krwawe trofea, i ludzi, którzy stracili w nich życie. Co czekało na nich po drugiej stronie? Zastanawiał się, czy uda im się powrócić. Czy taki miał być cel całej tej wyprawy? Miał tu po prostu zginąć?

Spojrzał ponad krawędzią mostu na niekończące się, znikające w dali urwiska. Dobiegł go pisk jakiegoś ptaka; dźwięk, jakiego nigdy jeszcze nie słyszał. Wzbudziła się w nim ciekawość, co to za ptak i jakie inne jeszcze obce mu zwierzęta mogą się czaić przed nimi, po drugiej stronie Kanionu.

Tak naprawdę jednak Thor nie przejmował się ani zwierzętami, ani nawet głowami zatkniętymi na kolcach. Bardziej niż cokolwiek innego zastanawiał go nastrój, jaki tu panował. Nie wiedział, czy to za sprawą mgły, czy też wyjącego wiatru, czy może ogromu otwartej przestrzeni, czy wreszcie światła zachodzącego słońca, ale było w tym miejscu coś tak nierealnego, że go aż porywało, otaczało, spowijało jak całun. Czuł, że wisi nad nimi potężna magia. Zastanawiał się, czy to ochronna magia Miecza, czy też jakaś inna pradawna moc. Idąc przez most, czuł się tak, jakby nie tylko pokonywał jakiś rozległy teren, ale też wkraczał do innego królestwa, w inną rzeczywistość.

Nie chciało mu się wierzyć, że oto po raz pierwszy w życiu spędzi noc, prawie w żaden sposób niechroniony, po drugiej stronie Kanionu.

ROZDZIAŁ SZESNASTY

Słońce zaczęło znikać za horyzontem, oblewając cały świat ciemnym szkarłatem pomieszanym z błękitem. Thor wraz z Reece’em, O’Connorem i Eldenem szedł szlakiem prowadzącym w głąb lasu Dziczy. Nigdy jeszcze nie miał tak napiętych nerwów. Byli teraz w czwórkę, bo Erec pozostał w obozie. Mimo sprzeczek, które potrafiły chłopców poróżnić, Thor czuł, że tym razem wszyscy potrzebują się nawzajem jak nigdy wcześniej. Musieli postarać się wzmocnić łączące ich więzi sami, bez pomocy rycerza. Zanim opuścili obóz, Erec powiedział im, żeby się nie martwili, że będzie na nich czekał, nasłuchując, gotów przybyć na ich wołanie, jeśli tylko znajdą się w potrzebie.

Teraz jednak wspomnienie słów rycerza jakoś nie dodawało Thorowi otuchy.

Las coraz bardziej gęstniał wokół nich. Thor rozglądał się po tym niecodziennie obcym miejscu, którego podłoże pokrywały ciernie i dziwne owoce. Gałęzie licznych wiekowych drzew, pokryte sękami, niemal splatały się ze sobą i zachodziły na szlak, przez co Thor musiał często gwałtownie pod nimi nurkować. Zamiast liści miały kolce, które sterczały we wszystkie strony. Gdzieniegdzie zwisały żółtawe pnącza. Thor raz popełnił błąd, próbując odsunąć je sobie sprzed twarzy. Trafił na węża, krzyknął i w ostatniej chwili uskoczył w bok. Myślał, że inni zaczną się z niego śmiać, ale strach także ich uczył pokory. Zewsząd dobiegały obce odgłosy jakichś niezwykłych zwierząt. Niektóre niskie, gardłowe, inne znowu wysokie i piskliwe. Echo niosło je z oddali lub rozbrzmiewały niemożliwie wręcz blisko chłopców.

Zmierzch zapadł o wiele za szybko, a oni brnęli dalej. Thor był niemal pewien, że lada chwila wpadną w jakąś pułapkę. Niebo szybko ciemniało i prawie nie rozpoznawał już twarzy swoich kompanów. Ściskał rękojeść miecza z taką siłą, że aż mu knykcie zbielały. W drugiej ręce miał procę. Pozostali również chwycili za broń.

Zmuszał się w myślach, aby być silnym, pewnym siebie i śmiałym, jak przystało na dobrego rycerza, zgodnie z zaleceniami Ereca. Lepiej było teraz zmierzyć się ze śmiercią, niż potem obawiać się jej całe życie. Starał się unosić głowę do góry jak najwyżej i stąpać odważnie przodem, a nawet przyspieszać kroku, wyprzedzając nieco pozostałych. Serce waliło mu w piersi, ale przynajmniej czuł, że stawia czoła swoim lękom.

– Czego my tak naprawdę szukamy? – spytał.

W tej samej chwili poczuł, że to chyba głupie pytanie. Czekał, aż Elden po raz kolejny zeń zadrwi. Ku swemu zaskoczeniu jednak nic nie usłyszał. Spojrzał wstecz i zobaczył białka oczu osiłka, szeroko otwartych ze strachu. Najwyraźniej Elden bał się bardziej niż on sam, co dodało mu trochę otuchy. Chociaż był od Eldena młodszy, mniejszy i słabszy, to właśnie on nie poddawał się trwodze.

– Chyba wrogów– odpowiedział w końcu Reece.

– To znaczy kogo? – naciskał Thor. – Jak oni wyglądają?

– Różni tu żyją – odparł Reece. – Jesteśmy w Dziczy. To dom wielu dzikich plemion i wszelkich ras i rodzajów groźnych stworzeń.

– Ale po co cały ten patrol? – spytał O’Connor. – Co za różnica, czy jesteśmy na nim, czy nie? Nawet jeśli zabijemy jednego czy dwa stwory, jak miałoby to powstrzymać miliony następnych?

– Nie jesteśmy tu po to, by uszczuplić szeregi wrogów – odrzekł Reece. – Mamy tylko zaznaczyć swoją obecność, na chwałę i w imię króla. Niech wrogowie wiedzą, że lepiej nie podchodzić za blisko Kanionu.

– Byłoby rozsądniej, gdybyśmy dawali im przekroczyć Kanion i dopiero wtedy się z nimi rozprawiali – stwierdził O’Connor.

– Nie – odpowiedział Reece. – Lepiej zniechęcać ich choćby do zbliżania się do nas. Takie jest zadanie patroli. Przynajmniej tak wyjaśniał mi to mój starszy brat.

Thor czuł, jak w miarę zagłębiania się w las serce wali mu coraz mocniej.

– Jak daleko mamy iść? – zapytał drżącym głosem Elden; odezwał się pierwszy raz od opuszczenia obozu.

– Nie pamiętasz, co mówił Kolk? Mamy znaleźć i przynieść z powrotem czerwoną chorągiew – powiedział Reece – jako dowód na to, że nasz patrol zaszedł wystarczająco daleko.

– Nigdzie nie widać żadnej chorągwi – powiedział O’Connor. – Właściwie to nic tu nie widać. Jak my w ogóle wrócimy?

Nikt mu nie odpowiedział. Thor myślał o tym samym. Jak mają znaleźć jakąkolwiek chorągiew w czarnej jak smoła nocy? Zaczął się zastanawiać, czy to aby nie jakaś sztuczka, ćwiczenie, kolejny sprawdzian, któremu Legion poddawał swoich członków. Przypomniał sobie ponownie słowa Ereca o licznych wrogach, których ma na dworze. Miał złe przeczucie co do tego patrolu. Czyżby czekała ich zasadzka?

Nagle usłyszeli przerażający pisk, a zaraz potem jakiś ruch w gałęziach – i coś wielkiego przebiegło im drogę. Thor dobył miecza, a cała reszta patrolu wraz z nim. Dźwięk wyciągania mieczy z pochew i szczęk metalu o metal wypełnił nocną ciszę. Czterej chłopcy stali z mieczami wymierzonymi w niewidocznego przeciwnika i rozglądali się nerwowo dookoła.

– Co to było? – krzyknął Elden głosem łamiącym się ze strachu.

Przed nimi coś ponownie przebiegło ścieżkę, jednym susem pokonując nieosłonięty odcinek między dwiema ścianami lasu. Tym razem dobrze się przyjrzeli.

Thor rozpoznał zwierzę i rozluźnił napięte ramiona.

– To tylko jeleń – powiedział i odetchnął z ulgą. – Najdziwniejszy, jakiego w życiu widziałem... ale jeleń.

Reece wybuchnął śmiechem, który dodawał otuchy, zbyt dojrzałym jak na jego wiek. Thorowi przemknęło przez głowę, że to śmiech przyszłego króla. Poczuł się pewniej, że ma u boku przyjaciela. Po chwili sam parsknął śmiechem. No tak, tyle strachu o nic.

– Nie wiedziałem, że głos tak ci się łamie, kiedy się boisz – zadrwił Reece z Eldena i znów się roześmiał.

– Gdybym cię widział, już bym cię grzmotnął – powiedział Elden.

– Ja cię widzę doskonale – odparł Reece. – Chodź, spróbuj szczęścia.

Elden spojrzał na niego gniewnie, ale nie śmiał się ruszyć. Zamiast tego schował miecz z powrotem do pochwy. Inni uczynili to samo.

Szydząc z Eldena, Reece zaimponował Thorowi. Elden naigrawał się ze wszystkich, więc zasługiwał, żeby też czasem być obiektem żartów. A Reece’owi nie dało się odmówić odwagi – bądź co bądź Elden był od niego dwa razy większy.

Thor poczuł, jak częściowo schodzi z niego napięcie. Pierwsze spotkanie z nieznanym mieli już za sobą – i nadal wszyscy żyli. Odchylił się w tył i również roześmiał z radości, że jeszcze żyje.

– Śmiej się, dziwaku – burknął Elden. – Zobaczymy, kto będzie się śmiał ostatni.

Nie śmieję się z ciebie tak jak Reece – pomyślał Thor. Po prostu cieszę się, że żyję. Ale nie chciało mu się mówić tego na głos; wiedział, że żadne jego słowa nie zmniejszą nienawiści, jaką Elden do niego czuje.

– Patrzcie! – krzyknął O’Connor. – Tam!

Thor zmrużył oczy, ale nie bardzo widział, co jego kompan wskazuje w gęstniejącej nocy. Wtem to dostrzegł: zwisającą z gałęzi chorągiew Legionu.

Wszyscy zerwali się do biegu, ale Elden wyprzedził wszystkich, rozpychając ich brutalnie na boki i częstując łokciem O’Connora.

– Flaga jest moja! – krzyknął.

– Ja pierwszy ją zobaczyłem! – zawołał O’Connor.

– Ale ja pierwszy ją dostanę i zaniosę do obozu! – odkrzyknął Elden.

W Thorze aż się zagotowało; nie chciało mu się wierzyć, co Elden wyczynia. Przypomniał sobie słowa Kolka, że ten, kto zdobędzie chorągiew, zostanie nagrodzony, i zrozumiał, dlaczego osiłek tak wyrwał do przodu. Ale to go nie usprawiedliwiało: mieli być drużyną, a nie dbać tylko o własny interes. Elden pokazał prawdziwą twarz; tylko on z całej grupy potraktował ten bieg jako wyścig. Trudno było go za to lubić.

Zanim ktokolwiek zdążył go dogonić, Elden sam dopadł celu i pochwycił chorągiew.

Ni stąd ni zowąd z ziemi w okamgnieniu podniosła się wielka sieć, oplotła Eldena i pofrunęła do góry razem z nim. Kołysał się teraz o kilka kroków przed chłopcami, na wysokości ich twarzy, jak zwierzę schwytane w pułapkę.

– Ratunku! Pomóżcie! – krzyczał przerażony.

Zwolnili i podeszli do niego spokojnym krokiem. Reece zaczął się śmiać.

– I kto tu teraz jest tchórzem? – krzyknął z rozbawieniem.

– Poczekaj, ty mała cholero! – wrzasnął Elden. – Zginiesz, jak tylko się stąd wydostanę!

– Naprawdę? – odciął się Reece. – A zdążysz przed jesienią?

– Opuśćcie mnie! – krzyknął osiłek, kręcąc się i wirując razem z całą siecią. – Rozkazuję wam!

– Ojej, rozkazujesz? – rzekł Reece i znów wybuchnął śmiechem. Obejrzał się na Thora i O’Connora. – Co myślicie? – spytał.

– Chyba jest nam winny przeprosiny – wtrącił O’Connor. – Zwłaszcza Thorowi.

– Prawda – zgodził się Reece i zwrócił do Eldena: – Coś ci powiem. Przeproś nas, tylko szczerze, a może cię uwolnimy.

– Przeprosić was? – powiedział Elden z przerażeniem. – Nigdy w życiu.

Reece spojrzał na Thora.

– Może po prostu zostawimy tu tego niedołęgę na noc. Będzie smakowitym kąskiem dla tutejszej zwierzyny. Co ty na to?

Thor uśmiechnął się szeroko.

– Świetny pomysł – dodał O’Connor.

– Czekajcie! – wrzasnął Elden.

O’Connor wyciągnął rękę i chwycił chorągiew dyndającą w dłoni Eldena.

– Widać nie pokonałeś nas jednak w wyścigu do chorągwi – powiedział.

Chłopcy całą trójką odwrócili się do Eldena plecami i ruszyli przed siebie.

– Nie, czekajcie! – krzyknął. – Nie możecie mnie tak zostawić! Nie zrobicie mi tego!

Chłopcy szli dalej.

– Przepraszam! – Elden zaczął szlochać. – Proszę was! Darujcie mi!

Thor się zatrzymał, ale Reece i O’Connor szli dalej. W końcu Reece się odwrócił.

– Co robisz? – zapytał Thora.

– Nie możemy go tu tak zostawić – odparł Thor. Choć naprawdę nie lubił Eldena, zostawienie go samego w tej siatce byłoby nie w porządku.

– Dlaczego nie? – spytał Reece. – Sam jest sobie winien.

– Gdybyś ty był na jego miejscu – powiedział O’Connor – wiesz, że z ochotą by cię tak zostawił.

– Wiem – odparł Thor – ale to nie znaczy, że powinniśmy zachowywać się tak jak on.

Reece podparł się pod boki i westchnął głośno, po czym nachylił się do Thora i szepnął mu do ucha:

– Nie miałem zamiaru zostawiać go samego na całą noc. No, może na pół nocy. Ale masz rację, on się do tego nie nadaje. Pewnie by się posikał, a potem i umarł ze strachu. Jesteś zbyt dobry. W tym cały szkopuł – dodał i położył Thorowi dłoń na ramieniu. – Ale dlatego też wybrałem cię na przyjaciela.

– I ja – powiedział O’Connor, kładąc Thorowi dłoń na drugim ramieniu.

Thor się odwrócił, pomaszerował w stronę sieci, wyciągnął miecz i odciął ją jednym ciosem.

Elden wylądował z hukiem na ziemi, po czym wygramolił się na równe nogi, zrzucił z siebie sieć i zaczął jak szalony przegrzebywać rękami poszycie.

– Mój miecz! – krzyknął. – Gdzie on się podział?

Thor popatrzył na ziemię, ale było już za ciemno i nic nie było widać.

– Pewnie poleciał między drzewa, kiedy sieć wyrwała cię do góry – odpowiedział.

– Gdzie by teraz nie był, już po nim – dodał Reece. – Już go nie znajdziesz.

– Nie rozumiecie – zaprotestował Elden. – W Legionie to najważniejsza zasada. Nigdy nie porzucaj swojej broni. Nie mogę wrócić bez miecza. Wyrzucą mnie z Legionu!

Thor pochylił się i przeszukał poszycie, także między drzewami, zaglądając wszędzie. Po mieczu Eldena nie było śladu. Reece i O’Connor zostali na swoich miejscach; nawet nie chciało im się szukać.

– Przykro mi – powiedział Thor. – Nigdzie go nie widzę.

Elden szamotał się jeszcze, szukając tu i tam, ale w końcu się poddał.

– To przez ciebie – powiedział, oskarżycielsko celując w Thora palcem. – To ty wpakowałeś nas w ten pasztet!

– Nieprawda – odparł Thor. – Sam sobie jesteś winien! To ty pobiegłeś po flagę, ty rozepchnąłeś nas i wyprzedziłeś. Możesz winić tylko sam siebie.

– Nienawidzę cię! – wrzasnął Elden.

Rzucił się na Thora, złapał go za koszulę i powalił na ziemię. Thor zdążył już zapomnieć, jak ciężki jest Elden. Prawie mu się wyśliznął, ale ten okręcił się na nim i przycisnął go do ziemi. Był za duży, za silny; Thor nie mógł go z siebie zerwać.

Nagle usłyszał zgrzyt dobywanego z pochwy miecza; Elden zwolnił uścisk i sturlał się na bok. Thor podniósł oczy i zobaczył Reece’a, który stał nad Eldenem, przykładając mu miecz do gardła.

O’Connor wyciągnął do Thora dłoń i szarpnięciem pomógł mu się podnieść. Thor stanął obok dwójki swoich przyjaciół; patrzyli razem na Eldena, który wciąż jeszcze leżał na ziemi z mieczem Reece’a przy krtani.

– Dotknij mojego przyjaciela jeszcze raz – powiedział Reece powoli, ze śmiertelną powagą w głosie – a zapewniam, że cię zabiję.

ROZDZIAŁ SIEDEMNASTY

Thor, Reece, O’Connor, Elden i Erek siedzieli w krąg przy ognisku pośród pełnej przygnębienia ciszy. Thor nawet nie wiedział, że w środku letniej nocy może być aż tak zimno. Coś w tym Kanionie – może chłodny, mistyczny wiatr, który hulał wokół i ziębił mu plecy, mieszając się z wiecznie zalegającą mgłą – sprawiało, że Thor czuł się przemoknięty do suchej nitki. Chłopiec pochylił się do przodu, rozcierając ręce przy buchającym z ogniska żarze, ale nijak nie mógł ich rozgrzać.

Przeżuwał kęs suszonego mięsa, które krążyło między nimi. Było twarde i słonawe, ale także pożywne. Erec wyciągnął rękę i wręczył coś Thorowi. Chłopiec poczuł w dłoni bukłak z miękkiej skóry i usłyszał chlupot wina. Bukłak wydał mu się zaskakująco ciężki, kiedy przytknął go do ust i pociągnął z niego – zbyt duży – łyk. Pierwszy raz tej nocy poczuł, jak ciepło rozlewa mu się po całym ciele.

Siedzieli w milczeniu, zapatrzeni w tańczące płomienie. Thor był nadal podenerwowany; tu, po drugiej stronie Kanionu, na terytorium wroga, miał wrażenie, że powinien stale mieć się na baczności. Zdumiewał go spokój Ereca, który zachowywał się, jakby siedział na zamkowym dziedzińcu. Thor czuł ulgę, że przynajmniej opuścili Dzicz, Erec ponownie do nich dołączył i siedzą teraz razem wokół dodającego otuchy ognia. Rycerz obserwował linię lasu, zważając na każdy, najmniejszy nawet dźwięk, jednak pewny siebie i opanowany. Thor wiedział, że w razie jakiegokolwiek niebezpieczeństwa Erec obroni ich wszystkich.

Dobrze było siedzieć przy ognisku. Thor przyjrzał się innym; też wyglądali na zadowolonych – rzecz jasna, poza Eldenem, który od powrotu z lasu był przygnębiony. Razem z mieczem stracił gdzieś buńczuczność, którą okazywał jeszcze tego ranka, i siedział teraz z kwaśną miną. Dowódcy pewnie nie wybaczą mu jego błędu; zostanie wyrzucony z Legionu, gdy tylko wróci do koszar. Thor zastanawiał się, co ten osiłek wówczas pocznie. Czuł, że się łatwo nie podda, że ma w zanadrzu jakiś plan. Co by to nie było, Thor miał przeczucie, że nie jest to nic dobrego.

Obejrzał się i podążył za spojrzeniem Ereca; rycerz kierował wzrok na południe, wpatrzony w odległy horyzont. Noc rozświetlała tam mglista poświata, niekończąca się linia świateł, wijąca się jak okiem sięgnąć. Thor nie miał pojęcia, co to może być.

– Co to takiego? – zapytał w końcu Ereca. – Te światła w oddali?

Erec nie odzywał się przez dłuższą chwilę. Słychać było tylko smagnięcia wiatru. W końcu, nie odwracając głowy, rycerz powiedział jedno słowo:

– Gorole.

Thor wymienił spojrzenia z innymi; w ich oczach zobaczył strach. Poczuł ucisk w żołądku na samą myśl. Gorole. Tak blisko. Od patrolu Thora dzielił ich już nawet nie Kanion, a zaledwie zwykły las i rozległa równina. W swym życiu Thor słyszał wiele opowieści o brutalnych barbarzyńcach z Dziczy, którzy niczego nie pragnęli bardziej, niż najechać Krąg. A teraz między nimi a ich piątką nic nie stało na przeszkodzie. Nie chciało mu się wierzyć, że jest ich tak wielu, że to potężna armia, czekająca tylko na sygnał.

– Nie boicie się? – spytał Ereca.

Ten pokręcił głową.

– Gorole przenoszą się wszędzie całą armią. A tam obozują każdej nocy. Od wielu już lat. Zaatakowaliby Kanion tylko wtedy, gdyby zmobilizowali wszystkie swoje siły i przypuścili jedno wielkie natarcie. Ale nie ośmielą się spróbować. Moc Miecza działa w Kanionie jak tarcza. Wiedzą, że jej nie pokonają.

– To dlaczego tam obozują? – spytał Thor.

– W ten sposób starają się nas zastraszać. I przygotowywać. W przeszłości, w czasach naszych ojców, wiele razy atakowali, próbując przekroczyć Kanion. Za mojego życia to się jednak nie zdarzyło.

Thor zadarł głowę i spojrzał z zadumą w czarne niebo, na którym wysoko migotały żółte, niebieskie i pomarańczowe gwiazdy. Ta strona Kanionu od maleńkości była dla niego siedliskiem koszmarów. Myśląc o nich, czuł lęk, ale starał się go pokonać. Teraz był członkiem Legionu i musiał zachowywać się, jak na to przystało.

– Nie martw się – powiedział Erec, jakby czytał mu w myślach. – Dopóki mamy Miecz Przeznaczenia, nie zaatakują nas.

– Dzierżyliście go kiedyś? – spytał Thor, zdjęty nagłą ciekawością. – Ów Miecz?

– Oczywiście, że nie – odparł ostro rycerz. – Nie wolno go tknąć nikomu poza potomkami króla.

Thor spojrzał na niego zmieszany.

– Nie rozumiem. Dlaczego?

Reece odchrząknął.

– Mogę? – wtrącił.

Erec skinął głową.

– Z Mieczem Przeznaczenia wiąże się pewna legenda. Nikt tak naprawdę nigdy go nie podniósł. Legenda głosi, że władać nim będzie dane tylko jednemu człowiekowi, wybrańcowi. Próby dźwignięcia Miecza może podejmować jedynie król lub któryś z jego potomków, też obwołany królem. Dlatego Miecz spoczywa nietknięty od stuleci.

– A co z naszym obecnym królem? Twoim ojcem? – spytał Thor. – Może on spróbuje?

Reece spuścił wzrok.

– Już raz to zrobił. Tuż po koronacji. Tak nam przynajmniej powiedział. Nie podźwignął go. Więc teraz Miecz nadal spoczywa na swoim miejscu i przypomina mu o jego porażce. Ojciec go nienawidzi. Ciąży mu na sercu jak wyrzut sumienia.

Zapadła chwila ciszy.

– Kiedy wybraniec się pojawi – ciągnął Reece – uwolni Krąg od wrogów czyhających wszędzie wokół i poprowadzi nas ku przeznaczeniu większemu, niż jesteśmy sobie w stanie wyobrazić. A wszystkie wojny dobiegną końca.

– Bajki i bzdury – wtrącił Elden. – Nikt nigdy tego miecza nie podniesie. Jest za ciężki. To po prostu niemożliwe. No i nie ma żadnego wybrańca. Co za głupoty. Tę legendę wymyślono, żeby trzymać poniżone pospólstwo w ryzach, żebyśmy wszyscy czekali na rzekomego wybrańca. Żeby utrzymać władzę klanu MacGillów. Dla was to bardzo wygodna legenda.

– Trzymaj język na wodzy, chłopcze – warknął Erec. – O królu zawsze wyrażaj się z szacunkiem.

Elden, upokorzony, spuścił wzrok.

Thor myślał o wszystkim, co usłyszał, próbując to przyswoić. Całe życie marzył, żeby choć raz zobaczyć Miecz Przeznaczenia. Słyszał opowieści o jego idealnym kształcie. Podobno wykuty był z metalu, którego nikt nie znał. No i był bronią magiczną. Co by było, gdyby nie mogli liczyć na miecz i moc, którą ich broni. Czy imperium zła rozgromiłoby królewską armię? Spojrzał na żarzący się od ognisk horyzont. Łuna ciągnęła się w nieskończoność.

– Byliście tam kiedyś? – zapytał rycerza. – Gdzieś dalej, za lasem? W głębi Dziczy?

Wszyscy utkwili wzrok w Erecu, lecz ten patrzył tylko w płomienie. Thor czekał na odpowiedź tak długo, że zwątpił, czy ją usłyszy. Może był zbyt wścibski. Tyle zawdzięczał Erecowi, że bynajmniej nie chciał go urazić. Nie był już pewien, czy chce znać odpowiedź.

Zdążył pożałować, że zapytał, gdy Erec w końcu odpowiedział.

– Tak – rzekł poważnym tonem.

To jedno słowo zawisło w powietrzu na tak długo, że Thor poczuł jego wielką wagę i nie musiał już pytać o więcej.

– Jak tam jest? – usłyszał jednak głos O’Connora i ulżyło mu, że nie tylko on zadaje pytania.

– Jedno bezwzględne imperium kontroluje wszystkie ziemie – odrzekł rycerz. – Ale są one rozległe i urozmaicone. Są tam tereny dzikich. Są ziemie niewolników. I kraina potworów niepodobnych do niczego, co możecie sobie wyobrazić. Są tam pustynie, góry i wzgórza jak okiem sięgnąć. Są moczary, bagna, i potężny ocean. Jest ziemia druidów. I wreszcie kraina smoków.

Thor otworzył szeroko oczy.

– Smoków? – zapytał zaskoczony. – Myślałem, że nie istnieją.

Erec spojrzał na niego ze śmiertelną powagą.

– Zapewniam cię, istnieją. A ich kraina to ostatnie miejsce, które chciałbyś odwiedzić. Nawet Gorole boją się tam zapuszczać.

Thor przełknął ślinę. Nie wyobrażał sobie wyprawy w głąb zewnętrznego świata. Był ciekaw, jak Erecowi udało się wrócić z życiem; postanowił zapytać go o to innym razem.

Miał jeszcze wiele pytań do rycerza: o naturę złowrogiego imperium; o to, kto nim rządzi; dlaczego chce zaatakować Krąg; kiedy Erec tam był i kiedy wrócił. Ale gdy wpatrywał się w ognisko, a wokół zapadał zmrok i robiło się coraz zimniej, Thor poczuł, że pytania wirują mu w głowie, a powieki same opadają mu ze znużenia. To nie była najlepsza pora na szukanie odpowiedzi.

Złożył więc głowę na ziemi i pozwolił, by ogarnął go sen. Zanim zamknął oczy, rozejrzał się jeszcze raz po tej obcej krainie, ciekaw, kiedy – albo czy w ogóle – powróci do swego domu.

*

Thor otworzył oczy, zdezorientowany, nie wiedząc, gdzie jest i jak się tu znalazł. Opuścił wzrok i zobaczył, że otacza go mgła; była tak gęsta, że nie widział własnych nóg. Odwrócił się i zobaczył, że nad Kanionem wstaje już świt. Daleko, po drugiej stronie była jego ojczyzna. On tymczasem nadal przebywał tu, po niewłaściwej stronie przepaści. Serce zabiło mu szybciej.

Przyjrzał się mostowi. Zdziwiło go, że nie ma na nim żadnych żołnierzy. Całe przejście zdawało się opuszczone i Thor nie miał pojęcia dlaczego. Gdy tak patrzył, tworzące most deski zaczęły jedna po drugiej opadać, aż w końcu cały most runął w przepaść. Dno Kanionu było tak daleko, że nie usłyszał nawet, jak drewniane szczątki uderzyły w ziemię.

Thor przełknął ślinę i rozejrzał się w poszukiwaniu towarzyszy, ale nigdzie ich nie było. Nie wiedział, co robić. Został sam, uwięziony po niewłaściwej stronie Kanionu, bez możliwości powrotu. Nie rozumiał, gdzie się wszyscy podziali.

Nagle coś usłyszał i spojrzał w głąb lasu; jego uwagę zwrócił jakiś ruch. Wstał i ruszył w tamtą stronę, choć nogi zapadały mu się w ziemi. Kiedy podszedł bliżej, zobaczył sieć zwisającą z jednej z niższych gałęzi drzew. W sieć schwytany był Elden; obracał się wraz z nią w kółko, tak że gałąź, na której wisiał, trzeszczała niemiłosiernie. Na głowie przycupnął mu sokół; miał charakterystyczne, mieniące się srebrzyście upierzenie, nie licząc jednej czarnej pręgi, która biegła mu pionowo między oczami. Sokół przekrzywił głowę i wydziobał Eldenowi oko, po czym, nie wypuszczając go z dzioba, popatrzył na Thora.

Thor chciał odwrócić wzrok, ale nie potrafił. Akurat gdy zaczął rozumieć, że Elden jest martwy, cały las wokół niego nagle ożył. Spomiędzy drzew ze wszystkich stron naraz wypadła armia Goroli. Ogromni, odziani jedynie w biodrowe przepaski, mieli potężnie umięśnione ciała, a na twarzach po trzy ułożone trójkątnie nosy i dwa długie, ostre, wystające kły. Biegli wprost na Thora, sycząc wściekle i warcząc. Od tego dźwięku włosy stanęły mu dęba. Nie miał dokąd uciekać. Chciał sięgnąć po miecz, ale gdy opuścił wzrok, zobaczył, że nie ma miecza.

Thor krzyknął przeraźliwie.

Ocknął się na siedząco, rozglądając wokół jak oszalały i ciężko oddychając. Wokół panowała cisza – ale prawdziwa, żywa, inna niż na początku jego snu.

Obok we wczesnym świetle poranka widział Reece’a, O’Connora i Ereca; spali rozciągnięci na ziemi przy dogorywającym ognisku. Na ziemi zobaczył też sunącego w podskokach sokoła. Nagle ptak się obrócił i przekrzywił głowę w kierunku Thora. Był wielki, srebrny i dumny, a między oczami biegła mu pionowa czarna pręga. Wpatrywał się chłopcu prosto w twarz. Nagle wydał z siebie pisk, który przyprawił Thora o ciarki. Był to sokół z jego snu.

Wtedy dotarło do niego, że ten ptak coś oznacza, a jego sen był czymś więcej niż tylko snem. Coś było nie tak. Czuł to całym sobą; po plecach przebiegały mu mrówki i przechodziły wyżej na ramiona.

Wstał szybko i rozejrzał się dookoła, zastanawiając się, o co chodzi. Nie słyszał nic dziwnego, wszystko wydawało się na miejscu. Most był tam, gdzie zawsze, strzeżony przez żołnierzy.

O co chodzi? – myślał.

Aż wreszcie zrozumiał. Kogoś brakowało. Eldena.

Najpierw pomyślał, że może Elden ich zostawił i wrócił przez most na bezpieczną stronę Kanionu. Może było mu tak wstyd z powodu zgubionego miecza, że odszedł na dobre.

Potem jednak Thor spojrzał w stronę lasu i zobaczył świeże wgłębienia w mchu, ślady w porannej rosie wiodące ku ścieżce. To musiały być ślady Eldena. Nie odszedł, tylko wrócił do lasu. Sam. Może za potrzebą. Albo, uświadomił sobie ze wstrząsem Thor, żeby spróbować odzyskać swój miecz.

Co za głupi pomysł, iść samemu w głąb lasu. Dowodziło to tylko zdesperowania osiłka. Thor natychmiast wyczuł, że życie Eldena jest zagrożone.

Sokół krzyknął, jakby na potwierdzenie myśli Thora, po czym wzbił się z ziemi w powietrze, lecąc prosto na chłopca. Thor uchylił się w ostatnim momencie; ptak prawie musnął go szponami, po czym wzbił się wyżej i odleciał.

Thor zerwał się i bez dalszego wahania, nie namyślając się ani chwili dłużej nad tym, co robi, pobiegł po śladach w las.

Biegł samotnie coraz dalej i dalej w głąb Dziczy; nie miał czasu na strach. Gdyby choć na chwilę przystanął pomyśleć nad szaleństwem tego, co robi, wrósłby w ziemię, sparaliżowany lękiem. Zamiast tego po prostu posłuchał impulsu, który mówił mu, że musi pomóc Eldenowi. Biegł coraz dalej w las, samotny we wczesnym świetle poranka.

– Elden! – zawołał.

Nie umiał tego wyjaśnić, ale w jakiś sposób wyczuwał, że Elden za chwilę zginie. Może nie powinien się nim przejmować, zwłaszcza po tym, jak Elden go traktował, ale nie mógł nic na to poradzić. Gdyby sam znalazł się w takiej sytuacji, Elden z pewnością nie przybyłby mu na ratunek. Było szaleństwem ryzykować życiem dla kogoś, kto miał go za nic, a nawet byłby rad, widząc go martwym. Ale musiał mu pomóc. Nigdy jeszcze tak się nie czuł; wszystkie zmysły zmuszały go do działania – i to w sytuacji, której nie był do końca pewny. Podlegał jakiejś zmianie, ale nie wiedział, na czym ona polega. Czuł, jakby jego ciałem sterowała jakaś nowa, tajemna siła, co budziło w nim niepokój i poczucie utraty kontroli nad sobą. Czyżby tracił rozum? A może po prostu przesadzał? Może odczuwał tylko skutki złego snu? Czy powinien zawrócić?

Ale nie zawrócił. Pozwolił, by nogi niosły go coraz dalej i nie poddawał się lękowi ani wątpliwościom. Biegł i biegł, aż stracił oddech i poczuł ból w płucach.

Ścieżka zakręcała, a to, co zobaczył za zakrętem, sprawiło, że stanął jak wryty. Chwytając łapczywie oddech, próbował objąć umysłem scenę, na widok której niejednemu wprawionemu w boju wojownikowi serce zamarłoby z trwogi.

Przed Thorem stał Elden ze swym krótkim mieczem w dłoni, wpatrzony w stwora, jakiego Thor nigdy w życiu nie widział. Był przerażający. Swoją wielkością przytłaczał chłopców: miał jakieś dziewięć stóp wzrostu i był szeroki na czterech chłopa. Miał umięśnione, czerwone ręce zakończone trzema długimi palcami-pazurami i wznosił je nad demoniczną głową z czterema rogami, o wydłużonej szczęce i szerokim czole. Pod dwoma wielkimi żółtymi ślepiami błyskały kły zakrzywione jak szable dzika. Odchylił się i zawył, a na ten odgłos grube, kilkusetletnie drzewo, obok którego stał chłopiec, rozszczepiło się na dwoje.

Elden stał skamieniały ze strachu. Upuścił miecz, a na ziemi pod jego nogami pojawiła się mokra plama.

Zwierz ślinił się i warczał, a w końcu ruszył w stronę Eldena.

Thora również przepełniał strach, ale nie paraliżował go aż tak jak Eldena. Jakimś cudem za to wyostrzył jego zmysły, dał mu wyraźniej poczuć, że żyje. Jego postrzeganie zawęziło się do stwora stojącego przed nim, jego pozycji względem Eldena, jego rozmiarów, siły i szybkości. Skupił się na każdym najmniejszym ruchu potwora, świadom zarazem swojej własnej pozycji i dostępnej sobie broni.

Thor rzucił się naprzód, stając między bestią a Eldenem. Stwór zaryczał, a oddech miał tak gorący, że Thor poczuł go nawet z kilku kroków. Od głosu bestii wszystkie włosy stanęły mu dęba i ogarnęła go przemożna chęć ucieczki. Ale w myślach usłyszał głos Ereca, który nakazywał mu być silnym. Nieustraszonym. Zachować spokój ducha. Zmusił się więc, by stawić czoło bestii.

Podniósł swój miecz wysoko i zaatakował, wbijając go między żebra potwora, celując w jego serce. Bestia zawyła z bólu. Jej krew ściekała Thorowi po ręce, ale tym mocniej naparł na miecz, wbijając go aż po rękojeść.

Ku zaskoczeniu Thora cios nie był zabójczy. Potwór tymczasem zamachnął się i rąbnął Thora tak silnie, że aż trzasnęły mu żebra. Chłopiec przeleciał przez polanę, uderzył w drzewo i upadł na ziemię.

Oszołomiony i zdezorientowany, podniósł wzrok; w głowie kręciło mu się i aż huczało z bólu. Bestia sięgnęła do tkwiącego w niej miecza i wyciągnęła go sobie z trzewi. W jej łapach wyglądał niepozornie jak wykałaczka. Stwór zamachnął się i wyrzucił miecz, który przeleciał między drzewami, ścinając gałęzie, i zniknął w leśnej gęstwinie.

Bestia obróciła się ku Thorowi i ruszyła na niego.

Elden stał tam, gdzie poprzednio, nadal skamieniały z przerażenia. Kiedy jednak potwór rzucił się na Thora, Elden nagle włączył się do walki. Zaszedł bestię od tyłu i wskoczył jej na grzbiet, co spowolniło ją na tyle, że Thor zdołał tymczasem podnieść się do siadu. Rozwścieczony stwór dosięgnął rękami Eldena i zrzucił go z siebie. Chłopiec przeleciał przez polanę, uderzył w drzewo i osunął się na ziemię.

Dysząc ciężko i krwawiąc, bestia znów utkwiła ślepia w Thorze. Warcząc przeciągle, zaczęła zbliżać się do niego, coraz bardziej rozwierając paszczę.

Thor był w tarapatach. Jego miecz przepadł i nic już nie dzieliło go od potwora. Zwierz rzucił się na niego, ale chłopiec w ostatniej chwili uskoczył w bok. Potwór rąbnął w drzewo, pod którym chwilę wcześniej stał Thor, z taką siłą, że wyrwał je z korzeniami.

Stwór uniósł nogę, aby zmiażdżyć chłopcu głowę, lecz ten znowu przetoczył się w bok. Stopa stwora grzmotnęła tylko w ziemię, pozostawiając w niej głęboki ślad.

Thor zerwał się na równe nogi, włożył kamień w procę i cisnął nim z całej siły. Trafił bestię dokładnie między oczy, najmocniejszym rzutem w swoim życiu, i aż zatoczyła się wstecz. Był niemal pewien, że ją zabił. Ale, znów ku jego zaskoczeniu, nie powstrzymało to jej.

Chłopiec próbował ze wszystkich sił przywołać swą moc – czymkolwiek by nie była. Jednym susem skoczył na potwora, wpadł na niego, by swą nadludzką siłą powalić go i przycisnąć do ziemi.

Ze wstrząsem zorientował się, że tym razem jego moc nie działa. Nadal był niczym więcej niż zwyczajnym chłopcem, słabeuszem w porównaniu z wielkością i siłą tej bestii. Ta tylko sięgnęła w dół, chwyciła go w pasie i dźwignęła wysoko nad głowę; mógł jedynie bezradnie szamotać się w powietrzu. Chwilę potem bestia cisnęła nim w powietrze. Thor kolejny raz przeleciał przez polanę i walnął w drzewo.

Leżał ogłuszony uderzeniem, z głową pękającą z bólu i połamanymi żebrami. Bestia ruszyła ku niemu pędem. Thor poczuł, że zbliża się jego koniec. Stwór ponownie uniósł umięśnioną, czerwoną nogę, aby zmiażdżyć głowę chłopca. Thor wstrzymał oddech, czekając na śmierć.

Wtem, jakimś cudem, stwór zamarł w pół ruchu. Thor zamrugał, nie rozumiejąc, co się dzieje.

Bestia uniosła ręce i złapała się za gardło, przebite na wylot strzałą. Chwilę potem stworzenie zwaliło się na ziemię i zdechło.

W pole widzenia Thora wbiegł Erec, a za nim Reece i O’Connor. Po chwili Erec stał nad chłopcem i pytał, czy nic mu nie jest. Thor chciał ze wszystkich sił odpowiedzieć, ale nie mógł wykrztusić ani słowa. Oczy mu się zamknęły, a cały świat rozpłynął się w czerń.

ROZDZIAŁ OSIEMNASTY

Thor otworzył oczy powoli, bo kręciło mu się w głowie, i spróbował się zorientować, gdzie właściwie jest. Leżał na jakimś sienniku i przez chwilę myślał, że jest z powrotem w koszarowym baraku. Uniósł się na łokciu, zachowując czujność, i poszukał wzrokiem pozostałych.

Był jednak gdzie indziej. Wyglądało na to, że leży w bogato zdobionej kamiennej izbie. Jakby w komnacie zamku. Królewskiego zamku.

Zanim zdążył wszystko zrozumieć, wielkie dębowe drzwi otwarły się i do komnaty wmaszerował Reece. Z oddali dobiegał przytłumiony gwar ludzi.

– Nareszcie ktoś tu ożył – ogłosił z uśmiechem Reece, podbiegł do Thora, złapał go za rękę i jednym pociągnięciem postawił go na nogi.

Thor uniósł rękę do skroni, próbując powstrzymać powracający ból głowy.

– No dalej, chodź, wszyscy na ciebie czekają – ponaglał go Reece, szarpiąc jednocześnie za ramię.

– Jedną chwilę, błagam – odparł Thor, próbując zebrać myśli. – Gdzie ja jestem? Co się stało?

– Jesteśmy z powrotem w Królewskim Dworze. Ciebie zaś za chwilę obwołamy bohaterem dnia! – zawołał wesoło Reece, gdy już obaj ruszyli do drzwi wiodących na korytarz.

– Bohaterem? O czym ty mówisz? I... jak ja się tu znalazłem? – zapytał Thor, próbując sobie coś przypomnieć.

– Po tym, jak tamta bestia cię powaliła, dość długo leżałeś nieprzytomny. Musieliśmy przenieść cię przez most. Dramatycznie to wyglądało. Nie tak sobie wyobrażałem twój powrót na tę stronę Kanionu! – dodał ze śmiechem.

Idąc korytarzami zamku Thor widział, że najróżniejsi ludzie – kobiety, mężczyźni, giermkowie, strażnicy i rycerze – patrzą na niego z radością, jakby w końcu doczekali się jego przebudzenia. W ich oczach dostrzegał też, po raz pierwszy, odkąd się tu pojawił, coś nowego: szacunek. Wcześniej w wielu spojrzeniach widział lekceważenie; teraz wszyscy spoglądali na niego, jakby był jednym z nich.

– Co się właściwie stało? – zapytał, próbując sobie przypomnieć.

– Zupełnie nic nie pamiętasz? – spytał Reece.

Thor skupił się.

– Pamiętam, że pobiegłem do lasu. Że walczyłem z bestią. A potem... nic, pustka.

– Ocaliłeś Eldenowi życie – powiedział Reece. – Pobiegłeś do lasu, sam, nie bałeś się. Swoją drogą nie wiem, dlaczego w ogóle zawracałeś sobie głowę, żeby ratować tego zarozumialca. Ale to zrobiłeś. Król jest z ciebie bardzo, bardzo rad. Nie żeby dbał o Eldena. Za to bardzo dba o męstwo. I uwielbia świętować. Ceni takie historie i lubi nadawać im rozgłos, bo stają się inspiracją dla innych i dobrze świadczą o królu i Legionie. Dlatego chce uczcić to wydarzenie, a ty znalazłeś się tu, bo chce cię wynagrodzić.

– Wynagrodzić? – spytał Thor w osłupieniu. – Przecież nic takiego nie zrobiłem!

– Uratowałeś Eldena.

– To był tylko odruch. Zrobiłem coś naturalnego.

– I właśnie za to król chce cię wynagrodzić.

Thor poczuł się skrępowany. Nie uważał, by swoim zachowaniem zasłużył na jakąś nagrodę. Bądź co bądź już by nie żył, gdyby nie Erec. Na myśl o nim ponownie poczuł, że ma wobec rycerza dług wdzięczności. Miał nadzieję, że kiedyś będzie mógł mu się zrewanżować.

– Ale co z naszą wachtą, patrolem? – spytał. – Nie dokończyliśmy go przecież.

Reece w uspokajającym geście położył mu rękę na ramieniu.

– Przyjacielu, ocaliłeś komuś życie. Innemu legioniście. To o wiele ważniejsze niż nasz patrol. – Reece roześmiał się. – A ktoś mi mówił, że pierwszy patrol będzie nudny! – dodał.

Na końcu któregoś z kolejnych korytarzy dwóch strażników otworzyło im drzwi i nim Thor zdążył mrugnąć, znaleźli się w jakiejś królewskiej sali. Chyba ze stu rycerzy stało zebranych w pomieszczeniu o wysokim, katedralnym sklepieniu; w oknach błyszczały witraże, a wszędzie na ścianach, niczym wojenne trofea, wisiały zbroje i najrozmaitsza broń. Sala Zbrojowa. To w tym miejscu spotykali się wszyscy najznamienitsi wojownicy, wszyscy Srebrni. Serce Thora przyspieszyło na widok ścian tak obficie obwieszonych słynnym orężem i zbrojami dzielnych, legendarnych rycerzy. Słyszał wiele opowieści o tej sali i marzył o tym, by móc ją kiedyś obejrzeć. Na ogół nie wpuszczano tu giermków – nikogo poza Srebrnymi.

Najdziwniejsze było to, że gdy weszli z Reece’em do sali, wszyscy rycerze odwrócili się jak jeden mąż i utkwili spojrzenia nie w kim innym, jak w nim – w Thorze. A spojrzenia te były pełne podziwu. Thor nigdy jeszcze nie widział tylu rycerzy w jednym pomieszczeniu ani nie czuł tak zbiorowego uznania. Miał wrażenie, że mu się to śni... zwłaszcza, że jeszcze przed chwilą przecież spał jak kamień.

Reece nie mógł nie zauważyć osłupienia na twarzy Thora.

– Najlepsi rycerze Srebrnych zgromadzili się tu na twoją cześć.

Thor poczuł równocześnie dumę i niedowierzanie. – Na moją cześć? Przecież nic takiego nie zrobiłem!

– Nieprawda – dobiegł go czyjś głos.

Thor odwrócił się i poczuł ciężką dłoń na swym ramieniu. Przed nim stał Erec i uśmiechał się do niego serdecznie.

– Wykazałeś się męstwem, honorem i odwagą wykraczającymi ponad to, czego od ciebie oczekiwano. Ratowałeś jednego ze swych towarzyszy z poświęceniem niemalże swojego życia. Takie cnoty kształtujemy w Legionie, tego też spodziewamy się po Srebrnych.

– Ale to wy ocaliliście mi życie – powiedział Thor do Ereca. – Gdyby nie wy, ta bestia rozszarpałaby mnie na śmierć. Nie wiem, jak wam dziękować.

Erec uśmiechnął się do niego.

– Już to uczyniłeś – odparł.– Nie pamiętasz pojedynku w szrankach? Wierzę, że jesteśmy kwita.

Thor pomaszerował przejściem w kierunku tronu króla MacGilla, który znajdował się na końcu sali. Po jednej jego stronie szedł Reece, a po drugiej Erec. Czuł na sobie spojrzenie setek oczu. Nadal zdawało mu się, że to sen.

Królowi towarzyszyli skupieni wokół tronu doradcy, łącznie z jego najstarszym synem Kendrickiem. Thor szedł ku nim przepełniony dumą. Nie mógł się nadziwić, że król obdarowuje go kolejną audiencją – i że tylu ważnych ludzi jest tego świadkami.

Dotarli w końcu do tronu. Król MacGill powstał, a wśród zebranych zapanowała cisza. Wyniosłe spojrzenie króla stopniał, obracając się w szeroki uśmiech; władca zrobił trzy kroki w stronę chopca i ku jego zdumieniu porwał go w objęcia.

Sala zagrzmiała od wiwatów.

MacGill rozluźnił uścisk, ale chwycił Thora mocno w ramiona i uśmiechnął się do niego ponownie.

– Dobrze przysłużyłeś się Legionowi – powiedział.

Podczaszy podał królowi kielich. MacGill wzniósł go wysoko i zawołał głośno:

– ZA ODWAGĘ!

– ZA ODWAGĘ! – zawtórowały mu setki zgromadzonych wojowników. Na sali zapanował gwar podekscytowania, który po chwili ponownie ucichł.

– Na cześć swoich czynów – zagrzmiał król – przyjmij dzisiaj ode mnie wyjątkowy dar.

Na dany przez niego znak podszedł doń sługa z długą czarną rękawicą na ręku; siedział na niej przepiękny sokół. Ptak obrócił głowę i spojrzał na Thora, jakby go już znał. Chłopcu zaparło dech: był to dokładnie ten ptak, którego widział we śnie i po przebudzeniu nad Kanionem; miał srebrzyste upierzenie i czarną pręgę biegnącą między oczami.

– Sokół to symbol naszego królestwa i godło królewskiego rodu – zagrzmiał król. – To ptak drapieżny, symbol dumy i honoru, ale także sprawności i przebiegłości. Jest lojalny, ale i dziki, i wzbija się wysoko ponad wszystkie stworzenia. Jest też zwierzęciem świętym. Mawia się, że ten, kto posiada sokoła, jest również jego własnością. Będzie prowadził cię po wszystkich twych ścieżkach. Będzie cię opuszczał, ale zawsze do ciebie powróci. Oto jest twój.

Sokolnik zbliżył się do Thora, nałożył mu ciężką rękawicę krytą kolczugą i posadził na niej ptaka. Trzymając sokoła, Thor czuł radosne napięcie i aż bał się poruszyć. Zdumiał go ciężar sokoła; ledwo mógł ustać, kiedy ptak wiercił mu się na ręku. Czuł wbite w rękawicę szpony, a właściwie, dzięki grubości rękawicy, tylko ich nacisk. Sokół obrócił głowę, spojrzał na Thora i wydał z siebie przeciągły krzyk. Thor czuł na sobie to spojrzenie, czuł też jakąś mistyczną więź, która właśnie połączyła go z sokołem. Zrozumiał w tym momencie, że ptak pozostanie z nim do końca życia.

– A jakie nadasz mu imię? – spytał król w przedłużającej się ciszy.

Thor zaczął się zastanawiać, ale był zbyt oszołomiony. Myślał pospiesznie, przywołując w pamięci imiona najsłynniejszych wojowników królestwa. Obrócił się i rozejrzał po ścianach; wisiały tam tablice z nazwami miejsc słynnych bitew, a także innych miejsc królestwa Kręgu. Wzrok Thora spoczął na nazwie pewnego szczególnego miejsca, w którym co prawda nigdy nie był, ale o którym słyszał, że jest mistyczne i pełne mocy. Ta nazwa brzmiała odpowiednio.

– Nazwę go Estofeles! – zawołał.

– Estofeles! – podchwycili zgromadzeni z aprobatą, niczym życzliwe echo. Sokół też krzyknął jakby w odpowiedzi.

Nagle Estofeles zatrzepotał skrzydłami, wzbił się wysoko, aż po szczyt katedralnego stropu, i wyleciał przez otwarte okno. Zadarłszy głowę, Thor zapatrzył się za nim.

– Nie martw się – odezwał się sokolnik. – Zawsze do ciebie wróci.

Thor odwrócił się i spojrzał na króla. Nigdy w życiu nie otrzymał od nikogo podarunku, tym bardziej tak wartościowego. Nie wiedział, co powiedzieć, jak dziękować. Czuł się do głębi poruszony.

– Wasza Wysokość – powiedział, schyliwszy głowę. – Nie wiem, jak wam dziękować.

– Już to zrobiłeś – odparł MacGill.

Zebrani wznieśli radosny okrzyk i resztki napięcia gdzieś się rozproszyły. Rycerze zaczęli z ożywieniem rozmawiać między sobą. Tak wielu z nich podeszło do Thora, że ten nie wiedział, w którą stronę się obrócić.

– Oto Algod ze Wschodniej Prowincji – powiedział Reece, przedstawiając mu jednego z rycerzy.

– To Kamer z Nizinnych Bagnisk... A to Bazykold z Fortów Północy...

Wkrótce Thor przestał odróżniać imiona i nazwy. Był oszołomiony i nie mógł się nadziwić, że wszyscy ci rycerze sami chcą go poznać. Nigdy jeszcze nie spotkał się z taką falą uznania i szacunku i nie spodziewał się, by taki dzień miał się kiedykolwiek powtórzyć. Po raz pierwszy w życiu Thor miał poczucie własnej wartości.

Ale nie przestawał myśleć o Estofelesie.

Kiedy tak się obracał to tu, to tam, wciąż poznając kogoś nowego, czyjeś nowe imię, które i tak zaraz mu ulatywało, do sali wpadł posłaniec i prześliznął się między rycerzami. Trzymał niewielki zwitek różowego pergaminu, który wręczył Thorowi.

Thor rozwinął go i odczytał słowa nakreślone pięknym, delikatnym pismem:

Czekam na tylnym dziedzińcu. Za bramą.

Thora zaintrygował subtelny zapach unoszący się z pergaminu. Od kogo mógł być ten liścik? Nie widział żadnego podpisu.

Reece zajrzał mu przez ramię, przeczytał wiadomość i zaśmiał się pogodnie.

– Zdaje się, że przypadłeś do gustu mojej siostrze – powiedział z uśmiechem. – Na twoim miejscu już bym do niej poszedł. Nie cierpi, gdy ktoś każe jej czekać.

Thor poczuł, że pąsowieje.

– Na tylny dziedziniec idzie się przez tylne bramy. Spiesz się. Znana jest z tego, że szybko zmienia zdanie. – Reece patrzył na Thora, nie przestając się uśmiechać. – A nie da się ukryć, z przyjemnością powitałbym cię w rodzinie.

ROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTY

Thor próbował kierować się do wyjścia z zamku według wskazówek Reece’a, ale nie było to łatwe. Zbyt wiele tu było ukrytych tylnych drzwi i długich korytarzy, które zdawały się prowadzić tylko do innych korytarzy.

Ponownie przypominając sobie wskazówki, zbiegł po jeszcze jednych krótkich schodach, skręcił w jeszcze jeden korytarz i w końcu stanął przed niewielkimi łukowatymi drzwiami z czerwoną klamką, o których wspominał Reece. Otworzył je jednym pchnięciem.

Wybiegł na zewnątrz. Ostre światło letniego dnia raziło go w oczy. Dobrze było być na dworze, wydostać się z dusznego zamku, oddychać świeżym powietrzem i czuć na twarzy ciepło słonecznych promieni. Zmrużył oczy, próbując przyzwyczaić się do jaskrawego światła, po czym rozejrzał się dookoła. Przed nim, jak okiem sięgnąć, rozpościerały się królewskie ogrody. Idealnie przycięty żywopłot, uformowany w różnorodne kształty, tworzył starannie rozplanowane rzędy, między którymi wiły się ścieżki i przejścia. Były tam fontanny, niespotykane drzewa, sady pachnące wczesnymi owocami lata i pola różnobarwnych kwiatów w niezwykłych kształtach i rozmiarach. Ten widok zaparł mu dech w piersiach; Thor poczuł się, jakby wniknął w jakieś malowidło.

Rozglądał się z mocno bijącym sercem, szukając choćby śladu Gwendolyn. Tylny dziedziniec był jednak pusty. Thor domyślał się, że służył do prywatnego użytku rodzinie królewskiej, jako że odgradzały go od reszty poddanych wysokie kamienne mury. Mimo to, choć zaglądał wszędzie, nie mógł znaleźć Gwen.

Zaczął się zastanawiać, czy aby ten liścik od niej to nie jakiś psikus. Pewnie tak właśnie było. Pewnie tylko stroiła sobie z niego żarty jak z wiejskiego kmiotka, bawiąc się jego kosztem. Bądź co bądź, jakim cudem ktoś na jej poziomie miałby się nim zainteresować?

Opuścił wzrok i jeszcze raz przeczytał jej liścik, po czym zwinął go ze wstydem. Ktoś się z niego natrząsał. Jaki z niego głupiec... Po co liczył na tak wiele? Tym bardziej go teraz bolało.

Zawrócił i ruszył z powrotem do drzwi wejściowych. Ze spuszczoną głową chwycił klamkę, kiedy usłyszał dźwięczny głos.

– Dokąd to się wybierasz? – Jakby usłyszał ptasi śpiew.

Thor pomyślał, że chyba się przesłyszał. Obrócił się błyskawicznie, szukując jej wzrokiem, i oto była: siedziała w cieniu pod murem zamku i uśmiechała się do niego. W swoich królewskich szatach – białej satynowej sukni z różowymi wykończeniami – wyglądała nawet piękniej niż ją zapamiętał.

To była ona. Gwendolyn. Dziewczyna, o której śnił od czasu, kiedy pierwszy raz zobaczył jej błękitne oczy o wykroju migdałów, długie rudawe włosy i ten uśmiech, który tak rozweselał mu serce. Na głowie miała rozłożysty biało–różowy kapelusz, który chronił jej twarz przed słońcem, a spod niego zerkały jej błyszczące oczy. Przez chwilę miał ochotę obejrzeć się, czy nikt za nim nie stoi, czy to na pewno on jest adresatem jej spojrzeń.

– Ee – zaczął. – Sam nie wiem... Chciałem... ee... wrócić do zamku

Ponownie zdał sobie sprawę, jak jej obecność wytrąca go z równowagi, jak ciężko mu zebrać myśli i je wypowiedzieć.

Roześmiała się – najpiękniejszym śmiechem, jakim Thor kiedykolwiek słyszał.

– Dlaczego miałbyś to robić? – spytała wesoło. – Przecież dopiero co tu wyszedłeś.

Tracił głowę, a głos ugrzązł mu w gardle.

– Ja... ee... nie mogłem cię znaleźć – odparł zażenowany.

Roześmiała się, ponownie.

– No tak, ale przecież jestem tutaj. Nie podejdziesz się przywitać?

Wyciąnęła do niego dłoń. Thor pospieszył ku niej, chwycił ją za rękę i aż go przeszył jej dotyk; dłoń miała tak miękką, gładką, kruchą i idealnie pasującą do jego dłoni. Gwen podniosła na niego wzrok i pozwoliła, by ich ręce przez chwilę się stykały; dopiero potem z wolna wstała. Thora tak zachwycił dotyk jej palców, że zapragnął, by już nigdy ich nie cofnęła. [90 min]

Gwen jednak cofnęła rękę, ale po to tylko, żeby wziąć go pod ramię. Ruszyła, wiodąc go krętymi ścieżkami. Przeszli wąską brukowaną alejką i wkrótce zanurzyli się w labirynt z żywopłotów, który chronił ich przed widokiem z zewnątrz.

Thor czuł się nieswojo. Był przecież pospolicie urodzony. Może jeszcze napyta sobie biedy przez spacer z królewną? Poczuł, że na czoło wystąpiła mu mgiełka potu, i nie wiedział, czy to za sprawą upału, czy też dotyku Gwen.

Nie był też pewien, co mówić.

– Wywołałeś tu spore poruszenie, prawda? – spytała Gwen z uśmiechem. Thor był jej wdzięczny, że przerwała krępującą ciszę.

Wzruszył ramionami.

– Przepraszam. Nie chciałem.

Roześmiała się ponownie.

– A dlaczego miałbyś nie chcieć? Czy wywołać poruszenie to coś złego?

Thor był w kropce. Nie bardzo wiedział, co ma odpowiedzieć. Zdawało mu się, że ciągle mówi nie to, co trzeba.

– W każdym razie tak tu duszno i nudno – powiedziała. – Miło jest mieć w zamku kogoś nowego. Mój ojciec chyba naprawdę cię polubił. Mój brat też.

– Ee... dziękuję – odpowiedział Thor.

Miał ochotę kopnąć się w kostkę albo zapaść pod ziemię. Powinien powiedzieć coś jeszcze, i nawet chciał. Nie wiedział tylko co.

– Czy... – zaczął, próbując dobrać właściwe słowa – podoba ci się tu?

Odchyliła się i roześmiała.

– Czy mi się tu podoba? – spytała. – No, oby tak. W końcu tu mieszkam!

I znów się zaśmiała, a Thor poczuł, że się czerwieni. Nic a nic mu w tej rozmowie nie wychodziło. Ale w swojej wiosce wychowywał się z dala od dziewcząt, nigdy nawet nie miał dziewczyny, więc zwyczajnie nie wiedział, o czym z nią rozmawiać. O co miał ją pytać? Skąd pochodzi? To już przecież wiedział. Zaczął się zastanawiać, po co w ogóle zawraca sobie nim głowę; może tylko dla rozrywki?

– Dlaczego mnie lubisz? – zapytał.

Spojrzała na niego i wydała dziwny dźwięk.

– Ale z ciebie zarozumialec – zachichotała. – Kto twierdzi, że cię lubię? – spytała z wielkim uśmiechem. Najwyraźniej bawiło ją wszystko, co mówił.

Thor poczuł, że tylko sam pogarsza sprawę.

– Przepraszam. Nie tak to chciałem powiedzieć. Zastanawiałem się tylko. To znaczy... ee.. Wiem, że ci się nie podobam.

Roześmiała się jeszcze głośniej.

– Zabawny jesteś, trzeba ci to przyznać. Rozumiem, że nigdy nie miałeś dziewczyny, prawda?

Thor spuścił wzrok i pokręcił głową, zawstydzony.

– I pewnie nie masz też żadnych sióstr? – naciskała.

Ponownie pokręcił głową.

– Mam trzech braci – wydukał. Wreszcie udało mu się powiedzieć coś normalnie.

– O? A gdzie teraz są? Zostali w wiosce?

Znów zaprzeczył:

– Nie, są tutaj, w Legionie, razem ze mną.

– Pewnie dzięki temu jest ci łatwiej.

Thor ponownie pokręcił głową.

– Nie. Oni mnie nie lubią. Woleliby, żeby mnie tu nie było.

Uśmiech po raz pierwszy znikł jej z twarzy.

– Ale dlaczego? – spytała przerażona. – Twoi rodzeni bracia?

Thor wzruszył ramionami.

– Sam chciałbym wiedzieć.

Szli przez jakąś chwilę w milczeniu. Thor zląkł się, że właśnie popsuł nastrój, i dodał:

– Ale niech cię to nie martwi. Mnie to nie przeszkadza. Zawsze tak było. W zasadzie dopiero tutaj poznałem prawdziwych przyjaciół. Najlepszych ze wszystkich.

– Mojego brata, Reece’a? – spytała.

Thor pokiwał głową.

– Reece to dobry chłopak – powiedziała. – Pod pewnymi względami to mój ulubiony brat. Bo mam ich czterech. Trzech rodzonych i jednego przyrodniego. Ten najstarszy jest synem ojca zrodzonym z innej kobiety. Znasz go już? Kendricka?

Thor przytaknął.

– Wiele mu zawdzięczam. To dzięki niemu znalazło się dla mnie miejsce w Legionie. Jest wspaniałym człowiekiem.

– To prawda. Jednym z najwspanialszych w całym królestwie. Kocham go jak prawdziwego brata. Reece’a kocham tak samo. Pozostała dwójka... No cóż... Sam wiesz, jak to bywa w rodzinie. Nie wszyscy za sobą nawzajem przepadają. Czasem się zastanawiam, jak to możliwe, że mamy tych samych rodziców.

Teraz Thor się zaciekawił. Zapragnął dowiedzieć się więcej o jej braciach – kim byli, jakie łączyły ich z nią więzy, dlaczego oddalili się od siebie. Zapytałby ją, ale nie chciał być wścibski, a Gwen nie wyglądała na skorą do rozmowy o nich. Wydawała się tak beztroska, jakby skupiała się tylko na sprawach wesołych i radosnych.

Kiedy wyszli z labiryntu, ich oczom ukazał się kolejny ogród. Trawa była w nim idealnie przycięta i ukształtowana w ogromną planszę do gry, która rozciągała się na co najmniej pięćdziesiąt stóp w każdą stronę. Stały na niej w różnych miejscach wielkie drewniane figury, większe od Thora.

Gwen aż krzyknęła z zachwytu.

– Zagramy? – spytała.

– A co to takiego? – odparł.

Spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami.

– Nigdy nie grałeś w stojaki? – zapytała.

Thor pokręcił głową, speszony; nigdy nie czuł się bardziej jak wiejski prostak.

– To najwspanialsza z gier! – krzyknęła.

Chwyciła go za obie ręce i pociągnęła na planszę w podskokach tak radosnych, że nie mógł powstrzymać uśmiechu. Ani ta wielka plansza, ani to piękne miejsce, nie wywoływało w nim takich emocji, jak dotyk jej dłoni; jak poczucie, że jest potrzebny. Ona chciała, żeby z nią szedł. Chciała poświęcać mu swój czas. Dlaczego ktoś miałby się nim przejmować? Zwłaszcza ktoś taki jak ona? Znowu miał wrażenie, że to mu się tylko śni.

– Stań, o tam – powiedziała. – Za tą figurą. Musisz ją przestawić i masz na to tylko kilka chwil.

– Jak to przestawić? – nie rozumiał Thor.

– W jakimś kierunku, szybko! – krzyknęła.

Thor podniósł potężny drewniany kloc i zdziwiło go, jak niewiele waży. Przeniósł go kilka kroków dalej i upuścił na innym kwadracie.

Gwen bez wahania popchnęła jedną ze swoich figur, która wylądowała na figurze Thora i przewróciła ją na ziemię. Dziewczyna krzyknęła z uciechy.

– Twój ruch był kiepski! – powiedziała. – Wszedłeś mi prosto w drogę! Przegrałeś!

Chłopiec spojrzał ze zdziwieniem na obie leżące na ziemi figury. Nic z tej gry nie rozumiał.

Gwen roześmiała się, chwyciła go pod ramię i poprowadziła dalej.

– Nie martw się. Nauczę cię kiedyś – powiedziała.

Serce mu załomotało. Powiedziała, że go nauczy. Chciała spotkać się z nim ponownie. Spędzić z nim więcej czasu. A może się przesłyszał?

– Powiedz mi, jak ci się tu podoba? – zapytała, prowadząc go do kolejnych labiryntów. Ten, do którego właśnie się zbliżali, był ozdobiony kwiatami wysokimi na osiem stóp; kwiaty tryskały feerią barw, a nad nimi zawisały w powietrzu jakieś niezwykłe owady.

– To najpiękniejsze miejsce, jakie w życiu widziałem – odparł szczerze Thor.

– A dlaczego chcesz należeć do Legionu?

– O niczym innym nigdy tak nie marzyłem – odpowiedział.

– Ale czemu? – spytała. – Dlatego, że chcesz służyć mojemu ojcu?

Thor pomyślał przez chwilę. Jeśli taki był powód, to chyba nigdy nie wypowiedział go na głos.

– Tak – odparł. – Jemu i Kręgowi.

– A co z twoim życiem? – spytała. – Nie chcesz założyć rodziny? Mieć żony? Ziemi? – Zatrzymała się i spojrzała na niego.

Wprawiła go w zakłopotanie. Nigdy jeszcze nie zastanawiał się nad takimi sprawami i znów nie wiedział, co ma odpowiedzieć. Wpatrywała się w niego tak bardzo błyszczącymi oczami.

– Hm... Ja... sam nie wiem. Nigdy o tym nie myślałem.

– A co powiedziałaby na to twoja matka? – spytała żartobliwie.

Uśmiech Thora przygasł.

– Nie mam matki.

Teraz i ona spoważniała.

– Co się z nią stało? – spytała.

Thor chciał jej o wszystkim powiedzieć. Pierwszy raz w życiu – nie licząc spotkania z Argonem – opowiedziałby komuś o swojej matce. A co najdziwniejsze, chciał tego. Rozpaczliwie pragnął otworzyć się przed Gwen, tą bądź co bądź obcą dziewczyną, i nie kryć przed nią swoich najgłębszych uczuć.

Ale kiedy otworzył usta, przerwał mu czyjś surowy głos.

– Gwendolyn! – wrzasnął ktoś.

Obydwoje odwrócili się i zobaczyli matkę Gwen. Królowa, w swoim najpiękniejszym stroju i w towarzystwie osobistych służek, maszerowała wprost w kierunku córki, a z twarzy biła jej wściekłość.

Królowa podeszła do Gwen, złapała ją brutalnie za ramię i szarpnięciem oddzieliła od Thora.

– Natychmiast wracaj do środka. Co ci mówiłam? Masz już nigdy więcej z nim nie rozmawiać. Rozumiesz mnie?

Twarz Gwen spurpurowiała, a potem jej rysy wykrzywiły gniew i duma.

– Puść mnie! – krzyknęła do matki. Na nic się to nie zdało; królowa odciągała ją coraz dalej, a obydwie zdążył już otoczyć krąg służek. – Powiedziałam, puść mnie! – krzyknęła Gwen raz jeszcze. Rzuciła Thorowi spojrzenie rozpaczliwe, smutne i błagalne zarazem.

Thor wiedział, co czuje Gwen, sam bowiem czuł to samo. Chciał coś do niej zawołać, ale nie mógł, serce mu tylko pękało, gdy widział, jak matka ciągnie ją z powrotem do zamku. Było tak, jakby ktoś jednym zamaszystym ruchem pozbawił go przyszłości.

Stał niby wrośnięty w ziemię jeszcze długo po tym, jak dziewczyna znikła mu z oczu. Patrząc w ślad za nią, długo nie mógł złapać tchu. Nie chciał odchodzić, nie chciał o tym wszystkim zapomnieć.

Przede wszystkim nie chciał dopuścić do siebie lęku, że może już nigdy się z nią nie spotka.

*

Thor wracał do zamku powoli, prawie świata nie widząc, nadal półprzytomny po swoim spotkaniu z Gwen. Jego umysłem zawładnęły myśli o niej; wciąż widział przed sobą jej twarz. Gwen była cudowna. Była najpiękniejszą, najsłodszą, najżyczliwszą, najdelikatniejszą, najbardziej pełną miłości i radości osobą, jaką kiedykolwiek poznał. Musiał się z nią ponownie zobaczyć. Pod jej nieobecność czuł autentyczny ból. Nie rozumiał swoich uczuć do niej i to go przerażało; zarazem jednak wiedział, choć ledwo ją znał, że nie potrafi bez niej żyć.

Jednocześnie stanęła mu przed oczami królowa, ciągnąca Gwen z sobą do zamku, i poczuł ogromny ciężar na myśl o tym, jak potężne moce sprzysięgły się przeciw nim; moce, które z jakiegoś powodu chciały przeszkodzić im w byciu razem.

Kiedy tak roztrząsał to wszystko i próbował się z tym uporać, nagle poczuł, że ktoś go zatrzymuje ręką wymierzoną w jego pierś.

Podniósł oczy i zobaczył przed sobą marszczącego się gniewnie chłopca starszego może o parę lat; był wysoki, szczupły i ubrany w najdroższe jedwabie, jakie Thor kiedykolwiek widział, w królewskich odcieniach purpury, zieleni i szkarłatu, zaś głowę zdobił mu wyszukany kapelusz z piórkiem. Wyglądał wykwintnie jak rozpuszczone, wychowane w zbytku dziecko; miał miękkie dłonie i wysoko uniesione brwi, spod których rzucał Thorowi spojrzenie pełne pogardy.

– Zwą mnie Alton – zaczął. – Jestem synem lorda Altona, pierwszego kuzyna naszego króla. Nasz ród nosi tytuł lordów królestwa już od siedmiu stuleci, co uprawnia mnie do tytułu księcia. Ty natomiast pochodzisz z pospólstwa – powiedział to słowo, jakby je wypluwał. – Królewski dwór to miejsce dla wysoko urodzonych. Dla ludzi o pewnej pozycji. Nie dla takich jak ty.

Thor stał bez ruchu. Nie miał pojęcia ani kim ten chłopiec jest, ani czym go do siebie zraził.

– Czego ode mnie chcesz? – spytał.

Alton zachichotał szyderczo.

– Oczywiście, nawet nie wiesz. Pewnie nic nie wiesz, tak? Jak śmiałeś wtargnąć tutaj i udawać, że jesteś jednym z nas? – fuknął.

– Niczego nie udaję – odparł Thor.

– Cóż, nieważne, jaka fala cię tu przyniosła. Chcę cię tylko ostrzec, zanim wbijesz sobie do głowy jeszcze więcej bajek, że Gwendolyn jest moja.

Thor spojrzał na niego zaskoczony. Jego? Nie bardzo wiedział, co ma na to rzec.

– Nasze małżeństwo zostało zaplanowane już przy naszych narodzinach – ciągnął Alton. – Jesteśmy w tym samym wieku i podobnej pozycji. Niektóre przygotowania już trwają. Nie waż się myśleć nawet przez chwilę, że stanie się inaczej.

Thor poczuł, jakby odjęło mu oddech; nie miał nawet siły odpowiedzieć.

Alton podszedł o krok bliżej i spojrzał na niego z góry.

– To zrozumiałe – powiedział łagodnie – że pozwalam Gwen na przelotne flirty. Zdarzają się jej często. Od czasu do czasu przejmie się losem jakiegoś prostaka, bywa, że służącego. Pozwala, aby dostarczali jej rozrywki, aby ją zabawiali. Przyszło ci może do głowy, że jest w tym coś więcej. Ale dla Gwen nie ma w tym nic więcej. Jesteś jedynie kolejną znajomością, zabawką, które kolekcjonuje niczym lalki. Nic dla niej nie znaczą. Poekscytuje się nowym przybyszem i po jednym, dwóch dniach znudzi się nim. Szybko o tobie zapomni. Tak naprawdę jesteś dla niej nikim. A mnie przed końcem roku połączy z nią węzeł małżeński. Już na zawsze. – Tu otworzył szeroko oczy, jakby chciał efektownie podkreślić swoją determinację.

Thor poczuł, że serce mu pęka. Czy to prawda? Czy on rzeczywiście nic nie znaczy dla Gwen? Miał mętlik w głowie; nie wiedział już, w co ma wierzyć. Gwen wydawała mu się taka szczera. Ale może zbyt łatwo i pochopnie wyciągał wnioski?

– Kłamiesz – odpowiedział w końcu.

Alton wykrzywił twarz w szyderczym uśmiechu, po czym wzniósł wypielęgnowany palec i stuknął nim Thora w pierś.

– Jeśli jeszcze raz zobaczę cię w jej pobliżu, wezwę królewską straż. Wsadzą cię do więzienia.

– Za co? – spytał Thor.

– Nie potrzebuję powodu. Mam pozycję i władzę. Wymyślę coś, a wszyscy mi uwierzą. Zanim skończę cię oczerniać, połowa królestwa będzie przekonana, że jesteś przestępcą.

Alton uśmiechnął się, zadowolony z siebie, a Thorowi zrobiło się niedobrze.

– Nie masz krzty honoru – powiedział, nie dowierzając, że ktoś może być aż tak pozbawiony przyzwoitości.

Alton wybuchnął przenikliwym śmiechem.

– Nigdy go nie miałem – powiedział. – Honor to cnota głupców. Mam za to wszystko, czego chcę. Zostaw sobie swój honor; ja wolę Gwendolyn.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY

Thor wyszedł wraz z Reece’em z Królewskiego Dworu przez bramę zwieńczoną łukiem na wiejską drogę wiodącą do koszar Legionu. Na ich widok strażnicy stanęli na baczność, a Thor poczuł się dużo mniej obcy. Wrócił myślami do chwili sprzed kilku dni, kiedy podobni strażnicy zagrodzili mu drogę, a potem za nim gonili. Jak wiele zdążyło się zmienić w tym krótkim czasie!

Thor usłyszał ptasi krzyk i zadarł głowę. Wysoko nad nim, patrząc w dół, krążył po niebie Estofeles. Zanurkował, a Thor z biciem serca wysunął rękę w chronionej stalą rękawicy, z którą się teraz nie rozstawał. Ptak jednak odbił ponownie w górę, wzbijał się i krążył coraz wyżej i wyżej, choć cały czas pozostawał w zasięgu wzroku. Thor patrzył na niego z podziwem. Wiedział, że Estofeles to stworzenie mistyczne i wyczuwał głęboką, niewyjaśnioną więź łączącą go z sokołem.

Szedł dalej z Reece’em w milczeniu, szybkim krokiem zmierzając do koszar. Wiedział, że legioniści tym razem się go spodziewają i ciekawiło go, jak zostanie powitany. Może spotka się z zazdrością i zawiścią. Może będą wściekli, że to na nim skupiła się uwaga całego dworu. Czy będą z niego szydzić, że przez most z Dziczy wrócił niesiony przez innych? Czy też może w końcu go zaakceptują? Miał nadzieję na to ostatnie. Nużyły go już utarczki z resztą legionistów. Chciał w końcu poczuć, że należy do Legionu, że jest jednym z nich.

Dostrzegł w oddali koszary, ale jego myśli podążyły w innym kierunku.

Gwendolyn.

Nie bardzo wiedział, jak szczerze powinien rozmawiać o niej z Reece’em; była przecież jego siostrą. Nie potrafił jednak o niej zapomnieć. Ani też przestać myśleć o spotkaniu ze złowieszczym wysoko urodzonym, Altonem, ani zachodzić w głowę, ile z tego, co od niego usłyszał, jest prawdą. Z jednej strony obawiał się mówić o tym z Reece’em, aby niechcący nie zrazić go do siebie i nie stracić przyjaciela z powodu jego siostry. Z drugiej strony musiał wiedzieć, co Reece o tym wszystkim sądzi.

– Kim jest młody Alton? – spytał w końcu Reece’a z wahaniem w głosie.

– Alton? – powtórzył Reece. – Dlaczego pytasz?

Thor wzruszył ramionami, nie wiedząc, ile może mu powiedzieć. Na szczęście Reece sam podjął temat.

– To tylko pomniejszy królewski krewny. Kuzyn króla w trzeciej linii. Lubi strugać ważniaka. A co? Przyczepił się do ciebie? – Reece zmrużył oczy. – Chodzi o Gwen, prawda? Powinienem był cię ostrzec.

Thor spojrzał na niego, głodny dalszego ciągu.

– Dlaczego? – zapytał.

– To zwykły gbur. Ugania się za Gwen, odkąd nauczył się chodzić. Wbił sobie do głowy, że ją poślubi. Moja matka myśli chyba tak samo.

– A poślubi? – spytał Thor tak niecierpliwie, że aż sam się zdziwił.

Reece spojrzał na niego i uśmiechnął się.

– No no, zauroczyła cię, co? – zachichotał. – Szybko poszło.

Thor poczerwieniał; miał nadzieję, że rumieniec nie jest zbyt widoczny.

– To, czy będą sobie ślubować, czy nie, powinno zależeć od uczuć mojej siostry – odrzekł w końcu Reece. – Chyba że zmuszą ją do tego małżeństwa. Ale wątpię, by ojciec tak postąpił.

– A co ona czuje do Altona? – naciskał Thor; bał się, czy nie jest zbyt wścibski, ale musiał wiedzieć.

Reece wzruszył ramionami.

– Musiałbyś sam ją zapytać. Nie rozmawiam z nią o tym.

– Ale wasz ojciec mógłby zmusić ją do małżeństwa? – chciał wiedzieć Thor. – Naprawdę?

– Ojciec może zrobić, co tylko zechce. Ale to już sprawa między nim i Gwen. – Reece spojrzał ponownie na Thora. – Skąd te wszystkie pytania? O czym wyście rozmawiali?

Thor zaczerwienił się, nie wiedząc, co powiedzieć.

– O niczym takim – odparł w końcu.

– O niczym! – roześmiał się Reece. – Właśnie słyszę, że o całym mnóstwie niczego!

Zaśmiał się jeszcze głośniej, a Thor się speszył. Może tylko mu się zdawało, że Gwen go polubiła. Reece klepnął go w ramię pewnym, przyjacielskim gestem.

– Słuchaj, druhu – powiedział. – Co do Gwen możesz być pewny tylko jednego: że wie, czego chce. A to czego chce, dostaje. Zawsze tak było. Jest równie uparta jak ojciec. Nikt nie zdoła jej zmusić do czegokolwiek – w tym do polubienia kogokolwiek – wbrew jej samej. Nie martw się więc. Jeśli wybierze ciebie, to możesz mi wierzyć, że da ci o tym znać. Tak?

Thor skinął głową; czuł się teraz o wiele lepiej, jak zwykle zresztą po rozmowie z Reece’em. Podniósł wzrok i zobaczył przed sobą wrota koszar Legionu. Zdziwiło go, że czeka przy nich grupa chłopców, zwłaszcza gdy zobaczył ich uśmiechy i usłyszał, jak wiwatują na jego widok. Chłopcy podbiegli do niego pędem, chwycili go w ramiona i pociągnęli, niemal przenieśli przez bramę koszar, otaczając go kręgiem zaskakującej życzliwości.

– Opowiadaj, jaki jest ten Kanion! Jak jest po drugiej stronie? – pytał jeden.

– Jak wyglądał potwór? Ten, którego zabiłeś? – pytał inny.

– To nie ja go zabiłem, to Erec – protestował Thor.

– Podobno ocaliłeś życie Eldenowi – powiedział ktoś jeszcze.

– I natarłeś na potwora w pojedynkę. Bez żadnej porządnej broni.

– Witaj wśród nas! – ktoś krzyknął, a inni podchwycili radosny okrzyk. Prowadzili go dalej, jakby był ich odnalezionym, dawno zaginionym bratem.

Thor nie wierzył własnym oczom i uszom, ale im więcej słyszał, tym bardziej przekonywał się, że może mają rację. Może rzeczywiście zachował się dzielnie. Tak naprawdę nie zdążył się nad tym zastanowić. Po raz pierwszy od dawna zaczynał odczuwać pewną dumę z siebie, przede wszystkim dlatego, że teraz w końcu czuł się jednym z nich. Powoli schodziło z niego całe napięcie.

Wprowadzili go na główny plac ćwiczeń, gdzie stali już pozostali legioniści i wielu Srebrnych. Ci też na jego widok wydali okrzyk radości. Wszyscy zaczęli podchodzić do niego i klepać go po plecach.

Wszyscy umilkli, gdy pojawił się Kolk. Thor przygotował się na najgorsze, bo dotąd dowódca okazywał mu tylko pogardę. Teraz jednak, ku zdumieniu chłopca, w spojrzeniu generała było coś zupełnie innego. Choć nie bardzo umiał się uśmiechnąć, przynajmniej nie marszczył już gniewnie czoła. Thor mógłby przysiąc, że w jego oczach dostrzegł nawet coś na kształt podziwu.

Kolk wystąpił naprzód, uniósł w dłoni odznakę z podobizną czarnego sokoła i przypiął ją chłopcu na piersi.

Godło Legionu. Thor został oficjalnie przyjęty. Nareszcie był jednym z nich.

– Thorgrinie z Południowej Prowincji Królestwa Zachodu – powiedział z powagą Kolk. – Witaj w Legionie!

Chłopcy znów wydali radosny okrzyk, po czym podbiegli do Thora, chwycili go w ramiona i zaczęli podrzucać do góry.

Thor nie mógł tego wszystkiego pojąć i nawet nie próbował. Chciał tylko cieszyć się tą chwilą. W końcu odnalazł swoje miejsce w życiu.

Kolk odchrząknął.

– Dobra, chłopcy, uspokójcie się – rozkazał. – Dziś mamy wyjątkowy dzień. Bez wideł, szufli, czyszczenia broni czy sprzątania końskiego łajna. Dziś poćwiczymy z prawdziwą bronią!

Chłopcy zareagowali entuzjastycznym wiwatem i ruszyli w ślad za Kolkiem, który truchtał już przez plac ku wielkiej okrągłej budowli o ścianach z dębu i lśniących, wykutych z brązu drzwiach. Thor ruszył w tamtą stronę wraz z innymi wśród pełnego emocji gwaru, w towarzystwie Reece’a i O’Connora, który właśnie do nich dołączył.

– Bałem się, że już cię żywego nie zobaczę – powiedział O’Connor z uśmiechem, poklepując Thora po ramieniu. – Następnym razem najpierw mnie obudź, dobra?

Thor też się do niego uśmiechnął.

– Co to za budynek? – zapytał Reece’a, kiedy zbliżali się już do drzwi pokrytych wielkimi żelaznymi okuciami; cała budowla wyglądała imponująco.

– Skład broni – odparł Reece. – To tu przechowują cały nasz oręż. Raz na jakiś czas dają nam rzucić okiem na broń, a nawet nią poćwiczyć. W zależności od tego, jaką akurat umiejętność chcą nam przekazać.

Thor poczuł ucisk w żołądku na widok podchodzącego do nich Eldena. Spodziewał się po nim kolejnej groźby. Tym razem jednak, ku jego zaskoczeniu, na twarzy osiłka malowała się wdzięczność.

– Muszę ci podziękować – powiedział Elden z pokorą, spuszczając wzrok. – Uratowałeś mi życie.

Thora zatkało; tego się akurat po nim nie spodziewał.

– Myliłem się co do ciebie – dodał chłopiec. – Zostaniemy przyjaciółmi? – spytał i podał Thorowi rękę.

Thor nie zwykł żywić do nikogo urazy, więc w odpowiedzi ochoczo podał Eldenowi dłoń.

– Zgoda – dodał.

– Nie rzucam słów na wiatr – powiedział Elden. – Zawsze będę u twego boku. Mam wobec ciebie dług.

To powiedziawszy, odwrócił się i pospiesznie wmieszał się w pozostałych.

Thor nie do końca wiedział, co myśleć. Nie mógł się nadziwić, jak szybko wszystko wokół niego się zmienia.

– Może jednak nie jest skończonym baranem – powiedział O’Connor. – Może mimo wszystko jest w porządku.

Dotarli do składu broni. Wielkie drzwi otwarły się na oścież i weszli do środka. Thor kroczył powoli wokół zbrojowni z zadartą głową, w zachwycie chłonąc każdy szczegół. Na ścianach wisiały setki sztuk rozmaitej broni; przeznaczenia niektórych nawet się nie domyślał. Pozostali chłopcy wpadali do budynku z przejęciem, podbiegali do różnych przedmiotów, podnosili je, oglądali, przymierzali się do nich. Thor poszedł za ich przykładem, czując się jak niedźwiedź w składzie miodu.

Podszedł do olbrzymiej halabardy, podniósł ją oburącz za drzewce i zważył w rękach. Była masywna i dobrze naoliwiona, choć ostrze miała zdarte i pokarbowane. Nasuwało się aż pytanie, czy ktoś już zginął od niej w bitwie.

Odstawił ją na miejsce i sięgnął po kiścień – krótką pałkę, do której na długim łańcuchu doczepiona była stalowa, najeżona kolcami kula. Chwycił nabijany ćwiekami trzonek i poczuł ciężar kolczastej kuli dyndającej na końcu łańcucha. Obok stał Reece z toporem bojowym w rękach, za nim zaś O’Connor ważył w rękach długą pikę, dźgając nią w powietrzu w wyimaginowanego przeciwnika.

– Uwaga! – krzyknął Kolk i wszyscy zwrócili się w jego stronę. – Dziś nauczymy się walczyć z wrogiem na odległość. Kto mi powie, jaką bronią można się posłużyć? Czym zabić przeciwnika z trzydziestu kroków?

– Strzałą z łuku – krzyknął któryś z chłopców.

– Owszem – odparł Kolk. – Czym jeszcze?

– Włócznią! – krzyknął ktoś inny.

– Jak jeszcze? Jest więcej rodzajów takiej broni. No?

– Kamieniem z procy – dodał Thor.

– Czym jeszcze?

Thor szukał w myślach, ale nic nie przychodziło mu do głowy.

– Można rzucić sztyletem! – zawołał Reece.

– Czym jeszcze?

Chłopcy wahali się. Nikt nie miał więcej pomysłów.

– Można jeszcze rzucić toporkiem – zagrzmiał Kolk – albo i młotem. Jest oczywiście kusza. Można również cisnąć oszczepem, a nawet mieczem. – Przemierzał arsenał w tę i z powrotem, obserwując twarze chłopców, którzy słuchali go w nabożnym skupieniu. – A to nie wszystko. Waszym najlepszym przyjacielem może być zwykły przydrożny kamień. Widziałem raz, jak człowiek o posturze byka, bohater wielu bitew, poległ na miejscu od kamienia, którym raził go ktoś przebieglejszy. Żołnierze zwykle też nie wiedzą, że nawet zbroja może posłużyć za broń. Możecie zdjąć ciężką rękawicę i z kilku kroków rzucić wrogowi w twarz. Na chwilę straci orientację, a wtedy będziecie mogli go zabić. Możecie też rzucić w niego tarczą.

Kolk wziął głęboki oddech.

– Kiedy uczycie się walczyć – to bardzo ważne – nie uczcie się walczyć tylko na odległość dzielącą was od przeciwnika. Musicie zwiększać zasięg swojego rażenia. Większość ludzi walczy tylko z trzech kroków, dobry wojownik zaś – z trzydziestu. Zrozumiano?

– Tak jest! – krzyknęli chórem legioniści.

– Dobrze. Dziś będziecie szkolić swoją umiejętność rzucania. Przeglądacie skład, chwytacie dowolną broń miotaną i stajecie na zewnątrz, zanim doliczę do trzydziestu. Już!

W całym składzie zaroiło się od chłopców. Thor pobiegł wzdłuż ściany, szukając czegoś, co mógłby złapać. Inni przejęci chłopcy przepychali się wokół. W końcu Thor ujrzał i chwycił mały toporek, O’Connor chwycił sztylet, a Reece – krótki miecz, i całą trójką wybiegli na dwór wraz z resztą legionistów.

Po chwili podążyli za Kolkiem na drugi koniec placu, gdzie na palach wisiało kilkanaście tarcz. Wszyscy chłopcy, dzierżąc wybraną przez siebie broń, skupili się wokół dowódcy w oczekiwaniu.

– Ustawiacie się tutaj – zagrzmiał, wskazując linię wyrysowaną na piachu – i rzucacie tak, aby trafić w tarcze. Potem biegniecie do tarcz i łapiecie inną broń, którą ćwiczycie następny rzut. Nie wolno wam użyć tej samej broni dwa razy z rzędu. Za każdym razem celujecie do tarcz. Kto nie trafi w tarczę, biegnie dookoła placu. Zaczynajcie!

Chłopcy ustawili się za linią ramię przy ramieniu i zaczęli ciskać bronią do tarcz oddalonych o dobre trzydzieści jardów. Thor dołączył do innych. Chłopiec stojący obok niego rzucił włócznią, ale chybił o włos. Odwrócił się i truchtem ruszył dookoła areny. Wtedy podbiegł do niego żołnierz i zarzucił mu na barki ciężką kolczugę, która niemal przygniotła chłopca do ziemi.

– Teraz biegnij! – rozkazał.

Chłopiec pobiegł dalej, zgarbiony pod ciężarem, tym bardziej pocąc się w panującym upale.

Thor nie chciał chybić. Odchylił się, skupił, zamachnął się toporkiem i wypuścił go przed siebie. Zamknął oczy w nadziei, że trafił do celu, i po chwili poczuł ulgę słysząc charakterystyczny dźwięk uderzenia w skórzaną tarczę. Ledwie trafił w dolny róg tarczy, ale przynajmniej trafił. Wokół niego inni chłopcy też miotali bronią. Kilkunastu nie trafiło i biegło już dookoła placu. Ci, którym się powiodło, ruszyli do tarcz po kolejną broń. Thor również pobiegł i znalazł długi, wąski sztylet. Wyciągnął go z tarczy i wrócił na swoje miejsce przy linii rzutu.

Ćwiczyli tak kilka długich godzin, aż ręka zaczęła pulsowała mu z bólu. Przebiegł też wiele okrążeń, za dużo jak na jego siły. Pot lał się z niego obficie, podobnie zresztą jak z innych legionistów. Trening był ciekawy i wciągający – pierwszy raz miał możliwość rzucać tak przeróżną bronią, wyczuwać ciężar i wyważenie ostrzy i rękojeści. Czuł, że z każdym kolejnym rzutem przyzwyczaja się coraz bardziej i staje się coraz lepszy. Mimo to jednak panujący wokół ukrop był nie do zniesienia i Thor czuł narastające zmęczenie. Niewielu już chłopców stało przed tarczami; cała reszta biegała. Trudno było trafiać tyle razy tak różną bronią, do tego jeszcze w upale i w przerwach między wycieńczającymi biegami wokół areny. Thor ciężko dyszał i sam nie wiedział, ile jeszcze zdoła wytrzymać. Ale właśnie w chwili, kiedy miał już upaść, Kolk krzyknął:

– Dość!

Chłopcy przerwali bieg, wrócili na środek placu i padli na trawę. Leżąc i dysząc, ściągali z siebie ciężkie kolczugi. Thor również usiadł na trawie; ręka go bolała i cały spływał potem. Paru żołnierzy przyniosło kubły z wodą i postawiło je przy chłopcach. Reece sięgnął po jeden, napił się i podał O’Connorowi, ten też się napił i podał dalej do Thora. Chłopiec pił i pił, a woda ściekała mu po brodzie i piersi. Była cudownie chłodna. Wziął głęboki oddech i oddał kubeł Reece’owi.

– Długo to jeszcze potrwa? – zapytał.

Reece, dysząc ciężko, pokręcił głową.

– Nie wiem.

– Chcą nas chyba zabić, słowo daję – odezwał się ktoś.

Thor obejrzał się na Eldena, bo to on podszedł i usiadł obok. Zaskoczył tym Thora, ale też przypomniał mu, że naprawdę chce się zaprzyjaźnić. Dziwnie było widzieć w nim taką odmianę.

– Chłopcy! – zagrzmiał Kolk, przechadzając się powoli między nimi. – Upłynęło trochę czasu i coraz trudniej wam trafiać do celu. Jak widzicie, ciężko o celność, kiedy jest się zmęczonym. Ale właśnie o to chodzi. W czasie bitwy nie będziecie wypoczęci, prędzej wyczerpani. Czasami bitwa toczy się kilka dni, zwłaszcza kiedy oblega się zamek. I akurat gdy wasze zmęczenie sięga zenitu, trzeba wykonać najcelniejszy rzut. Często trzeba wtedy rzucać, czym popadnie. Musicie znać się na każdej broni, aby móc jej użyć niezależnie od stopnia zmęczenia. Zrozumiano?

– TAK JEST! – odpowiedzieli mu okrzykiem.

– Niektórzy z was potrafią rzucać nożem, inni włócznią. Ale chybiacie, rzucając młotem czy toporem. Jeśli umiecie rzucać tylko jedną bronią, myślicie, że uda wam się przeżyć?

– NIE!

Krzywiąc się, Kolk zaczął krążyć wśród chłopców i kopniakiem w plecy częstować tych, którzy jego zdaniem nie siedzieli wystarczająco prosto.

– Dosyć już odpoczynku – powiedział. – Wstawać!

Tak jak inni, Thor z trudem stanął na bolących nogach. Nie wiedział, ile jeszcze uda mu się wytrzymać.

– W walce z dystansu biorą udział dwie strony – ciągnął dowódca. – Możecie czymś rzucać, ale wasz wróg też. O trzydzieści kroków od was nie powinien czuć się bezpiecznie, ale wtedy i wy jesteście narażeni na jego atak. Musicie nauczyć się bronić przed rzutami z takiej odległości. Zrozumiano?

– TAK JEST!

– Obrona przed rzuconym narzędziem wymaga nie tylko refleksu i szybkiej orientacji, sprawności w uchylaniu się, turlaniu czy innych unikach, ale też biegłości w posługiwaniu się tarczą.

Na znak Kolka jeden z żołnierzy przyniósł wielką i ciężką tarczę. Thor oniemiał – była prawie dwa razy większa od niego.

– Jakiś ochotnik? – spytał Kolk.

W grupie chłopców zapanowała cisza i wahanie. Bez namysłu, wiedziony impulsem, Thor podniósł rękę. Kolk skinął głową, a Thor pospieszył naprzód.

– Świetnie – powiedział dowódca. – Choć jeden z was jest na tyle tępy, by zgłaszać się dobrowolnie. Podobasz mi się, chłopcze. Decyzja głupia, ale śmiała.

Thorowi przemknęła myśl, że może rzeczywiście głupio zrobił, gdy Kolk podał mu ogromną stalową tarczę, którą chłopiec przypiął sobie do ramienia. Była niewiatygodnie ciężka i ledwo zdołał ją unieść.

– Twoje zadanie, Thorze, to dotrzeć na drugi koniec areny. Bez szwanku. Widzisz tych pięćdziesięciu chłopców? – Kolk wskazał pozostałych legionistów. – Wszyscy będą miotać w ciebie bronią. Prawdziwą bronią. Rozumiesz? Jeśli nie osłonisz się tą tarczą, możesz zginąć, zanim dobiegniesz do celu.

Thor zagapił się na niego z niedowierzaniem. Wśród chłopców zapadła cisza jak makiem zasiał.

– To nie zabawa – ciągnął Kolk. – To coś bardzo serio. Każda walka jest na serio. Życie albo śmierć. Na pewno nadal tego chcesz, chłopcze?

Thor skinął głową, zbyt przerażony, aby wykrztusić choćby słowo. Nie mógłby teraz zmienić zdania, nie na oczach wszystkich.

– Dobrze.

Na znak Kolka z szeregu wystąpił adiutant i zadął w róg.

– Ruszaj! – ryknął Kolk.

Thor uniósł tarczę oburącz, wkładając w to wszystkie siły. Od razu usłyszał głuchy odgłos tak donośny, że aż zawibrował mu pod czaszką. Był to żelazny młot, który uderzył w tarczę i co prawda nie przebił jej, ale prawie wytrącił ją Thorowi i wstrząsnął całym jego ciałem. Chłopiec zebrał się w sobie, poprawił chwyt i ruszył dalej kłusem, kuśtykając najszybciej, jak tylko potrafił. Widział, jak różne pociski mijały tarczę, i kulił się za nią najlepiej jak umiał. Była jego jedyną ostoją, ostatnią deską ratunku. W miarę jak biegł, pojmował, jak pozostawać w jej bezpiecznym cieniu.

Nagle minęła go strzała. Chybiła o włos tylko i Thor ciaśniej przywarł do tarczy. Kolejny ciężki przedmiot gruchnął w tarczę tak mocno, że chłopiec cofnął się o kilka kroków i padł na ziemię. Zerwał się jednak zaraz i pobiegł dalej. W końcu, krańcowo wyczerpany i dysząc ciężko, dotarł do końca areny.

– Dość! – ryknął Kolk.

Thor wypuścił tarczę z rąk, cały mokry od potu. Nie posiadał się z radości, że udało mu się dotrzeć do celu; nie utrzymałby tej tarczy chyba już ani chwili dłużej.

Pobiegł z powrotem do chłopców; na wielu twarzach malowały się podziw i uznanie. Sam nie wiedział, jakim cudem udało mu się przeżyć.

– Nieźle – szeptem skomentował Reece.

– Kto następny? – zawołał Kolk.

Wśród chłopców zapanowała śmiertelna cisza. Zobaczywszy, przez co przeszedł Thor, żaden z nich nie miał ochoty podjąć próby.

Thor był z siebie dumny, ale nie wiedział, czy zgłosiłby się na ochotnika, gdyby zdawał sobie sprawę, co go czeka. Teraz jednak, mając to za sobą, cieszył się, że się zgłosił.

– Dobrze. Wobec tego sam wybiorę ochotnika – oświadczył Kolk. – Ty! Saden! –zawołał, wskazując kogoś ręką.

Przed szereg wyszedł starszy, chudy chłopiec, wyraźnie przerażony.

– Ja? – powiedział łamiącym się głosem.

Rozległ się śmiech pozostałych.

– Oczywiście, że ty. Któżby inny? – powiedział Kolk.

– Wybaczcie, panie generale, ale wolałbym nie.

Wśród chłopców dał się słyszeć stłumiony okrzyk .

Kolk podszedł do Sadena ze skrzywioną miną.

– Masz tu robić nie to, co wolisz, tylko to, co ci każę – warknął.

Saden stał w miejscu, sparaliżowany strachem; widać było, że się śmiertelnie boi.

– Nie powinno go tu być – wyszeptał Reece do Thora.

Thor spojrzał na niego.

– Dlaczego?

– Pochodzi z wysokiego rodu, przysłali go tu wbrew jego woli. Nie jest typem wojownika i Kolk o tym wie. Chyba próbują go złamać i wyrzucić.

– Wybaczcie, panie generale, ale nie dam rady – odparł Saden głosem, z którego biło przerażenie.

– Dasz – wrzasnął Kolk – i to już!

Napięcie sięgnęło zenitu.

Saden opuścił wzrok i ze wstydem zwiesił głowę.

– Bardzo mi przykro, panie generale. Proszę, dajcie mi jakieś inne zadanie, a z chęcią je wykonam.

Kolk spurpurowiał. W okamgnieniu dopadł chłopca i wycedził mu prosto w twarz:

– Doskonale, chłopcze, dam ci inne zadanie. I nie obchodzi mnie, z jak wysokiego rodu pochodzisz. Ruszysz teraz biegiem dookoła placu i będziesz biec, dopóki nie padniesz albo dopóki nie zgłosisz się sam, żeby ponieść tarczę. Zrozumiałeś?

Saden skinął głową; wyglądał, jakby się miał rozpłakać.

Do chłopca podszedł żołnierz i zarzucił na niego kolczugę. Potem podszedł drugi i zarzucił kolejną. Thor nie mógł pojąć, jakim cudem Saden jest w stanie udźwignąć obie naraz. Sam ledwo mógł unieść w biegu jedną taką.

Kolk zamierzył się i kopnął Sadena mocno w zadek. Potykając się co chwila, chłopiec ruszył w długi, powolny bieg wokół areny. Thorowi zrobiło się go żal. Patrzył, jak Saden kuśtyka wokół placu i nie mógł oprzeć się wrażeniu, że chłopiec może w Legionie nie przeżyć.

Nagle rozległ się dźwięk rogu. Thor obejrzał się i zobaczył kompanię królewskich konnych, którym towarzyszyło kilkunastu Srebrnych. W rękach mieli włócznie, a na głowach hełmy zdobne w pióropusze. Zatrzymali się przed Legionem.

– Na cześć córki króla i jej zaślubin oraz z okazji letniego przesilenia król ogłasza dziś na resztę dnia święto łowów!

Wśród wszystkich chłopców otaczających Thora wybuchła ogromna radość. Wydali głośny okrzyk i jak jeden mąż pognali za odjeżdżającymi końmi przez arenę.

– Co się dzieje? – Thor spytał Reece’a, też zrywając się do biegu.

Reece uśmiechał się szeroko.

– Prawdziwy dar niebios! – odparł. – Na resztę dnia mamy wolne! Ruszamy na polowanie!

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZY

Thor biegł leśnym szlakiem wraz z resztą uczestników polowania. W ręce trzymał włócznię, którą dostał specjalnie na te łowy. Obok niego biegli Reece, O’Connor, Elden i przynajmniej pięćdziesięciu innych legionistów, przed nimi zaś jechali konno Srebrni w liczbie około setki, ubrani w lekkie zbroje, niektórzy wyposażeni w krótkie włócznie, większość jednak z łukami na plecach. Towarzyszyły im dziesiątki pieszych giermków i sług.

Na samym czele jechał król MacGill, potężny i dumny jak zawsze, z uśmiechem pełnym emocji. Po bokach jechali jego synowie: Kendrick, Gareth, a nawet, o dziwo, Godfrey, wśród nich zaś podążały dziesiątki paziów. Niektórzy dęli w długie rzeźbione rogi z kości słoniowej; inni próbowali zapanować nad psami, które wyrywały się do przodu, chcąc dogonić biegnące przed nimi konie. Panował nieopisany chaos. W miarę jak cały orszak zagłębiał się w gęstwinę, coraz więcej grup oddzielało się od niego i odjeżdżało we wszystkich możliwych kierunkach. Thor nie miał pojęcia ani dokąd zmierzały, ani też za którą grupą powinien podążyć.

W pobliżu przejechał Erec i Thor wraz z resztą kompanów zdecydował się pobiec w ślad za nim. Chłopiec dogonił Reece’a.

– Dokąd biegniemy? – zapytał go, dysząc ciężko.

– Głęboko w las – krzyknął Reece. – Królewscy konni chcą wrócić z jak najliczniejszą zdobyczą.

– Dlaczego niektórzy rycerze jadą konno, a inni biegną? – zapytał O’Connor.

– Ci na koniach będą polować na łatwiejszą zdobycz: jelenie i ptactwo – odparł Reece. – Będą strzelać z łuku. Ci, którzy są pieszo, zapolują na groźniejszego zwierza, takiego jak żółtochwostny dzik.

Na wzmiankę o dziku Thor poczuł jednocześnie podniecenie i niepokój. Widział jednego jako mały chłopiec; było to stworzenie paskudne i niebezpieczne, znane z tego, że sprowokowane potrafiło rozszarpać człowieka na dwoje.

– Najstarsi rycerze zwykle zostają w siodle i polują na zwierzynę płową i wszelkie ptactwo – dodał Erec, spoglądając na nich z góry. – Młodsi wolą gonić większą zwierzynę pieszo. Do czegoś takiego potrzeba rzecz jasna dużo lepszej kondycji.

– Dlatego też i wam pozwalamy dziś zapolować! – krzyknął Kolk, który przebiegał nieopodal z innymi legionistami. – To też jest ćwiczenie. Macie biec, całą drogę pokonując pieszo i nadążając za końmi. Z czasem podzielicie się na mniejsze grupki. Każda pójdzie swoją drogą i zapoluje na swoją zwierzynę. Znajdziecie jak najgroźniejsze, jak najokrutniejsze zwierzęta i stoczycie z nimi bój na śmierć i życie. Przydadzą wam się żołnierskie cnoty, takie jak wytrwałość, odwaga, umiejętność stawienia czoła wrogowi i nie cofania się przed nim, bez względu na to, jak wielki jest i jak niebezpieczny. No już, jazda!

Thor przyspieszył razem z całą bracią w ślad za końmi przedzierającymi się przez gęstwinę. Nie miał pojęcia, jaki kierunek obrać, ale uznał, że najrozsądniej będzie trzymać się Reece’a i O’Connora.

– Strzałę, migiem! – zawołał Erec.

Thor rzucił się mu pomóc. Chwycił strzałę z kołczanu przytroczonego do siodła Ereca i podał ją rycerzowi. Erec umieścił ją na cięciwie łuku, puścił konia powolnym truchtem i powoli, pewnie wymierzył do jakiegoś celu w lesie.

– Psy! – krzyknął.

Jeden z królewskich sług spuścił ze smyczy psa, który z głośnym ujadaniem wbiegł między krzaki. Thor zobaczył, jak po chwili poderwał się z nich do lotu wielki ptak. Erec posłał w jego kierunku strzałę, która trafiła idealnie w szyję i ptak spadł na ziemię jak kamień, martwy. Thor nie mógł się nadziwić, jak Erec wypatrzył go w tej gęstwinie.

– Przynieś go! – krzyknął rycerz.

Thor pobiegł, podniósł zdobycz – jeszcze ciepłą, z szyją ociekającą krwią – po czym wrócił do Ereca i przytroczył mu ptaka do siodła. Widział, że wszędzie dookoła rycerze postępują podobnie: wypłaszają ptaki, żeby móc je zabić, po czym ich giermkowie przynoszą zdobycz i przytraczają im do siodeł. Większość używała strzał, niektórzy ciskali włóczniami. Kendrick właśnie zamachnął się i cisnął włócznią w jelenia: trafił go idealnie w gardło i zwierzę padło.

Thora zaskakiwało bogactwo zwierzyny żyjącej w tych lasach i ilość zdobyczy, którą przyjdzie im zabrać ze sobą do zamku. Wydawało mu się, że jest jej dość, by wyżywić przez wiele kolejnych dni cały Królewski Dwór.

– Byłeś już kiedyś na polowaniu? – zawołał do Reece’a Thor po tym, jak o mały włos nie stratował go któryś z biegnących rycerzy. Próbował przekrzyczeć hałas: wszędzie ujadały psy, trębacze dęli w rogi, rozlegały się okrzyki i śmiechy ludzi zadowolonych z kolejnych trofeów.

Reece uśmiechał się radośnie w biegu, przeskakując nad przeszkodami.

– Wiele razy! Ale tylko dzięki ojcu. W polowaniu wolno brać udział dopiero w pewnym wieku. To fascynująca rozrywka, choć rzadko kto wychodzi z niej bez szwanku. Niejeden został ranny albo nawet i zginął podczas polowania na dzika. – Wziął głębszy oddech. – Tylko że do tej pory zawsze byłem tu konno – dodał. –Nigdy wcześniej nie dali mi ani biec z Legionem, ani polować na dzika. To mój pierwszy raz!

Nagle droga przez las się zmieniła. Przed nimi pojawiło się wiele szlaków wiodących w różnych kierunkach. Po raz kolejny zabrzmiał dźwięk rogu i cała drużyna zaczęła dzielić się na mniejsze grupki.

Thor trzymał się blisko Ereca. Dołączyli do nich Reece i O’Connor. Razem skręcili w wąską ścieżkę wiodącą ostro w dół. Biegli długo. Thor, mocno ściskając włócznię, przeskoczył nad niewielkim strumykiem. Ich grupa składała się teraz z Kendricka i Ereca na koniach oraz biegnących przy nich Thora, Reece’a, O’Connora i Eldena. Thor obejrzał się i zobaczył, że dołączają do nich dwaj inni legioniści – wielcy bliźniacy o rozłożystych barach, szerokich uśmiechach i falistych włosach w kolorze piasku, które opadają im na oczy. Wyglądali na kilka lat starszych od Thora. Razem więc w jego drużynie było już osiem osób.

– Jestem Conval – zawołał jeden z braci.

– A ja Conven – dodał drugi.

– Jesteśmy braćmi – wyjaśnił Conval.

– Bliźniakami! – dodał Conven.

– Możemy się do was przyłączyć? – spytał Thora Conval.

Thor widział ich już wcześniej w koszarach, ale nie zdążył się z nimi poznać. Ucieszył się, że teraz może to nadrobić, zwłaszcza że bracia wyglądali sympatycznie.

– Ależ oczywiście – zawołał.

– Im więcej rąk, tym lepiej – zawtórował Reece.

– Słyszałem, że tutejsze dziki są ogromne – rzucił Conval.

– I śmiertelnie niebezpieczne – dodał Conven.

Thor spojrzał na długie włócznie bliźniaków, trzy razy dłuższe od jego broni, i poczuł się nieswojo. Oni też przyglądali się już jego włóczni.

– Ta włócznia będzie za krótka – powiedział Conval.

– Tutejsze dziki mają ogromne szable. Potrzebujesz czegoś dłuższego – potwierdził Conven.

– Weź moją – zaoferował Elden, podbiegając do Thora.

– Nie mogę – odparł Thor. – A czego ty użyjesz?

– Obędę się bez niej. – Elden wzruszył ramionami.

Jego wspaniałomyślność wzruszyła Thora. Nie mógł się nadziwić, jak bardzo zmieniły się ich relacje.

– Weź jedną z moich. – W tym głosie brzmiał nakaz.

Thor podniósł oczy i zobaczył, że Erec podjeżdża do niego, wskazując na siodło. Przytroczone do niego były dwie długie włócznie.

Thor z wdzięcznością chwycił jedną z nich. Była cięższa i bardziej zawadzala w biegu, ale poczuł się z nią bezpieczniej. Wyglądało na to, że wkrótce będzie musiał zrobić z niej użytek.

Biegli żwawo przez dłuższy czas, aż w końcu oddech zaczął parzyć mu płuca. Nie wiedział, jak daleko jeszcze da radę tak gonić. Rozglądał się czujnie, wypatrując jakiegokolwiek śladu zwierzyny. Czuł się bezpieczny w otoczeniu towarzyszy, a dzięki dłuższej włóczni wręcz niezwyciężony, mimo to jednak nerwy miał napięte jak postronki. Nigdy jeszcze nie polował na dzika i nie miał pojęcia, czego powinien się spodziewać.

Gdy już oddech palił mu płuca niemal żywym ogniem, na szczęście otwarła się przed nimi polana, na której Erec i Kendrick wstrzymali swoje rumaki. Thor uznał, że i dla reszty ich ósemki oznacza to postój. Chłopcy stanęli, dysząc i łapczywie chwytając oddech, a Erec i Kendrick zsiedli z koni. Wokół słychać było tylko parskanie wierzchowców i szum liści poruszanych wiatrem. Dawno już umilkły odgłosy buszującej po lesie reszty polowania i Thor zrozumiał, że oddalili się od niej na dobre.

Wciąż jeszcze dysząc, rozejrzał się po polanie.

– Nie widziałem żadnych śladów zwierząt – powiedział do Reece’a. – A ty?

Reece pokręcił głową.

– Dzik to sprytne zwierzę – odezwał się Erec, stając przed nimi. – Nie zawsze się pokazuje. Czasami to on będzie was obserwował. Może zaczekać, aż stracicie czujność, i wtedy zaatakuje. Dlatego na każdym kroku miejcie się na baczności.

– Uwaga! – krzyknął O’Connor.

Thor odwrócił się błyskawicznie i zobaczył, że na polanę z wielkim hałasem wbiega jakieś zwierzę. Wzdrygnął się, myśląc, że zaatakował ich dzik. O’Connor wrzasnął, a Reece zamachnął się i rzucił włócznią. Chybił, a zwierzę wzbiło się w powietrze. Dopiero teraz Thor zorientował się, że to tylko indyk. Ptak zniknął z powrotem w leśnej gęstwinie.

Wszyscy wybuchnęli śmiechem, co do reszty rozładowało napięcie. O’Connor zaczerwienił się, a Reece poklepał go uspokajająco po ramieniu.

– Nie martw się, druhu – powiedział.

O’Connor odwrócił wzrok ze wstydu.

– Tu nie ma dzików – powiedział Elden. – Wybraliśmy złą ścieżkę. Jedyne, co tu żyje, to te kuraki. Wrócimy z pustymi rękami.

– Może to i dobrze – powiedział Conval. – Słyszałem, że walka z dzikiem to walka na śmierć i życie.

Kendrick tymczasem spokojnym wzrokiem lustrował otaczający ich las; to samo robił Erec. Thor po wyrazie ich twarzy domyślał się, że w lesie coś jednak jest. Widział, że doświadczenie i mądrość rycerzy nakazuje im zachować czujność.

– Cóż, szlak chyba kończy się na tej polanie – powiedział Reece. – Jeśli pójdziemy dalej, to dziewiczym lasem. Możemy potem nie znaleźć drogi powrotnej.

– Tak, ale jeśli teraz zawrócimy, to nasze polowanie na tym się zakończy – odparł O’Connor.

– A co się stanie, jeśli wrócimy z pustymi rękami? – zapytał Thor. – Bez dzika?

– Staniemy się pośmiewiskiem całego Legionu – powiedział Elden.

– Nieprawda – odparł Reece. – Nie każdy znajduje dzika. Właściwie to o wiele częściej wraca się bez dzika niż z nim.

Kiedy tak wszyscy stali na polanie, ciężko dysząc z wysiłku i patrząc w las, Thor nagle poczuł, że wypił chyba za dużo wody. Wstrzymywał się przez całe łowy i teraz czuł niemiłosierne parcie na pęcherz.

– Przepraszam na chwilę – powiedział i ruszył na stronę.

– Dokąd to? – spytał Erec.

– Muszę za potrzebą. Zaraz wracam.

– Nie odchodź daleko – ostrzegł go Erec.

Skrępowany całą sytuacją, Thor pospieszył w gęstwinę i dopiero jakieś dwadzieścia kroków dalej znalazł odpowiednio osłonięte miejsce.

Właśnie kończył, gdy nagle usłyszał trzask łamanej gałązki. Dźwięk był głośny i wyraźny. Thor wyczuł, choć sam nie wiedział jak, że nie mógł go wydać żaden człowiek.

Obrócił się ostrożnie, czując, że włoski na karku stają mu dęba, i rozejrzał się. Może dziesięć kroków dalej w las widać było kolejną polankę, pośrodku której spoczywał wielki głaz. To przy nim, u jego podstawy, coś się ruszało, jakieś nieznane mu małe zwierzę.

Thor przez chwilę zastanawiał się, czy wracać do pozostałych, czy też sprawdzić, co to jest. Bezwiednie zaczął skradać się w stronę polanki. Cokolwiek to było, nie chciał tego zwierzęcia spłoszyć, a gdyby odszedł i wrócił tu za chwilę, mogłoby tymczasem uciec.

Krok za krokiem podchodził coraz bliżej, z duszą na ramieniu. Gęstwina dzieląca go od polanki nie dawała mu swobody manewru. Widział jedynie leśny gąszcz poprzecinany promieniami słonecznymi, które krzyżowały się pod różnym kątem. W końcu dotarł na skraj polanki. Jednocześnie rozluźnił chwyt na włóczni i opuścił ją do nogi. To, co zobaczył przed sobą na leśnej łączce, w blasku promieni słonecznych, kompletnie go zaskoczyło.

Na trawie przy wielkim głazie tarzało się leniwie malutkie młode lamparta, miaucząc rozpaczliwie i mrużąc oczy w ostrym świetle słońc. Wyglądało, jakby dopiero co się narodziło; długie ledwie na stopę, było tak małe, że z łatwością zmieściłoby się za koszulą chłopca.

Thor stał oniemiały. Futro zwierzęcia było całe białe. To musiało być młode lamparta białego, najrzadszego stworzenia na świecie.

Usłyszawszy za sobą nagły szelest liści, Thor obejrzał się i zobaczył, że przedziera się ku niemu reszta jego grupy. Na przedzie szedł Reece, wyraźnie zaniepokojony. Po chwili byli już przy chłopcu.

– Gdzieś ty zniknął? – chciał wiedzieć Reece. – Już myśleliśmy, że coś ci się stało.

Kiedy ujrzeli lamparciątko na polanie, wszystkim zaparło dech w piersi.

– To doniosły omen – rzekł Erec do Thora. – Znalazłeś skarb na całe życie. Najrzadsze ze wszystkich zwierząt. Porzucone bez opieki. To znaczy, że teraz należy do ciebie. Twoim obowiązkiem jest się nim zaopiekować.

– Należy do mnie? – zapytał zdumiony Thor.

– To twój obowiązek – potwierdził Kendrick. – Znalazłeś je. A może raczej to ono znalazło ciebie.

Thor milczał skonsternowany. W swoim życiu zajmował się co prawda owcami, ale nigdy nie odchował żadnego zwierzęcia i nie wiedział, jak miałby postępować.

Lamparciątko swoimi małymi, jasnoniebieskimi ślepkami wpatrywało mu się w twarz. Tylko w jego twarz.

Thor podszedł do zwierzęcia, nachylił się i podniósł je z ziemi. Kocię podniosło łepek i polizało go po policzku.

– Jak tu się zajmować takim małym lampartem? – spytał Thor, przytłoczony nową sytuacją.

– Pewnie tak samo jak wszystkim innym – powiedział Erec. – Karm go, gdy jest głodny.

– Musisz nadać mu jakieś imię – powiedział Kendrick.

Thor zaczął intensywnie myśleć; mimochodem przyszło mu do głowy, że już drugi raz w ciągu dwóch dni musi nadać imię jakiemuś zwierzęciu. Przypomniał sobie bajkę z dzieciństwa o lwie, przed którym drżała w strachu cała wioska.

– Krohn – powiedział.

Inni pokiwali głowami z aprobatą.

– Jak w legendzie – powiedział Reece.

– Podoba mi się – dodał O’Connor.

– A zatem: Krohn – podsumował Erec.

Krohn złożył głowę na piersi chłopca i ten poczuł łączącą go z nim więź, mocniejszą niż wszystkie, jakich do tej pory doświadczył. Lamparciątko poruszało się co chwilę i kwiliło, a Thor nie mógł oprzeć się wrażeniu, że znał je od zawsze.

Wtem z góry dobiegł przenikliwy dźwięk, od którego włosy znów stanęły mu dęba. Thor szybko zadarł głowę i spojrzał w niebo. Wysoko nad sobą zobaczył Estofelesa. Sokół zanurkował i z piskiem runął wprost ku jego twarzy, choć w ostatnim momencie skręcił i na powrót wzbił się wysoko w niebo.

Thor pomyślał, że może Estofeles jest zazdrosny o Krohna, ale już w chwilę później olśniło go: ptak go przed czymś ostrzegał.

Nagle w głębi lasu rozległ się wyraźny szelest przechodzący w tętent szarżującego zwierza. A potem wszystko potoczyło się bardzo szybko.

Ostrzeżony przez sokoła, Thor miał chwilę przewagi; dostrzegł zwierzę i w porę uskoczył mu z drogi. Ogromny dzik chybił go o włos.

Na polanie wybuchł chaos. Dzik zaszarżował na pozostałych członków drużyny, wściekle wymachując szablami we wszystkie strony. Jednym zamachem rozciął rękę O’Connora. Z rany trysnęła krew, a chłopiec zawył z bólu i złapał się za ramię.

To, co się działo, przypominało walkę z bykiem, tyle że bez odpowiedniej broni. Elden próbował dźgnąć dzika swoją długą włócznią, ale ten tylko obrócił łeb i strzaskał drzewce jednym czystym kłapnięciem mocnych szczęk. Potem zaś rzucił się na Eldena i uderzył go w żebra. Mało brakowało, a swymi potężnymi szablami rozerwałby go na strzępy; na szczęście chybił. Był niepowstrzymany, owładnięty żądzą krwi.

Pozostali doszli do siebie i rzucili się do walki. Erec i Kendrick dobyli mieczy, a w ślad za nimi poszli Thor, Reece i inni. Otoczyli dzika, ale nie mogli sięgnąć go mieczami, zwłaszcza że szable miał długie na trzy stopy. Odyniec krążył po polanie, goniąc raz jednego, raz drugiego. Po kolei próbowali go zranić, aż w końcu Erec czysto ciął go w bok; mimo to dzik pędził dalej, jakby był ze stali.

Nagle coś zwróciło uwagę Thora i obejrzał się w głąb lasu. Mógłby przysiąc, że dostrzegł tam zakapturzonego mężczyznę w czarnej pelerynie, kryjącego się za drzewami z łukiem, z którego mierzył dokładnie w polanę. I to nie w dzika, ale w walczących z nim ludzi.

Thor uznał, że coś mu się przywidziało. Kto miałby ich atakować tutaj, w sercu leśnej głuszy? Mimo to zadziałał instynktownie. Wyczuł, że zagrożenie dotyczy jego towarzyszy i rzucił się w ich stronę. Widział, jak mężczyzna napina cięciwę i mierzy do Kendricka.

Chłopiec wystrzelił w powietrze i całym ciałem ściął Kendricka z nóg. Prawie w tym samym momencie świsnęła nad nimi strzała. Thor natychmiast obejrzał się w las, ale po napastniku nie było już śladu.

Nie było też już czasu. Dzik nadal gonił jak szalony po polanie, za każdą szarżą chybiając o włos. Teraz pędził wprost na Thora, który nie miał już jak zareagować. Widząc zbliżające się długie, ostre szabliska, przygotował się na uderzenie.

W tej samej chwili rozległ się przeraźliwy kwik: Erec wskoczył dzikowi na grzbiet, uniósł oburącz swój miecz i wbił go głęboko w kark zwierzęcia. Odyniec ryknął, tryskając z ryja strugą posoki, padł na kolana, po czym całym ciężarem zwalił się na ziemię i znieruchomiał – z Erekiem na grzbiecie, o pół kroku od Thora.

Wszyscy zamarli z wrażenia. Patrzyli tylko na siebie nawzajem, nie mogąc wyjść z oszołomienia po tym, co się właśnie stało.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGI

Kiedy Reece otworzył drzwi gospody, Thor idący za nim z Krohnem pod koszulą niemal cofnął się od oszałamiającego wrzasku. Liczna grupa legionistów i żołnierzy zbitych ciasno jeden przy drugim powitała ich gromkimi okrzykami. W środku było tłoczno i gorąco.

Polowanie trwało długo i gdy się zakończyło, wszyscy ruszyli tutaj, do karczmy położonej na skraju lasu, aby świętować udany dzień łowów. Przodem udali się wojownicy Srebrnych, a ich śladem poszli Thor, Reece i cała reszta. Bliźniacy Conval i Conven całą drogę nieśli na ramionach długi drąg, który uginał się pod ciężarem ich cennej zdobyczy, największego z upolowanych dzików; musieli jednak zostawić go przed wejściem do karczmy. Thor rzucił ostatnie spojrzenie na bestię; wciąż wyglądała groźnie i nie mógł się nadziwić, że udało im się ją zabić.

Poczuł, że coś wierci mu się pod kurtą i zajrzał do Krohna, swojego nowego towarzysza. Nadal nie chciało mu się wierzyć, że nosi ze sobą młode białego lamparta. Kocię patrzyło na niego krystalicznie niebieskimi oczami i piszczało, najwyraźniej głodne.

Tłum ludzi idących za Thorem wepchnął go do wnętrza karczmy i popychał coraz głębiej w zatłoczoną izbę. W środku było o wiele cieplej i duszniej niż na zewnątrz. Thor starał się przesuwać za Kendrickiem i Erekiem, za nim zaś sunęli Reece, Elden, bliźniacy i O’Connor, którego rana przestała już krwawić. Chłopiec trzymał się za opatrzoną rękę, bardziej oszołomiony niż obolały; zdążył też odzyskać dobry humor. Wszyscy krok za krokiem przepychali się coraz dalej w głąb gospody.

Już po chwili Thor stanął pośród towarzyszy, ramię w ramię. Tłok w karczmie był taki, że trudno było choćby się obrócić. Ci, co nie stali, siedzieli ściśnięci na długich ławach, śpiewając pijackie piosenki i uderzając kuflem w kufel albo kuflem w stół. Panował hałaśliwy biesiadny gwar. Thor nie przypominał sobie, żeby kiedykolwiek widział taki ścisk.

– Pierwszy raz w gospodzie? – krzyknął głośno Elden.

Thor kiwnął głową; znowu czuł się jak nieokrzesany wieśniak.

– I pewnie nawet nie znasz smaku piwa? – spytał Conven z głośnym śmiechem, poklepując Thora po ramieniu.

– Pewnie że znam – zaprotestował Thor. Zaczerwienił się jednak; miał tylko nadzieję, że nikt tego nie zauważy. Faktycznie bowiem nie wiedział, jak smakuje piwo; na królewskim weselu pił był tylko miód. W domu ojciec nigdy nie brał ich do gospody, pewnie dlatego, że nie było go na to stać.

– No to świetnie! – krzyknął Conval. – Karczmarzu, dawajcie kolejkę swojego najmocniejszego ciemnego. Nasz Thor to wytrawny znawca piwa!

Jeden z bliźniaków rzucił na stół złotą monetę i Thora zaskoczyło, skąd bracia mają taki pieniądz. Z jakiego rodu się wywodzili? W wiosce Thora ten złoty krążek żywiłby jego rodzinę przez cały miesiąc.

W chwilę później z dziesięć kufli pełnych pienistego napoju przejechało po kontuarze i chłopcy przepchnęli się je odebrać. W ręce Thora trafiło baryłkowate naczynie ociekające pianą. Z wrażenia ścisnęło go w żołądku; był dziwnie zdenerwowany.

– Za udane łowy! – wykrzyknął Reece.

– ZA ŁOWY! – zawtórowali mu pozostali.

Thor za przykładem innych uniósł pieniący się płyn do ust, starając się wyglądać naturalnie. Upił jeden łyk – a smak był ohydny – ale jego towarzysze pili duszkiem do dna, nie odrywając kufli od ust, i Thor uznał, że musi zrobić to samo, by nie wyjść na tchórza. Zmusił się do picia, łykając trunek najszybciej, jak mógł, ale w połowie kufla musiał go odstawić, krztusząc się głośno. Inni spojrzeli na niego i wybuchnęli śmiechem. Elden poklepał go po plecach.

– To naprawdę twój pierwszy raz, co? – spytał.

Thor poczerwieniał, ścierając pianę z ust. Na szczęście nie zdążył odpowiedzieć, bo nagle rozległ się okrzyk i w głąb gospody przepchnęło się przez tłum kilku muzykantów. Zaczęli przygrywać na lutniach, fletach i czynelach, rozgrzewając jeszcze bardziej nastrój biesiady.

– Bracie mój! – rozległ się czyjś głos.

Thor obejrzał się i ujrzał chłopca o parę lat starszego od siebie, z niewielkim brzuszkiem, ale szerokimi ramionami, nieogolonego i ubranego dość niechlujnie, który przepchnął się do Reece’a i uściskał go niezdarnie. Towarzyszyło mu trzech równie niechlujnych kompanów.

– Nigdy nie myślałem, że ciebie tu spotkam! – dodał.

– Cóż, raz na jakiś czas trzeba pójść w ślady brata, prawda? – odkrzyknął Reece z uśmiechem. – Thorze, znasz mojego brata Godfreya?

Godfrey odwrócił się do Thora i uścisnął mu rękę; trudno było nie zauważyć, jak gładką i pulchną miał dłoń. Nie była to dłoń wojownika.

– Znam, znam twojego towarzysza – zabełkotał Godfrey, nachylając się ku nim nieco zbyt blisko. – Całe królestwo o nim huczy. Przedni wojownik, jak słyszałem. – Tu zwrócił się do Thora: – Szkoda, że marnujesz swój talent. Co za strata dla każdej karczmy!

Godfrey odchylił się i ryknął śmiechem, do którego przyłączyli się jego trzej kompani. Jeden z nich, wyższy o głowę od pozostałych, z wielkim brzuchem i czerwonymi z przepicia policzkami, nachylił się i klepnął Thora w ramię.

– Odwaga to wspaniała cecha. Ale to przez nią ruszasz na pole bitwy, gdzie marznie ci tyłek. Pijaństwo jest o wiele lepsze: zapewnia bezpieczeństwo i ciepło – i rozgrzaną dziewkę u boku!

Ryknął śmiechem, a inni razem z nim, karczmarz zaś postawił przed wszystkimi nową kolejkę świeżo napełnionych kufli. Thor miał nadzieję, że nie będzie musiał pić; już czuł, jak trunek uderza mu do głowy.

– To było jego pierwsze polowanie! – Reece krzyknął do swego brata.

– Naprawdę? – odparł Godfrey. – W takim razie trzeba to oblać, nie?

– Nawet podwójnie! – dodał jego wysoki przyjaciel.

Thor zobaczył, że ktoś wciska mu w rękę kolejny kufel piwa.

– Za pierwsze razy! – krzyknął Godfrey

– ZA PIERWSZE RAZY! – zawtórowali pozostali.

– Niech twoje życie obfituje w pierwsze razy – dodał dryblas – oprócz tego jednego, kiedy pierwszy raz trzeźwiejesz!

Wszyscy ryknęli śmiechem i wychylili kufle.

Thor upił łyk i już odstawiał kufel, licząc, że mu się upiecze, ale Godfrey go na tym przyłapał.

– Nie tak się to pije, chłopcze! – wrzasnął. Przysunął się, chwycił kufel Thora i przyłożył mu go do ust. Thor pił, a wszyscy wokół śmiali się głośno. Dopiero gdy odstawił pusty kufel, wszyscy krzyknęli z aprobatą.

Thorowi kręciło się w głowie. Zaczynał tracić panowanie nad własnym ciałem i coraz trudniej było mu się skupić. Nie podobało mu się to.

Znowu poczuł jakiś ruch pod koszulą; to Krohn uniósł głowę.

– A cóż my tu mamy? – krzyknął zachwycony Godfrey.

– To młody lampart – odpowiedział Thor.

– Znalazł go na polowaniu – dodał Reece.

– Jest głodny – rzekł Thor. – Nie wiem, czym go karmić.

– Jak to czym? Piwem oczywiście! – wydarł się dryblas.

– Naprawdę? – upewnił się Thor. – Czy to aby zdrowe?

– Oczywiście! – wrzasnął Godfrey. – To tylko chmiel, chłopcze!

Zamoczył palec w pianie i podsunął lamparciątku; Krohn wysunął się i polizał. Lizał i lizał.

– Widzisz, posmakowało mu!

Nagle Godfrey cofnął rękę z krzykiem. Podniósł ją w górę, a z palca płynęła mu krew.

– Uwaga, ostre zęby! – krzyknął, a wszyscy wybuchnęli gromkim śmiechem.

Thor pogłaskał Krohna po łepku i wlał mu resztę swego piwa do pyszczka. Krohn wychłeptał napój, a Thor obiecał sobie, że znajdzie mu prawdziwe jedzenie. Miał nadzieję, że Kolk pozwoli mu trzymać kocię w koszarach i że nikt z Legionu nie będzie miał nic przeciw temu.

Muzykanci zaczęli grać nową melodię, a z tłumu wyłoniło się więcej kompanów Godfreya. Dołączyli, wypili świeżą kolejkę i zabrali Godfreya z powrotem.

– Zobaczymy się później, młodzieniaszku – rzucił Godfrey Reece’owi na odchodne, po czym zwrócił się do Thora: – Mam nadzieję, że zaczniesz spędzać więcej czasu w gospodach!

– Mam nadzieję, że ty zaczniesz spędzać więcej czasu na polu bitwy! – odkrzyknął Kendrick.

– Bardzo w to wątpię! – powiedział Godfrey i ryknął śmiechem wraz ze swymi kompanami, po czym rozpłynął się w tłumie.

– Zawsze tak wszystko świętują? – zapytał Thor Reece’a.

– Godfrey? Siedzi w karczmie od małego. Ku rozczarowaniu naszego ojca. Ale jemu samemu z tym dobrze.

– Nie, miałem na myśli królewskich żołnierzy. I Legion. Zawsze kończy się w karczmie?

Reece pokręcił głową.

– To wyjątkowy dzień. Pierwsze łowy, przesilenie letnie. Nieczęsto się to zdarza. Korzystaj, póki możesz.

Thor czuł, że coraz bardziej traci orientację. Rozejrzał się dookoła. To nie tu chciał być. Wolał koszary i ćwiczenia. Myślami znów powrócił do Gwendolyn.

– Przyjrzałeś mu się dobrze? – spytał Kendrick, podchodząc do Thora.

Chłopiec spojrzał na niego pytająco.

– Temu człowiekowi w lesie, który strzelił z łuku? – wyjaśnił Kendrick.

Pozostali zebrali się bliżej i spoważnieli, nadstawiając uszu.

Thor próbował sobie przypomnieć, ale bez skutku. Obraz w jego pamięci był zamazany, niewyraźny.

– Niestety nie – odparł. – Wszystko działo się tak szybko.

– Może to jakiś żołnierz strzelił do nas przez pomyłkę – zasugerował O’Connor.

Thor pokręcił głową.

– Był inaczej ubrany. Cały w czerni, w pelerynie z kapturem. I strzelił tylko raz do Kendricka, a potem znikł. Przykro mi. Szkoda, że nie dojrzałem więcej.

Kendrick potrząsnął głową w zamyśleniu.

– Komu zależałoby na twojej śmierci? – spytał go Reece.

– Czy to był skrytobójca? – dodał O’Connor.

Kendrick wzruszył ramionami.

– Nie mam wrogów, w każdym razie nic mi o nich nie wiadomo.

– Ale ojciec ma wielu – powiedział Reece. – Może ktoś chce cię zabić, żeby w ten sposób zranić jego.

– Albo pozbyć się ciebie jako rywala do tronu – zaproponował Elden.

– Przecież to niedorzeczne! Pochodzę z nieprawego łoża! Nie mogę dziedziczyć tronu!

Gdy tak kręcili głowami, popijali piwo i próbowali rozwikłać zagadkę, usłyszeli nagle kolejny głośny okrzyk i spojrzenia wszystkich skierowały się ku schodom wiodącym na piętro. Thor też podniósł wzrok i zobaczył, że z korytarza na piętrze wychodzi grupka kobiet, które stają przy balustradzie i rozglądają się po izbie. Wszystkie były skąpo ubrane, miały za to bardzo pokolorowane twarze. Thor się zarumienił.

– Witajcie, panowie! – zawołała stojąca na czele dama z wydatnym biustem w czerwonym, koronkowym stroju.

Mężczyźni krzyknęli entuzjastycznie.

– Kto chce dziś wydać trochę pieniędzy? – zapytała.

Mężczyźni ponownie wznieśli radosny okrzyk.

Thor wytrzeszczył oczy ze zdumienia.

– To tu jest też zamtuz? – zapytał.

Wszyscy spojrzeli na niego i aż umilkli z niedowierzania, po czym ryknęli śmiechem.

– Mój Boże, aleś ty naiwny! – powiedział Conval.

– Nie mów, że nigdy nie byłeś w zamtuzie? – powiedział Conven.

– Założę się, że nigdy nie był z kobietą! – dodał Conval.

Thor czuł, że wszyscy na niego patrzą, a twarz robi mu się czerwona jak burak. Chciał się zapaść pod ziemię. Mieli rację: nigdy nie był z kobietą. Ale też nigdy by im o tym nie powiedział. Ciekaw był, czy mogą wyczytać to z jego twarzy.

Zanim zdążył zareagować, jeden z bliźniaków klepnął go silnie w plecy, równocześnie rzucając złotą monetę kobiecie na schodach.

– Masz chyba pierwszego klienta! – krzyknął.

Sala wybuchła głośnym wiwatowaniem i Thor, popychany przez dziesiątki rąk, mimo że się opierał i wykręcał, nagle znalazł się na schodach. Cały czas myślał tylko o Gwen, o tym, jak bardzo ją kocha i że nie chce być z nikim innym. Chciał się odwrócić i uciec – ale dosłownie nie miał jak. Dziesiątki ogromnych mężczyzn pchały go do przodu i zamykały drogę odwrotu. Zanim zdążył mrugnąć, stał już na półpiętrze twarzą w twarz z wyższą od siebie kobietą, która zbyt mocno pachniała perfumami i uśmiechała się do niego. Co gorsza, był już pijany. Cała gospoda wirowała mu w głowie i czuł, że za chwilę runie na ziemię.

Kobieta złapała go za koszulę, stanowczo pociągnęła do pokoju, po czym zatrzasnęła za nimi drzwi. Thor powziął silne postanowienie, że z nią nie będzie. Przywoływał na myśl Gwen i nie chciał myśleć o niczym innym. Nie tak miało wyglądać jego pierwsze doświadczenie.

Ale umysł odmawiał mu posłuszeństwa. Był tak pijany, że ledwo co widział. Zanim legł nieprzytomny, zapamiętał jeszcze tylko to, że kobieta prowadziła go przez izbę w stronę swojego łoża, a on miał nadzieję, że zdąży tam dotrzeć, zanim runie na ziemię.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECI

MacGill z trudem otworzył oczy, obudzony nachalnym łomotaniem w drzwi, i od razu tego pożałował – głowę przeszył mu rozdzierający ból. Przez otwarte okno jego zamkowej sypialni wpadały jaskrawe promienie słońc. Zdał sobie sprawę, że spał z twarzą wciśniętą w pled z owczej wełny. Zdezorientowany, próbował coś sobie przypomnieć. Był w domu, w swoim zamku. Usiłował przywołać wspomnienia z poprzedniego wieczoru. Pamiętał polowanie. Potem karczmę na skraju lasu. I picie ponad miarę. Później najwyraźniej jakoś tu dotarł.

Spojrzał w bok i zobaczył swoją żonę, królową, która spała obok niego pod przykryciem. Powoli i ona zaczęła się budzić.

Walenie w drzwi rozległo się ponownie – okropny dźwięk uderzania żelazną kołatką.

– Kto to może być? – spytała królowa głosem pełnym irytacji.

MacGill sam chciał wiedzieć. Wydał wyraźne instrukcje, żeby go nie budzono – zwłaszcza po polowaniu; to akurat pamiętał. Zaraz ktoś za to zapłaci. To pewnie jego zarządca z kolejną nieistotną sprawą majątkową.

– Skończ z tym cholernym łomotem! – ryknął w końcu MacGill. Przetoczył się na krawędź łoża i usiadł, opierając łokcie na kolanach, a głowę na rękach. Przeczesał palcami niemyte włosy i brodę, potem przetarł twarz, próbując się obudzić. Polowanie – i picie piwa – kosztowały go zbyt dużo sił. Nie był już taki sprawny jak kiedyś. Upływ lat odcisnął na nim swe piętno; był wyczerpany. W tym momencie mógłby szczerze przysiąc, że już nigdy więcej nie będzie pić.

Z najwyższym wysiłkiem zmusił się, aby wstać. Ubrany jedynie w szlafrok, szybkim krokiem przemierzył salę, w końcu chwycił żelazną klamkę grubych na stopę drzwi i otworzył je jednym szarpnięciem.

Przed nim stał Brom, najwyższy rangą królewski generał, z dwoma adiutantami u boków. Żołnierze schylili głowy z szacunkiem, ale generał wpatrywał się mu prosto w twarz z ponurą miną. MacGill nie cierpiał u niego tej miny. Zawsze oznaczała złe wieści. Właśnie w takich chwilach jak ta nienawidził być królem. Wczorajszy dzień był tak udany; wspaniałe polowanie przypomniało mu czasy, kiedy sam był jeszcze młody i beztroski, kiedy mógł sobie pozwolić na całonocne pijaństwo w gospodzie. Brutalna pobudka, jaką mu zgotowano, odebrała mu całe wrażenie spokoju, którego doświadczył.

– Wasza Wysokość, wybaczcie, że was budzę – powiedział Brom.

– Nie wiem, czy wybaczę – warknął MacGill. – Oby to było coś ważnego.

– Tak właśnie jest– odparł generał.

MacGill dostrzegł powagę w jego wzroku i obejrzał się na królową. Zdążyła tymczasem zasnąć ponownie.

Król gestem nakazał całej trójce wejść, po czym iść za nim. Pokonali przepastną sypialnię i przeszli innym łukowatym przejściem do bocznej komnaty. MacGill zamknął drzwi, nie chcąc przeszkadzać królowej we śnie. Czasami używał tego niewielkiego pomieszczenia, szerokiego ledwie na dwadzieścia kroków w każdą stronę, z kilkoma wygodnymi krzesłami i jednym dużym witrażowym oknem, kiedy nie miał ochoty schodzić do sali głównej.

– Wasza Wysokość... Nasi szpiedzy donoszą o ekspedycji McCloudów, która zmierza na wschód w kierunku Morza Ambreckiego. Nasi zwiadowcy z południa zauważyli zaś okręty Imperium kierujące się na północ. Z pewnością płyną na spotkanie z McCloudami.

MacGill próbował przyswoić te informacje, ale po nocnym pijaństwie umysł pracował mu jeszcze zbyt wolno.

– No i? – ponaglił, zniecierpliwiony i zmęczony. Jakże wyczerpywały go te niekończące się polityczne intrygi, knowania i podstępy.

– Jeśli McCloudowie rzeczywiście zamierzają pertraktować z Imperium, to cel mogą mieć tylko jeden – ciągnął generał. – Chcą sprzysiąc się przeciw nam, przedrzeć przez Kanion i obalić Krąg.

Król spojrzał na podstarzałego dowódcę, u którego boku zdarzało mu się walczyć już trzydzieści lat, i dostrzegł w jego oczach śmiertelną powagę. Ale też i strach, a to go zaniepokoiło. Brom nie był człowiekiem, który by się kiedykolwiek czegokolwiek obawiał.

MacGill wstał powoli, wyprężył się jak struna – wciąż był słusznego wzrostu – po czym odwrócił się, przemierzył komnatę i stanął przy oknie. Wyjrzał na zewnątrz i zlustrował dwór, opustoszały o tej wczesnej porze. Zastanawiał się. Wiedział, że kiedyś nadejdzie ten dzień. Nie spodziewał się tylko, że nastąpi to tak szybko.

– Nie zajęło im to dużo czasu – odparł. – Zaledwie kilka dni temu moja córka poślubiła ich królewicza. Uważasz, że już spiskują, by obalić nasze królestwo?

– Tak, Wasza Wysokość – odparł szczerze Brom. – Innego powodu nie widzę. Wszystko wskazuje na to, że McCloudowie nie jadą się bić, tylko spotkać w celu zawarcia paktu.

MacGill powoli pokręcił głową.

– Przecież to nie ma sensu. Nie mogą wpuścić tu Imperium. Po co mieliby to robić? Nawet gdyby udało im się osłabić czy opuścić tarczę po naszej stronie i otworzyć w niej przejście, co by im z tego przyszło? Imperium podbiłoby także ich ziemie. Oni też byliby zagrożeni. Z pewnością muszą to wiedzieć.

– Może chcą zawrzeć ugodę – odparł Brom. – Może wpuszczą Imperium w zamian za atak jedynie na nasze królestwo, tak aby potem oni mogli kontrolować cały Krąg.

Król znów pokręcił głową.

– McCloudowie są na to zbyt sprytni. Zbyt przebiegli. Wiedzą, że nie można ufać Imperium.

Generał wzruszył ramionami.

– Może chcą władać Kręgiem tak bardzo, że są gotowi podjąć to ryzyko. Zwłaszcza teraz, gdy twoja córka jest ich przyszłą królową.

MacGill zamyślił się. Łomotało mu w głowie. Nie miał ochoty zajmować się tą sprawą akurat w tej chwili. Nie o tak wczesnej porze.

– Co zatem proponujesz? – spytał szorstko; męczyły go już te wszystkie spekulacje.

– Możemy uprzedzić bieg wypadków i zaatakować McCloudów. To najodpowiedniejsza chwila.

MacGill nie wierzył własnym uszom.

– Zaraz po tym, jak jednemu z nich oddałem córkę za żonę? Nie sądzę.

– Jeśli tego nie uczynimy – ciągnął Brom – sami wykopiemy sobie grób. Z pewnością nas zaatakują. Jak nie teraz, to wkrótce. A jeśli połączą swe siły z siłami Imperium, będziemy zgubieni.

– Nie przejdą tak łatwo przez Pogórze. Kontrolujemy wszystkie przejścia i przesmyki. Skazaliby się na rzeź. Nawet z Imperium w odwodzie.

– Imperium ma w zapasie miliony ludzi – odparł Brom. – Może pozwolić sobie na niejedną rzeź.

– Nawet gdyby tarcza przestała nas chronić – powiedział król – trudno im będzie przerzucić miliony ludzi przez Kanion czy Pogórze, nie mówiąc już o użyciu floty. Zauważymy każdą większą mobilizację sił, i to z dużym wyprzedzeniem.

MacGill zamilkł, pogrążony w myślach.

– Nie, nie zaatakujemy – ciągnął. – Wykażmy jednak trochę rozwagi: podwójcie patrole na Pogórzu. Umocnijcie fortyfikacje. I zwiększcie liczbę naszych szpiegów. To wszystko.

– Tak jest, Wasza Wysokość – odpowiedział Brom, po czym wraz z adiutantami odwrócił się i pospiesznym krokiem opuścił komnatę.

MacGill ponownie wyjrzał przez okno. W głowie wciąż mu łomotało. Przeczuwał zbliżającą się wojnę, nieuchronną niczym zimowa burza. Co więcej, czuł, że nie może nic zrobić, by jej zapobiec. Rozejrzał się dookoła, obejmując spojrzeniem zamek, jego kamienne mury, cały swój nieskazitelny, idealny dwór, który rozpościerał się poniżej, i zadał sobie pytanie, ile jeszcze czasu zdoła to wszystko przetrwać.

Ileż by dał za jeszcze jeden łyk trunku.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTY

Thor poczuł, że ktoś trąca go nogą w żebra, i z trudem rozwarł powieki. Leżał na brzuchu na stercie siana i przez chwilę nie mógł sobie przypomnieć, gdzie jest. Gardło miał wyschnięte na wiór, a głowa ciążyła mu jak tysiąc funtów i pulsował w niej ból, zwłaszcza za oczami. Czuł się, jakby co najmniej spadł z konia.

Znowu poczuł, że ktoś go szturcha, i usiadł, a wtedy wszystko wokół niego gwałtownie zawirowało. Pochylił się i zwymiotował, krztusząc się co chwila.

Dookoła rozległ się chóralny śmiech. Podniósł wzrok i zobaczył stojących przy nim Reece’a, O’Connora, Eldena i bliźniaków. Wszyscy patrzyli na niego z rozbawieniem.

– No, w końcu śpiąca królewna się obudziła! – zawołał Reece, uśmiechając się szeroko.

– Myśleliśmy, że już nigdy nie wstaniesz – dodał O’Connor.

– Nic ci nie jest? – zapytał Elden.

Thor wytarł usta wierzchem dłoni i spróbował zorientować się w sytuacji. Leżący dotąd kilka stóp obok Krohn zamiauczał, podbiegł, wskoczył mu na ręce i wtulił mu się w koszulę. Thor poczuł ulgę na jego widok i ucieszył się, że ma go przy sobie. Próbował cokolwiek sobie przypomnieć.

– Gdzie ja jestem? – spytał. – I co się stało wczoraj?

Cała piątka wybuchnęła śmiechem.

– Obawiam się, druhu – rzekł Reece – że wypiłeś o jeden kufel za dużo. Ktoś tu ma słabą głowę. Nic nie pamiętasz? Gospody też nie?

Thor zamknął oczy, rozmasował skronie i spróbował przywołać wspomnienia. Wracały we fragmentach. Przypomniał sobie polowanie... gospodę... picie. Pamiętał, jak ktoś prowadził go schodami do góry... zamtuz. Cała reszta tonęła w ciemności.

Pomyślał o Gwendolyn i serce zabiło mu szybciej. Czy nie zrobił aby czegoś głupiego z tą dziewką w zamtuzie? Nie zrujnował swoich szans u Gwen?

– Co się tam stało? – ponaglił poważnym tonem Reece’a, chwyciwszy go za przedramię. – Powiedz proszę. Powiedz, że nie zrobiłem nic z tą kobietą.

Pozostali zaśmiali się ponownie – z wyjątkiem Reece’a, który, widząc jego przejęcie, spojrzał na niego poważnie.

– Nie martw się, przyjacielu – odpowiedział. – Nie zrobiłeś zupełnie nic. Nie licząc tego, że rzygnąłeś i runąłeś na podłogę!

Jego towarzysze znów wybuchnęli śmiechem.

– To by było na tyle, gdy chodzi o twój pierwszy raz – skwitował Elden.

Thor odetchnął z ulgą. Nie zraził do siebie Gwen.

– Ostatni raz zapłaciłem za twoją kobietę! – powiedział Conval.

– Straszna strata pieniędzy – dodał Conven. – O zwrocie nawet słyszeć nie chciała!

Chłopcy zaśmiali się ponownie. Thorowi było wstyd, ale też czuł wielką ulgę, że niczego nie zepsuł. Chwycił Reece’a za rękę i odciągnął go na stronę.

– Twoja siostra – wyszeptał natarczywie – nic o tym nie wie, prawda?

Reece uśmiechnął się powoli i objął go ramieniem.

– Nic jej nie powiem, zresztą i tak nic nie zrobiłeś. Gwen nic nie wie. Widzę, jak bardzo ci na niej zależy – powiedział z poważną miną. – Zdaję sobie sprawę, że naprawdę jest ci bliska. Ale gdybyś rzeczywiście zadawał się z ladacznicami, pewnie nie chciałbym mieć takiego szwagra. A, właśnie, miałem ci coś przekazać.

Reece wsunął mu w dłoń mały zwitek, a Thor spojrzał na niego zdezorientowany. Zobaczył, że pergamin jest różowy, zauważył królewską pieczęć i już wiedział – serce zabiło mu mocniej.

– Od siostry – rozwiał wszelkie wątpliwości Reece.

– O rany! – krzyknęli chłopcy chórem.

– Ktoś tu dostał list miłosny! – rzekł O’Connor.

– Przeczytaj na głos! – krzyknął Elden.

Pozostali zawtórowali śmiechem.

Ale Thor wolał przeczytać liścik na osobności, więc odszedł na stronę, w kąt baraku. Głowa mu nadal pękała i świat wokół jeszcze nieco wirował, ale nie zwracał już na to uwagi. Drżącymi rękami rozwinął delikatny pergamin i przeczytał:

Spotkajmy się w południe na Leśnej Grani. Nie spóźnij się.

I postaraj się nie zwracać na siebie uwagi.

Schował liścik do kieszeni.

– I co tam przeczytałeś, kochasiu? – zawołał Conval.

Thor podbiegł do Reece’a; wiedział, że jemu może zaufać.

– Dziś Legion nie ma ćwiczeń, tak? – zapytał.

Reece pokręcił głową.

– Jasne, że nie. Mamy święto.

– Gdzie jest Leśna Grań? – zapytał Thor.

Reece uśmiechnął się.

– No tak, ulubione miejsce Gwen – powiedział. – Musisz pójść odchodzącą od dworu wschodnią drogą i trzymać się prawej strony, a potem wspiąć się na wzniesienie. Leśna Grań zaczyna się za drugim pagórkiem.

Thor spojrzał na Reece’a.

– Tylko proszę, nie mów nikomu. Nie chcę, żeby się ktoś dowiedział.

Reece uśmiechnął się.

– Ona pewnie też nie chce. Gdyby dowiedziała się o tym matka, chybaby was zabiła. Albo zamknęła Gwen pod kluczem, a ciebie wygnała na południowe rubieże królestwa.

Thor przełknął ślinę.

– Naprawdę? – spytał.

Reece pokiwał głową.

– Nie przepada za tobą. Nie wiem dlaczego, czasem taka jest uparta. Leć prędko i nikomu nie mów. I nie martw się – dodał, podając mu dłoń – ja też będę milczał jak grób.

*

Było jeszcze wcześnie. Thor szedł raźnym krokiem, starając się nie zwracać niczyjej uwagi. U jego boku truchtał Krohn. Chłopiec podążał za wskazówkami Reece’a, powtarzając je w myślach. Minął pospiesznie mury królewskiego zamku, pokonał niewielkie wzniesienie i szedł teraz brzegiem lasu. Po jego lewej stronie teren gwałtownie opadał, a dalej wąski szlak wiódł samym skrajem stromego zbocza; po lewej było urwisko, a po prawej las. Leśna Grań. To tu miał się z nią spotkać. Chciała tego naprawdę czy też tylko się nim bawiła?

Może Alton, ten nadęty królewski krewniak, miał rację? Może Thor był dla niej jedynie zabawką? Czy Gwen wkrótce się nim znudzi? Miał wielką nadzieję, że tak nie jest. Chciał wierzyć, że jej uczucia do niego są szczere, chociaż nadal nie bardzo wiedział, jak byłoby to możliwe. Ledwo go znała. I pochodziła z królewskiego rodu. Co takiego w nim widziała? W dodatku była od niego starsza o rok czy dwa. Nigdy żadna starsza od niego dziewczyna się nim nie zainteresowała. Co prawda nigdy żadna w ogóle dziewczyna się nim nie zainteresowała.

Tak naprawdę Thor nigdy jakoś specjalnie nie myślał o dziewczętach. Nie miał sióstr, a w jego małej wiosce nie było za wiele dziewczyn. Jego rówieśnicy też chyba niespecjalnie przejmowali się tymi sprawami. Większość chłopców żeniła się w okolicach osiemnastego roku życia; były to małżeństwa aranżowane, które przypominały raczej zawarcie umowy majątkowej. Mężczyzn wysokiego rodu, którzy w wieku dwudziestu pięciu lat nie byli jeszcze związani ślubami małżeńskimi, obowiązywał zaś Dzień Wyboru. Musieli wybrać sobie żonę lub wyruszyć gdzieś, aby ją znaleźć. Oczywiście Thora to nie dotyczyło, był zbyt nisko urodzony i biedny. Ludzie jego pokroju najczęściej zawierali małżeństwa tak, by przynieść jak największą korzyść swojej rodzinie. Przypominało to raczej handel bydłem.

Gdy jednak Thor ujrzał Gwendolyn, wszystko uległo zmianie. Pierwszy raz w życiu owładnęło nim uczucie tak silne i głębokie, że nie potrafił już myśleć o niczym innym. Za każdym razem, kiedy widział Gwen, uczucie to jeszcze się wzmagało. Nie bardzo to rozumiał, ale rozłąka z nią sprawiała mu ból.

Przyspieszył kroku, rozglądając się po grani za Gwen, ciekaw, gdzie dokładnie chce się z nim spotkać – i czy w ogóle do tego dojdzie. Pierwsze słońce stało już wysoko na niebie i Thor poczuł, jak na czoło występują mu krople potu. Nadal nie czuł się za dobrze, mdliło go jeszcze po poprzedniej nocy. W miarę jak słońce wznosiło się jeszcze wyżej, a on nadal nigdzie nie widział Gwen, Thor zaczął wątpić, czy naprawdę chciała się z nim spotkać. Myślał też o niebezpieczeństwie, na które się oboje narażają. Jeżeli jej matka, królowa, rzeczywiście jest mu tak przeciwna, czy naprawdę zesłałaby go na wygnanie? Wyrzuciła z Legionu? Pozbawiła wszystkiego, co poznał i pokochał? Co by wtedy począł?

Rozważając to wszystko, uznał, że i tak gra była warta świeczki, choćby tylko dla możności spędzania czasu z Gwen. Dla tej jednej sprawy gotów był zaryzykować wszystko. Miał tylko nadzieję, że księżniczka z nim nie igra, a on sam nie odczytuje jej uczuć wobec niego zbyt pochopnie.

– Chciałeś mnie tak po prostu minąć? – usłyszał głos, a później chichot.

Wzdrygnął się z zaskoczenia, po czym zatrzymał się i odwrócił. Gwendolyn stała w cieniu potężnej sosny, uśmiechając się do niego. Na widok tego uśmiechu serce zabiło mu mocniej. Widział w jej oczach miłość, a wszystkie jego obawy i zmartwienia rozwiały się w okamgnieniu. Zbeształ się w myślach za to, jakim był głupcem, posądzając ją choćby o ślad obłudy.

Krohn zapiszczał na jej widok.

– A co my tu mamy? – krzyknęła z zachwytem.

Uklękła, a Krohn podbiegł do niej i z krótkim miauknięciem wskoczył jej na ręce. Chwyciła go w ramiona, uniosła i zaczęła głaskać.

– Jaki słodki! – powiedziała, przytulając go mocno. Kiedy polizał ją po twarzy, zachichotała i pocałowała go. – A jak ci na imię, koleżko? – spytała.

– Krohn – powiedział Thor. Tym razem nie jąkał się już tak jak poprzednio.

– Krohn – powtórzyła, wpatrując się kociakowi w ślepka. – Zawsze podróżujesz z lampartami? – spytała Thora ze śmiechem.

– Znalazłem go – odparł, znów czując się przy niej skrępowany jak zawsze. – W lesie, na polowaniu. Erec i Kendrick powiedzieli, że powinienem go zatrzymać, bo go znalazłem. Że to jego i moje przeznaczenie.

Spojrzała na niego, a twarz jej spoważniała.

– Cóż, mieli rację. Zwierzęta to święte stworzenia. Ich się nie znajduje. To one znajdują nas.

– Pozwolisz, mam nadzieję, żeby do nas dołączył? – powiedział Thor.

Zachichotała.

– Byłoby mi przykro, gdyby nie dołączył – odparła.

Rozejrzała się, jakby chciała się upewnić, że nikt ich nie obserwuje, po czym chwyciła go za dłoń i pociągnęła za sobą do lasu.

– Chodźmy – wyszeptała – zanim nas ktoś zobaczy.

Czując jej dotyk, gdy prowadziła go leśnym szlakiem, Thor był wniebowzięty. Podążyli pospiesznie w las ścieżką, która wiła się i kluczyła wśród olbrzymich sosen. Gwen w końcu puściła jego dłoń, ale nie przestawał myśleć o jej dotyku.

Rosła w nim ufność, że Gwen naprawdę go lubi. Wyraźnie nie chciała, by ktoś ich zobaczył; pewnie chodziło jej o matkę. Traktowała więc ich spotkanie poważnie – spotykając się z nim, sama też niemało ryzykowała.

Z drugiej strony może po prostu nie chciała, żeby zobaczył ją Alton albo któryś inny z jej chłopców. Może Alton miał rację. Może wstydziła się pokazywać z Thorem.

Czuł się nieswojo, miotany sprzecznymi uczuciami.

– I co powiesz? Mowę ci odjęło? – spytała w końcu Gwen, przerywając ciszę.

Thor był w rozterce; nie chciał jej mówić o swoich wątpliwościach, żeby wszystkiego nie zepsuć – ale z drugiej strona potrzebował je jakoś rozwiać. Musiał wiedzieć, co naprawdę Gwen do niego czuje. Nie mógł już dłużej milczeć.

– Po naszym ostatnim spotkaniu wpadłem na Altona. Naskoczył na mnie.

Gwendolyn spochmurniała, a jej dobry humor prysnął w okamgnieniu. Thor poczuł wyrzuty sumienia – uwielbiał jej życzliwe, radosne usposobienie i pożałował, że nie może cofnąć swoich słów. Chciał znów zamilknąć, ale nie było już odwrotu.

– I co powiedział? – spytała cichym głosem.

– Kazał mi trzymać się od ciebie z daleka. Powiedział, że jestem ci tak naprawdę obojętny. Że jestem tylko zabawką. Że znudzisz się mną po dniu albo dwóch. Powiedział też, że weźmiecie ślub, że wasze małżeństwo zostało już zaplanowane.

Gwendolyn wybuchnęła gniewnym, szyderczym śmiechem.

– Ach tak? – prychnęła. – Ten chłopak to najbardziej bezczelny i nieznośny typ, jakiego znam – dodała ze złością. – Od małego jest mi solą w oku. Myśli, że należy do rodziny królewskiej tylko dlatego, że nasi ojcowie są kuzynami. Nie spotkałam jeszcze nikogo bardziej niegodnego tytułów, które nosi. Co gorsza, ubzdurał sobie, że jesteśmy sobie przeznaczeni i weźmiemy ślub. Tak jakbym kiedykolwiek miała dać się do czegoś zmusić moim rodzicom. Przenigdy. A już na pewno nie z nim. Patrzeć na niego nie mogę.

Na te słowa Thorowi spadł kamień z serca. Czuł się lekki jak piórko, miał ochotę skakać po drzewach i śpiewać. Marzył, że to właśnie od niej usłyszy. Było mu teraz głupio, że z tak błahego powodu zepsuł jej nastrój. Nie odpowiedziała tylko jeszcze na jedno ważne dla niego pytanie: czy tak naprawdę go lubi.

– Jeśli zaś chodzi o ciebie – ciągnęła Gwen, rzucając mu ukradkowe spojrzenie, po którym odwróciła głowę – to prawie cię nie znam. Trudno ci nalegać, żebym określiła swoje uczucia. Ale powiem tak: chyba nie spędzałabym z tobą czasu, gdybym cię nie cierpiała. Oczywiście, mam prawo zmieniać zdanie według uznania, a potrafię być kapryśna – ale nie kiedy chodzi o miłość.

Niczego więcej nie było mu trzeba. Thor był pod wrażeniem jej powagi, a jeszcze bardziej słowa, które wypowiedziała – słowa „miłość”. Przywróciło mu całą wiarę w siebie.

– A tak w ogóle to mogłabym zapytać cię o to samo – odbiła piłeczkę Gwen. – Właściwie to mam o wiele więcej do stracenia niż ty. Jak by nie było, ja pochodzę z rodziny królewskiej, ty z ludu. Ja jestem starsza, ty młodszy. Nie sądzisz, że to ja powinnam traktować cię z większą rezerwą? Cały dwór szepce o twoich zakusach, że chcesz tylko piąć się wyżej, wykorzystać mnie do zdobycia lepszej pozycji, przychylności króla. Czy powinnam w to wierzyć?

Thor słuchał tego z rosnącym przerażeniem.

– Nie, moja pani! Nigdy w życiu. Nic takiego nigdy nie przyszło mi do głowy. Jestem przy tobie tylko dlatego, że nie wyobrażam sobie bycia gdzie indziej. Tylko dlatego, że tego pragnę. Tylko dlatego, że kiedy nie jestem z tobą, nie potrafię myśleć o niczym innym.

W kąciku jej ust pojawił się cień uśmiechu i powoli twarz zaczęła się jej rozjaśniać.

– Jesteś tu przybyszem – powiedziała. – Przybyszem w Królewskim Dworze i w życiu królewskiej rodziny. Potrzeba czasu, abyś zrozumiał, na czym to wszystko polega. Nikt tutaj nie mówi tego, co naprawdę myśli. Każdy ma jakiś cel. Każdy walczy o władzę, pozycję, bogactwa, tytuły. Niczyich słów nie można brać za dobrą monetę. Wszyscy mają swoich szpiegów, popleczników i ukryte zamiary. Na przykład – ciągnęła – kiedy Alton ci mówił, że mój ślub z nim jest już ustalony, chciał tak naprawdę sprawdzić, jak bliscy sobie ty i ja jesteśmy. Poczuł się zagrożony. A teraz być może właśnie zdaje komuś relację z tej rozmowy. Dla niego w małżeństwie nie liczy się miłość. To tylko związek, który służy do zdobycia pozycji. Majątku. Na naszym dworze nic nie jest takie, jakie się wydaje.

Nagle minął ich Krohn, sadząc długie susy; pobiegł leśną ścieżką w kierunku polany. Gwen spojrzała na Thora i zachichotała. Chwyciła go za dłoń i też pociągnęła go do biegu.

– Chodź! – krzyknęła z entuzjazmem.

Pobiegli razem ścieżką, zanosząc się śmiechem, aż wypadli na rozległą polanę. Roztaczający się przed nimi widok zapierał dech w piersiach: przepiękną leśną łąkę pokrywał dywan różnobarwnych polnych kwiatów, w których można było brodzić po kolana. Kolorowe ptaki i motyle, małe i duże, tańczyły radośnie w powietrzu, a całą łąkę wypełniało ćwierkanie świerszczy. Słońca świeciły jaskrawym światłem. Całe miejsce tchnęło tajemnicą, ukryte jak sekret w samym środku ciemnego, wysokiego lasu.

– Bawiłeś się kiedyś w ciuciubabkę? – zapytała ze śmiechem Gwen.

Thor pokręcił głową, ale zanim zdążył coś odpowiedzieć, Gwen zdjęła z szyi chustę i przewiązała mu nią oczy. Nic nie widział, a ona zachichotała mu głośno w ucho.

– Jesteś ciuciubabka! – krzyknęła.

Usłyszał, jak pobiegła gdzieś po trawie i uśmiechnął się.

– Ale co ja mam robić? – zawołał.

– Złap mnie! – odpowiedziała. Jej głos dobiegał już z daleka.

Thor zaczął biec za nią po omacku, potykając się co chwila. Próbował podążać za nią, nasłuchując szelestu jej sukni. Nie była to łatwa sztuka. Biegł przed siebie z wyciągniętymi rękami, bojąc się ciągle, że zaraz wpadnie na drzewo, choć przecież dobrze wiedział, że jest na rozległej, otwartej łące. Wkrótce całkiem stracił orientację i zaczęło mu się wydawać, że biega w kółko. Wciąż jednak nasłuchiwał. Słyszał w oddali jej cichy śmiech i próbował skręcać w jego stronę. Czasami ten dźwięk wydawał się tuż tuż, a potem nagle daleko. Zaczęło mu się kręcić w głowie.

Słyszał, że u jego boku biegnie Krohna, słyszał jego miauknięcia. Zaczął wobec tego biec za jego głosem i po zbliżającym się śmiechu zorientował się, że lamparcik prowadzi go do Gwen. Zaskoczyła go bystrość Krohna i to, w jaki sposób włączył się w ich zabawę.

Wkrótce usłyszał Gwen nieopodal. Gonił ją zygzakiem po łące, aż w końcu wyciągnął rękę i złapał ją za rąbek sukni. Gwen pisnęła z zachwytu. Kiedy ją łapał, potknął się i przewrócili się razem. W ostatniej chwili obrócił się tak, że padł na trawę pierwszy, amortyzując jej upadek.

Thor wylądował na ziemi, a Gwen upadła na niego z okrzykiem zaskoczenia. Nie przestając chichotać, ściągnęła mu przepaskę z oczu.

Serce waliło mu w piersi młotem, kiedy zobaczył jej twarz tak blisko swojej. Czuł na sobie ciężar jej ciała, wszystkie wypukłości jej figury w cienkiej letniej sukni. Przygniatała go całą sobą, nie próbując stawiać żadnego oporu. Wpatrywała mu się w oczy, nie odwracając wzroku. On też nie przestawał patrzeć jej w oczy. Oboje mieli płytki, przyspieszony oddech. Serce Thora biło tak szybko, że był tym dodatkowo oszołomiony.

Nagle Gwen nachyliła się i złożyła na jego ustach swoje. Były miękkie, delikatniejsze niż sobie wyobrażał. Kiedy ich wargi się spotkały, Thor po raz pierwszy poczuł, że naprawdę żyje.

Zamknął oczy, a Gwen zrobiła to samo, i trwali tak w bezruchu, z ustami zwartymi w pocałunku, który trwał i trwał – Thor nie wiedział, jak długo, ale chciał, by ta chwila trwała wiecznie.

W końcu powoli oderwała się od jego ust i cofnęła głowę. Wciąż się uśmiechając, z wolna otwarła oczy, pozostając na nim całym ciałem.

Leżeli tak bardzo długo, wpatrując się w siebie.

– Skąd ty się wziąłeś? – zapytała go cicho, nie przestając się uśmiechać.

Też się do niej uśmiechał. Nie wiedział, co odpowiedzieć.

– Jestem tylko zwykłym chłopcem – odrzekł.

– O nie. Czuję, że nie. – Pokręciła głową i znów się uśmiechnęła. – Myślę sobie, że jesteś kimś o wiele, wiele ważniejszym.

Nachyliła się nad nim i pocałowała go znowu, ale teraz przywarł do jej ust na dużo dłuższą chwilę. Uniósł rękę i zaczął gładzić ją po włosach, a ona też wplotła palce w jego włosy. Thor nie mógł opanować szalonej gonitwy myśli – bo już zaczął zadawać sobie pytanie, jak się to wszystko skończy. Czy uda im się zostać razem i być ze sobą już zawsze, wbrew przeciwnościom i siłom stojącym im na przeszkodzie? Czy naprawdę mieli szansę być parą?

Thor chciał w to wierzyć ze wszystkich sił, najmocniej na świecie. Chciał być z nią teraz nawet bardziej, niż kiedykolwiek pragnął być w Legionie.

Nagle w trawie nieopodal rozległ się jakiś szelest i oboje zaskoczeni odwrócili się w stronę, z której dobiegł. Krohn skoczył w trawę niedaleko, o kilka stóp od nich. Usłyszeli kolejny szelest. Krohn miauknął, po czym warknął trochę groźniej. Potem dobiegł ich jakiś syk – i nastała cisza.

Gwen zsunęła się z Thora i oboje usiedli, rozglądając się dookoła. Thor zerwał się na nogi, aby w razie czego obronić Gwen. Co to mogło być? Nikogo ani niczego nie widział, ale domyślał się, że ktoś lub coś czai się nieopodal, zaledwie o krok, w tej wysokiej trawie.

Wyskoczył stamtąd Krohn i stanął przed nimi. W pyszczku, w ostrych jak brzytwa ząbkach trzymał zwisającego bezwładnie potężnego białego węża. Miał chyba z dziesięć stóp długości i grubość solidnej gałęzi, a jego biała skóra lśniła w promieniach słońca.

Thor w jednej chwili zrozumiał, co się stało, i poczuł nagłą wdzięczność do swojego lamparta. Krohn uratował ich przed atakiem śmiercionośnego gada.

Gwen aż zaparło dech z wrażenia.

– Białogrzbietnik – powiedziała. – Najbardziej śmiertelny gad w całym królestwie.

Thor przyjrzał mu się oniemiały.

– Myślałem, że ten wąż nie istnieje. Że to tylko legenda.

– Jest bardzo rzadki – przyznała Gwen. – Widziałam go tylko raz w życiu. W dniu, w którym zabili ojca mego ojca. To zły znak. – Odwróciła się i spojrzała na Thora. – Oznacza rychłą śmierć. Kogoś naprawdę bliskiego.

Thor poczuł ciarki na plecach, jakby w ten ciepły dzień lata na łące powiało nagłym chłodem. Wiedział – był absolutnie pewien – że Gwen się nie myli.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTY

Gwendolyn przemierzała samotnie zamek, wchodząc kręconymi schodami coraz wyżej i wyżej. W głowie wciąż kłębiły się jej myśli o Thorze. O ich wspólnym spacerze. Pocałunku. I wreszcie o wężu.

W jej sercu walczyly ze sobą sprzeczne uczucia. Z jednej strony w towarzystwie Thora była taka szczęśliwa; z drugiej zaś myśl o wężu i śmierci, której był zwiastunem, wprawiała ją w przerażenie. Nie wiedziała, czyją śmierć wróżył, i nie mogła przestać o tym myśleć. Bała się, że wróżba może dotyczyć kogoś z jej rodziny. Czyżby któregoś z jej braci? Godfreya? Kendricka? Czyżby jej matki? Albo – zadrżała na samą myśl o tym – ojca?

Wypadek z wężem położył się cieniem na jej radosnym spotkaniu z Thorem. Ich wspaniały nastrój prysł i nie potrafili już go wskrzesić. Wrócili razem na dwór, choć rozstali się jeszcze w lesie, przed wyjściem na otwartą przestrzeń, aby nikt nie zobaczył ich razem. Tego by tylko brakowało, żeby królowa przyłapała ich ze sobą. Gwen nie miała zamiaru tak łatwo rezygnować z Thora. Musiała znaleźć sposób na matkę; potrzebowała tylko czasu, żeby obmyślić jakiś plan.

Rozstanie z Thorem było dla niej bolesne i myśl o tym sprawiała jej teraz przykrość. Miała w planach zapytać go, czy spotka się z nią znowu, chciała zaplanować ich kolejny dzień razem. Ale na widok tego węża, który wyprowadził ją z równowagi i oszołomił, o wszystkim zapomniała. Martwiła się teraz, czy Thor nie myśli, że jest jej obojętny.

Kiedy tylko wróciła do zamku, słudzy ojca przekazali jej, że ten wzywa ją do siebie. Wchodziła zatem po schodach z mocno bijącym sercem, zachodząc w głowę, dlaczego król chce ją widzieć. Czy ktoś zauważył ją z Thorem? Nie wyobrażała sobie innego powodu, dla którego ojciec chciałby spotkać się z nią tak pilnie. Czy on też chce jej zabronić widywać się z chłopcem? Nie wierzyła, że mógłby jej to zrobić. Zawsze przecież stawał po jej stronie.

W końcu dotarła na sam szczyt, z trudem łapiąc oddech. Pospieszyła korytarzem i wyminęła strażników, którzy na jej widok stanęli na baczność i otworzyli przed nią drzwi do komnaty ojca. Dwóch służących, którzy stali w środku, ukłoniło się jej nisko.

– Zostawcie nas – powiedział do nich jej ojciec.

Ukłonili się znowu i opuścili komnatę w pośpiechu, zamykając za sobą drzwi z głuchym łoskotem.

Król wstał od sekretarzyka, przy którym siedział, i z szerokim uśmiechem ruszył w jej kierunku przez przepastną komnatę. Na jego widok uspokoiła się, jak zwykle zresztą, i poczuła ulgę, nie widząc na jego twarzy gniewu.

– Moja Gwendolyn – powiedział.

Wyciągnął do niej ramiona i objął ją serdecznym uściskiem, a ona przytuliła się do niego. Król powiódł ją do dwóch dużych foteli ustawionych pod kątem przy buchającym ogniem kominku. Kilka potężnych psów, wilczarzy, które w większości znała od dzieciństwa, zeszło im z drogi. Dwa podążyły za nią i każdy położyły jej łeb na kolanach. Ogień przyjemnie rozgrzewał jej ciało – jak na letni dzień zrobiło się zaskakująco zimno.

Król pochylił się w stronę ognia i zapatrzył w trzaskające płomienie.

– Domyślasz się, dlaczego cię wezwałem? – zapytał.

Przyjrzała mu się badawczo, ale nadal nie mogła zgadnąć.

– Nie, ojcze.

Spojrzał na nią ze zdziwieniem.

– W związku z naszym niedawnym spotkaniem. Naszym i twojego rodzeństwa. W sprawie dziedziczenia tronu. O tym chciałem właśnie z tobą pomówić.

Kamień spadł Gwen z serca. Nie chodziło o Thora, tylko o politykę. Głupią politykę, o którą nic a nic nie dbała. Odetchnęła z ulgą.

– Jakby ci ulżyło – zauważył. – Spodziewałaś się, że o czym będziemy rozmawiać?

Był zbyt spostrzegawczy, jak zawsze. Jako jeden z niewielu czytał w niej jak w otwartej księdze. Musiała mieć się przy nim na baczności.

– O niczym, ojcze – odpowiedziała natychmiast.

Król uśmiechnął się ponownie.

– Powiedz mi więc, co sądzisz o mojej decyzji? – spytał.

– Decyzji? – Nie rozumiała.

– Wyborze następcy tronu!

– Masz na myśli mnie?

– A kogo innego? – zaśmiał się.

Gwen oblała się rumieńcem.

– Ojcze, twój wybór mnie, delikatnie mówiąc, zaskoczył. Nie jestem twoim pierworodnym dzieckiem. Jestem kobietą. Nie znam się na polityce. Nawet o nią nie dbam – ani o rządzenie królestwem. Nie mam politycznych ambicji. Nie mam pojęcia, dlaczego mnie wybrałeś.

– Dokładnie z tych powodów – powiedział ze śmiertelnie poważną miną. – Dlatego, że nie ubiegasz się o tron. Nie pożądasz władzy. I nie wiesz nic o polityce. – Wziął głęboki oddech. – Ale znasz ludzką naturę. Jesteś przenikliwa, co zresztą odziedziczyłaś po mnie. Jesteś też błyskotliwa, podobnie jak twoja matka, ale to po mnie masz naturalną zdolność do kontaktów z ludźmi. Wiesz, jak ich oceniać, umiesz przejrzeć ich na wylot. Właśnie to przydaje się władcy najbardziej. Umiejętność rozpoznawania prawdziwej natury innych. Nic nie jest ważniejsze. Cała reszta to tylko sztuczki, pozory. Poznawaj swoich poddanych. Traktuj ich ze zrozumieniem. Bądź dla nich dobra. Zawierz swojej intuicji. To wszystko.

– Władanie królestwem musi przecież polegać na czymś więcej – powiedziała.

– Niekoniecznie – odparł jej ojciec. – Wszystko wynika z tego właśnie. Także wszelkie decyzje.

– Ale, ojcze, zapominasz, że po pierwsze wcale nie chcę rządzić, a po drugie nie wybierasz się na tamten świat. To tylko głupia tradycja związana z dniem zaślubin najstarszego dziecka. Po co się nad tym skupiać? Wolałabym w ogóle o tym nie mówić, ani nawet myśleć. Mam nadzieję, że dzień, w którym od nas odejdziesz, nigdy się nie zdarzy – więc to wszystko jest bez znaczenia.

Odchrząknął; minę miał nadal poważną.

– Rozmawiałem z Argonem o przyszłości, a on widzi, że gromadzą się nade mną czarne chmury. Sam to przeczuwam. Muszę się przygotować.

Gwen ścisnęło w żołądku.

– Argon to głupiec – powiedziała. – Czarnoksiężnik. Połowa z tego, co mówi, nigdy się nie sprawdza. Nie przejmuj się nim. Nie wierz tak łatwo w jego głupie wróżby. Jesteś zdrowy jak rydz. Będziesz żył wiecznie.

Ale król powoli pokręcił głową. Zobaczyła smutek na jego twarzy i żołądek tylko ścisnął się jej jeszcze mocniej.

– Gwendolyn, córko moja, kocham cię. Chcę, abyś była gotowa. Chcę, abyś była następnym władcą Kręgu. Mówię to poważnie. To nie jest prośba. To rozkaz.

Patrzył na nią z taką powagą, a wzrok tak mu spochmurniał, że naprawdę się wystraszyła. Nigdy jeszcze nie widziała u ojca takiego wyrazu twarzy. Poczuła łzy zbierające się jej w oczach i otarła je ręką.

– Wybacz, nie chciałem cię zdenerwować – powiedział.

– Więc przestań o tym mówić – odparła z płaczem. – Nie chcę, żebyś umarł.

– Daruj, ale nie mogę przestać. Musisz dać mi odpowiedź.

– Ojcze, nie chcę cię obrazić.

– Więc się zgódź.

– Ale jak ja mam rządzić? – spytała błagalnym tonem.

– To wcale nie takie trudne, jak się wydaje. Będziesz otoczona doradcami. Najważniejsze to... nie ufać żadnemu z nich. Ufaj własnej intuicji. Dasz sobie radę. Twój brak doświadczenia, twoja prostota sprawią, że będziesz wspaniałą władczynią. Twoje decyzje będą szczere, autentyczne. Obiecaj mi, że przejmiesz tron – nalegał.

Spojrzała mu w oczy i zrozumiała, jak wiele to dla niego znaczy. Chciała już skończyć tę rozmowę, choćby tylko po to, by rozwiać jego grobowy nastrój, by go rozweselić.

– Dobrze, obiecuję – powiedziała pospiesznie. – Czy teraz czujesz się lepiej?

Odchylił się w fotelu i odetchnął z ulgą.

– Tak – odpowiedział. – Dziękuję ci.

– Świetnie. Możemy wobec tego pomówić o czymś innym? O czymś, co dla odmiany naprawdę może się zdarzyć? – spytała.

Jej ojciec wybuchnął śmiechem; wyglądało, że ogromny kamień spadł mu z serca.

– To w tobie kocham – powiedział. – Zawsze jesteś taka radosna. Zawsze potrafisz mnie rozbawić.

Przyjrzał się jej uważnie, jakby sondował ją wzrokiem.

– Wyglądasz dziś na niebywale wręcz szczęśliwą – powiedział. – Czy stoi za tym jakiś chłopiec?

Gwen spłoniła się. Wstała i podeszła do okna, obracając się do króla plecami.

– Wybacz, ojcze, ale to sprawa osobista.

– Nie jest osobista, jeśli będziesz rządzić moim królestwem – odparł. – Ale nie będę cię naciskał. Twoja matka wzywa cię jednak na audiencję i przypuszczam, że nie będzie tak pobłażliwa jak ja. O nic nie pytałem. Ale bądź gotowa.

Glen znów poczuła ucisk w żołądku i spojrzała przez okno. Nie cierpiała tego miejsca. Wolałaby być w dowolnym innym miejscu, byle gdzie. W jakiejś nic nie znaczącej wiosce, w zwykłym gospodarstwie, wiodąc proste życie u boku Thora. Z dala od tego wszystkiego, od wszystkich tych sił próbujących nad nią zapanować.

Poczuła delikatny dotyk ręki na ramieniu. Odwróciła się; ojciec stał przy niej z uśmiechem.

– Twoja matka potrafi być bezwzględna. Ale cokolwiek postanowi, pamiętaj, że stanę po twojej stronie. W kwestii miłości każdy powinien mieć swobodę wyboru.

Gwen zarzuciła mu ręce na szyję i przytuliła się do niego. W tej jednej chwili to jego kochała najbardziej na świecie. Próbowała odsunąć myśli o złowróżbnym wężu, starając się uwierzyć ze wszystkich sił, że ten zły znak nie był przeznaczony dla jej ojca.

*

Mijając rzędy witrażowych okien, Gwen kluczyła korytarzami w drodze do komnat matki. Nie cierpiała być do niej wzywana, nie cierpiała metod, jakimi królowa próbowała nad nią zapanować. Pod wieloma względami to właśnie jej matka rządziła królestwem. W wielu kwestiach wykazywała silniejszą wolę niż król, rzadziej niż on ustępowała i nie poddawała się tak łatwo. Nikt w królestwie oczywiście o tym nie wiedział; zawsze to król udawał siłę, to on wydawał się rozważny.

Kiedy jednak wracał do zamku i drzwi się za nim zamykały, to do niej zwracał się o poradę. To ona była bardziej roztropna. Opanowana. Wyrachowana. Nieustępliwa. Nieustraszona. To ona była opoką. I trzymała ich liczną rodzinę żelazną ręką. Kiedy czegoś chciała, sama dopilnowywała realizacji planu, zwłaszcza jeśli wbiła sobie do głowy, że na szali leży dobro rodziny.

Teraz zaś z siłą jej woli musiała zmierzyć się Gwen. Już teraz przygotowywała się na to, co ją czekało. Wyczuwała, że ma to coś wspólnego z jej życiem uczuciowym i lękała się, że jednak ktoś zauważył ją w towarzystwie Thora. Ale postanowiła nie ustępować – bez względu na konsekwencje. Jeśli miałaby opuścić zamek, była gotowa to uczynić. Jej matka mogła równie dobrze wtrącić ją do lochu.

Dotarła do komnaty matki. Słudzy rozstąpili się na boki, otwierając przed nią wielkie dębowe drzwi, a gdy weszła, natychmiast zamknęli je za nią.

Pokój matki był mniejszy i bardziej kameralny niż komnata ojca. Posadzkę pokrywały wielkie kobierce. Przy kominku z buzującym ogniem stał niewielki serwis do herbaty i rozstawiona plansza do gier oraz kilka delikatnych krzeseł pokrytych żółtym aksamitem. Jej matka siedziała na jednym z nich, odwrócona plecami do Gwen, mimo że spodziewała się wizyty córki. Spoglądając to w ogień, to na planszę z grą, sączyła herbatę. Królowej towarzyszyły dwie damy dworu, z których jedna zajmowała się jej włosami, druga zaś sznurowała jej suknię na plecach.

– Wejdź, dziecko – odezwała się jej matka surowym tonem.

Gwen nie cierpiała tego u niej – widzeń w obecności służących. Dlaczego nie chciała ich odprawić, tak jak to robił ojciec, kiedy z nią rozmawiał? Przynajmniej tyle mogła zrobić, by zachować odrobinę dyskrecji i przyzwoitości. Ale nie, nigdy. Gwen uznała, że matka robi to celowo; pozwalając, by jej służki krzątały się w pobliżu i słuchały, chciała wyprowadzić ją z równowagi.

Gwen nie miała wyjścia. Przeszła przez pokój i zajęła miejsce na jednym z krzeseł, stojącym zbyt blisko trzaskającego ognia. Był to kolejny fortel ze strony matki – Gwen czuła gorąco, które nie dawało jej się skupić.

Nie podnosząc wzroku z planszy, która przypominała skomplikowany labirynt, królowa wykonała ruch kościanym pionkiem, przestawiając go na inne pole.

– Twoja kolej – powiedziała.

Gwen przyjrzała się planszy. Zdziwiło ją, że matka nadal rozgrywa ich ostatnią wspólną partię; poprzednio grały wiele tygodni wcześniej. Przypomniała sobie, że jej pionki są brązowe. Jej matka była mistrzynią w grze w pionki, mimo to Gwen była od niej lepsza. Królowa nienawidziła przegrywać. Było oczywiste, że swoje kolejne ruchy planowała od dłuższego czasu, wierząc, że będą idealne. Teraz po nadejściu córki wznowiła grę.

W przeciwieństwie do matki Gwen nigdy nie musiała długo skupiać się na grze. Wystarczył jej jeden rzut okiem, aby rozpoznać najlepsze z możliwych posunięć. Podniosła jeden z brązowych pionków i przesunęła go w bok, w poprzek całej planszy. Już tylko jeden ruch dzielił ją od wygranej.

Jej matka wpatrywała się w planszę spojrzeniem pozbawionym wyrazu, nie licząc drobnego zmarszczenia brwi; Gwen wiedziała, że jest to oznaka konsternacji. Gwen była od niej bystrzejsza, a matka nie potrafiła tego uznać.

Królowa odchrząknęła, nadal nie podnosząc wzroku na córkę.

– Wiem wszystko o twoich eskapadach z tym chłopcem z ludu – rzekła drwiącym tonem. – Jesteś mi nieposłuszna.– W końcu spojrzała na Gwen. – Dlaczego?

Gwen wzięła głęboki oddech, czując ucisk w żołądku i próbując sformułować jak najlepszą odpowiedź. Nie podda się. Nie tym razem.

– Moje sprawy osobiste nie powinny cię obchodzić – odparła.

– Ach tak? Zapewniam cię, że powinny, i to bardzo. Twoje sprawy osobiste będą miały wpływ na całe królestwa. Na los tej rodziny. Kręgu. Twoje sprawy osobiste mają charakter zgoła polityczny, bez względu na to, jak usilnie chciałabyś o tym zapomnieć. Nie jesteś nisko urodzona. W twoim świecie nic nie jest po prostu osobiste. A już z pewnością nie na tyle, by ukryło się przede mną.

Głos jej matki był zimny jak stal i Gwen raziło każde jej słowo, ale nie mogła nic zrobić. Musiała siedzieć i czekać, aż matka skończy. Czuła się jak w pułapce.

W końcu królowa odchrząknęła.

– Skoro nie chcesz mnie słuchać, jestem zmuszona podjąć kroki w tej sprawie. Nigdy więcej nie spotkasz się z tym chłopcem. Jeśli to jednak zrobisz, dopilnuję, aby wyrzucono go z Legionu, usunięto z Królewskiego Dworu i odesłano z powrotem do wsi, z której pochodzi. Tam zakują go w dyby... wraz z całą jego rodziną. Okryje się hańbą i wszyscy się od niego odwrócą. A ty nigdy więcej o nim nie usłyszysz.

Królowa znów spojrzała na Gwen, a usta drżały jej z powstrzymywanego gniewu.

– Zrozumiałaś?

Gwen gwałtownie wciągnęła powietrze. Po raz pierwszy przekonała się, do jakiego okrucieństwa zdolna jest jej matka. Nie spodziewała się też, że może zapałać do niej aż taką nienawiścią. Spostrzegła nerwowe spojrzenia dworek. Jakież to było poniżające.

Zanim zdążyła odpowiedzieć, jej matka podjęła swój monolog.

– Ponadto, aby zapobiec twojemu dalszemu lekkomyślnemu zachowaniu, podjęłam kroki w celu zaaranżowania dla ciebie rozsądnego związku małżeńskiego. Pierwszego dnia przyszłego miesiąca wyjdziesz za Altona. Możesz już rozpocząć przygotowania do ślubu. Szykuj się do życia w roli zamężnej kobiety. To wszystko – dodała, dając do zrozumienia, że audiencja skończona, po czym wróciła do planszy z grą, jakby właśnie omówiła najzwyklejszą ze spraw.

W Gwen wszystko się gotowało i miała ochotę wrzasnąć.

– Jak śmiesz – odpowiedziała, czując wzbierający gniew. – Myślisz, że jestem jakąś kukiełką na sznurkach, za które możesz pociągać według uznania? Naprawdę sądzisz, że wyjdę za byle kogo, gdy tylko każesz mi go poślubić?

– Ja nie sądzę – odparła królowa. – Ja to wiem. Jesteś moją córką. Odpowiadasz przede mną. I poślubisz właśnie tego, kogo ci wskażę.

– Ani mi się śni! – krzyknęła Gwen w odpowiedzi. – Nie zmusisz mnie do tego! Ojciec powiedział, że nie możesz tego zrobić!

– Aranżowanie małżeństw w tym królestwie nadal leży w gestii wszystkich rodziców... i niewątpliwie jest też prawem króla i królowej. Twój ojciec pozuje na władcę, ale obie wiemy dobrze, że w końcu zawsze ulega mojej woli. Mam swoje sposoby. – Królowa spojrzała na nią gniewnie. – Sama więc widzisz... Zrobisz, co ci każę. Twoje małżeństwo właśnie staje się faktem. Nic nie stanie mu na przeszkodzie. Zacznij się przygotowywać.

– Nie zrobię tego – odparła Gwen. – Przenigdy. A jeśli jeszcze raz o tym wspomnisz, już nigdy w życiu się do ciebie nie odezwę.

Jej matka spojrzała na nią z zimnym, złowrogim uśmiechem.

– Nie dbam o to, czy będziesz się do mnie odzywać. Jestem twoją matką, a nie przyjaciółką. I jestem też twoją królową. Równie dobrze może to być nasze ostatnie spotkanie. Nie ma to najmniejszego znaczenia. I tak w końcu zrobisz to, co zechcę. A ja będę przyglądać się z dala, jak wiedziesz życie, które dla ciebie zaplanowałam.

Po czym odwróciła się do planszy z grą.

– Możesz odejść – powiedziała, skinąwszy dłonią, jakby Gwen była tylko kolejną służącą.

Dla Gwen było to już nie do zniesienia. Cała kipiąc ze złości, rzuciła się do matczynej planszy i oburącz wyrzuciła ją w powietrze, przewracając przy okazji stolik; wszystko – plansza, piony, stolik – runęło z trzaskiem na posadzkę, a królowa odskoczyła, wstrząśnięta reakcją córki.

– Nienawidzę cię – wysyczała Gwen, purpurowa na twarzy.

To powiedziawszy, odwróciła się i wyszła z komnaty, odtrącając ręce służących, zdecydowana opuścić to miejsce z własnej woli. I nigdy już nie oglądać swojej matki.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTY

Thor długo jeszcze chodził krętymi ścieżkami po lesie, rozmyślając o spotkaniu z Gwen. Nie mógł się po nim otrząsnąć; nie potrafił przestać o niej myśleć. Chwile, które z nią spędził, były magiczne, przeszły jego najśmielsze oczekiwania. Nie musiał już martwić się o szczerość jej uczuć.

Ten dzień byłby wręcz idealny – gdyby nie to, co przytrafiło im się pod koniec spotkania. Ów biały wąż, zarazem rzadkie zwierzę i zły omen. Mieli dużo szczęścia, że ich nie ukąsił. Thor spojrzał na Krohna. Młody lampart kroczył lojalnie u jego boku, radosny jak zawsze. Ciekawe, co by się stało, gdyby akurat nie było go w pobliżu i gdyby nie zabił węża. Czy oboje byliby teraz martwi? Czy Krohn nie ocalił ich od śmierci? Chłopiec był mu dozgonnie wdzięczny i wiedział, że ma w nim towarzysza na całe życie.

Mimo to nadal trawił go niepokój. Ten wąż był nadzwyczaj rzadkim zwierzęciem, zwłaszcza w tej części królestwa. Jak powiedziała mu Gwen, widywano go zwykle bardziej na południu, pośród bagien i mokradeł. Jakim cudem zawędrował aż tutaj? Dlaczego natrafił na nich akurat w tym momencie? Była to zagadka zbyt tajemnicza, by nie kryło się w niej znaczenie. Podobnie jak Gwen, Thor czuł, że spotkał ich jakiś zły znak, zwiastun rychłej śmierci. Tylko czyjej?

Thor chciał pozbyć się myśli o wężu, zapomnieć o nim, myśleć o czymś innym – ale nie potrafił. Prześladowało go to, nie dawało mu spokoju. Wiedział, że powinien wracać od koszar, ale też jeszcze nie mógł. Poza tym miał dzień wolny, jak cały Legion, więc chodził dalej po krętych leśnych ścieżkach, starając się oczyścić umysł. Był pewien, że wąż to jakaś głęboko ukryta wiadomość, przeznaczona wyłącznie dla niego. Że coś wzywa go do działania.

Szkoda, że jego spotkanie z Gwen zakończyło się tak raptownie. Kiedy dotarli na skraj lasu, rozstali się szybko, niemalże bez słowa. Gwen wyglądała na wytrąconą z równowagi. Przypuszczał, że przez tego węża, ale nie był pewien. Nic nie wspominała o tym, kiedy spotkają się znowu. Może zmieniła o nim zdanie. Może zrobił coś nie tak...

Na tę myśl serce mu pękało. Nie wiedział, co ze sobą począć, dlatego od dłuższego czasu błąkał się po lesie bez celu. Musiał pomówić z kimś, kto znał się na tych sprawach, kto umiał odczytywać złe wróżby i znaki.

Nagle stanął jak wryty. Oczywiście: Argon. To z nim powinien pomówić. On rozwiałby jego obawy i wszystko mu wyjaśnił.

Thor się rozejrzał. Stał na północnym skraju najdalej wysuniętego grzbietu Leśnej Grani. Miał przed sobą widok na cały królewski gród. Nieopodal widział rozstaje szlaków, a z zasłyszanych opowieści pamiętał, że Argon mieszka w odosobnieniu, w kamiennej chacie na północnym skraju Skalnych Równin. Wiedział, że jeśli podąży szlakiem odchodzącym od miasta w lewo, w końcu trafi do domu druida.

Niewiele myśląc, ruszył w drogę. Zapowiadała się długa wędrówka, zaś Argona mogło nawet nie być w domu. Ale Thor wiedział, że musi przynajmniej spróbować. Wiedział, że nie spocznie, dopóki nie uzyska odpowiedzi.

Szedł w stronę równin szybkim, sprężystym krokiem. Mijały godziny i było już mocno po południu, a on nadal podążał do celu. Był piękny letni dzień, a słońca napełniały blaskiem okoliczne pola. Krohn truchtał u jego boku; co pewien czas tylko rzucał się w pogoń za jakąś wiewiórką czy inną drobną zdobyczą, którą potem niósł triumfalnie w pyszczku.

Po jakimś czasie szlak skręcił pod górę i zrobiło się wietrzniej. Okoliczne łąki przerzedziły się i stopniowo pejzaż stawał się coraz bardziej wymarły. Wkrótce szlak niemal zanikł. Im wyżej, tym mniej było drzew, tym zimniej się robiło, tym bardziej porywisty był wiatr. Krajobraz zdominowały skały i urwiska. Widok był niesamowity: jak okiem sięgnąć, nic tylko niewielkie skały, ziemia i głazy. Szlak już zupełnie przestał być widoczny i Thor poczuł, że wędruje przez jakieś jałowe pustkowie, po żwirze i skalnej drobnicy.

Idący przy nim Krohn zaczął żałośnie miauczeć. W powietrzu dawało się wyczuć coś dziwnego. Nie całkiem zło; była to raczej atmosfera pewnej inności. Jakby otaczała ich gęsta duchowa mgła.

Thor zaczynał wątpić, czy obrał dobry szlak i czy idzie w dobrym kierunku, kiedy na horyzoncie, na szczycie wysokiego wzgórza, pojawiła się mała chata. Była niska i zbudowana na planie kręgu z czarnego litego kamienia. Nie było w niej widać żadnego okna, tylko łukowe drzwi – pozbawione klamki i kołatki. Czy to rzeczywiście tu, na tym pustkowiu, mieszka Argon? Czy rozgniewa się, że Thor przybył nieproszony? Chłopiec zaczynał mieć wątpliwości, ale zmusił się, by iść dalej.

Kiedy podchodził do drzwi, wyczuł w powietrzu jakąś moc, tak silną, że prawie zaparła mu oddech. Poczuł, że serce przyspiesza mu z trwogi, i wyciągnął rękę, żeby zapukać.

Zanim jednak dotknął drzwi, te uchyliły się same, może za sprawą wiatru. Przez wąską szczelinę widział, że w środku panuje mrok – tak gęsty, że nie spodziewał się, by ktokolwiek tam był.

Otworzył drzwi nieco szerzej delikatnym popchnięciem i wsunął przez nie głowę.

– Halo? – zawołał.

Popchnął drzwi mocniej. W środku było zupełnie ciemno – z wyjątkiem delikatnej poświaty na przeciwległej ścianie izby.

– Halo? – zawołał głośniej. – Argonie?

Krohn u jego nogi miauknął żałośnie. Thor zaczął rozumieć, że to był kiepski pomysł. Argona nie było w domu. Zmusił się jednak, żeby sprawdzić dokładniej. Wszedł na dwa kroki do środka i w tym momencie drzwi zatrzasnęły się za nim z hukiem.

Pod przeciwległą ścianą stał jednak Argon.

– Przepraszam, że przeszkadzam – powiedział Thor, choć serce mu łomotało.

– Przybywasz bez zaproszenia – odpowiedział mu Argon.

– Wybaczcie, Wasza Miłość – odparł chłopiec. – Nie chciałem się wam narzucać.

Oczy zaczęły mu się przyzwyczajać do ciemności. Rozejrzał się. Pod kamiennymi ścianami wokół izby stał krąg niewielkich świec. Wnętrze rozświetlał głównie pojedynczy snop światła, który wpadał do środka przez mały okrągły otwór w suficie. Izba przytłaczała swoją surowością i nierealnością.

– Niewielu ludzi tu było – powiedział Argon. – Oczywiście, nie byłoby tu też ciebie, gdybym ci na to nie pozwolił. Te drzwi otwierają się tylko przed tym, przed którym mają się otworzyć. Przed nieproszonym gościem nie otworzą się nigdy – bez względu na to, jakiej użyje siły.

Thor poczuł się nieco pewniej, choć był też ciekaw, skąd Argon wiedział o jego wizycie. Ten człowiek był jedną wielką zagadką.

– Spotkało mnie coś, czego nie rozumiem – powiedział, chcąc jak najszybciej wyrzucić to z siebie i poznać opinię druida. – Był tam wąż. Białogrzbietnik. Prawie nas zaatakował, ale ocalił nas Krohn, mój lampart.

– Nas? – zapytał Argon.

Thor poczerwieniał; zanim się zorientował, już powiedział za dużo. Nie wiedział, jak z tego wybrnąć.

– Nie byłem sam – powiedział w końcu.

– A kto był z tobą?

Thor ugryzł się w język. Nie wiedział, ile może mu zdradzić. Druid był przecież bliskim powiernikiem ojca Gwen, króla, i mógł mu o wszystkim donieść.

– Ale co to ma wspólnego z wężem? – zapytał w końcu.

– Mnóstwo. Nie przyszło ci do głowy, że to właśnie dlatego wąż się pokazał?

Druid całkowicie zaskoczył go tym pytaniem.

– Nie rozumiem – przyznał Thor.

– Nie każdy omen, który dostrzeżesz, jest przeznaczony dla ciebie. Niektóre są adresowane do innych osób.

Chłopiec przyglądał się Argonowi w słabym świetle. Dopiero teraz zaczynał rozumieć. Czy Gwen miało spotkać coś złego? A jeśli tak, to czy zdołałby to powstrzymać?

– Czy można zmienić czyjś los? – zapytał.

Argon zaczął wolnym krokiem przemierzać izbę.

– Ba, odpowiedzi na to pytanie szukamy od wieków – powiedział. – Czy można zmienić los? Z jednej strony wszystkim rządzi przeznaczenie, wszystko zostało już spisane. Z drugiej strony mamy wolną wolę i na nasz los wpływają również nasze świadome wybory. Choć wydaje się niemożliwe, aby przeznaczenie współistniało z wolną wolą, to tak właśnie jest. Dopiero tam, gdzie te dwie siły się ścierają, na ich styku, swoją rolę zaczynamy odgrywać my sami i nasze postępowanie. – Argon przystanął. – Przeznaczenie nie zawsze można odwrócić, ale niekiedy można je nagiąć, a nawet zmienić, choć wymaga to wielkiego poświęcenia i potężnej siły woli. Najczęściej jednak przeznacznie pozostaje niezmienne, a my jesteśmy tylko widzami, biernymi świadkami tego, jak się spełnia. Wydaje nam się, że odgrywamy jakąś rolę, ale zazwyczaj tak nie jest. Przeważnie jesteśmy obserwatorami, a nie uczestnikami zdarzeń.

– Dlaczego zatem świat w ogóle daje nam jakieś znaki, skoro nie możemy nic na nie poradzić? – spytał Thor.

Argon obrócił się ku niemu i uśmiechnął.

– Bystry jesteś, chłopcze, trzeba przyznać. Najczęściej znaki są nam dane po to, abyśmy się mogli na coś przygotować. Dzięki wiedzy o tym, co nas czeka, zyskujemy czas na oswojenie się z myślą o tym. Czasami rzeczywiście jakiś znak jest nam zsyłany po to, abyśmy mogli podjąć działanie, zmienić to, co ma nadejść. Ale to się zdarza niezwykle rzadko.

– Czy to prawda, że białogrzbietnik zwiastuje śmierć?

Argon przyglądał się chłopcu uważnie.

– Tak – odparł w końcu. – Bez wątpienia.

Na te słowa, które potwierdziły obawy Thora, serce załomotało chłopcu jeszcze mocniej. Zaskoczyło go, jak jednoznacznie tym razem odpowiedział mu druid.

– Spotkałem dziś jednego – powtórzył Thor – ale nie wiem, kto ma umrzeć. Ani też czy jest coś, co mógłbym zrobić, by temu zapobiec. Chcę przestać o tym myśleć, ale nie potrafię. Przez cały czas widzę głowę tego węża. Dlaczego?

Argon patrzył na niego dłuższy czas, aż wreszcie westchnął.

– Ponieważ, bez względu na to, kto umrze, wpłynie to bezpośrednio na ciebie. Na twoje przeznaczenie.

Thor czuł narastającą irytację; każda odpowiedź rodziła więcej pytań.

– Ale to nie w porządku – powiedział. – Muszę wiedzieć, kto umrze. Muszę tego kogoś ostrzec!

Argon powoli pokręcił głową.

– Może nie masz się tego dowiedzieć – odpowiedział. – A nawet jeśli się dowiesz, może nie będziesz w stanie nic na to poradzić. Śmierć znajduje tego, komu jest pisana, nawet jeśli się go ostrzeże.

– To dlaczego widziałem ten znak? – zapytał chłopiec z udręką w głosie. – I dlaczego nie mogę o nim zapomnieć?

Argon podszedł do niego blisko, bardzo blisko. W mroku izby z jego jasnych oczu bił tak silny blask, że chłopiec się przestraszył. Czuł się, jakby patrzył wprost w słońce, i tylko siłą woli nie odwrócił wzroku. Druid uniósł rękę i położył ją Thorowi na ramieniu. Była lodowato zimna i przeszedł go dreszcz.

– Jesteś młody – powiedział powoli Argon. – Jeszcze się uczysz. Odczuwasz wszystko zbyt intensywnie. Wgląd w przyszłość to wielki dar. Ale może też być wielkim przekleństwem. Większość ludzi, których los się wypełnia, nie jest tego faktu świadoma. Czasem największego bólu doznajemy, uświadamiając sobie swoje przeznaczenie i niechybną przyszłość. Ty zaś nawet nie zacząłeś jeszcze rozumieć własnej mocy. Ale to się zmieni. Ten dzień nadejdzie. Kiedy zrozumiesz, skąd pochodzisz.

– Skąd pochodzę? – powtórzył Thor jak echo, zdezorientowany.

– Dom twojej matki. Daleko stąd. Za Kanionem, na krańcach Dziczy. Jest tam zamek, który sięga wysoko w niebo, stojąc samotnie na skraju urwiska. Aby do niego dotrzeć, trzeba pokonać krętą kamienną drogę. Droga jest magiczna, a wędrówka nią przypomina wstępowanie do nieba. To miejsce potężnej mocy. To stamtąd się wywodzisz. Dopóki tam nie dotrzesz, nigdy w pełni nie zrozumiesz siebie. Ale gdy już tego dokonasz, uzyskasz odpowiedź na wszystkie swoje pytania.

Nim Thor zdążył mrugnąć, ku swemu zaskoczeniu stał już przed chatą Argona, nie mając pojęcia, jak się tu znalazł. Skalistą grań przeszywały smagnięcia wiatru. Ostre słoneczne światło raziło chłopca w oczy. U jego boku stał Krohn i miauczał żałośnie.

Thor podszedł do drzwi chaty i załomotał w nie z całej siły. Odpowiedziała mu cisza.

– Argonie! – wrzasnął.

Jedyną odpowiedzią był świst wiatru.

Spróbował otworzyć drzwi, a potem naparł na nie ramieniem, lecz nawet nie drgnęły.

Czekał jeszcze przez dłuższą chwilę, sam nie wiedząc, jak długo, aż zrobiło się późno. W końcu zrozumiał, że jego pobyt w tym miejscu dobiegł końca.

Odwrócił się i zaczął schodzić z powrotem po skalistym zboczu, zatopiony w myślach. W głowie miał mętlik większy niż kiedykolwiek, ale też czuł większą niż wcześniej pewność, że ktoś wkrótce umrze, i jeszcze większą bezradność, że nie może temu zapobiec.

Idąc przez pustkowie, poczuł nagłe zimno na kostkach nóg. Z ziemi unosiła się mgła, która z każdą chwilą gęstniała i podnosiła się coraz wyżej. Nie rozumiał, co się dzieje. Krohn zapiszczał cicho.

Próbował przyśpieszyć, aby szybciej zejść na dół, lecz gdzieniegdzie mgła była już tak gęsta, że niczego przed sobą nie widział. Jednocześnie nogi zaczęły mu nagle ciążyć, a niebo pociemniało gwałtownie jak od jakiegoś zaklęcia. Czuł, że ogarnia go wyczerpanie. Nie mógł już zrobić ani kroku dalej. Zwinął się w kłębek na ziemi dokładnie tam, gdzie stał, a mgła otuliła go ze wszystkich stron. Próbował otworzyć oczy, poruszyć się choć trochę, ale nie mógł. W chwilę później spał już kamiennym snem.

*

Thor stał na szczycie góry i przyglądał się całemu królestwu Kręgu. Widział przed sobą Królewski Dwór, zamek, obronne mury, ogrody, drzewa i pagórki wznoszące się aż po horyzont. Wszystko było w rozkwicie, w pełni lata. Pola obfitowały w kolorowe kwiaty, drzewa w sadach – w owoce. Słyszał muzykę i odgłosy świętowania.

W miarę jak się obracał, powoli ogarniając wzrokiem cały krajobraz, trawa zaczęła czernieć; owoce opadały z drzew, a same drzewa kurczyły się i obracały w pył; kwiaty wysychały na wiór. Patrzył ze zgrozą, jak także domy jeden po drugim kruszyły się i rozpadały, aż w końcu całe królestwo obróciło się w wymarłe pustkowie, pełne gruzu i kamieni.

Opuścił wzrok i zobaczył nagle potężnego białogrzbietnika pełzającego mu u nóg. Podczas gdy stał bezradnie, nie mogąc się poruszyć, wąż owijał mu się coraz wyżej wokół nóg, a potem bioder i ramion. Thor czuł, że zaczyna się dusić, że wąż wyciska z niego oddech, owijając mu się coraz ciaśniej wokół ciała. Patrzył, jak gad wpatruje mu się w oczy z odległości zaledwie kilku cali, jak syczy, niemal dotykając długim językiem jego policzka. W końcu wąż otworzył szeroko paszczę, odsłaniając ogromne kły, rzucił się na chopca i połknął mu głowę.

Thor wrzasnął, a w chwilę później znalazł się samotnie na królewskim zamku. Zamek był całkowicie opustoszały. Także w sali tronowej miejsce, na którym wcześniej stał tron, było puste. Miecz Przeznaczenia spoczywał nietknięty na ziemi. Wszystkie okna były wybite, a pod nimi na kamiennej posadzce leżały sterty witrażowego szkła. W oddali usłyszał muzykę, więc odwrócił się i ruszył w kierunku, z którego dobiegała. Po drodze mijał kolejne puste komnaty. Wreszcie dotarł do wielkich, podwójnych wrót, wysokich na sto stóp, i otworzył je, wkładając w to wszystkie siły.

Stał na progu królewskiej sali biesiadnej. Przed sobą zobaczył dwa długie stoły ustawione wzdłuż sali. Uginały się od przeróżnego jadła, jednak nigdzie nie było widać ucztujących. Na krańcu sali spostrzegł tylko jednego człowieka. Król MacGill siedział na tronie i wpatrywał się prosto w Thora. Wydawało się, że siedzi strasznie daleko.

Thor poczuł, że musi do niego dotrzeć. Ruszył ku niemu przez długą salę przejściem między biesiadnymi stołami. W miarę jak je mijał, z każdym jego krokiem jadło na stołach psuło się i gniło, potem czerniało i natychmiast pokrywały je muchy. Owady bzyczały, rojąc się wokół Thora i resztek jedzenia.

Thor przyspieszył kroku. Był coraz bliżej króla, dzieliło ich już może dziesięć kroków. Nagle z bocznej komnaty wyszedł jakiś sługa, który niósł w ręku wielki złoty kielich. Była to czara ze szczerego złota, ozdobiona rzędami rubinów i szafirów. Widząc, że król na niego nie patrzy, sługa ukradkiem wsypał czy też wlał coś do niej, a Thor zrozumiał: była to trucizna.

Sługa podszedł do króla i wręczył mu czarę, a MacGill ujął ją oburącz.

– Nie! – wrzasnął Thor i rzucił się naprzód, aby wytrącić kielich z rąk króla.

Nie zdążył jednak. MacGill wychylił czarę kilkoma dużymi haustami. Gdy kończył, czerwone wino ciekło mu po policzkach aż na pierś.

Król podniósł wzrok na chłopca. W tej samej chwili szeroko otworzył oczy i chwycił się za gardło. Zaczął się krztusić, a po chwili zgiął się wpół i spadł z tronu. Runął bokiem na twardą kamienną posadzkę. Korona spadła mu z głowy i potoczyła się ze szczękiem po podłodze.

Leżał tak w bezruchu, z otwartymi oczami, martwy.

Spod sklepienia sali sfrunął Estofeles i usiadł na głowie MacGilla. Wpatrując się w Thora krzyknął przeraźliwie dźwiękiem tak ostrym, że chłopca przebiegł dreszcz.

– Nie! – wrzasnął jeszcze raz.

*

Obudził się z krzykiem.

Oddychał ciężko, zlany zimnym potem. Nie wiedział, gdzie jest. Uniósł się odrobinę i rozejrzał dookoła. Nadal leżał na ziemi, na górze Argona. Nie do wiary, ale najwyraźniej zasnął tak jak stał. Po mgle nie było ani śladu. Podniósł wzrok i zobaczył, że świta już następny dzień. Krwistoczerwone słońce właśnie wyłaniało się zza horyzontu, rozświetlając okolicę. U jego boku Krohn miauknął, wskoczył mu na kolana i polizał go po twarzy.

Thor objął lamparta, próbując złapać oddech i zorientować się, czy to jawa, czy sen. Zajęło mu dłuższą chwilę, zanim się upewnił, że już nie śni. Jego koszmar sprzed chwili był tak rzeczywisty.

Usłyszał pisk, obrócił głowę i ujrzał przed sobą Estofelesa. Sokół siedział na skale tuż obok niego. Wpatrywał się chłopcu w oczy, wydając jeden krzyk za drugim. Od tego dźwięku Thor poczuł ciarki na plecach. Ten sam krzyk słyszał w swoim śnie. Olśniła go myśl, która wstrząsnęła nim do głębi: ten sen był wiadomością.

Ktoś zamierzał otruć króla.

Thor zerwał się na równe nogi i w pierwszych promieniach poranka popędził w dół, kierując się do Królewskiego Dworu. Musiał jakoś dotrzeć do króla. Musiał go ostrzec. Może król uzna, że Thor oszalał, ale nie było innej rady: chłopiec wiedział, że musi zrobić wszystko, co w jego mocy, aby ocalić mu życie.

*

Thor przebiegł po zwodzonym moście i skierował się do zewnętrznej bramy zamku. Na szczęście obaj strażnicy rozpoznali, że jest legionistą, i przepuścili go bez zatrzymywania. Thor nie ustawał w biegu, a przy jego nodze pędził Krohn.

Chłopiec puścił się jak strzała przez dziedziniec, minął fontanny i dobiegł do wewnętrznych bram zamku. Tu czterech stojących na warcie strażników zagrodziło mu drogę. Thor zatrzymał się, z trudem łapiąc oddech.

– Dokąd to, chłopcze? – spytał jeden z nich.

– Nie rozumiecie, musicie mnie wpuścić – wydyszał. – Muszę zobaczyć się z królem.

Strażnicy spojrzeli po sobie z niedowierzaniem.

– Jestem Thorgrin, z Królewskiego Legionu – dodał chłopiec. – Musicie mnie przepuścić.

– Znam go – powiedział jeden ze strażników. – To jeden z naszych.

Ale ich dowódca wystąpił do przodu.

– Jaką to sprawę masz do króla? – zapytał z naciskiem.

Thor wciąż jeszcze nie złapał oddechu.

– Bardzo pilną. Muszę natychmiast się z nim widzieć.

– Cóż, najwyraźniej się ciebie nie spodziewał, bo jesteś w błędzie; króla tu nie ma. Wraz ze swą świtą opuścił zamek kilka godzin temu. Wróci dopiero wieczorem, na królewską ucztę.

– Ucztę? – spytał Thor, a serce zaczęło walić mu jak oszalałe. Przypomniał sobie stoły biesiadne ze swojego koszmaru i poczuł, jakby jakimś cudem jego sen stawał się rzeczywistością.

– Owszem, ucztę. Jeśli jesteś z Legionu, z pewnością tam trafisz. Teraz jednak króla tu nie ma i nijak się z nim nie zobaczysz. Wróć wieczorem, z całą resztą.

– Ale muszę przekazać mu wiadomość! – upierał się Thor. – Jeszcze przed ucztą!

– Jeśli chcesz, możesz zostawić ją u mnie. Ale nie będę mógł dostarczyć mu jej wcześniej niż ty sam.

Thor nie miał zamiaru powierzać takiej wiadomości strażnikowi; zdawał sobie sprawę, że uznałby ją za szaleństwo. Musi przekazać ją królowi sam, wieczorem, zanim uczta się zacznie. Modlił się tylko, żeby nie było za późno.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY SIÓDMY

Thor wrócił biegiem do koszar Legionu; na szczęście zdążył tam przed rozpoczęciem ćwiczeń. Dyszał ciężko, kiedy w końcu wpadł z Krohnem u boku do środka, wprost na innych chłopców. Dopiero się budzili i wychodzili przed barak, gotowi do przyjęcia zadań na nadchodzący dzień. Stał wśród nich, z trudem łapiąc oddech, strapiony jak nigdy w życiu. Nie miał pojęcia, jak uda mu się przetrzymać cały dzień ćwiczeń. Wiedział, że nie będzie mógł się doczekać wieczornej uczty, kiedy w końcu uda mu się ostrzec króla. Był pewien, że sen został mu zesłany po to, aby mógł przekazać ostrzeżenie. Na jego barkach spoczął los królestwa.

Podbiegł do Reece’a i O’Connora, zmierzających w kierunku treningowego placu, i ustawił się za nimi w formacji.

– Gdzie byłeś całą noc? – spytał Reece.

Thor nie wiedział, co mu odpowiedzieć – sam nie był do końca pewien, gdzie spędził noc. Co miał niby powiedzieć? Że zasnął pod gołym niebem na ziemi, na górze Argona? To brzmiało głupio nawet w jego głowie.

– Nie wiem – odparł, nie wiedząc, ile może im zdradzić.

– Jak to nie wiesz? – spytał O’Connor.

– Zgubiłem się – odpowiedział Thor.

– Zgubiłeś?

– No cóż, twoje szczęście, że wróciłeś w porę – powiedział Reece.

– Gdybyś się spóźnił na przydział zadań, nie przyjęliby cię z powrotem do Legionu – dodał Elden, podchodząc do niego i klepiąc go w ramię muskularną ręką. – Dobrze cię widzieć. Wczoraj nam cię brakowało.

Thor nadal nie mógł się nadziwić, jak inaczej traktował go Elden od czasu ich wyprawy na drugą stronę Kanionu.

– Jak ci poszło z moją siostrą? – spytał ściszonym głosem Reece.

Thor się zaczerwienił; znów nie wiedział, co ma odpowiedzieć.

– Widziałeś się z nią? – ponaglił go Reece.

– Tak – zaczął Thor. – Spędziliśmy cudowne chwile. Ale musieliśmy się dość nagle rozstać.

– No cóż – ciągnął Reece, kiedy wszyscy ustawiali się ramię przy ramieniu przed Kolkiem i pozostałymi żołnierzami. – Jeszcze dziś znów ją zobaczysz. Załóż najlepsze ubranie. Wieczorem królewska uczta.

Thora znów ścisnęło w żołądku. Przypomniał mu się sen i poczuł się tak, jakby przeznaczenie grało mu na nosie, on sam zaś był skazany na bezradne oglądanie kolejnych zdarzeń.

– CISZA! – wrzasnął Kolk i zaczął chodzić w tę i z powrotem przed szeregami chłopców.

Thor wyprężył się tak jak inni; wszyscy zamilkli.

Kolk przechadzał się wzdłuż formacji, lustrując chłopców wzrokiem.

– Wczoraj mogliście popróżnować. Dzisiaj wracamy do ćwiczeń. Zapoznacie się dzisiaj z wielowiekową sztuką kopania szańców.

Chłopcy wydali z siebie zbiorowy jęk.

– CISZA! – krzyknął dowódca.

Chłopcy ucichli.

– Kopanie szańców to praca ciężka – ciągnął Kolk – ale zarazem ważna. Któregoś dnia będziecie siedzieć głęboko w jakiejś dziczy i ochraniać nasze królestwo, nie mogąc liczyć na czyjąkolwiek pomoc. Mróz będzie taki, że stracicie czucie w palcach u nóg. W mroku nocy zrobicie wszystko, byleby się rozgrzać. Może też się zdarzyć, że walcząc w bitwie, będziecie musieli poszukać schronienia przed strzałami wroga. Są tysiące powodów, dla których szaniec może okazać się wam potrzebny. Więcej: szaniec może zostać waszym najlepszym przyjacielem.

Kolk odchrząknął i kontynuował swoją przemowę.

– Dziś będziecie kopać tak długo, aż ręce poczerwienieją wam od odcisków, aż plecy zaczną wam pękać z bólu, aż nie będziecie w stanie zrobić nic więcej. Wówczas, kiedy nadejdzie dzień bitwy, kopanie szańca wyda wam się pestką. ZA MNĄ! – wrzasnął.

Wśród chłopców rozległ się kolejny jęk zawodu. Ustawili się w dwuszeregu i podążyli przez plac za dowódcą.

– Wspaniale – powiedział Elden. – Kopanie rowów. Akurat tak chciałem spędzić ten dzień.

– Mogłoby być gorzej – powiedział O’Connor. – Mogłoby padać.

Wszyscy zadarli głowy w niebo. Thor zauważył nad sobą groźnie wyglądające chmury.

– Może jeszcze będzie – powiedział Reece. – Nie zapesz.

– THOR! – zawołał czyjś głos.

Chłopiec obejrzał się i zobaczył nieopodal Kolka, który przyglądał mu się gniewnie. Podbiegł do niego, zastanawiając się, co zrobił nie tak.

– Tak, panie generale.

– Wezwał cię twój rycerz – powiedział szorstko Kolk. – Zgłoś się u Ereca na zamku. Twoje szczęście: masz dziś wolne od obowiązków w Legionie. W zamian będziesz usługiwać swemu rycerzowi, jak przystało na dobrego giermka. Nie myśl jednak, że ominęło cię kopanie. Kiedy wrócisz tu jutro, będziesz kopać szańce sam. A teraz odmaszerować! – wrzasnął.

Thor wykonał w tył zwrot i poczuł na sobie zazdrosne spojrzenia reszty legionistów. Przebiegł przez plac i ruszył w stronę zamku. Co takiego może chcieć od niego Erec? I czy to ma coś wspólnego z królem?

*

Biegnąc przez Królewski Dwór, Thor skręcił w drogę, którą nigdy wcześniej nie chodził, a która prowadziła do koszar Srebrnych. Wyglądały znacznie okazalej w porównaniu z koszarami Legionu. Baraki były dwa razy większe, zdobione miedzią, a ścieżki między nimi wyłożone nowym kamieniem. Aby się dostać do środka, Thor musiał przejść przez wielką, zwieńczoną łukiem bramę, przy której wartę trzymało aż dziesięciu żołnierzy. Dalej ścieżka rozszerzała się i ciągnęła w poprzek wielkiego placu, dochodząc w końcu do kamiennych budowli otoczonych ogrodzeniem, przy którym na warcie stało kolejnych kilkunastu rycerzy. Widok był imponujący, nawet z tej odległości.

Thor puścił się szybko ścieżką, wyraźnie widoczny na opustoszałym placu. Rycerze mieli czas przygotować się na jego nadejście; wystąpili do przodu i skrzyżowali włócznie, choć wzrok kierowali wprost przed siebie, pozornie go ignorując.

– W jakiej sprawie? – zapytał jeden z nich.

– Melduję się na służbę – odpowiedział Thor. – Jestem giermkiem Ereca.

Rycerze popatrzyli po sobie nieufnie, ale inny rycerz wystąpił przed nich i skinął głową. Cofnęli się i podnieśli włócznie, a brama zaczęła się otwierać, unosząc żelazne kolce powoli, z głośnym skrzypieniem. Była olbrzymia, gruba przynajmniej na dwie stopy, i Thor pomyślał, że to miejsce ma chyba lepsze umocnienia niż sam królewski zamek.

– Drugi budynek na prawo – krzyknął rycerz. – Znajdziesz go w stajniach.

Thor skręcił i pobiegł przez dziedziniec. Minął grupę kamiennych budynków, zachwycając się widokiem. Wszystko tu błyszczało, utrzymane w idealnym stanie i nieskazitelnej czystości. Całe miejsce tchnęło siłą i potęgą.

Odnalazł budynek i aż go olśniło: uwiązane przed stajnią w równym szeregu stały dziesiątki największych i najpiękniejszych wierzchowców, jakie miał okazję widzieć, a większość z nich miała na sobie lśniącą zbroję. Wszystko tutaj było większe, okazalsze. Przez podwórzec we wszystkie strony kłusowali od bram do bram prawdziwi rycerze, wyposażeni w najróżniejszą broń. Panował tu ciągły ruch i wyczuwało się bitewny nastrój, ale nie ducha ćwiczeń, a prawdziwej wojny, walki na śmierć i życie.

Thor wszedł do stajni przez niewielkie łukowe wejście, a potem pospieszył ciemnym kamiennym korytarzem, mijając kolejne boksy w poszukiwaniu Ereca. Dotarł do końca budynku, ale rycerza nigdzie nie było.

– Szukasz Ereca? – zapytał go jakiś strażnik.

Thor skinął głową.

– Tak, Wasza Miłość. Jestem jego giermkiem.

– Spóźniłeś się. Jest już na zewnątrz i szykuje konia. Ruszaj szybko.

Pobiegł korytarzem z powrotem i wypadł na otwartą przestrzeń. Erec stał przy wielkim, dziarskim ogierze, błyszczącym karym z plamą bieli na nosie. Koń prychnął, widząc Thora, i Erec odwrócił się w stronę chłopca.

– Wybaczcie, panie mój – powiedział Thor, dysząc ciężko. – Przybiegłem najszybciej, jak mogłem. Nie chciałem się spóźnić.

– Jesteś w samą porę – powiedział Erec z łaskawym uśmiechem. – Thorze, poznaj Lannina – dodał, wskazując swego konia.

Jakby w odpowiedzi na słowa rycerza Lannin prychnął i zatańczył w miejscu. Thor podszedł bliżej, wyciągnął rękę i pogłaskał go po nosie, a ogier zarżał cicho.

– To mój koń podróżny. Przekonasz się z czasem, że rycerz o pewnej pozycji posiada wiele koni. Jednego do potykania się na kopie, drugiego na czas bitwy, jeszcze innego na długą, samotną podróż. Z tym ostatnim nawiązuje się największą przyjaźń. Widzę, że cię lubi. To dobrze.

Lannin pochylił łeb i wetknął pysk w dłoń chłopca. Thor był pod wrażeniem majestatu tego zwierzęcia i mądrości, jaką dostrzegał w jego oczach. Dziwaczne to było uczucie, jakby koń wszystko rozumiał.

Jedno ze słów rycerza zaskoczyło Thora.

– Czy wspomnieliście coś o podróży, panie mój? – zapytał ze zdziwieniem.

Erec przestał naciągać popręg, odwrócił się i spojrzał na niego.

– Dzisiaj jest dzień moich urodzin. Zaczynam dwudziesty piąty rok życia. To wyjątkowy dzień. Wiesz coś o Dniu Wyboru?

Thor potrząsnął przecząco głową.

– Prawie nic, panie mój. Słyszałem tylko to i owo.

– My, rycerze Kręgu, musimy zawsze dbać o przedłużenie rodu – zaczął Erec. – Przed rozpoczęciem dwudziestego piątego roku życia musimy wybrać sobie oblubienicę. Jeśli to się nie zdarzy, po tym czasie prawo nakazuje nam ją znaleźć. Mamy rok na to, aby poszukać narzeczonej i ją sprowadzić. Jeśli wrócimy bez niej, tracimy swobodę wyboru i to król wybiera nam żonę. Tak więc dzisiaj – zakończył – muszę wyruszyć w podróż na poszukiwanie mej ukochanej.

Thor patrzył na rycerza osłupiały.

– Wyjeżdżacie, panie mój? – wyjąkał z niedowierzanem. – Na cały rok?

Poczuł, jakby walił mu się cały świat. Dopiero teraz zdał sobie sprawę, jak bardzo polubił Ereca; pod pewnymi względami rycerz stał mu się bliski jak ojciec – z całą pewnością bliższy niż ten prawdziwy. Wspomniał, ile razy Erec narażał się dla niego, jak ocalił mu życie, i serce ścisnęło mu się z żalu na myśl o jego wyjeździe.

– Ale w takim razie czyim będę giermkiem? – zapytał. – I dokąd pojedziecie?

Erec zaśmiał się beztrosko.

– Na które pytanie mam odpowiedzieć najpierw? – powiedział. – Nie przejmuj się. Zostałeś przydzielony innemu rycerzowi. Będziesz służył mu jako giermek do mojego powrotu. To Kendrick, najstarszy syn króla.

Serce chłopca zabiło mocniej na te słowa. Do Kendricka był również wielce przywiązany; to przecież on pierwszy się za nim wstawił i zapewnił mu miejsce w Legionie.

– Co się zaś tyczy długości mojej podróży – kontynuował Erec – sam jeszcze nie wiem. Planuję udać się na południe, w stronę królestwa, z którego pochodzę, i tam rozejrzeć się za narzeczoną. Jeśli nie znajdę żadnej w obrębie Kręgu, możliwe, że przekroczę morze i poszukam jakiejś w moim własnym królestwie.

– W waszym własnym królestwie, panie? – zapytał Thor. Zdał sobie sprawę, jak mało tak naprawdę wie o Erecu czy o tym, skąd rycerz pochodzi. Zawsze po prostu przypuszczał, że rycerz jest z którejś prowincji Kręgu.

Erec uśmiechnął się.

– Tak, to daleko stąd, za morzem. Ale na tę opowieść przyjdzie pora kiedy indziej. Czeka mnie daleka droga i długa podróż i muszę się do niej przygotować. Pomóż mi więc teraz, bo czasu mam niewiele. Przygotuj mego konia i zaopatrz we wszelkiego rodzaju broń.

Thor rzucił się do pracy, aż mu się w głowie zakręciło. Pobiegł do konnej zbrojowni i znalazł wyróżniającą się wśród pozostałych srebrno–czarną zbroję Lannina. Najpierw przyniósł kolczugę, którą ułożył równomiernie na grzbiecie postawnego rumaka, a potem naczółek, pancerz z cienkiego metalu nakładany na koński łeb.

Lannin rżał, kiedy Thor nakładał na niego zbroję, jakby był temu rad. Było widać, że to szlachetny wierzchowiec, urodzony wojownik, który w zbroi czuje się równie dobrze jak jego rycerz.

Thor pobiegł po złote ostrogi rycerza i pomógł mu założyć je na buty, kiedy Erec dosiadł konia.

– Której broni będziecie potrzebować, panie? – spytał Thor.

Erec spojrzał na niego; z dołu wydał mu się ogromny.

– Ciężko przewidzieć, jakie przyjdzie mi stoczyć bitwy w nadchodzącym roku. Będę jednak musiał polować i móc się obronić. Potrzebny mi więc rzecz jasna długi miecz. A także krótki miecz, łuk z kołczanem pełnym strzał, krótka włócznia, buzdygan, sztylet i tarcza. To powinno wystarczyć.

– Tak jest, panie – odpowiedział Thor.

Pobiegł do stojaka z bronią Ereca, który znajdował się w stajni przy boksie Lannina. Przyjrzał się zgromadzonym tam przedmiotom, a było z czego wybierać. Ostrożnie, jedna po drugiej, zaczął wyjmować broń, którą opisał mu Erec, przynosić ją i podawać rycerzowi lub własnoręcznie przytraczać mu ją do siodła.

Rycerz szykował się do drogi, naciągając skórzane rękawice, ale Thor nie mógł znieść myśli o jego odjeździe.

– Wasza Miłość, czuję, że moim obowiązkiem jest towarzyszyć wam w tej podróży – powiedział. – Jestem wszak waszym giermkiem.

Erek pokręcił głową.

– W tę podróż muszę wyruszyć sam.

– Czy mogę przynajmniej towarzyszyć wam do pierwszej strażnicy? – nalegał Thor. – Jeśli kierujecie się na południe, to będziecie jechać drogami, które dobrze znam. Sam jestem z południa.

Erec spojrzał na niego w zadumie.

– Jeśli chcesz towarzyszyć mi do pierwszej strażnicy, nie widzę przeszkód. Ale to będzie dzień solidnej jazdy, więc trzeba nam ruszać od razu. Weź konia mojego giermka, stoi na tyłach stajni. Gniady z rudą grzywą.

Thor pobiegł do stajni, znalazł konia, a kiedy go już dosiadł, Krohn wysunął łepek zza jego koszuli, spojrzał mu w twarz i miauknął.

– Wszystko w porządku, Krohnie – uspokoił go Thor.

Pochylił się naprzód, ubódł konia piętami i wypadł ze stajni. Erec ledwo zaczekał, aż Thor go dogoni, gdy puścił Lannina galopem i Thor musiał podążyć za nim najszybciej jak potrafił.

Razem opuścili Królewski Dwór, przejeżdżając przez bramę, którą otworzyli przed nimi strażnicy, usuwając się z drogi. Kilkunastu rycerzy Srebrnych oczekiwało za bramą w szeregu, obserwując otoczenie. Kiedy Erec ich mijał, unieśli pięści w geście pożegnania. Thora rozpierała duma, że może jechać u boku rycerza jako jego giermek, i był przejęty tym, że towarzyszy Erecowi, nawet jeśli tylko do pierwszej przeprawy.

O wielu rzeczach nie powiedział jeszcze Erecowi, chciał mu jeszcze tyle pytań zadać, za tyle rzeczy podziękować. Ale nie było czasu. Przecinając równiny, galopowali na południe królewskim traktem w promieniach późnoporannych słońc, a krajobraz wokół nich zmieniał się nieustannie. Gdy mijali jakieś wzgórze, Thor dostrzegł w oddali swoich towarzyszy z Legionu, męczących się przy kopaniu szańców, i ucieszył się, że nie ma go dzisiaj wśród nich. Któryś chłopiec wyprostował się i pozdrowił go uniesieniem pięści. W ostrym świetle słońc trudno było dostrzec, kto to, ale Thor był pewien, że to Reece go pozdrawia. Uniósł więc swoją pięść w tym samym geście i pojechał dalej.

Porządnie utwardzone drogi ustąpiły wkrótce miejsca zaniedbanym wiejskim drożynom, węższym i bardziej wyboistym, a te w końcu zmieniły się w dobrze wydeptane ścieżki wiodące na przełaj przez pola i lasy. Thor wiedział, jak niebezpieczne dla zwykłych ludzi było jeżdżenie takimi ścieżkami samopas – szczególnie nocą, gdy wszędzie czaili się rabusie i rzezimieszki – ale teraz nic sobie z tego nie robił, zwłaszcza że miał Ereca za kompana. Gdyby ktoś ich teraz napadł, należałoby się martwić raczej o życie napastnika. Swoją drogą, ktoś taki musiałby być niespełna rozumu, żeby próbować zatrzymać jednego ze Srebrnych.

Jechali cały dzień prawie bez przerwy i chłopcu nie chciało się wierzyć, jak wytrzymały jest Erec. Choć Thor był już wyczerpany i nie mógł złapać oddechu, nie dawał tego po sobie poznać w obawie, że wyjdzie na słabeusza.

Minęli główne rozstaje, które Thor natychmiast rozpoznał. Wiedział, że gdyby skręcili w prawo, dotarliby do jego wioski. Przez chwilę zatęsknił za domem, jakąś częścią duszy zapragnął skręcić w tamtą stronę, by znów zobaczyć ojca i wioskę. Zaciekawiło go, co ojciec właśnie robi, kto pilnuje jego owiec, jak bardzo musiał się rozgniewać, kiedy Thor nie wrócił do domu. Chłopcu niespecjalnie na nim zależało; po prostu zatęsknił przez chwilę za czymś znajomym. W gruncie rzeczy jednak czuł ulgę, że udało mu się stąd wyrwać; już nigdy nie chciał tu wracać.

Galopowali coraz dalej na południe, na tereny, których Thor nie znał. Słyszał o południowej strażnicy, jednak nigdy nie miał powodu tam się zapuszczać. Pilnowała ona jednego z trzech głównych rozstajów, które prowadziły na południowe krańce Kręgu. Byli teraz już o dobre pół dnia drogi od Królewskiego Dworu i cienie na ziemi zaczęły wydłużać się od słońc chylących się ku zachodowi. Thor był cały spocony, brakowało mu tchu i zastanawiał się z coraz większą trwogą, czy zdąży wrócić do zamku na królewską ucztę. Czy popełnił błąd, towarzysząc Erecowi aż tak daleko?

Ominęli kolejny na swej drodze pagórek i w końcu dostrzegł na horyzoncie nieomylną sylwetkę pierwszej strażnicy. Była to wielka, wąska wieża, z której zwisały skierowane w cztery strony świata królewskie sztandary. Za blankami stali pełniący wartę Srebrni. Na widok Ereca rycerz na szczycie wieży zadął w trąbkę i wielka krata w bramie strażnicy uniosła się powoli.

Byli od niej już nie dalej niż kilkaset jardów i Erec spowolnił swego konia do stępa. Thorowi ścisnęło się serce na myśl, że to jego ostatnie chwile u boku Ereca do nie wiadomo kiedy. Kto wie, czy rycerz w ogóle wróci? Rok to dużo czasu, przez rok wszystko może się zdarzyć. Thor cieszył się, że miał przynajmniej okazję towarzyszyć mu aż do tego miejsca. Czuł, że wypełnił poniekąd swój obowiązek.

Jechali teraz obok siebie, łeb w łeb i ramię w ramię. Oddychając ciężko, podobnie jak ich konie, zbliżali się do wieży.

– Wiele miesięcy może minąć, zanim zobaczę cię ponownie – powiedział Erec. – Kiedy wrócę, towarzyszyć mi będzie moja narzeczona. Wiele rzeczy może ulec zmianie, jednak pamiętaj, bez względu na wszystko, zawsze będziesz moim giermkiem.

Rycerz wziął głęboki oddech.

– Ponieważ się rozstajemy, chcę, abyś kilka rzeczy zapamiętał. Rycerz to stal, która nie hartuje się w siłe, lecz w roztropności. Sama odwaga nie czyni rycerza. Czynią go wspólnie odwaga, honor i mądrość. Staraj się nieustannie doskonalić swego ducha i umysł. Rycerskość nie oznacza bezczynności, lecz działanie. Musisz nad nią pracować, stawać się lepszym w każdej chwili każdego dnia.

Erec przerwał na chwilę, po czym ciągnął dalej:

– Nauczysz się przez ten czas posługiwać najróżniejszą bronią, zdobędziesz rozmaite umiejętności. Ale pamiętaj: nasza walka ma jeszcze jeden wymiar. Wymiar czarnoksiężnika. Poszukaj Argona. Naucz się, jak rozwijać swe ukryte moce. Wyczułem je w tobie. Masz wielkie możliwości i żadnego powodu do wstydu. Rozumiesz?

– Tak, Wasza Miłość – odparł chłopiec, przepełniony wdzięcznością do Ereca za jego mądre słowa i zrozumienie.

– Wziąłem cię pod swoje skrzydła nie bez powodu. Nie jesteś taki jak inni. Twoim przeznaczeniem jest coś wielkiego, może nawet większego niż moim. Ale na razie pozostaje ono niespełnione. Nie możesz uważać go za rzecz oczywistą. Musisz nad nim pracować. Aby zostać wielkim wojownikiem, nie wystarczy być zręcznym i nieustraszonym. Trzeba mieć w sobie ducha wojownika i nieść go ze sobą wszędzie w sercu i umyśle. Trzeba być gotowym oddać życie za innych. Prawy rycerz nie poszukuje bogactw, honoru, sławy ani chwały. Podejmuje za to zadanie najtrudniejsze ze wszystkich: stawania się kimś lepszym. Codziennie staraj się być kimś lepszym. Nie tylko od innych, ale od siebie samego. Stawaj w obronie mniejszych i słabszych od siebie. Broń tych, którzy nie potrafią obronić się sami. Takie zadania nie są przeznaczeniem lekkoduchów; to przeznaczenie bohaterów. [/To nie jest droga dla lekkoduchów, tylko wyprawa godna bohaterów].

Thorowi niemal kręciło się w głowie od tego, jak chłonął i rozważał słowa rycerza. Był mu niezmiernie wdzięczny i nie bardzo wiedział, co ma odpowiedzieć. Miał wrażenie, że minie wiele miesięcy, zanim dotrze do niego pełne znaczenie tych słów.

Dotarli do bramy pierwszej strażnicy i kilku Srebrnych wyjechało Erecowi na powitanie. Podjechali do niego z serdecznymi uśmiechami, a kiedy wszyscy zsiedli z koni, zaczęli poklepywać go po plecach jak starego przyjaciela.

Thor zeskoczył na ziemię, chwycił wodze Lannina i poprowadził go do stajennego stojącego przy bramie, aby ten napoił go, nakarmił i wytarł do sucha. Erec odwrócił się i spojrzał na Thora po raz ostatni.

Ich pożegnanie trwało tak krótko, a chłopiec chciał mu powiedzieć tyle rzeczy. Chciał mu podziękować. Ale chciał także opowiedzieć o złej wróżbie, o swoim śnie, o swoich obawach dotyczących króla. Miał nadzieję, że Erec zrozumiałby to wszystko – ale nie potrafił się do tego zmusić. Ereca otoczyli już inni rycerze i Thor się przejął, że teraz wszyscy mogą uznać go za szaleńca. Stał więc tak, nie mogąc wykrztusić ani słowa, kiedy Erec po raz ostatni podszedł do niego i położył mu dłoń na ramieniu.

– Strzeż króla – powiedział stanowczo.

Na te słowa Thora przeszedł dreszcz, jakby rycerz odczytał jego myśli.

Erec odwrócił się, przekroczył bramę z innymi rycerzami, a żelazne kolce zaczęły powoli opuszczać się za nim na ziemię.

W końcu znikł Thorowi z oczu, a chłopca ogarnęło złe przeczucie. Mógł minąć cały rok, zanim zobaczy rycerza ponownie.

Dosiadł swego konia, chwycił wodze i pogonił wierzchowca mocnym kopnięciem. Było już popołudnie, a miał przed sobą dobre pół dnia jazdy, by zdążyć na ucztę. Słyszał wciąż ostatnie słowa Ereca, które rozbrzmiewały mu w głowie jak echo.

Strzeż króla.

Strzeż króla.

ROZDZIAŁ DWUDZIESTY ÓSMY

Thor dotarł do Królewskiego Dworu, popędzając konia bez ustanku poprzez ciemną noc. Przejechał ostatnią bramę, zeskoczył z wierzchowca praktycznie w biegu i wręczył wodze jakiemuś służącemu. Cały dzień spędził na koniu. Drugie słońce zaszło już kilka godzin temu. Zorientował się natychmiast po świetle pochodni i dobiegającym zza bramy hałasie, że uczta trwa już w najlepsze. Pluł sobie w brodę, że stracił tyle czasu i modlił się, aby nie było za późno.

Podbiegł do najbliżej stojącego sługi.

– Czy nic się nie stało? – zapytał pospiesznie. Musiał wiedzieć, czy król czuje się dobrze, a przecież nie mógł spytać wprost, czy nie został otruty.

Sługa spojrzał na niego zaskoczony.

– A co miałoby się stać? Nie, nic się nie stało, nie licząc tego, że się spóźniłeś. Królewscy legioniści się nie spóźniają. Cały jesteś brudny. Przynosisz wstyd innym legionistom. Umyj ręce i spiesz do środka.

Thor minął pospiesznie wejście, cały zlany potem, i włożył ręce do małej kamiennej misy wypełnionej wodą. Obmył twarz i przeczesał mokrymi palcami przydługie włosy. Od wczesnego ranka był w ciągłym ruchu, ubranie miał całe w kurzu i czuł się, jakby tego dnia przeżył już dziesięć dni. Wziął głęboki oddech, próbując się uspokoić, poprawił strój i pospieszył długimi krokami przez korytarze prowadzące do wielkich drzwi sali biesiadnej.

Kiedy wszedł przez olbrzymie, zwieńczone łukiem podwoje, jego oczom ukazał się widok niemal wyjęty z jego koszmaru: dwa biesiadne stoły, długie przynajmniej na sto stóp, na końcu których przy głównym miejscu własnego stołu siedział król w otoczeniu świty. W uszy Thora uderzył niemal namacalny hałas. Sala była po brzegi wypełniona ludźmi. Przy stołach siedzieli nie tylko królewscy żołnierze, Srebrni, legioniści, ale także setki innych: wędrowni muzykanci, tancerze, błaźni, damy lekkich obyczajów... Byli też przeróżni słudzy, strażnicy i psy ganiające dookoła. Huczało jak w ulu.

Ludzie pili wino z wielkich kielichów i piwo z wielkich kufli, przeważnie stojąc i śpiewając pijackie przyśpiewki, klepiąc się po ramionach i stukając kielichami. Stoły uginały się od nadmiaru jedzenia, a na rożnach przy kominku piekły się dziki, jelenie i inna zwierzyna. Połowa biesiadników obżerała się ponad miarę, a reszta kręciła się między stołami. Thor zrozumiał, że gdyby przybył wcześniej, zastałby większy porządek – teraz na sali panował chaos i większość ludzi miała już dobrze w czubie, a uczta zmieniła się w pijatykę.

Choć cały ten widok trochę go przytłaczał i onieśmielał, Thor odetchnął z ulgą, ujrzawszy króla wśród żywych. MacGill miał się dobrze. Chłopiec pomyślał, że może i tamta zła wróżba, i jego dziwny sen nic nie znaczą; może to tylko urojenia, na które reaguje zbyt przesadnie, wyolbrzymiając je w myślach ponad miarę. Nadal jednak nie mógł się pozbyć złego przeczucia. Nadal czuł naglącą potrzebę pomówienia z królem, ostrzeżenia go.

Strzeż króla.

Zaczął przedzierać się w jego stronę przez gęsty tłum, ale szło mu to powoli. Ludzie byli pijani i hałaśliwi, stali i siedzieli ściśnięci ramię przy ramieniu, a MacGill był setki kroków dalej.

Thorowi udało się przejść mniej więcej połowę drogi, gdy nagle stanął jak wryty, widząc Gwendolyn. Siedziała przy jednym z mniejszych stołów ustawionych z boku sali, otoczona służkami. Wyglądała na przygnębioną, co było do niej niepodobne. Jadło i napoje stały przed nią nietknięte, a miejsce, w którym siedziała, wyraźnie oddzielało ją od reszty królewskiej rodziny. Thor zastanawiał się, co też mogło się stać. Wyrwał się z tłumu i pospieszył do niej.

Podniosła głowę i zobaczyła, że się do niej zbliża; nie uśmiechnęła się jednak, a przeciwnie, jej twarz spochmurniała. Pierwszy raz zobaczył w jej oczach gniew. Odsunęła się z krzesłem od stołu, wstała, odwróciła się do niego plecami i ruszyła w przeciwną stronę.

Thor poczuł się, jakby jego serce przeszył sztylet. Nie rozumiał jej zachowania. Czy zrobił coś nie tak? Obiegł stół, dogonił ją pospiesznym krokiem i chwycił ją delikatnie za rękę. Znów go zaskoczyła, szorstko odtrącając jego dłoń. Odwróciła się i spojrzała na niego gniewnie.

– Nie waż się mnie dotykać! – krzyknęła.

Thor z wrażenia aż cofnął się o krok. Czy to na pewno ta Gwendolyn, którą znał?

– Wybacz – powiedział. – Nie chciałem ci zrobić krzywdy. Ani być nieuprzejmy. Chciałem tylko z tobą porozmawiać.

– Nie mam ci nic do powiedzenia – wysyczała, a w jej oczach płonęła wściekłość.

Zaparło mu dech; nie miał najmniejszego pojęcia, co złego zrobił.

– Moja pani, powiedz proszę, co takiego zrobiłem, czym cię uraziłem? Cokolwiek to było, przepraszam.

– To, co zrobiłeś, jest niewybaczalne. Żadne przeprosiny tego nie naprawią. Widocznie taki już jesteś.

Znów odwróciła się, by odejść, i coś mu mówiło, że powinien jej na to pozwolić. Z drugiej strony nie mógł tak po prostu się z nią rozstać, nie po tym, co zdążyli już razem przeżyć. Musiał się dowiedzieć, dlaczego tak bardzo go znienawidziła. Obiegł ją, stanął przed nią i zagrodził jej drogę. Nie mógł pozwolić jej odejść; nie w ten sposób.

– Gwendolyn, proszę. Daj mi choć szansę dowiedzieć się, co takiego zrobiłem. Proszę, daj mi choć tyle.

Podparła się pod boki i wpatrzyła mu się w twarz, kipiąc oburzeniem.

– Myślę, że wiesz, i to wiesz bardzo dobrze.

– Naprawdę nie – zapewnił ją solennie.

Spojrzała na niego badawczym wzrokiem i chyba mu w końcu uwierzyła.

– Mówiono mi, że w nocy przed naszym spotkaniem odwiedziłeś zamtuz. Że używałeś sobie z wieloma kobietami. Że cieszyłeś się nimi przez całą długą noc. A potem, kiedy wstał dzień, przyszedłeś do mnie. Teraz sobie przypominasz? Brzydzę się tobą. Czuję odrazę na myśl, że cię w ogóle poznałam, że mnie dotykałeś. Mam nadzieję, że już nigdy nie będę cię oglądać. Zrobiłeś ze mnie idiotkę – a ze mnie nikt nie robi idiotki!

– Moja pani! – wykrzyknął Thor. – To wszystko nieprawda!

Próbował ją zatrzymać, chciał wszystko jej wytłumaczyć. Nagle jednak rozdzieliła ich grupa muzykantów i Gwen rzuciła się do ucieczki. Wśliznęła się w tłum tak szybko, że Thor stracił ją z oczu, a w chwilę później nie mógł już jej znaleźć.

Cały płonął. Nie chciało mu się wierzyć, że ktoś do niej dotarł, naopowiadał tych wszystkich kłamstw i nastawił ją przeciwko niemu. Ciekaw był, kto za tym stoi, choć właściwie nie miało to już znaczenia; wszelkie jego szanse u Gwen właśnie prysły. Czuł, że wszystko w nim umiera.

Odwrócił się i, przypomniawszy sobie o królu, chwiejnym krokiem ruszył dalej przez salę. Czuł w sobie pustkę, jakby nie miał już po co żyć.

Nim uszedł kilka kroków, ni stąd ni zowąd wyrósł przed nim Alton. Zagrodził mu drogę i uśmiechnął się szyderczo, z zadowoleniem. Miał na sobie jedwabne pończochy, aksamitną marynarkę i upstrzony piórami kapelusz, spod którego sterczały jego charakterystycznie wydłużony nos i podbródek. Patrzył na Thora z góry z najwyższą arogancją i samozadowoleniem.

– Proszę, proszę – powiedział. – Kogo my tu mamy? Przecież to nasz wieśniak. Może się już widziałeś ze swoją przyszłą narzeczoną? Nie sądzę. Przypuszczam, że wieści o twoich lubieżnych wyczynach w zamtuzie szybko rozeszły się po całym dworze. – Nachylił się bliżej, odsłaniając w uśmiechu małe, żółte zęby. – A nawet nie przypuszczam; jestem pewien. Wiesz, jak to mówią: jeśli w kłamstwie jest choć ziarno prawdy, zbierze się z niego całe żniwo plotek. Znalazłem to ziarno i zszargałem twoje dobre imię, chłoptasiu.

Thor kipiał ze złości; to było nie do zniesienia. Rzucił się na Altona i jednym ciosem w brzuch powalił go na ziemię.

W okamgnieniu skoczyli ku niemu legioniści i żołnierze, aby obydwu rozdzielić.

– Przebrałeś miarę, chłoptasiu! – wrzeszczał Alton, grożąc mu palcem nad ich głowami. – Nikt nie tyka członka rodziny królewskiej! Każę cię wtrącić do lochów! Będziesz gnić w dybach przez resztę życia! Możesz być pewien! O świcie po ciebie przyjdą! – Alton odwrócił się i odszedł spiesznym, ale dumnym krokiem.

Thor nie dbał już jednak ani o Altona, ani o jego groźby. W tej chwili myślał już tylko o królu. Wyśliznął się z rąk kompanów z Legionu i podjął marsz w stronę MacGilla. Rozpychał ludzi, torując sobie drogę do stołu króla. W sercu kłębiły mu się emocje i sam nie wierzył w to, jaki obrót przybierały sprawy. Z dnia na dzień zyskiwał na dworze coraz lepszą opinię po to tylko, by w jednej chwili zniweczył ją jakiś złośliwy gad i podstępnie odebrał mu ukochaną. Potem jeszcze ta groźba, że nazajutrz trafi do więzienia. A że miał przeciwko sobie samą królową, nie zdziwiłby się, gdyby właśnie to go czekało.

Nic jednak nie obchodziło go w tej chwili bardziej, niż bezpieczeństwo króla.

Zaczął mocniej przepychać się w tłumie, lawirować; wpadł po drodze na błazna w samym środku pokazu. Wreszcie, rozepchnąwszy jeszcze trzech służących, dotarł do królewskiego stołu.

MacGill siedział pośrodku. W jednej ręce trzymał wielki skórzany bukłak z winem. Śmiał się, uradowany zabawą, z policzkami czerwonymi od przepicia, w otoczeniu swoich najważniejszych generałów. Chłopiec zaczął torować sobie wśród nich drogę do ławy, na której siedział król, aż w pewnym momencie MacGill go zauważył.

– Wasza Wysokość! Panie mój – krzyknął Thor, słysząc desperację w swoim głosie. – Proszę! Muszę z wami pomówić!

Jakiś strażnik podszedł odciągnąć go od stołu, ale MacGill powstrzymał go ruchem dłoni.

– Thorgrinie! – ryknął swym głębokim, królewskim, teraz pijanym basem. – Chłopcze mój. Dlaczego przychodzisz do naszego stołu? Legion siedzi tam.

Thor ukłonił się nisko.

– Wybaczcie mi, Wasza Wysokość. Ale muszę z wami pomówić.

Jakiś muzykant uderzał w talerz tuż przy uchu Thora. W końcu MacGill uciszył go gestem.

Muzyka ucichła, a uwaga i spojrzenia wszystkich generałów skupiły się na Thorze.

– Cóż, młody Thorgrinie, możesz mówić. Mów więc. Co takiego nie może zaczekać do jutra? – zapytał MacGill.

– Wasza Wysokość– zaczął Thor, ale zaraz urwał. Co ma właściwie powiedzieć? Że coś mu się śniło, że zobaczył zły znak i wierzy, że król zostanie otruty? Czy nie brzmiało to zbyt idiotycznie?

Nie miał już wyboru. Musiał ciągnąć dalej.

– Wasza Wysokość, miałem sen. Sen o was. Siedzieliście w tej sali biesiadnej, na tym właśnie miejscu. Sen mówił... że nie powinniście pić.

Król pochylił się w przód, wytrzeszczając oczy.

– Że nie powinienem pić? – powtórzył głośno i powoli.

Po krótkiej chwili konsternacji MacGill odchylił się w tył na krześle i wybuchnął gromkim śmiechem, który aż zatrząsł całym stołem.

– Że nie powinienem pić! – powtórzył. – Co to za sen?! Chyba raczej koszmar!

Król ponownie wybuchł śmiechem, a jego doradcy mu zawtórowali. Thor cały poczerwieniał, ale nie mógł się wycofać.

MacGill skinął na strażnika, który podszedł, złapał Thora i zaczął go odciągać. Chłopiec jednak strącił go z siebie szorstko. Był zdecydowany, że przekaże królowi wiadomość.

Strzeż króla.

– Mój królu, żądam, byś mnie wysłuchał! – wrzasnął, z przejęcia czerwony na twarzy, podchodząc do stołu i waląc w niego pięścią.

Stół zadrżał od uderzenia i znów wszyscy spojrzeli na Thora. W miarę jak królowi mina rzedła i pochmurniała, zapadała cisza pełna zaskoczenia.

– TY żądasz? – wrzasnął MacGill. – Ty niczego nie możesz ode mnie żądać, chłopcze! – wrzasnął, a jego gniew przybierał na sile.

Biesiadnicy zupełnie umilkli, a Thor poczuł, że policzki mu czerwienieją jeszcze bardziej z upokorzenia.

– Mój królu i panie, wybacz mi. Nie mówię tak z braku szacunku, tylko z obawy o twoje bezpieczeństwo. Proszę cię, nie pij. W moim śnie zostałeś otruty! Proszę. Bardzo zależy mi na tym, żeby nic ci się nie stało i tylko dlatego ci to mówię.

Powoli gniew zaczął znikać z twarzy MacGilla. Król spojrzał chłopcu głęboko w oczy i wziął głęboki oddech.

– Tak, widzę, że ci zależy, choć zachowujesz się lekkomyślnie. Daruję ci twój brak szacunku. Idź już, zejdź mi z oczu przynajmniej do rana.

Skinął na strażników, a ci odciągnęli Thora, tym razem bez ceregieli. Biesiadnicy zaś powoli odzyskiwali humor, wracając do opróżniania pucharów.

Kiedy strażnicy odciągali go od stołu, w Thorze wzbierało oburzenie, a zarazem obawy. Co właśnie uczynił? Miał przeczucie, że napytał sobie biedy, a nazajutrz przyjdzie mu za to zapłacić. Może nawet wyrzucą go stąd na zawsze.

Strażnicy popchnęli go po raz ostatni i znalazł się przy stole Legionu, oddalonym od stołu króla o jakieś dwadzieścia stóp. Poczuł na ramieniu czyjąś dłoń, odwrócił się i stanął twarzą w twarz z Reece’em.

– Szukam cię cały wieczór. Co ci się stało? – zapytał Reece. – Wyglądasz, jakbyś zobaczył ducha!

Ale Thor był zbyt poruszony, by zdobyć się na odpowiedź.

– Chodź, usiądź koło mnie. Zająłem ci miejsce – powiedział Reece.

Pociągnął Thora w stronę stołu zarezerwowanego dla rodziny królewskiej i posadził przy sobie. Za stołem siedział Godfrey z kielichami w obu rękach, a obok niego Gareth, który obserwował wszystko skaczącymi nieustannie oczami. Thor przez chwilę liczył, że zobaczy tu Gwen, ale na próżno.

– Co się stało, Thorze? – spytał Reece, gdy chłopiec siedział już obok. – Patrzysz na ten stół, jakby miał cię ugryźć.

Thor pokręcił głową.

– Nawet jeśli ci powiem, i tak nie uwierzysz, więc wolę siedzieć cicho.

– Powiedz. Mnie możesz powiedzieć wszystko – zapewnił go Reece gorąco.

Thor dostrzegł jego wzrok i zorientował się, że w końcu ktoś traktuje go poważnie. Wziął głęboki oddech i zaczął opowieść; nie miał już nic do stracenia.

– Tego dnia, kiedy spotkałem się z twoją siostrą w lesie, natknęliśmy się na węża, białogrzbietnika. Gwen powiedziała, że to zapowiedź śmierci. Wierzę, że tak jest w istocie. Poszedłem też do Argona, a on potwierdził, że zbliża się czyjaś śmierć. Tuż potem miałem sen, w którym twój ojciec został otruty. Tutaj, w tej sali. Tej nocy. Czuję to w sercu: otrują go. Ktoś próbuje go zabić.

Powiedział to wszystko niemal jednym tchem i ciężar spadł mu z serca. Dobrze było czuć, że ktoś go w końcu słucha.

Reece milczał i tylko przez dłuższą chwilę patrzył mu w oczy. W końcu powiedział:

– Mówisz szczerze. W to nie wątpię. I dziękuję, że troszczysz się o mojego ojca. Wierzę ci. Naprawdę. Ale sny bywają zdradliwe. Nie zawsze są tym, za co je bierzemy.

– Opowiedziałem sen królowi – odrzekł Thor. – I wszyscy mnie wyśmiali. Wcale nie zamierza przestać pić.

– Thorze, wierzę, że ci się to przyśniło. I wierzę, że targają tobą złe przeczucia. Ale ja sam przez całe życie miewam okropne koszmary. Pewnej nocy przyśniło mi się, że ktoś wypchnął mnie z zamku, i obudziłem się z uczuciem, jakby to rzeczywiście się stało. Ale to się nie wydarzyło. Rozumiesz? Sny potrafią być dziwaczne. A Argon mówi zagadkami. Nie możesz traktować tego wszystkiego tak poważnie. Mój ojciec czuje się dobrze. Tak samo i ja. I wszyscy tutaj. Spróbuj usiąść wygodnie, napić się i odprężyć. I bawić się dobrze.

To powiedziawszy odchylił się na oparcie swego wyściełanego futrem krzesła i pociągnął łyk trunku. Skinął na sługę, a ten postawił przed Thorem wielką porcję sarniny oraz kielich.

Chłopiec jednak siedział nieruchomo, wpatrując się w jedzenie. Miał wrażenie, że cały jego świat obraca się właśnie w zgliszcza. Nie miał pojęcia, co robić.

Nadal nie potrafił myśleć o niczym innym niż tamten sen. Siedział i patrzył, jak wokół niego toczy się uczta, jakby sam znalazł się w koszmarze na jawie. Mógł jedynie śledzić oczami wszystkie kielichy i czary zdążające w stronę króla. Obserwował każdego sługę i każdy kielich z winem. I wzdrygał się za każdym razem, gdy król pociągnął łyk trunku. Był jednak jak opętany i nie potrafił oderwać od króla wzroku. Patrzył i patrzył, jak mu się zdawało, godzinami.

W końcu Thor dostrzegł, jak jeden ze sług podchodzi do króla z kielichem nieprzypominającym żadnego innego. Był wielki, z prawdziwego złota, ozdobiony rzędami rubinów i szafirów.

Był to ten sam kielich, który Thor widział w swoim śnie.

Serce zaczęło mu mocno walić, gdy patrzył z przerażeniem, jak sługa zbliża się do króla. Kiedy był już od niego zaledwie o krok, Thor nie wytrzymał. Każdą cząstką ciała miał ochotę krzyczeć, że kielich jest zatruty.

Skoczył od swego stołu i przepchnął się przez gęsty tłum, bezceremonialnie używając łokci, rozpychając tych, którzy stali mu na drodze.

W chwili, gdy król oburącz ujął czarę, Thor jednym susem wskoczył na stół i wytrącił mu naczynie z rąk.

Kielich przeleciał w powietrzu i z głośnym brzękiem runął na kamienną posadzkę, zaś w całej sali biesiadnicy wydali z siebie stłumiony okrzyk zgrozy. Potem zapadła śmiertelna cisza. Zamilkli wszyscy: muzykanci, kuglarze. Setki ludzi zwróciło wzrok na króla.

Król MacGill wstał powoli i zgromił Thora spojrzeniem.

– Jak śmiesz! – zawrzasnął. – Ty bezczelny chłopaczku! Pójdziesz za to w dyby!

Thor stał porażony strachem. Cały jego świat obracał się w gruzy, a on sam pragnął zapaść się pod ziemię.

Nagle do rozlanego na posadzkę wina podszedł jakiś ogar i zaczął je zlizywać. Zanim Thor zdążył cokolwiek zrobić czy powiedzieć, zanim ktokolwiek zdążył się poruszyć, oczy wszystkich zwróciły się na psa, który zaczął przeraźliwie skomleć. Chwilę później znieruchomiał, przewrócił się na bok i zdechł. Wszyscy wydali z siebie okrzyk przerażenia.

– Ty wiedziałeś, że w kielichu jest trucizna! – ktoś krzyknął.

Thor obejrzał się, skąd dobiegł głos, i ujrzał Garetha, który szedł w stronę króla, oskarżycielsko wskazując chłopca palcem.

– Jakim cudem mogłeś wiedzieć, że wino jest zatrute? Tylko jeśli sam je zatrułeś! Thor próbował otruć króla! – wrzasnął Gareth.

Wszyscy zgromadzeni wykrzyknęli z oburzenia.

– Do lochu z nim – rozkazał krótko król.

Chwilę później Thor poczuł, że strażnicy chwytają go mocno od tyłu i ciągną przez całą salę. Wykręcał się i próbował protestować.

– Nie! – wrzeszczał. – Nic nie rozumiecie!

Nikt go jednak nie słuchał. Strażnicy szybko i sprawnie wlekli go wśród tłumu. Widział, jak wszyscy znikają mu sprzed oczu, a razem z nimi znika bezpowrotnie całe jego życie. Strażnicy wyprowadzili go z sali bocznymi drzwiami, które zamknęły się za nimi z hukiem.

Zapanowała cisza. W następnej chwili poczuł, że kilka par rąk ciągnie go i prowadzi krętymi schodami w dół. Wokół robiło się coraz ciemniej i ciemniej. Wkrótce też usłyszał krzyki więźniów.

Otwarły się żelazne kratowane drzwi i zrozumiał, że faktycznie wiodą go do lochów. Znów zaczął się wykręcać, protestować, wyrywać.

– Nic nie rozumiecie! – wrzasnął.

Podniósł wzrok i ujrzał strażnika, wielkiego zarośniętego gbura o żółtych zębach, który patrzył na niego z kwaśną miną.

– Ależ rozumiem bardzo dobrze – zachrypiał i zamachnął się.

Jego pięść była ostatnią rzeczą, jaką zapamiętał Thor.

Potem świat ogarnął mrok.

Dostępna w wersji anglojęzycznej!

Tłumaczenie na język polski w przygotowaniu.

MARSZ WŁADCÓW

(Księga 2 cyklu Krąg Czarnoksiężnika)

MARSZ WŁADCÓW ukazuje dalsze heroiczne przygody Thora na jego drodze do stania się mężczyzną. Przyjąwszy los wojownika, zaczyna coraz lepiej rozumieć, kim jest i jakie posiada moce.

Thor ucieka z lochów i z przerażeniem dowiaduje się o kolejnym zamachu na życie króla MacGilla. Kiedy MacGill umiera, królestwo pogrąża się w chaosie. Rywalizacja o tron przybiera na sile, a Królewski Dwór staje się świadkiem rodzinnych tragedii oraz walki o wpływy, korzyści i przywileje, której towarzyszy zazdrość, przemoc i zdrada. W związku z koniecznością wybrania następcy tronu spośród dzieci króla pojawia się kolejna okazja, aby Miecz Przeznaczenia – źródło królewskiej potęgi – został podniesiony przez kogoś nowego. Plany te jednak mogą obrócić się wniwecz, kiedy zostaje ujawnione narzędzie zbrodni, a w efekcie poszukiwań zabójcy coraz bardziej zacieśnia się krąg podejrzanych. Jednocześnie MacGillowie stają w obliczu ataku ze strony McCloudów, którzy kolejny raz gotują się do wojny na terytorium Kręgu.

Thor walczy o odzyskanie względów Gwendolyn, ale ma coraz mniej czasu: otrzymuje bowiem rozkaz spakowania się i wyruszenia z towarzyszami broni na Rytuał Stu Dni: wyczerpującą, koszmarną, trwającą sto dni wyprawę, którą wszyscy członkowie Legionu muszą przetrwać. Przekraczając Kanion, zmuszeni są opuścić bezpieczny Krąg i zagłębić się w Dzicz, a potem pożeglować przez Morze Tartuwiańskie na Wyspę Mgieł, którą rzekomo patroluje smok. Jest to prawdziwa inicjacja zmieniająca chłopców w mężczyzn.

Czy uda im się wrócić? Czy Krąg przetrwa podczas ich nieobecności? Czy Thor pozna w końcu sekret swego przeznaczenia?

MARSZ WŁADCÓW to finezyjny świat pełen wyrafinowanej scenerii, to epicka opowieść o przyjaźni i miłości, rywalizacji i zalotach, rycerzach i smokach, intrygach i politycznych machinacjach, dojrzewaniu, złamanych sercach, oszustwach, ambicjach i zdradach. To opowieść o honorze i odwadze, losie i przeznaczeniu oraz czarnoksięstwie. To opowieść fantasy wciągająca czytelników w świat, którego nigdy nie zapomną, a który przemawia do każdego bez względu na wiek czy płeć.

Księgi od 2 do 13 są dostępne w wersji anglojęzycznej. Tłumaczenie Księgi 2 na język polski – w przygotowaniu.