Читать книгу: «Een Troon Voor Zusters»

HOOFDSTUK ZEVENTIEN

Sophia zwierf door het paleis en het was onmogelijk voor haar om niet te denken aan hoeveel geluk ze had gehad. Ze had nooit iets gehad, en nu… nu leek het of dit echt haar leven zou worden. Ze had de plek gevonden waar ze naar had gezocht, en het was alles waar ze op had kunnen hopen. Het paleis was schitterend.

Sophia wilde hier kunnen blijven. Maar bovenal wilde ze hier met Sebastian kunnen blijven. Ze staarde naar een schilderij van een allang overleden aristocraat, terwijl ze nadacht over wat ze kon doen om ervoor te zorgen dat Sebastian haar niet zou vragen om te vertrekken. Het was duidelijk dat hij haar leuk vond, maar hoe kon Sophia weten of hij serieus was? Ze was nu gelukkig, maar het voelde zo fragiel. Ze wilde het door niets laten verpesten.

Sophia bleef ronddwalen, niet wetend waar ze nu heen moest. Ze wilde niet naar Sebastians vertrekken terug, want dat zou voelen alsof Angelica en haar vriendinnen haar daarheen hadden gedreven om zich te verstoppen, of alsof ze hier vastzat, wachtend tot Sebastian haar zou komen redden. Ze wilde ook niet terug naar de bibliotheek, want er was een grote kans dat de meisjes daar nog waren.

Dus liep ze naar een galerij waar mensen rondliepen om de schilderijen te bewonderen, en daarna naar de dienstvertrekken om te proberen de weg beter te leren kennen. Ze liep naar een glazen solarium, waar tere planten waren neergezet om te groeien en bracht een tijdje in een nis door waar het leek of er niemand langs zou komen.

Toen drong het tot Sophia door dat ze zich niet moest aanstellen. Ze had tenslotte een vriendin in het paleis.

Het duurde even voor ze Cora gevonden had. Ze zocht vanaf de balzaal tot ze de ruimte vond waar het dienstmeisje haar vak uitoefende.

“Mijn vrouwe,” zei Cora met een glimlach toen ze Sophia zag. “Ga zitten. Ik zal je wangen even poederen.”

“Cora, je hoeft me niet zo te noemen,” zei Sophia.

Cora knikte. “Jawel, en jij kunt er maar beter aan gewend raken. Van wat ik heb gehoord over jou en Prins Sebastian, blijf je hier nog wel een tijdje. Je mag niet vergeten wie je bent.”

“Wie ik pretendeer te zijn, bedoel je?” vroeg Sophia. Sophia van Meinhalt voelde net als het masker dat ze naar het bal had gedragen.

Cora duwde haar in de stoel. “Dat kun je hier niet zeggen. Je weet niet wie er meeluistert. Van nu af aan ben je Sophia van Meinhalt.”

Wat er met ons gebeurt als de weduwe erachter komt dat haar zoon is misleid, weet ik niet.

Sophia ving die gedachte duidelijk op. Ze kon wel begrijpen dat er spionnen konden rondlopen, of gewoon bediendes die zich in een positie bevonden waarin ze meer konden horen dan de bedoeling was. Zij had tenslotte haar hele leven lang de gedachten van mensen gehoord. Ze begreep ook dat het gevaarlijk was. Niemand wilde voor schut staan. En de weduwe zou alles doen om haar zoon te beschermen, nietwaar?

“Goed dan,” zei Sophia. “Maar ik mag je nog steeds opzoeken, toch? Zelfs een aristocrate heeft iemand nodig om haar make-up te doen.”

“Zeker weten,” stemde Cora in. Ze begon Sophia’s gezicht te poederen, zodat haar van nature bleke huid stralend en egaal werd. “En terwijl ze dat doet, mag ze me vertellen hoe het ging met een zekere prins.”

“Fantastisch,” zei Sophia, die zichzelf niet kon helpen. “Hij is… perfect, Cora.”

Cora deed een vleugje rood op haar lippen. “Hij is niet de man die ik suggereerde.”

Was ze daar boos over? Nee, zag Sophia na een blik op de gedachten van haar nieuwe vriendin, ze was bezorgd. Bezorgd over alles wat er fout kon gaan nu Sophia een prins had uitgekozen in plaats van een of andere saaie aristocraat.

“Het was niet iets dat ik gepland had,” zei Sophia. Ze wilde dat Cora dat begreep. Ze wilde niet dat ze dacht dat ze simpelweg had besloten om haar advies te negeren.

“Het is alleen… het maakt alles wel gevaarlijker als dit verkeerd afloopt,” zei Cora. “Weet je dat er nu al geruchten over je de ronde doen?”

Sophia had al zo’n vermoeden, afgaande over hoeveel Angelica over haar gehoord had. “Wat voor geruchten?”

“Dat je erin geslaagd bent om Milady d’Angelica te overtreffen en het hart van de prins te stelen. Dat je adembenemend mooi bent, dat het lijkt alsof je uit het niets bent verschenen. Dat je de oorlogen aan de andere kant van het water bent ontvlucht, dat je daar gevaarlijke vijanden hebt. Ik zweer het je, de helft van de bediening roddelt over hoe mooi je bent, of over hoe geweldig je danst.”

Sophia schudde haar hoofd. “Ik ben nog net niet over mijn eigen voeten gestruikeld.”

Dat leverde een lach op. “Denk je dat dat iets uitmaakt? Mensen zien wat ze willen zien.”

Dat was natuurlijk de reden dat Sophia’s plan was geslaagd. De enige reden dat ze een plek aan het hof had kunnen vinden was omdat mensen het mysterieuze meisje wilden zien dat voor een conflict gevlucht was, in plaats van de realiteit.

“Het is gewoon…” begon Cora. “Wees voorzichtig. Er zijn al mensen die erachter proberen te komen wie je bent. Ik hoor dat Milady d’Angelica vragen stelt, en zij is niet de enige. De aristocratie haat het als ze niet alles weten wat er te weten valt.”

Sophia kon dat wel begrijpen. “Ik zal voorzichtig zijn.”

Ze vertrok, en ze had het vermoeden dat ze er nog beter uitzag dan voor het bal. Het was lastig te bevatten dat ze gewoon in het paleis kon rondlopen zonder dat iemand haar daarmee confronteerde. Misschien kwam het door haar verbijstering dat ze niet zoveel aandacht schonk aan de gedachten om haar heen, of misschien was ze gewoon gewend geraakt aan het idee dat niemand haar zou lastigvallen als ze langsliep.

Hoe dan ook, ze ging een hoek om en verstijfde; ze stond oog in oog met Rupert, de erfgenaam van het koninkrijk, Sebastians oudere broer.

Hij was niet zo opzichtig gekleed als voor het feest, maar het kwam in de buurt. Er zat een heleboel goudbrokaat op zijn fluweelrode outfit, die was bewerkt met stukken crèmekleurige zijde. Net als Sebastian was hij een knappe jongeman, maar zijn houding toonde een bepaalde er zelfverzekerdheid, een soort arrogantie zelfs, die aangaf dat Prins Rupert zich daar maar al te goed bewust van was. Sophia zag zijn ogen over haar lichaam glijden in een combinatie van verrassing, vermaak en… bewondering.

“Uwe Hoogheid,” zei Sophia met een gehaaste buiging. Ze moest zich de etiquette herinneren, ondanks het feit dat ze dwars door Rupert heen kon kijken.

“En jij bent Sophia, nietwaar?” Hij nam niet eens de moeite om de leugen te gebruiken die haar achternaam was. Bij een ander had Sophia dat als vriendelijkheid opgevat. Bij hem kon ze zien dat hij simpelweg niet de behoefte voelde om anderen dat soort respect te tonen. Ze was slechts een van vele meisjes, ook al was ze dan met zijn broer.

“Ja, Uwe Hoogheid,” zei Sophia. “Sophia van Meinhalt.”

Hij pakte haar hand en trok haar uit haar buiging met alle gratie die Sophia van een kroonprins zou verwachten. Hij liet haar hand echter niet los. Hij bleef haar vasthouden op een manier die een buitenstander als hoffelijk en romantisch zou hebben beschouwd, maar die voor Sophia voelde alsof hij haar op haar plek hield en haar claimde, zoals een man de arm van een dief vastgreep.

“Ik zag je op het bal gisteravond,” zei hij. “Dansend met mijn broer. Je had naar mij toe moeten komen. Wij hadden ook kunnen dansen.”

Een blik op zijn gedachten vertelde Sophia dat hij helemaal niet aan dansen dacht.

“U leek genoeg andere partners te hebben,” zei Sophia met een delicaat lachje.

Rupert keek haar recht in haar ogen. “Ik heb nu niets te doen, en ik zou graag willen weten wat Sebastian zo betoverd heeft. Misschien kunnen we ergens heen gaan.”

Sophia hoefde niet te vragen wat hij van plan was zodra ze daar kwamen. Ze kon het in zijn gedachten zien, zo duidelijk dat het leek alsof iemand het geschilderd had. Ze was dankbaar voor het poeder dat Cora op haar gezicht had aangebracht, want het verborg haar rode wangen.

“Uwe Hoogheid, dat kan ik niet. Uw broer -”

“Is er niet,” merkte Rupert op.

Ze is gewoon een hoer. Wat zou het haar uitmaken?

“Uwe hoogheid,” begon Sophia, en ze probeerde een manier te bedenken om hier onderuit te komen zonder dat ze de erfgenaam hoefde te slaan. Ze kon zien hoe Prins Rupert haar zag: als iets wat hij kon gebruiken omdat zijn broer haar had. Als een prijs die hij kon claimen, simpelweg omdat hij de oudste was. Hij vond haar mooi, maar Sophia betwijfelde dat hij haar zelfs maar als een echt persoon zag.

“Je vond mijn broer ongetwijfeld lief en zachtaardig,” zei Rupert. Weer ving Sophia beelden op die haar afschrikten. “En saai. Ik denk dat jij en ik niet verveeld zullen zijn als we -”

“Sophia?”

Sophia was nog nooit ergens zo blij om geweest als het horen van Sebastians stem. Ze rukte zich los uit Ruperts greep toen hij de hoek om kwam en haastte zich naar hem toe.

“Sebastian,” zei ze met de blijdschap die kwam van het feit dat Rupert haar niet langer in zijn greep had, en de vreugde van het zien van Sebastian. “Je bent terug. Ik hoop dat je een goede dag hebt gehad?”

“Als ik mijn broer ken,” zei Rupert, alsof er niets aan de hand was, “heeft hij zich kapot verveeld. Sebastian, moeder wil dat we over ongeveer een uur met haar dineren. Neem Sophia mee. Ik weet zeker dat moeder dol op haar is. Ze is verrukkelijk.”

Sophia ving nog een laatste glimp op van wat hij over haar dacht voor hij vertrok. Het was genoeg om zich aan Sebastians arm vast te klampen en te wensen dat ze alles wat ze had gezien uit haar geheugen kon wissen.

“Ik ben blij dat je terug bent,” zei Sophia terwijl ze tegen hem aanleunde.

“Ik hoop dat Rupert niet te overweldigend was,” antwoordde Sebastian. Sophia ving zijn bezorgdheid op. Voor Sophia waren er meisjes geweest die Rupert bij Sebastian had weggetrokken, als hij ze had laten inzien dat hij de meer extravagante broer was. Dat ze nu niet hier waren liet alleen maar blijken hoe snel hij hen weer had afgedankt.

“Nee, het is goed.”

Een deel van haar wilde Sebastian precies vertellen wat er gebeurd was, maar wat kon ze zeggen? Dat ze Ruperts gedachten had gelezen en wist wat hij wilde?

“We hebben nog wat tijd voor het eten,” zei Sebastian. “Zou je het leuk vinden om een wandeling door het doolhof te maken?”

Sophia knikte. Het maakte haar niet uit wat ze deden, zolang ze hier maar weg was en bij Sebastian kon zijn. Ze liep met hem de tuinen in, waar de lampen de bloemen die in het donker waren geopend deden oplichten in zilverachtige tinten.

“Het zijn nachtorchideeën,” zei Sebastian, die Sophia’s blik had gevolgd. “Ze gaan open om de motten aan te trekken die overdag niet actief zijn, zodat ze niet met de andere bloemen hoeven te strijden om de aandacht van de vlinders.”

“Voelen ze dat ze de vlinders niet aan kunnen trekken?” vroeg Sophia. “Maar ze zijn zo mooi.”

Sebastian raakte haar arm aan en het contact was genoeg om Sophia kippenvel te geven. “Soms komen de mooiste dingen wanneer je het niet verwacht.”

Ze liepen verder door het doolhof. Sophia kreeg het gevoel dat Sebastian de weg goed kende, want hij nam zijn bochten zelfverzekerd, terwijl Sophia al snel haar richtingsgevoel kwijt was.

“Het lijkt me een goede plek om even te verdwalen,” zei Sophia. “Kom je daarom graag hier?”

“Dat is een van de redenen,” zei Sebastian. “Hoewel het ons ook wat privacy geeft.”

Sophia maakte er het beste van en leunde naar voren om hem te kussen. Ze kon niet geloven dat ze vrij was om dat te doen met iemand als Sebastian. Dat, en bijna al het andere dat ze wilde. Maar bovenal kon ze niet geloven dat ze überhaupt iemand zoals hij had gevonden.

Maar dat had ze wel. Sophia liep dicht naast hem terwijl ze hun weg door het doolhof vervolgden.

“Er is een zonnewijzer in het midden,” zei Sebastian. “En een houten overkapping met een bank.”

“Dat bevalt me wel,” zei Sophia met een glimlach. Een plek waar ze konden zitten. Mogelijk een plek waar ze nog meer konden doen dan alleen zitten. Sophia had dit nog nooit voor iemand gevoeld. “Zolang jij de weg maar kent.”

“Die ken ik.”

Ze liepen verder door het doolhof. Het was een geruststellende gedachte dat hij hier de weg kende, maar toch raakte ze verdwaald in haar eigen herinneringen: rennen door smalle gangen, verstoppen, hopen dat ze niet gevonden werden. Herinneringen aan vlammen. Ze kon de hitte voelen en de bittere rook proeven. Ze zei tegen haar zusje dat ze stil moest zijn, want het minste of geringste geluid kon…

“Sophia?” vroeg Sebastian zachtjes.

Sophia kwam weer tot zichzelf. Ze keek hem aan en sloeg haar armen om hem heen. “Sorry. Ik was er even niet bij met mijn hoofd.”

“Voel je je wel goed?” vroeg Sebastian. “Als je je niet goed voelt kan ik mijn moeder misschien overhalen dat je niet naar het diner hoeft te komen.”

Sophia wist dat dat niet echt een optie was. Wat de weduwe wilde, dat kreeg ze ook.

“Nee, het is goed,” zei ze. “Ik wil de relatie met je moeder niet lastig maken.”

Toch had ze het onheilspellende voorgevoel dat de relatie met zijn moeder behoorlijk lastig ging worden.

***

Sophia stond met Sebastian voor de deuren van een kleine eetzaal, wachtend tot een bediende hen zou aankondigen. Ze deed zo hard haar best om niet te laten merken dat ze zenuwachtig was, maar haar trillende hand in de zijne moest haar verraden hebben.

“Het komt goed,” zei Sebastian. “Mijn moeder is geen monster.”

Dat was gemakkelijker voor hem om te zeggen dan voor haar om te geloven. De weduwe had sinds de dood van haar echtgenoot in haar eentje over het koninkrijk geregeerd en was erin geslaagd om niet overweldigd te raken door de Assemblee van Aristocraten, of de Kerk van de Gemaskerde Godin. Ze had complotten en economische problemen doorstaan, overzeese oorlogen en dreigingen van opstand in de Nabijgelegen Koloniën. Sophia was ervan overtuigd dat ze onmiddellijk door de weduwe ontmaskerd zou worden.

“Prins Sebastian en Sophia van Meinhalt!” verkondigde een bediende. Hij opende de deur naar een eetzaal die vrij klein leek voor de standaarden van het paleis. De ruimte was kleiner dan een heel gebouw.

Er stond een tafel waar misschien zes mensen aan zaten. Ze waren allemaal gekleed in wat net iets minder formeel was dan het voor een officieel banket geweest zou zijn. Sophia herkende Prins Rupert, maar geen van de anderen.

Al snel bevond ze zich in een verwarrende ronde van ontmoetingen die duidelijk bedoeld was om haar op haar gemak te stellen, maar er eigenlijk alleen maar voor zorgde dat ze besefte dat ze hier niet thuishoorde.

Een vrouw in een zilvergrijze sluier stelde zich voor als Justina, de Hogepriesteres van de Gemaskerde Godin. Een man met krullende bakkenbaarden en grijzend haar bleek een admiraal te zijn. De anderen waren een barones, een gouverneur van het Graafschap, en de vrouw van de gouverneur. Er leek geen specifieke reden voor hun aanwezigheid te zijn, behalve dat het de wens van de weduwe was. Misschien waren het vrienden uit haar jeugd, of mensen die toevallig op bezoek waren.

Het enige wat Sophia nog nerveuzer maakte was het moment waarop de weduwe zelf naar binnen liep. Weduwe Koningin Mary van het Huis van Flamberg was geen lange vrouw, en ouderdom had haar grijs en bleek gemaakt. Maar er zat een ijzeren hardheid in haar houding die aangaf dat ze door niets van haar stuk gebracht werd. Ze was gekleed in het zwart, zoals ze al deed sinds de dood van haar echtgenoot. Ze ging aan het hoofd van de tafel staan en gebaarde naar de aanwezigen.

“Ga zitten,” zei ze.

Sophia deed wat ze zei, hopend dat de aanwezigheid van de anderen haar de kans gaf om zich een beetje te verstoppen. Ze was slechts een van de gasten. Maar toen de bedienden duif en korhoen begonnen te serveren, kon Sophia haar staalblauwe ogen op zich voelen.

“Sebastian, stel me eens voor aan je gast, lieverd.”

“Zeker, moeder. Dit is Sophia van Meinhalt. Sophia, dit is mijn moeder, Mary van Flamberg.”

“Uwe Majesteit,” bracht Sophia uit, terwijl ze haar best deed om te buigen.

“Ah, Meinhalt,” zei de weduwe. “Zo’n trieste zaak. Vertel eens, meisje, wat is jouw mening over de oorlogen die het continent teisteren?”

Sophia kon genoeg van haar gedachten zien om te weten dat dit een proef was, maar niet genoeg om te weten wat het antwoord zou kunnen zijn. Uiteindelijk trok ze haar antwoord uit Sebastians gedachten, hopend dat hij zijn moeder zo goed kende dat het een goede keus was.

“Ik maak me zorgen dat ze daar niet zullen blijven,” zei Sophia.

“Een zorg die we ongetwijfeld allemaal delen,” antwoordde de weduwe. Sophia kon niet zien of ze de test van de vrouw had doorstaan of niet. “Hoewel het erop lijkt dat mijn zoon voor sommige dingen die het Mes-Water zijn overgekomen wel dankbaar is. Vertel eens over jezelf.”

Sophia deed haar best, en probeerde haar gebrek aan kennis als bescheidenheid of terughoudendheid te vermommen. “Ik ben gekomen voor de stad viel, Uwe Majesteit. Ik denk dat ik veel geluk heb gehad.”

“De Godin heeft haar iets geschonken,” murmelde de Hogepriesteres.

“Inderdaad,” zei de weduwe. “Hoewel ik me kan herinneren dat je zei dat ze ons naast plezierige ook lastige geschenken geeft, Justina.”

Er volgden nog meer vragen. Had ze ervan genoten om in de winters op de rivier te schaatsen? Wat dacht ze over de verschillende kanten van de oorlog? Sophia deed haar best, maar haar talent kon haar maar tot op zekere hoogte helpen, en ze wist niet zoveel over Meinhalt. Ze had er meer over moeten lezen in de bibliotheek. Uiteindelijk deed ze het enige wat ze kon doen: ze zocht naar afleiding.

“Admiraal, ik heb altijd willen weten hoe het is om een hele zeemacht in de gaten te houden. Hoe doet u dat toch?”

“Kaarten, liefje,” zei hij. “Voornamelijk kaarten.”

Hij bedoelde het duidelijk als grapje, dus Sophia lachte met hem mee. Hij begon een discussie over de verschillende methodes om nautische kaarten te combineren. Prins Rupert onderbrak hem en zei dat niemand daar iets over wilde weten, waarna hij over jagen begon. Het maakte Sophia niets uit, zolang ze de conversatie maar bij zichzelf kon weghouden.

Het grootste gedeelte van de tijd was de aandacht niet op haar gevestigd, maar er waren uitzonderingen. De Hogepriesteres wierp haar van tijd tot tijd een vreemde blik toe en Sophia durfde haar gedachten niet te lezen om die blik te interpreteren. Sebastian leek naar haar te kijken wanneer Sophia naar hem keek. Hij keek haar aan met liefde, of hoop, of omdat hij zichzelf ervan wilde verzekeren dat ze in orde was. Rupert wierp haar meer dan eens een hongerige blik toe die zei dat wat er eerder tussen hen was voorgevallen nog niet voorbij was. Dat was genoeg reden voor Sophia om dichter naar Sebastian toe te schuiven en hem niet te laten gaan.

De weduwe bekeek haar gelijkmoedig, alsof ze Sophia wilde peilen, of in haar hart wilde kijken. Er was iets onveranderlijks, iets onverschrokkens aan die blik. Dat baarde haar meer zorgen dan al het andere bij elkaar. Ze voelde zich als een specimen onder een glasplaatje, niet in staat om iets verborgen te houden terwijl ze werd onderzocht. Ze voelde zich een bedriegster, en elke blik, elk woord dat niet op zijn plaats was, versterkte dat gevoel. Hoelang kon ze dit nog volhouden?

Op een of andere manier slaagde ze erin om het diner te overleven en beleefde conversaties met de anderen te voeren, terwijl ze een heel feestmaal aten. Sophia at zuinig en toen het tijd was om te vertrekken, was ze dankbaar dat ze eindelijk mocht staan.

Natuurlijk moest er nog afscheid worden genomen. Sophia pakte de handen van de anderen een voor een vast terwijl ze gedag zei en hen vertelde hoe zeer ze van de avond had genoten. Zelfs Rupert liet zijn hand niet langer dan een seconde dan nodig was op de hare rusten.

De weduwe glimlachte toen Sophia naar haar boog en pakte haar hand vast.

“Het is goed om te zien dat mijn zoon zo’n plezierig, intelligent meisje heeft gevonden om zijn tijd mee door te brengen,” zei ze. In andere omstandigheden zou Sophia blij zijn geweest met het compliment. Nu moest ze een glimlach forceren terwijl ze iets mompelde over wat voor eer het was, want ze voelde de gedachten achter haar woorden.

Ik zal erachter komen wie dit meisje is. Mijn zoon heeft een geschikte vrouw nodig, en meisjes komen niet zomaar uit de lucht vallen.

Sophia moest zichzelf bedwingen om niet de ruimte uit te rennen. Ze was dankbaar toen Sebastian haar arm pakte en haar de eetzaal uit leidde.

“Dat ging beter dan ik verwacht had,” zei Sebastian. “Ik denk dat mijn moeder je wel mag.”

Sophia glimlachte terug. “Ik hoop het.”

Ze hoopte het, maar ze geloofde het niet. Ze voelde haar plannen ontrafelen onder het gewicht van de wantrouw van de weduwe. Op dat moment wilde Sophia niets liever dan vluchten en nooit meer terugkomen.

Nee. Ze kon niet zomaar weglopen. Niet nu, niet na alles dat ze had meegemaakt, nadat ze zo hard had gewerkt om hier te komen en zoveel risico’s had genomen. En nadat ze verliefd was geworden op Sebastian. Hoe graag ze het ook wilde, ze kon niet zomaar weglopen.

En ineens wist ze wat ze moest doen: ze moest met haar zusje praten. Kate was degene die altijd praktisch was. Kate zou wel een plan hebben en waarschijnlijk ook een uitweg.

Ze zou de stad ingaan en doen wat ze kon om haar te vinden.

Kate, stuurde ze. Ik kom naar je toe.

HOOFDSTUK ACHTTIEN

Kate voelde zich opgewonden terwijl ze met Will naar de buitenwijken van Ashton liep. Daar maakten de huizen plaats voor meer open ruimte. Kate kon het groen van de Ridings daarachter zien, vlak en open en vrij.

Op een dag zou ze daarheen gaan, maar niet vanochtend. Vanochtend had Kate meer interesse voor de plek aan de rand van de stad, waar de grijze en blauwe vlaggen van Wills regiment wapperden.

“Weet je zeker dat je mijn regiment wil zien?” vroeg Will. Hij leek verrast door de gedachte dat Kate dat interessant vond. “Er zijn honderden andere dingen die we vandaag zouden kunnen doen.”

Kate ving glimpen van die dingen in zijn gedachten op. Ze zouden naar het theater kunnen gaan, of door de groene plekken vlak bij de stad kunnen wandelen. Ze zouden samen wat kunnen gaan eten in een van de tavernes, of naar een plek gaan waarvan Will wist dat er een violist speelde en mensen zouden dansen. Dat klonk allemaal goed, maar het was niet wat Kate wilde.

“Ik wil zien hoe het is,” zei Kate. “Hoe kan ik de beste wapens maken als ik niets weet over het soort mensen dat die wapens gaat gebruiken?”

Het was een goed argument, maar het was niet de volledige waarheid. Er was iets aan de gedachte dat een van de vrije vennootschappen hier was, dat Kate deed tintelen van nieuwsgierigheid. Dit waren mannen die over de hele wereld reisden, tegen vijanden vochten en exotische plekken bezochten. Ze wilde er alles over weten. Ze wilde het met eigen ogen zien.

Toch leek Will een beetje nerveus toen ze dichterbij kwamen. Kate kon zien dat hij zich zorgen maakte over wat er zou kunnen gebeuren, over hoe de andere leden van zijn regiment op Kate zouden reageren. Kate was vastberaden om zich daar niet door te laten beïnvloeden. Ze wilde dit.

Eindelijk bereikten ze het kamp van het regiment. Er stonden tenten in een keurig vierkant, bedoeld voor de soldaten die geen familie in de stad hadden waar ze konden verblijven, of degenen waarbij men er niet op kon vertrouwen dat ze terug zouden komen als ze vertrokken. Kate had het vermoeden dat het ook bedoeld was om de soldaten aan de rand van de stad te houden, waar ze niet al te veel schade aan konden richten.

De mannen waren aan het oefenen of werken, of zaten in de warme zon te gokken. Kate zag verse rekruten die zelfs nog niet eens een uniform hadden in formatie staan, terwijl een sergeant bevelen naar hen schreeuwde. Meer ervaren mannen waren bezig met zwaardvechten en boogschieten, musketoefeningen en worstelen.

Er hing ook een bepaalde spanning. Kate pikte bezorgdheid op over de kans op oorlog. Mannen trainden harder nu omdat ze klaar wilden zijn voor het geval er geweld kwam. Twee mannen die met botte zwaarden met elkaar aan het sparren waren, leken elkaar bont en blauw te slaan.

“Ik weet dat het niet veel is,” zei Will, “en het is allemaal een beetje chaotisch op het moment, maar -”

“Het is perfect,” zei Kate.

Ze begon door het kamp te lopen en werd aangetrokken door de tent waar zwaarden, spiesen, kruisbogen en donderbussen in nette stapels lagen. Mallen stonden naast slijpstenen voor messen en hellebaarden. Een kaalgeschoren kwartiermeester keek haar argwanend aan, tot hij zag dat Will bij haar was. Toen liet hij haar de wapens bewonderen.

“Op zoek naar gebreken in de zwaarden?” vroeg hij, hoewel het duidelijk was dat hij niet geloofde dat Kate wist waar ze moest beginnen.

“Nou, die messen mogen wel even geslepen worden,” zei Kate, “en ik denk dat die bijl tijdens het hard worden wat vervormd is bij de randen.”

Nu keek de kwartiermeester haar aan met een verbazing die Kate een beetje beledigend vond.

“Kate leert van mijn vader terwijl ik weg ben,” zei Will.

“Hoezo zou ik niets van zwaarden af kunnen weten?” wilde Kate weten.

Ze liep verder door het kamp en nam alles in zich op, van het enthousiasme van de rekruten die de vaardigheden van het soldatenleven leerden, tot de berekende, efficiënte bewegingen van de veteranen.

Op dat moment wist Kate dat dit nog dichter kwam bij wat ze uiteindelijk wilde dan het leven in de smederij. In de smederij leerde ze wapens maken, maar deze mannen kregen de kans om ze te gebruiken. Ze hadden levens waarin ze reisden en vochten, levens waarin ze samenwerkten en weg konden uit de alledaagsheid van de stad.

En als er een weg was die Kate dichter bij wraak in de buurt bracht, dan was dit hem wel.

“Heb je zin om te sparren?” vroeg Kate aan Will. Ze pakte twee houten oefenzwaarden op. Ze waren zwaarder dan het zwaard dat zij had ontworpen, de eikenhouten handvatten ruw in haar hand.

“Weet je het zeker?” vroeg hij.

Kate wierp hem een van de oefenzwaarden toe. Will ving hem op en bracht hem in een vechtpositie. Kate kopieerde hem. Hij haalde langzaam naar haar uit en ze weerde het zwaard af, waarna ze terug stak. Ze gingen van voor naar achter en Kate had het gevoel dat ze het ritme te pakken kreeg. Ze weerde de aanvallen die te dichtbij kwamen af en Will pareerde op zijn beurt haar aanvallen. De zwaarden waren zwaar, maar Kate slaagde erin om zichzelf te verdedigen.

“Probeer je haar over te halen om zich bij ons aan te sluiten, Will?” riep een oudere man. “Of wil je alleen indruk op haar maken?”

Kate deed een stap achteruit en vroeg zich af hoe het zou zijn. Zij en Will zouden zij aan zij kunnen vechten, en naar plekken reizen waar Kate zelfs nog nooit van gehoord had.

“Misschien wil ik me wel aansluiten,” zei Kate, die haar vuisten op haar heupen zette.

De veteraan lachte alsof het de beste grap was die hij die dag had gehoord.

“Je wil je aansluiten? Oh, dat is een goeie. Je had haar eerder mee moeten nemen, Will. We houden wel van lachen.”

Kate voelde haar vingers zich om het heft van haar houten zwaard klemmen.

“Ik ben serieus,” beet ze.

“Horen jullie dat, jongens?” riep de veteraan, en nog steeds leek het alsof hij een goede grap had gehoord. “Ze meent het. Ze wil zich aansluiten bij de mannen van Heer Cranston!”

Dat leverde meer gelach uit het kamp op, en nu begon zich een kringetje om Kate en Will heen te vormen. Ze hadden duidelijk besloten dat dit een vermakelijk schouwspel was.

Kate kon voelen dat Will zich zorgen maakte. Hij wilde weglopen en Kate terug naar de smederij brengen, voor er iets kon gebeuren. Maar Kate wendde zich tot de mannen.

“Waarom zou ik me niet bij jullie kunnen aansluiten?” wilde Kate weten. “Als jullie je allemaal zo’n zorgen maken over de oorlog, hebben jullie toch iedereen nodig die jullie kunnen krijgen?”

“Elke man die we kunnen krijgen,” zei de veteraan. “Het regiment is geen plek voor meisjes. Zeker niet voor degenen die nauwelijks oud genoeg zijn om bij hun moeder weg te gaan.”

Kate voelde haar woede in zich opwellen. “Hou je mond. Je weet helemaal niets van mijn moeder.”

Ze zag de veteraan zijn schouders ophalen. “Oh, ga je me de mond snoeren? Om me heen dansen met je houten zwaard alsof je weet wat je ermee aan moet? Will deed voorzichtig met je, meisje. Wil je weten hoe het voelt om echt te vechten?”

Nu werd Kate echt kwaad. “Ik weet hoe het voelt om echt te vechten.”

Dat leverde weer gelach van de mannen op. Er zat ook iets wreeds achter. Kate ving gedachten op over gevechten, over momenten dat mannen hen met zwaarden hadden aangevallen. Ze namen haar niet serieus. Zelfs Will zag eruit alsof hij Kate liever hier vandaan wilde halen dan dat hij haar wilde steunen.

“Ik denk het niet,” zei de veteraan. Hij gebaarde naar een van de jongere rekruten, een jongen die meer vet dan spieren had, maar toch groter was dan Kate. “Jij, pak een oefenzwaard. We zullen dit kleine meisje eens laten zien waarom ze niet geschikt is voor de oorlog.”

De jongen liep naar voren. Hij zag er nerveus uit toen hij een houten zwaard pakte. Toch ging hij tegenover Kate staan. Hij verstevigde zijn grip op het zwaard, alsof hij zich probeerde te herinneren wat hij moest doen.

“Dit is geen goed idee,” zei Will. “Waarom gaan we niet -”

“Jij hebt haar hier gebracht,” snauwde de veteraan. “Onthou wat je plek is in dit regiment en ga aan de kant. Als het meisje wil vechten, kan ze vechten.”

Kate legde een hand op Wills schouder. “Het is goed, Will.”

Ze liep naar haar tegenstander toe en hief haar wapen zoals ze dat had gedaan toen ze met Will trainde. De mannen om haar heen lachten. Ze maakten grapjes met elkaar en sloten weddenschappen af over hoelang ze het zou volhouden.

“Het gevecht gaat door tot een van jullie het opgeeft,” zei de veteraan. “Wil je een van ons zijn, meisje? Dan moet je ons laten zien dat je niet zwak bent. Begin!”

Haar gave gaf haar voldoende waarschuwingen voor de eerste paar aanvallen, zodat ze die kon ontwijken. Maar het was geen perfecte gids en Kate moest nog altijd op haar reflexen en reacties vertrouwen. Ze pareerde instinctief en probeerde haar zwaard voor zich te houden.

De kracht van de klappen schoot door haar arm. De rekruut waar ze tegen vocht had dan wel wat overtollige kilo’s, maar hij vocht nog altijd met alle kracht die zijn formaat hem gaf. Kate’s zwaard trilde met elke klap en het begon tot haar door te dringen dat deze jongen haar pijn wilde doen. Hij wilde de mannen bewijzen dat hij een van hen was en dat hij even hard was, even meedogenloos. Kate gaf mee onder de aanvallen.

Toen besefte Kate hoe erg Will zich had ingehouden toen hij met haar had gevochten. Toen was er niet die meedogenloze kracht geweest, of die agressie achter de aanvallen. Desondanks zette Kate haar tanden op elkaar en probeerde terug te vechten. Ze had het vermoeden dat ze in elk geval sneller was dan de jongen, hoewel het gewicht van het oefenzwaard haar wel vertraagde.

Kate sneed en stak, maar haar aanvallen werden met net zoveel geweld geblokkeerd. Kate ging achteruit. Ze probeerde te denken en uit te werken of ze misschien langs de blokkeringen van de jongen kon komen, of met haar kleinere formaat en behendigheid achter hem langs kon glippen.

“Blijf daar niet zo staan!” schreeuwde de veteraan. “Val haar aan! Drijf haar in een hoek!”

Kate wilde klagen over het feit dat de jongen vanaf de zijlijn gecoacht werd, maar daar was geen tijd voor. De jongen stormde op haar af en drukte zijn zwaard tegen het hare. Op deze manier was er geen ruimte voor Kate om haar snelheid te gebruiken, terwijl hij zijn volledige gewicht en kracht kon inzetten.

Hij haalde uit met het heft van zijn houten oefenzwaard, en het afgeronde uiteinde raakte Kate tegen haar kaak. Ze voelde de doffe klap toen het stuk hout bot raakte en even leek de wereld om haar heen te draaien. De jongen sloeg haar weer en ze viel op een knie.

“Niet stoppen,” riep de veteraan. “Als je vijanden op de grond liggen, maak je ze af!”

Kate probeerde haar zwaard omhoog te krijgen om de volgende aanval te blokkeren, maar de impact was genoeg om het wapen uit haar hand te slaan. Het kwam in het modderige gras terecht. De jongen sloeg haar weer, en nog een keer, met zijn houten oefenzwaard. Hij hield zich niet in, alsof dat alleen maar zou laten zien dat hij zwak was. Zijn gezicht liep rood aan van de inspanning, alsof het feit dat Kate daar nog zat hem alleen maar kwader maakte.

Kate was al eerder geslagen. Ze wist dat het de kunst was om de aanvallen te absorberen, om geen pijn te laten zien, om gewoon te accepteren wat je niet kon veranderen. Daar kon ze echter niet aan toe geven. Dus ze wierp zichzelf naar voren en probeerde de jongen te tackelen.

Het heft van zijn houten zwaard raakte haar kaak opnieuw en ze viel languit in het gras. De jongen sloeg het zwaard tussen haar schouders, toen tegen haar rug. Hij was duidelijk vastbesloten om niet te stoppen tot hem dat werd gezegd.

Toen was Will er ineens, die het zwaard zonder moeite uit zijn handen wrikte. Kate wist dat ze dankbaar moest zijn dat hij tussenbeide kwam, maar op dat moment voelde het alleen als een bevestiging van hoe ongekwalificeerd haar tegenstander was. Will wilde haar overeind helpen, maar Kate wuifde hem weg, en dwong zichzelf om overeind te krabbelen.

“Het lukt wel,” zei ze.

“Dat is ook het enige wat je lukt,” snauwde de veteraan vanaf de zijlijn. “Will, haal dit meisje ons kamp uit. Ik wil haar niet meer zien. De enige plek voor vrouwen in het leger is als echtgenote of hoer.”

Kate wilde in zijn gezicht spugen, maar ze had het vermoeden dat dat haar alleen maar nog een pak slaag zou opleveren. En op dat moment kon ze nauwelijks nog staan. Toen Will haar arm weer pakte, liet ze het toe.

“Kom op,” zei Will, “we kunnen maar beter vertrekken voor ze besluiten iets ergers te doen.”

Kate knikte en liet hem haar van het trainingsveld af helpen. Ze had zich nog nooit zo vernederd gevoeld. Ze had gedacht dat ze kon vechten, maar het had slechts een grotere jongen gekost om haar te verslaan. Ze zou zijn naam toevoegen aan de lijst met mensen waar ze wraak op wilde nemen, maar dat was al een probleem op zich.

Hoe kon ze ooit hopen om wraak te nemen als ze niet eens een gevecht op een trainingsveld kon winnen? Hoe kon ze wraak nemen als ze zo zwak en hulpeloos was?

HOOFDSTUK NEGENTIEN

Sophia voelde zich vreemd toen ze het kasteel uitglipte en de stad in ging. Een van de wachters bij de poorten liep met haar mee. Ze draaide zich naar hem om en staarde hem aan, niet begrijpend wat hij wilde.

De prins laat ons onthoofden als we haar iets laten overkomen.

“Je volgt me omdat je denkt dat Prins Sebastian dat wil?” vroeg Sophia.

“Ja, mijn vrouwe,” zei de wachter.

Een deel van haar wilde hem vertellen dat het niet was wat zij wilde, omdat ze vandaag plekken moest bezoeken waar het beter was om niet geobserveerd te worden. Maar dat deed ze niet, en niet omdat het verdacht was voor een aristocrate om dat soort bescherming te weigeren. De realiteit was dat Ashton een gevaarlijke plek wás. Alleen al de gedachte dat ze de stad in moest vulde Sophia met angst voor alle dingen die konden gebeuren. In de korte tijd dat ze op straat had geleefd had ze de duistere kant van de stad gezien. Bovendien wist ze dat er nog jagers rond konden lopen.

“Goed dan,” zei Sophia, terwijl ze probeerde te bedenken hoe een aristocrate het zou brengen, “maar dit is wel… een delicate kwestie. Kan ik op je discretie vertrouwen?”

“Absoluut, mijn vrouwe. Wilt u dat ik uw tas draag?”

Sophia drukte de lederen tas die ze door een dienstmeisje had laten brengen tegen zich aan. De inhoud zou haar in de problemen kunnen brengen.

“Dat hoeft niet,” zei ze. “Het gaat ook om een geschenk voor Sebastian.” De leugen kwam bijna als vanzelf. Het was het enige wat Sophia kon bedenken om ervoor te zorgen dat de prins niet ieder detail zou horen.

“Van mij hoort hij niets,” beloofde de wachter.

Eerst had ze echter een boodschap te sturen.

Kate? Kun je me horen?

Ze kreeg natuurlijk geen antwoord. Hun gave werkte niet dwars door een hele stad, niet zoals het werkte wanneer ze in dezelfde ruimte waren. Toch creëerde Sophia een beeld van een van de pleinen voor het kasteel, hopend dat haar zusje het zou ontvangen en dat ze in staat zou zijn om te komen.

Het was onmogelijk om te weten of Kate het bericht had ontvangen, dus Sophia ging aan de slag met haar andere taak. Ze vroeg discreet rond op het plein, plukte informatie uit de gedachten van mensen tot ze vond waar ze naar zocht. De aanwezigheid van de wachter die enkele stappen achter haar liep, maakte het lastig. Maar tot zijn verdienste zei hij niets, en probeerde hij haar niet te ontmoedigen. Ze kon in zijn gedachten zien waarom.

Aristocraten doen vreemde dingen. Het is niet mijn plaats.

Toen ze bij de winkel van de lommerd kwam, deed Sophia haar best om eruit te zien als een nerveuze jonge aristocrate. Ze hoefde niet echt te acteren; alleen te denken aan wat er zou kunnen gebeuren als de verkeerde mensen haar hier zagen. Het was al erg genoeg dat de wachter bij haar was.

“Wacht hier op me,” zei Sophia tegen hem. Toen ging ze de winkel binnen.

Binnen stond een man in dure kleren, die duidelijk meerdere keren waren gerepareerd. Hij keek haar behoedzaam aan.

“Wat kan ik voor u doen… mijn vrouwe?”

“Het is een gevoelige kwestie,” zei Sophia.

“Discretie is mijn tweede naam.”

“Ik zit wat krap bij kas na het laatste bal en ik kan die jurk natuurlijk niet meer dragen… zou u daar geïnteresseerd in zijn?”

Het bleek dat hij dat zeker was, hoewel het bedrag dat hij ervoor wilde geven niet eens in de buurt kwam van wat het echt waard was. Toch leek de kleine stapel van Royals en shillings die hij haar overhandigde een fortuin. Voor het eerst leek haar diefstal van de kleren wat het was, want nu kon Sophia precies zien hoeveel ze van Angelica en de anderen had gestolen.

Toch zou ze het geld nodig hebben als ze de rol van de aristocrate Sophia van Meinhalt wilde blijven spelen. En ze kon het zich niet veroorloven om de jurk te bewaren, als hij op een dag herkend zou worden. Het was veiliger om zich ervan te ontdoen.

Ze had de transactie net afgerond toen ze uit het raam van de winkel keek en een bekende figuur in de menigte zag. Sophia zag haar zusje kijken alsof ze klaar was om ervandoor te gaan bij het eerste teken van problemen.

Een wachter meenemen om Kate te zien was waarschijnlijk geen goed idee.

“Is er nog een andere uitgang?” vroeg Sophia.

“Mijn vrouwe is zeer voorzichtig om niet gezien te worden,” zei de lommerd. “U hoeft zich geen zorgen te maken. Er is een reden dat ik zo dicht bij de adellijke wijk zit.”

Hij liet haar door een achterdeur naar buiten en Sophia glipte langs de plek waar de wachter op haar stond te wachten. Ze kocht twee palingpasteitjes en bier terwijl ze over het plein naar haar zusje toeliep. Sophia vroeg zich af hoe het Kate was vergaan de afgelopen dagen, en hoopte maar dat alles goed was gegaan. Ze hoopte in ieder geval dat het leven voor haar zusje minder gecompliceerd was dan het hare.

Op het moment dat Sophia haar zusje naar zich toe zag lopen, op het moment dat ze Kate’s gezicht zag, wist ze dat haar leven allesbehalve simpel was.

Ze zat onder de blauwe plekken en het leek erop dat ze een bloedlip had gehad die nog maar net aan het genezen was. Om een van haar handen zat verband, alsof ze zich had verbrand, en ze bewoog zonder de energie en kracht die Sophia van haar gewend was. Sophia rende naar haar toe en sloeg haar armen om Kate heen.

“Wat is er met je gebeurd?” vroeg Sophia. “Ben je in orde?”

“Het is niets,” zei Kate, en Sophia kon in haar ogen zien dat Kate alleen maar dapper probeerde te zijn.

Je kunt geen dingen voor me verbergen, stuurde Sophia. Nu ze zo dicht bij haar stond, voelde het niet langer als een blindelingse boodschap door de stad. Wat is er gebeurd?

“Van alles,” zei Kate. Ze pakte een van de palingpasteitjes aan die Sophia haar aanbood. “Dat is de reden dat ik kon komen. Thomas heeft me een dag vrij gegeven van het werk in de smederij.”

“Is hij degene die dit heeft gedaan?” vroeg Sophia. Ze wist niet wat ze kon doen tegen iemand die haar zusje had pijn gedaan, maar ze zou wel iets bedenken.

“Wat?” vroeg Kate. “Nee! Dit… het is vernederend. Ik wilde me aansluiten bij een van de vrije regimenten.”

“Je probeerde je bij een regiment aan te sluiten?” zei Sophia. “En ze hebben je daarom geslagen? Heb je daarom al die verwondingen?”

“Niet allemaal,” gaf Kate toe. “Die brandwond komt omdat ik onhandig was in de smederij. Oh, en er waren een paar schippersknechten die me van een binnenschip hebben afgegooid toen ik probeerde de stad uit te komen.”

Dat was het laatste wat Sophia wilde horen. Ze wilde dat haar zusje gelukkig was.

“Oh, Kate, waarom kon je niet op een veilige plek blijven? Waarom kun je niet het soort meisje zijn dat gewoon in de bibliotheek zit te lezen?”

“Dat ben ik ook, weet je nog?” kaatste Kate terug. “Ik heb je er mee naartoe genomen.”

Sophia was vergeten dat de bibliotheek de eerste plek was geweest waar ze heen waren gegaan na hun ontsnapping. Het leek een eeuwigheid geleden, maar het waren slechts enkele dagen.

“Je zou de bibliotheek in het paleis geweldig vinden,” zei Sophia. “Ze hebben meer boeken dan je ooit zou kunnen lezen.”

“Dan ben je daar vast op je plek,” zei Kate. “Ik kan niet geloven dat je daar binnen bent gekomen.”

“Het was niet makkelijk,” verzekerde Sophia haar. “Ik moest bij een bal naar binnen glippen.”

Sophia begon haar het verhaal te vertellen en ze zag de ogen van haar zusje groot worden.

“Je hebt een príns verleid?” zei Kate ongelovig.

“Ik denk… dat we elkaar soort van verleid hebben,” zei Sophia. Ze wilde dat wat ze met Sebastian had niet zien als het soort manipulatie die de aristocratie toepaste op hen die meer geld hadden. “Hij is geweldig, Kate.”

“En het gaat goed met je, zo te zien,” zei Kate, gebarend naar Sophia’s dure kleren.

“Ja, ik…” Sophia aarzelde, en schudde toen haar hoofd. “Het is er ook gevaarlijk. Er zijn al mensen die vragen stellen, mensen die zich afvragen wie ik ben. Ze slaan me daar weliswaar niet, maar er zijn meisjes die… ik heb ze kwaad gemaakt toen Sebastian voor mij koos. Ze zullen het niet vergeten.”

Kate legde een hand op haar arm. “Het klinkt alsof we allebei wat voorzichtiger moeten zijn. Weet je zeker dat je de juiste keus hebt gemaakt?”

“Weet jij dat?” vroeg Sophia. Ze kon Kate niet de waarheid laten zien: dat ze het niet zeker wist. Dat er een deel van haar was dat ervan wilde weglopen voordat het allemaal afschuwelijk verkeerd zou gaan. Ze had wat geld. Zij en Kate zouden op een boot mee kunnen gaan en de stad uit kunnen varen. Behalve… ze wist niet of ze Sebastian wel zo gemakkelijk kon achterlaten.

“Ik moet dit doen,” zei Kate. “Deze blauwe plekken zijn niets. Ik zal leren om te vechten. Ik zal ergens heen gaan waar ik van niemand afhankelijk ben.”

Voor Sophia klonk het alsof ze zichzelf probeerde te overtuigen, maar ze zei niets. Ze wist hoe het voelde om te hopen dat alles wel goed zou komen, ondanks het feit dat er zoveel dingen waren die fout konden gaan.

“En,” zei Kate, “er is een jongen. Zijn naam is Will.”

Haar zusje klonk ineens hoopvol. Sophia herkende die toon, want ze had het in haar eigen stem gehoord wanneer ze over Sebastian sprak.

“Vertel me over Will,” zei Sophia met een glimlach.

“Hij is geweldig,” zei Kate. “Het was zijn regiment waar we heen gingen, en -”

“En jij probeerde indruk op hem te maken?” vroeg Sophia.

Kate keek beschaamd. “Een beetje.”

Sophia sloeg een arm om haar zusje heen. “Kate, je moet geen dingen doen waardoor je iets kan overkomen.”

“Jij ook niet,” kaatste Kate terug. “Het klinkt behoorlijk gevaarlijk in dat paleis.” Ze zweeg even. “We kunnen er nog steeds vandoor gaan. Kom nu met me mee. We kunnen gewoon vertrekken, de stad uitgaan en een andere plek zoeken.”

Sophia wilde dat ze dat kon. Ze wilde niets liever dan haar zusje beschermen en ervoor zorgen dat haar nooit meer iets zou overkomen.

“Dat kan ik niet,” zei ze, maar het deed haar pijn om het te zeggen. “Ik moet dit doen. Ik moet terug.”

Kate knuffelde haar. “Weet je het zeker?”

Sophia wist het niet zeker, maar dat kon ze haar zusje niet laten zien.

“Je kunt op me vertrouwen,” zei ze. “Als ik je hoor roepen, dan kom ik.”

“Ik ook,” beloofde Kate. “Waar je ook bent, waar je ook heen gaat, ik zal komen als je me nodig hebt. Ik bestorm het paleis als het nodig is.”

Ze zou het waarschijnlijk nog doen ook. Alleen de gedachte al deed Sophia glimlachen.

“Tot het zover is, neem dit,” zei Sophia, en ze drukte de meeste munten die ze voor de jurk had gekregen in de hand van haar zusje. “En Kate? Probeer wat meer tijd in bibliotheken door te brengen in plaats van in elkaar geslagen te worden?”

Ze zag haar zusje knikken.

“Misschien doe ik dat wel,” zei Kate. “Misschien doe ik dat wel.”

***

Kate baande zich een weg terug door de stad, terwijl ze op haar hoede bleef voor mensen die haar kwaad zouden willen doen. Het gevecht op het trainingsveld had haar geleerd dat er altijd wel iemand was die zou proberen haar kwaad te doen. Waar ze ook ging, er zou altijd iemand zijn die wilde bewijzen dat hij sterker was, of dat zij waardeloos was.

Ze had bijna aan Sophia gevraagd om haar te helpen om weg te komen uit alles waar ze in verwikkeld was geraakt, bijna haar grote zus gevraagd om haar als een hulpeloos kind uit het gevaar te plukken. Als ze niet had gezien hoe wankel Sophia’s situatie was, had Kate dat misschien wel gedaan.

Of misschien ook niet. In elk geval niet voordat ze had leren vechten. Niet voordat ze wraak had genomen. Haar zus had haar in elk geval een idee gegeven over hoe ze dat moest doen.

Ze was niet naar de centenbibliotheek geweest sinds de dag dat zij en Sophia uit het Huis van de Niet-Opgeëisten waren ontsnapt. Zelfs nu ze weer naar het oude gebouw toeliep voelde het als een dom idee. Want wat als iemand het gebouw in de gaten hield? Kate kon alleen maar hopen dat de gemaskerde nonnen niet zo wraakzuchtig waren. Ze hadden tenslotte nog meer meisjes om te martelen.

Ze sloop naar binnen en zag Geoffrey achter de balie zitten. Hij tuurde met wat hij waarschijnlijk dacht dat een strenge blik was naar de mensen die binnenkwamen. Toen Kate naar hem toe liep, zag ze hoe verrast hij was.

“Kate, ze hebben je niet gepakt. Ik… daar ben ik blij om. En het spijt me dat ik het niet aandurfde om je te verstoppen.”

Kate zei niet dat ze hem vergeven had. Ze was niet in de stemming. Toch wuifde ze het weg en ze haalde een cent tevoorschijn van het geld dat Sophia haar had gegeven.

“Ik zou graag van de bibliotheek gebruik maken. Ga je de wachters roepen als ik dat doe?”

“Nee, natuurlijk niet. En je hoeft niet te betalen. Dat is wel het minste dat ik je verschuldigd ben.”

Hij was haar veel meer verschuldigd, maar voor nu was Kate bereid om het te negeren. Er waren dingen die ze moest weten, en Geoffrey wist altijd precies waar hij alles kon vinden in de chaotische centenbibliotheek.

“Waar kan ik boeken over vechten vinden, Geoffrey?” vroeg Kate. “Zijn daar wel boeken over?”

Geoffrey spreidde zijn handen. “Jazeker. We hebben verhalen over de grote krijgers van vroeger, en handleidingen over moderne oorlogsvoering met spiesen en musketten. Er zijn zelfs een paar boeken geschreven door de zwaardmeesters van het continent.”

Daar begon Kate mee, want die zagen er het meest veelbelovend uit. Maar op een bepaalde manier waren het de meest teleurstellende boeken die ze ooit had gelezen. Een van de boeken bevatte talloze illustraties, maar geen teksten en de illustraties leken bovendien volledig willekeurig te zijn. Een ander boek was geschreven in een van de talen uit de landen aan de andere kant van het Mes-Water, en zelfs zonder de woorden te kennen, kon Kate zien dat het de schrijver eerder te doen was geweest om te laten zien wat hij allemaal wist, dan dat hij zijn kennis wilde overbrengen. Het was een manier om te laten zien hoe goed hij was, of misschien om een positie als zwaardmeester te verkrijgen. Maar het boek was niet geschreven om van te leren.

Dus in plaats daarvan begon ze met het lezen van de boeken over de verhalen van de grote krijgers van vroeger: Renaud van Bevan, de eilandbewoner McIlty. Kate had al meteen door dat het niets meer was dan een verzameling volksverhalen. Zelfs aan de delen waarin ze vertelden over hoe ze hun enorme kracht hadden verkregen had Kate weinig. De hele dag met een kalf op haar schouders rondlopen tot het volgroeid was? Elke man die ze tegenkwam uitdagen tot een worstelpartij tot ze haar allemaal uit de weg gingen? Het leek onmogelijk.

Het volgende boek leek niet veel beter. Het was een dunne, vreemde uitgave die deels een zwaardvechthandleiding leek te zijn, en deels een fantasierijk relaas van het leven van een zwaardvechter die Argent heette. Het leek er in de eerste instantie veelbelovend uit te zien omdat het boek claimde dat hij uit Ashton kwam, maar er waren fragmenten die pure fictie leken. Er was zelfs een deel waarin hij claimde dat hij was begonnen als een vaardige maar zwakke zwaardvechter, maar kracht had gevonden door naar een open plek in het bos ten zuiden van de stad te gaan en de geesten die hij daar bij een fontein had aangetroffen te misleiden. Er zat zelfs een kaart bij die de plek aangaf waar hij was heengegaan en de herkenningspunten langs de route: een wegwijzer, een stenen trap en meer. Kate zuchtte en gooide het boek hardhandiger neer dan haar bedoeling was.

“Voorzichtig, Kate,” waarschuwde Geoffrey haar. “Je weet wel beter dan het beschadigen van boeken die anderen misschien willen lezen.”

“Ik snap niet waarom iemand dit zou willen lezen,” kaatste Kate terug. “Zwaardvechters die hun kracht uit magische fonteinen halen? Onverslaanbare zwaardmeesters die uit het niets verschijnen? Het is nonsens.”

Ze zag Geoffrey een blik op het boek werpen. “Dat is het verhaal van Argent, nietwaar? Ja… ja, je hebt gelijk… dat kun je maar beter negeren.”

Ik wil niet dat ze eindigt zoals hij. Het is beter als ze denkt dat het een fabel is.

“Geoffrey,” zei Kate, “wat verzwijg je? Die Argent was een echte persoon.”

“Nee, ik zei je net…”

Echt, en gevaarlijk.

“Geoffrey,” zei Kate op waarschuwende toon. “Je wilde me niet helpen toen ik je nodig had. Je bent me iets verschuldigd. Vertel me de waarheid.”

Geoffrey leek toe te geven en staarde naar de grond.

“Argent was een zwaardvechter toen ik jong was,” zei hij. “Hij was niet erg goed. Toen ging hij de stad uit. Hij bleef niet lang weg. In ieder geval niet lang genoeg om zo goed te worden als hij was toen hij terugkwam. Hij versloeg d’Aquisto en Newman achter elkaar in oefenrondes! Toen de mensen hem vroegen hoe hij het had gedaan, begon hij over een fontein ten zuiden van de stad. Dat was het enige dat hij erover wilde zeggen.”

“Zeg je nu dat het echt is?” vroeg Kate. “Zeg je nu dat ik -”

“Nee, Kate,” benadrukte de bibliothecaris. “Dat kun je niet. Want weet je wat er met Argent gebeurde? Hij verdween toen hij de top van zijn kunnen bereikte. Hij vocht met iedereen die er was, schreef zijn boek en op een dag was hij gewoon verdwenen. Er zijn mensen die zeggen dat de priesters van de Gemaskerde Godin hem hadden meegenomen, maar er zijn anderen… anderen die zeggen dat het iemand, iets anders was.”

Kate kon Geoffreys angst voelen. Hij was serieus, maar die ernst zorgde er niet voor dat ze zijn angst deelde. Ze vond het alleen maar opwindend, want het betekende dat het verhaal waarschijnlijk waargebeurd was. Die fontein zou weleens echt kunnen bestaan.

“Beloof me, Kate,” zei hij. “Beloof me dat je er niet naar op zoek gaat. Het is gevaarlijk.”

“Ik beloof het,” zei Kate. Ze stak haar hand op alsof ze een eed ging afleggen. Tegelijkertijd dacht ze aan de kaart die ze in het boek had gezien. Ze probeerde zich de details te herinneren.

Geoffrey leek tevreden. Kate hoorde hem een zucht van opluchting slaken en hij keerde terug naar zijn boeken. Ondertussen dacht Kate na over haar volgende zet.

Het was waarschijnlijk maar goed dat zij de gedachten van de bibliothecaris kon lezen, en niet andersom. Het betekende dat hij niet kon zien wat Kate echt van plan was.

Het betekende dat hij niet door haar leugen heen kon kijken.

HOOFDSTUK TWINTIG

Sophia liep terug naar het paleis en glipte zo voorzichtig mogelijk weer naar binnen, maar ze kon de blikken van de mensen niet ontwijken. Ze zag een paar bedienden zich weghaasten toen ze haar zagen en vroeg zich af wie ze van haar aankomst op de hoogte zouden stellen. Ze zag Angelica vanaf een balkon naar haar kijken. Haar gezicht stond op onweer.

Er was iets gaande, maar de mensen liepen te snel voor Sophia om hun gedachten te kunnen lezen. Ze kreeg vage indrukken van geweld en spanningen, van mannen die zich voorbereidden op een conflict, maar waarom zou Angelica daar kwaad om zijn? Het sloeg nergens op.

Even was de onzekerheid van de situatie bijna genoeg om Sophia te doen omkeren en weer terug de stad in te laten gaan, want er moest wel iets aan de hand zijn. En op dat moment kon Sophia alleen maar denken dat ze haar door hadden. Als ze het wisten moest ze vluchten, en wel nu.

Maar als dat echt het geval was, zou Angelica er dan niet triomfantelijk uit zien? Zou ze zich dan niet staan te verkneukelen? Die gedachte was voldoende om Sophia verder te laten lopen en op zoek te gaan naar antwoorden. Op zoek te gaan naar Sebastian.

Ze hoefde niet lang te zoeken. Hij wachtte op haar bij de deur naar zijn vertrekken. Hij zag er verrassend krijgshaftig uit in een blauwe koninklijke overjas, met een zwaard dat aan zijn heup hing. Hij stak een gehandschoende hand naar Sophia uit, en ze pakte hem aan.

“Sebastian? Is er iets aan de hand?”

Sebastian knikte. “Een heleboel. Om mee te beginnen, ik heb een dagje voor ons gepland.”

Hij glimlachte terwijl hij het zei, en verder zei hij niets. Sophia ving een warboel van beelden op uit zijn gedachten. Daar lag… een boot?

Er lag inderdaad een boot. Sebastian liep met Sophia naar een kleine zijtak van de rivier die door de stad liep, op het landgoed van het paleis. De ijsvogels schoten door een van de zeldzame heldere stukken water in Ashton. Er lag een kleine vergulde boot met ingekerfde draken, met een kwartet in het blauw geklede mannen aan de riemen en een bankstel op het kleine bovengelegen dek.

Sebastian hielp haar aan boord en de boot gleed soepel weg van haar ligplaats. Op de groene rivieroevers liepen een paar goudkleurige fazanten en Sophia dacht in de verte reeën te zien.

“Het is hier schitterend,” zei Sophia. “Veel mooier dan de rest van de rivier.”

“We zitten relatief ver stroomopwaarts,” zei Sebastian. “De rivier is hier nog niet zo erg beïnvloed door de stad.”

Sophia had het vermoeden dat Ashton alles lelijk kon maken. Dat gebeurde vaak genoeg met de mensen, die werden vervormd tot personen die bereid waren om anderen alles af te nemen. Maar op een of andere manier was Sebastian niet hetzelfde. Hij was lief, en edelmoedig, en perfect.

Ze roeiden verder door de groene omgeving, waar wilgen over het water hingen en een kleine steiger naar een tuin vol kleurrijke bloemen leidde, die zoemende bijen en felgekleurde vlinders aantrok. Daar lag een deken op het gras, met een picknick.

“Je hebt dit alles voor mij gepland?” vroeg Sophia.

“Dit, en nog meer,” verzekerde Sebastian haar. Hij gebaarde naar een plek vlakbij de picknick. Daar stond een schildersezel. Er zat een vrouw met een kunstenaarsschort achter, die al bezig was met het schilderen van de achtergrond.

“Wie is dat?” vroeg Sophia.

“Dat is Laurette van Klet,” zei Sebastian. “Ze gaat een grote kunstenares worden, groter dan Hollenbroek, zodra de adel haar werk ziet. Ik kon geen betere persoon bedenken om jou te schilderen.”

“Om mij te schilderen?” zei Sophia. Alleen al het idee overrompelde haar een beetje. Het idee dat iemand haar zou willen schilderen leek zo onwerkelijk, zo onmogelijk. De schilderijen die ze in het paleis had gezien waren van prinsen en koningen, koninginnen en aristocrates. Ze had ook allegorische figuren gezien, mythologische scenes en onvoorstelbaar mooie vrouwen. Sophia had geen weeskinderen gezien.

“Laat u vooral niet afleiden door mijn aanwezigheid,” zei de vrouw. “Ik heb geen boodschap aan de saaie formaliteiten van andermans portretten. Doe gewoon uw ding.”

Het was een vreemd gevoel om gevraagd te worden plezier te hebben, zoals een generaal zijn troepen de strijd in zou hebben geleid. Toch deed Sophia haar best. Ze ging op de picknickdeken liggen, terwijl Sebastian naast haar ging zitten en haar een kwartelei aanbood.

Het was zo heerlijk hier in de zon, knabbelend aan snoepjes en pasteitjes, zoenend met Sebastian. Ze genoot met volle teugen van deze afgelegen plek, waarvan het leek of de rest van de wereld er nooit zou kunnen komen. Sophia lag dicht bij Sebastian en ze verloor zich zo in zijn aanwezigheid dat het, ondanks de kunstenares en ondanks de roeiers die hen hier hadden gebracht, voelde alsof ze alleen op de wereld waren.

Toen haalden de roeiers instrumenten tevoorschijn en begonnen ze te spelen, op een harp, een lage fluit, een tamboerijn en een luit. De ongerijmdheid van het schouwspel deed Sophia lachen.

“Daar!” liep Laurette uit. “Zo wil ik je gezicht vastleggen.”

Tot Sophia’s verbazing vroeg ze niet of Sophia zo wilde blijven zitten. Ze zette haar vingertoppen tegen haar slapen, alsof ze het beeld in haar hersenen wilde kerven.

“Het is haar gave,” zei Sebastian. “Ze kan zich een moment herinneren en het perfect naschilderen.”

“Waarom zou je het op een andere manier willen schilderen?” vroeg de kunstenares. Ze klonk verrast door het idee.

Sophia zag hoe ze haar bestudeerde, van de manier waarop ze op haar zij lag tot hoe haar jurk iets naar boven was gekropen. Vergeleken met de standaarden van de stoffige portretten die ze in het paleis had gezien, zou dit een revolutionair werk worden, of in ieder geval schokkend.

Sophia bleef liggen. Het was een vreemd gevoel om te weten dat iemand al haar bewegingen in de gaten hield. Wat zou Sebastians moeder van het portret vinden? Zou de weduwe denken dat ze een minder goede vangst was voor haar zoon dan na het diner van de voorgaande avond?

“Dit alles,” zei Sophia. “Ik krijg het gevoel dat je hard je best doet om indruk op me te maken, Sebastian.”

“Zou ik dat niet moeten doen?” antwoordde hij. “Ik zou je de wereld geven als je het zou toelaten.”

Het was een van die dingen die klonken alsof ze veel te romantisch waren om waar te zijn, maar Sophia kon zien dat Sebastian het meende, precies zoals hij het zei. Hij zou haar letterlijk alles geven; hij wilde haar alles geven.

Hij leek te zijn begonnen met de beste delicatessen die de keukens van het paleis konden produceren. Er waren plakjes geroosterd hertenvlees op zwart brood, zoete taartjes met bessen uit de paleistuinen, gegarneerd met saffraan dat met een koopvaardijschip ingevoerd moest zijn. Er was zelfs een taart met gans, eend en kwartel.

“Dit alles.” Sophia schudde haar hoofd. “Het is al genoeg dat je hier bij me bent.” Ze was verrast dat zij het ook meende. Ze was naar het paleis gekomen met de intentie om een beter leven voor zichzelf te creëren, maar op dat moment zou ze het niet erg gevonden hebben om in een krot te zitten, zolang Sebastian maar bij haar was. “Je hoeft niet de moeite te nemen om iets anders te doen.”

“Dat is lief van je,” zei Sebastian. “Maar ik wil dat alles perfect voor je is.”

Het was ook perfect. Sinds ze in het paleis was gearriveerd, was haar leven als een droom geweest. Niet zoals de dromen waar ze ’s nachts door geteisterd werd, met beelden van een brandend huis, en zij die met haar zusje door de gangen rende. Dit was het soort droom dat altijd onmogelijk had geleken, met dingen waarvan Sophia had gedacht dat ze bij het ontwaken weer verdwenen zouden zijn.

En toch was ze hier, met een prins aan haar zijde. Ze at het beste voedsel, er speelden muzikanten voor haar, en iemand maakte een schilderij van haar. Als iemand haar een paar weken geleden zou hebben verteld dat dit zou gebeuren, zou Sophia gedacht hebben dat het een grap was, en nog een wrede ook. Ze zou in de veronderstelling zijn geweest dat het een manier was om haar leercontract erger te maken, met de belofte dat het niet zover zou komen.

“Is er iets?” zei Sebastian, die zijn hand naar haar uitstak.

Sophia pakte zijn handen vast en kuste ze. “Alleen herinneringen uit het verleden.”

“Ik wil dat er vandaag niets mis is. Ik wil in elk geval een perfecte dag, voordat -”

Sophia hield haar hoofd schuin. “Voor wat, Sebastian?”

Ze zag het antwoord op die vraag al voordat hij het uitsprak en ze trok bleek weg door de woorden die ze uit zijn gedachten haalde.

“Je hebt gehoord dat de oorlogen erger worden?” zei Sebastian. Hij schudde zijn hoofd. “Wat zeg ik nu? Je hebt met eigen ogen gezien hoe erg het is geworden, met alle verschillende kanten, die onbeduidende oorlogen.”

“Maar ze zijn niet hier,” merkte Sophia op. Ze wenste dat ze meer kon doen. Ze wenste dat ze alle oorlogen, alle dreigingen en alle zorgen kon wegnemen voor Sebastian.

“Nog niet,” zei Sebastian, “maar de oorlogen zijn als kleine stroompjes die samen komen in een grote rivier. En die rivier stroomt naar ons toe. Toen er nog tien kanten waren die tegen elkaar vochten was het makkelijk te negeren, en het feit dat we een eiland zijn heeft een tijdje in ons voordeel gewerkt. Maar nu, met alles wat hier gaande is… er zijn mensen die denken dat we zwak zijn.”

“En nu wil jij hen laten zien dat jullie dat niet zijn,” zei Sophia. “Hopend dat ze niet terug zullen slaan.”

Er zat meer bitterheid in haar stem dan haar bedoeling was. Ze had met eigen ogen gezien wat geweld kon veroorzaken, ook al was ze zelf dan niet in een oorlogsgebied geweest. Maar ze maakte zich nog het meeste zorgen om Sebastian. Ze wilde niet dat hem iets zou overkomen.

“Het is noodzakelijk,” zei Sebastian. “Bovendien is het niet iets waar ik veel over te zeggen heb. Moeder heeft besloten dat ik me meer als een echte prins moet gaan gedragen.”

Sophia zou daarom gelachen hebben als hij niet zo serieus was geweest. Sebastian zou de oorlog in gaan, waar er geen garantie van veiligheid was. Waar er van alles kon gebeuren.

“Meer zoals Rupert, bedoel je? Geloof me; vergeleken met hem, vergeleken met wie dan ook, ben jij de perfecte prins.”

“Ik wou dat jij degene was die het voor het zeggen had,” zei Sebastian. “Dan kon ik hier bij jou blijven. Zoals het er nu naar uit ziet, zegt mijn moeder dat ik een prins moet zijn voor de Assemblee der Aristocraten. Daarom ben ik in dienst gesteld. Ik word officier van de cavalerie van het koninklijk huis.”

“Om nog eleganter te worden?” vroeg Sophia, maar zelfs terwijl ze het zei, voelde ze haar hart samentrekken.

Bovendien voelde ze een groeiende achterdocht. Er waren al oorlogen op het continent gaande zolang Sophia zich kon herinneren, maar nu ineens had Sebastians moeder besloten om hem deel te laten nemen? Ging het echt om de uitbreiding van het geweld, of zocht de weduwe naar een manier om haar zoon te scheiden van het meisje dat hij had ontmoet? Sophia wist dat Sebastians moeder haar niet vertrouwde.

Of misschien zat Rupert er wel achter. Misschien had Sebastians oudere broer de juiste dingen in de oren van zijn moeder gefluisterd, over dat Sebastian een man moest worden, of over de noodzaak om aan de oorlogen deel te nemen. Sophia had zijn jaloezie gezien toen ze samen waren geweest. Ze had ook gezien wat hij van haar wilde. Was dit gewoon een manier om haar te isoleren?

Sophia wilde niet nadenken over wat het zou betekenen. Er waren risico’s voor Sebastian, het gevaar dat de oorlog met zich meebracht, maar ook het meer praktische probleem van het feit dat hij niet hier zou zijn. In het beste geval zou ze in het paleis achterblijven, wachtend op hem. In het ergste geval zouden ze haar vragen om te vertrekken zodra hij weg was. Ze zouden haar kunnen verbannen op een manier die een echte aristocrate beledigend zou achten, maar voor haar desastreuze gevolgen had.

“Wees niet bang, Sophia,” zei Sebastian. “Ik weet zeker dat ik niet in gevaarlijke situaties terecht zal komen en ik zal ervoor zorgen dat jou ook niets zal overkomen. Dat is waarom ik dit allemaal heb gedaan. Ik wil het zeker weten.”

Sophia fronste. “Wat zeker weten?”

“Dat je ja zegt.”

Sophia’s adem stokte in haar keel toen Sebastian ging staan en terugliep naar waar de boot was aangelegd. Hij had iets in zijn hand en toen Sophia het sieradendoosje zag, vergat ze om adem te halen. Ze kon een ding bedenken waarom Sebastian zoveel moeite had gedaan vandaag. Iets wat ook zou verklaren waarom Angelica er zo furieus uit had gezien.

Toen Sebastian zich op een knie liet vallen, stond Sophia verrast op, maar dat maakte het alleen maar gemakkelijker voor hem om haar hand vast te pakken. Hij hield haar vast terwijl hij het doosje openmaakte. De ring was gemaakt van wit goud, met diamanten die van de andere kant van de wereld afkomstig moesten zijn, en dieppaarse saffieren die bijna net zo zeldzaam waren. De ring zelf was vervaardigd uit vervlochten strengen, delicaat en elegant. Het was het soort ring waar een meesterjuwelier waarschijnlijk dagen aan gewerkt had, en er zat een gevoel van ouderdom aan dat suggereerde dat het al sinds lang voor de burgeroorlogen een koninklijk erfstuk was geweest.

“Sophia,” zei Sebastian. “Ik had mijn tijd willen nemen, maar de realiteit is dat ik al weet wat ik wil als het op jou aankomt, en ik… ik wil dit doen voordat ik moet vertrekken. Ik wil dat je mijn vrouw wordt.”

“Je vraagt of ik met je wil trouwen?” vroeg Sophia.

Sebastian knikte.

Daar was maar één antwoord op. Het overstemde elk bezwaar dat Sophia had kunnen bedenken, elke zorg die ze gehad zou kunnen hebben over hoe andere mensen zouden reageren. Ze trok Sebastian in haar armen en hield hem stevig vast terwijl ze hem kuste.

“Ja, Sebastian! Ja, ik trouw met je.”

HOOFDSTUK EENENTWINTIG

Kate sloeg de volgende dag bijna drie keer op haar eigen hand, zo erg afgeleid was ze. Ze bleef staren naar de plek waar haar gestolen paard liep, vrolijk kauwend op hooi en haver. De eerste keer dat het gebeurde lachte Thomas en zei hij dat ze voorzichtiger moest zijn. De tweede keer fronste hij.

Deze keer stopte hij terwijl hij bezig was met het smeden van een set hoefijzers en liet de vlammen doven tot een oranje gloed.

“Nee, niet stoppen vanwege mij,” zei Kate. “Als je stopt met het bewerken van het metaal, zal het -”

“Ik weet wat het zal doen,” zei Thomas. “Maar ik verspil liever wat werk dan dat ik jou al je knokkels laat breken.”

Dat wilde Kate ook niet, maar ze was bereid om het risico te nemen als het alternatief betekende dat ze de smid teleur moest stellen. Ze zou zijn werk niet ruïneren alleen omdat zij liep te dagdromen over fonteinen die je een grote zwaardvechter konden maken.

“Wat is er aan de hand?” zei Thomas. “Is Will je daarbuiten aan het afleiden?” Hij liep naar het raam. “Het paard? Denk je erover om ons te verlaten, Kate?”

Hij klonk teleurgesteld, en dat kon Kate wel begrijpen. Thomas had zoveel voor haar gedaan, en nu besteedde ze niet eens aandacht aan het werk dat hij voor haar had.

“Dat is het niet,” zei Kate. “Het is alleen… heb je gehoord wat er op het trainingsveld is gebeurd?”

Ze zag Thomas knikken en ze vermoedde dat Will hem erover had verteld. Het was dat, of een van de soldaten had zijn mond voorbijgepraat toen ze waren gekomen om een deuk uit een scheenplaat of helm te laten slaan.

“Er is een plek waar ik zou kunnen leren vechten,” zei ze.

“Je zou zomaar wegrijden en niet terugkomen?” vroeg Thomas.

“Ik zou wel terugkomen,” benadrukte Kate. “Ik wil hier graag blijven.”

Ze was verrast toen ze besefte dat het waar was. Dit was de eerste keer dat ze iets had wat op een echt thuis leek; de eerste keer dat ze mensen had gevonden die echt om haar leken te geven. Zelfs Winifred leek dat te doen, op haar eigen manier. Ze maakte zich echter wel zorgen over het welzijn van haar zoon en haar echtgenoot. Dit was de eerste plek waar Kate het gevoel had gehad dat ze iets nuttigs kon doen.

En dan was er nog Will. Kate wist niet zeker wat er was tussen haar en Will, nog niet. Ze had nooit de kans gehad om jongens als iets anders dan pestkoppen en dreigingen te zien, maar nu was er een jongen die ze leuk vond. Een jongen die ze heel erg leuk vond.

“Dan denk ik dat je moet gaan,” zei Thomas. “Voor je jezelf pijn doet omdat je zo afgeleid bent.”

“Maar -” begon Kate. Ze was van plan geweest om in elk geval het werk van vandaag af te maken.

Thomas schudde zijn hoofd. “Ik red het wel een dagje zonder leerling. Of twee, als je een extra dag nodig hebt. Ga maar. Ik ga proberen deze hoefijzers te redden.”

Dat hoefde hij Kate geen tweede keer te zeggen. Ze haastte zich naar het paard dat ze had gestolen en zocht het tuig bij elkaar. Toen begon ze het dier op te zadelen. Ze was halverwege toen ze Will uit het huis zag komen.

“Kate? Je gaat toch niet weg, of wel?”

Hij klonk bezorgd, misschien omdat ze ging, misschien omdat ze zou willen vertrekken na wat er met zijn regiment was gebeurd.

“Niet voor altijd,” zei Kate, en ze glimlachte bij de gedachte dat dat was wat een jongen zou kunnen zeggen als hij naar de oorlog vertrok. “Het is alleen… er zijn dingen die ik moet doen. Ik moet sterker worden.”

“Waarom?” vroeg Will. “Je bent hier veilig. Ik kan je beschermen.”

Kate schudde haar hoofd. Dat was niet goed genoeg. Ze wilde niet alleen veilig zijn wanneer Will in de buurt was om haar te beschermen. Ze wilde niet van iemand anders afhankelijk zijn voor haar veiligheid, zelfs niet van hem. Ze wilde sterk zijn vanuit haar eigen kracht, en ze had nu een manier gevonden.

“Ik kan met je meegaan,” suggereerde Will.

“Ik denk dat ik dit alleen moet doen,” zei Kate, want anders zou ze precies moeten uitleggen wat ze van plan was. Zelfs na wat Geoffrey had gezegd, kon ze nog steeds nauwelijks geloven dat er een magische fontein bestond die haar onverslaanbaar kon maken. Als ze dat aan Will moest proberen uit te leggen, zou de situatie alleen maar verergeren.

“Doe je alsjeblieft wel voorzichtig?” zei Will, terwijl hij dichter bij haar ging staan. Zo dichtbij dat Kate even dacht dat hij haar zou kussen. Dat deed hij echter niet, en Kate voelde zich een beetje teleurgesteld.

Misschien als ze terug was.

“Dat zal ik doen,” zei Kate. “En ik kom snel terug, dat zul je zien.”

Dat zou ze doen. Met de kracht die de fontein haar zou geven, zou ze alles kunnen doen wat ze wilde.

***

De rit door het bos duurde langer dan Kate had verwacht. Haar paard was sterk en snel, maar Kate kon nog niet goed genoeg rijden om het dier in volle galop zuidwaarts te sturen. Daarom reed ze in een gestaag tempo over de brede, geplaveide wegen, waarna ze de zandwegen opreed toen de bomen in het zicht kwamen.

Ze probeerde zich de kaart uit het boek te herinneren. De fontein was op een specifieke plek gemarkeerd geweest, maar ze had niet lang naar de kaart gekeken. Ze had iets gezien over een wegwijzer, en een trap. Kate hoopte maar dat ze zichtbaar waren.

Dat waren ze. Ze vond de eerste wegmarkering nog voor ze het bos bereikte. Het was een blok van stenen, met graveringen die bijna glad waren gesleten door de tijd en de weersinvloeden. Kate’s vingers volgden de lijnen van een ontwerp dat een fontein had kunnen zijn, of de muil van een of ander groot beest. Er was een pijl in het gesteente gekerfd, dat naar een smal pad wees. Kate nam het pad. Het gebladerte begon steeds dichter te worden, tot ze uiteindelijk moest afstijgen en haar paard aan de hand verder moest leiden. Ze wilde het dier niet achterlaten, maar het pad werd nu zo smal dat ze misschien wel moest.

Ze zag een stuk bewerkt steen bij het pad, en het was zo’n contrast met de in elkaar verstrikte takken die aan haar trokken dat ze stopte om het beter te bekijken. Kate veegde de klimop weg met haar voet en zag dat er een stenen blok onder lag. Daarbovenop stond nog een blok, en nog een. Het was een stenen trap, bijna verloren gegaan aan de tijd en het mos.

Kate bond haar paard vast. Ze pakte een mes uit haar zadeltas en het houten zwaard dat ze had gemaakt om te oefenen met het ontwerpen van zwaarden. Ze gebruikte het houten zwaard om door het dikke gebladerte heen te komen en het mes wanneer ze een scherpe rand nodig had. Haar gehak onthulde meer gesteente in de vorm van een andere wegwijzer, die bijna zo groot was als zij zelf. Er zaten symbolen in gekerfd, de lijnen en krullen van een taal die niets te maken had met de voertaal van het koninkrijk. Ze zag ook iets anders: het beeld van een fontein.

Kate’s adem stokte in haar keel en ze haastte zich de rest van de treden op, hopend dat het allemaal echt was. Ze was er zeker van geweest dat het allemaal maar een verhaaltje was, dat ze de fontein nooit zou kunnen vinden, als die al bestond. Nu leek het alsof ze heel dicht in de buurt was.

Kate gleed uit en ze struikelde over de stenen treden. Ze glibberde over het mos, terwijl de braamstruiken die sterk leken toen ze ze vastpakte, dat helemaal niet bleken te zijn. Ze leunde op haar oefenzwaard zoals een ander een staf gebruikt zou hebben, en gebruikte het om de ondergrond te testen terwijl ze de afbrokkelende treden beklom. Elke tree leek ontworpen te zijn als uitdaging.

“Ik hoop maar dat die fontein het waard is,” zei Kate terwijl ze verder klom.

Hoewel het niet heel hoog was, was de klim lastig genoeg om een paar lange minuten in beslag te nemen. Toen ze boven kwam zag ze een ander pad dat door een nog dichtere begroeiing heen liep. Het licht leek hier volledig door het bladerdak tegengehouden te worden, en veranderde de wereld in een vreemde, onbekende plek. De takken verstrengelden zich in elkaar, als in een soort boog van bladeren. Kate stapte erdoorheen en kwam aan de andere kant uit op een open plek.

Er waren hier geen bomen, alleen meer van het eeuwenoude gesteente dat ze had beklommen om hier te komen. Dat stond te midden van de ruïnes van iets wat nog veel ouder leek, met stukken muur die als tanden uit het turf omhoogstaken en gescheurde zuilen die als vingers uit het gras naar de lucht graaiden. Het waren vervallen overblijfselen uit een oude tijd, nog voor de burgeroorlogen, misschien zelfs wel van voor het ontstaan van het koninkrijk.

In het hart van dit alles stond de fontein en slechts een blik erop liet Kate de moed in de schoenen zakken.

Ooit was het misschien een indrukwekkend iets geweest. De fontein was breed en donker, gehouwen uit lokaal gesteente, zo mooi dat het uit het landschap zelf ontstaan leek te zijn, in plaats van dat het een door mensen gemaakte structuur was. De fontein had de vorm van een brede schelp, die zich opkrulde tot een standbeeld dat ooit misschien de beeltenis van een vrouw moest zijn geweest, maar nu zo bedekt was met mos dat het niet meer te zien was.

De fontein werkte niet meer.

Dat vertelde Kate, meer dan de rest, hoe zinloos haar reis was geweest. Afbrokkelend gesteente was niet veelbelovend, maar uiteindelijk betekende het niets. Ze was hier gekomen voor een fontein. Ze was in de veronderstelling geweest dat er misschien iets speciaals met het water was, iets magisch. Nu er geen water was, voelde het alsof ze zich had laten meeslepen door wat Geoffrey had gezegd. Het voelde stom om hier haar tijd door te brengen in plaats van in de smederij, waar ze aan de slag had kunnen gaan met het zwaard dat nu nog van hout was.

Kate ging met haar rug tegen de fontein zitten en sloot haar ogen om haar tranen te bedwingen. Het was zo dom geweest om hier te komen. Zo dom om te denken dat ze ooit net zo sterk kon zijn als de jongens van Wills regiment. Het was een lege droom geweest.

“Waarom zou een fontein iemand sterk kunnen maken?” vroeg Kate aan het bos.

“Fonteinen kunnen dat niet,” zei een vrouwen. “Maar als mensen op zoek gaan naar een fontein, is het makkelijker voor mij om hen te vinden.”

Kate’s ogen schoten open en ze sprong overeind, terwijl ze haar houten oefenzwaard voor zich uit hield. Er stond daar een vrouw, gekleed in een diepgroene mantel met een kap. Ze had donker haar dat verstrikt leek te zijn met klimop en haar groene ogen leken perfect afgestemd op de kleur van de planten om haar heen. Ze was ouder dan Kate, een jaar of dertig misschien, maar de blik in haar ogen zei dat ze misschien nog veel ouder was.

“Ik ben al met veel dingen bedreigd,” zei de vrouw. Ze duwde Kate’s oefenzwaard zachtjes opzij. “Maar nog nooit met een stok.”

“Ik -” Kate liet het wapen zakken. “Het spijt me, je liet me schrikken.”

“Maar je bent hierheen gekomen,” zei ze. “Je kwam op zoek naar hulp, anders zou je hier niet zijn.”

“Ik had alleen niet verwacht…” begon Kate. Ze besefte dat ze als een idioot moest klinken. “Wie ben je?”

Instinctief reikte Kate naar haar gedachten, maar het enige wat ze voelde was iets dat zo massief voelde als een muur. Haar poging om tot haar door te dringen gleed van haar af, en Kate staarde de andere vrouw verbijsterd aan.

“Ik ben iemand die niet zo makkelijk te lezen is, zelfs niet door iemand met een gave als de jouwe,” antwoordde ze, hoewel ze niet boos leek om de intrusie. Sterker nog, ze leek er zelfs blij om. Dat had Kate niet verwacht. “En nu vraag je je af of we misschien hetzelfde zijn. We zijn niet hetzelfde, meisje. Mijn gave is een heel duistere versie van de jouwe. En veel gestoorder. Ik heb een gave waar je niet te diep in wilt kijken.”

Ineens ving Kate een glimp van haar gedachten op, alsof ze die naar haar had toegestuurd, en ze zette onwillekeurig haar handen op haar oren en gilde. Het was zo duister, zo afschuwelijk. Een waas van verschrikkelijke beelden die te snel gingen om te kunnen onderscheiden, maar desalniettemin een indruk van afschuwelijke horror achterlieten.

Eindelijk hield het op.

Kate haalde haar handen van haar oren en staarde de vrouw hijgend aan, haar ogen groot. Niemand was ooit op zo’n manier in haar gedachten binnengedrongen. Ze was er altijd van uitgegaan dat ze ondoordringbaar was. Dat er niemand was met een geest krachtiger dan die van haar.

Ze bekeek de vrouw - als dat was wat ze was - met een nieuwe angst en een nieuw respect. Misschien had ze hier toch niet moeten komen.

De vrouw grijnsde naar haar, een lelijke, invasieve grijns.

“Wie ben je?” vroeg Kate weer.

De vrouw zweeg een lange tijd. Toen begon ze te praten.

“Sommige mensen noemen me Siobhan,” zei ze. “Maar namen zijn slechts labels voor de zwakkeren. Je bent hier gekomen om een reden. Vertel me wat het is dat je wilt, en ik zal je vertellen wat het kost.”

Kate knipperde met haar ogen.

“Ik begrijp het niet,” zei Kate.

De vrouw fronste, en Kate voelde haar afkeuring.

“Verspil mijn tijd niet, meisje. Je bent hier om een reden. Je was ergens naar op zoek. Wat is het?”

Kate slikte, maar weigerde zich door Siobhans toon te laten kleineren. Ze moest sterk zijn.

“Ik wil leren vechten,” zei ze. “Ik wil zo sterk zijn dat ik nooit meer hulpeloos hoef te zijn.”

De vrouw stond daar een paar hartslagen lang in de stilte. Kate kon elke hartslag tegen de binnenkant van haar borst voelen slaan. Wat zou ze doen als de vrouw weigerde? Wat zou ze doen als Siobhan haar vertelde dat het onmogelijk was, en dat Kate haar tijd verspilde?

“Je hebt een talent. Ik zou je kunnen leren hoe je daarop kunt bouwen. Ik zou je kunnen leren om te vechten op manieren die niets te maken hebben met de primitieve kracht van mensen. Ik kan je leren om je krachten te benutten op een manier die je je niet kunt voorstellen.”

Ze deed het zo simpel klinken, terwijl het Kate haar hele leven was wijsgemaakt dat er dingen waren die te kwaadaardig waren om zelfs maar over te praten. Er was een reden dat Kate en Sophia hun gaven verborgen hielden.

“Je zou niet langer bang hoeven zijn voor wat je bent,” zei Siobhan. “Je zou sterk zijn. Je zou vrij zijn. Mijn soort kan jouw soort helpen, als je het toelaat.”

Een deel van Kate wilde ja zeggen, maar ze wist wel beter. Mensen waren zelden zo vrijgevig.

“En wat zou jij willen?” vroeg Kate.

Siobhan leek tevreden. “In ruil daarvoor, twee dingen.”

“Twee dingen?” antwoordde Kate.

“Je vraagt heel veel van me,” antwoordde de vrouw. “Twee dingen lijken me niet onredelijk.”

Ze deed het bijna speels klinken, alsof het allemaal maar een spelletje was. Er was iets aan de lach die volgde dat bijna niet menselijk leek. Het leek alsof het bos zelf aan het lachen was.

“Wat voor dingen?” vroeg Kate, die het negeerde.

“Wordt mijn leerling, en leer alles dat ik je wil bijbrengen.”

Dat klonk niet zo anders dan de regeling die ze met Thomas had. Het klonk niet zo anders dan de beste regeling die haar leercontract haar had kunnen opleveren.

“En het tweede ding?” vroeg Kate.

De vrouw stapte in de fontein en glinsterde even. Kate zag een beeld van de fontein die als nieuw was, gevuld met water. Het standbeeld erboven glom weer en leek veel te veel op de heks, vond Kate.

Er volgde een lange stilte. Toen:

“Een gunst.”

Kate hield haar hoofd schuin. “Wat voor gunst?”

Siobhan lachte die zorgwekkende lach weer. Ze leek hier veel te veel van te genieten. “Dat heb ik nog niet besloten. Maar je zou het moeten doen, wat het ook was.”

Dat was te veel gevraagd. Kate wist niet of ze dat kon doen.

Ze schudde haar hoofd. Het was te veel. Het was veel te veel. Ze voelde hoe duister deze vrouw was, en ze voelde dat wat de gunst ook zou zijn, het afschuwelijk zou zijn. Het zou zijn alsof ze haar ziel verkocht.

Ze liep weg van de fontein, stapje voor stapje.

“Nee,” zei ze. Ze was verrast door haar eigen woorden, verrast om zichzelf het enige dat ze ooit had gewild te horen weigeren.

De vrouw grijnsde alleen maar, alsof ze wist dat Kate geen keus had.

Kate liep weg en zodra ze de trap bereikte, rende ze al struikelend naar beneden. Siobhans gestoorde lach achtervolgde haar.

“Ik ben hier als je van gedachten verandert.”

HOOFDSTUK TWEEËNTWINTIG

Sophia kon nog steeds niet geloven dat Sebastian haar ten huwelijk had gevraagd. Ze was nog maar nauwelijks gewend aan het feit dat ze een plek in het paleis had gevonden als zijn geliefde, en nu, ineens, had ze zijn ring om haar vinger. Ze kon niet bevatten dat alles zo snel was gegaan en dat ze nu ging trouwen. Het voelde alsof ze door een stroom werd meegevoerd, zo snel dat ze de helft van de tijd niet wist wat er gaande was.

Sophia had niet geweten dat het zoveel werk was om een bruiloft te plannen. Ze had wel geweten dat het voor royalty niet alleen maar een kwestie was van een priester vinden, maar er waren complexiteiten waar ze nooit over na had gedacht. Er moesten feestmaaltijden georganiseerd worden en aankondigingen worden verstuurd. Er moest ook toestemming worden gevraagd, want de weduwe en de Assemblee van Aristocraten moesten hun zegen geven voor een prins kon trouwen. Het laatste zou, volgens de ambtenaren die ze ernaar gevraagd had, slechts een formaliteit zijn. Dit was een kwestie waarbij de adel mee zou gaan met wat hun machthebber wilde.

Maar Sebastians moeder overtuigen was allesbehalve een formaliteit. Ze was aardig geweest gedurende het diner waar Sophia haar had ontmoet, maar Sophia was niet zo naïef om te denken dat een machthebber blij zou zijn als een van haar zoons wilde trouwen met iemand die geen alliantie kon verstevigen of nieuw grondgebied meebracht. Op het moment was Sophia omringd door een kleine coterie van helpers. Een secretaris besprak met haar de etiquette van het vragen van toestemming, een kleermaakster werkte aan ontwerpen voor een trouwjurk en de chef-kok van het paleis had het over of ze zwaan of gans zouden serveren.

“Het is hier natuurlijk de traditie, maar ik dacht dat ik misschien ook een selectie van delicatessen uit uw thuis zou kunnen maken.”

Hun namen flitsten door de gedachten van de chef-kok, dus Sophia pikte er een paar uit en wuifde het toen weg.

“Ik ben ervan overtuigd dat u er een geweldig feestmaal van zult maken, wat u ook kiest,” zei Sophia. Ze wenste dat Cora bij haar was om haar te helpen haar weg te vinden.

Ze wenste dat Sebastian bij haar was, maar die was druk met de voorbereidingen voor het leger en de rol die hij daarin zou spelen. Sophia had het gevoel dat er maar zoveel was dat ze alleen kon doen, en met hem samen zijn… nou, dat was soort van het punt van dit alles, nietwaar? Wat had het voor zin om te trouwen als haar aanstaande echtgenoot niet eens hier was?

Als ze dit alleen deed om een goed leven te hebben, zou dat niet eens hebben uitgemaakt. Ze had de bruiloft van haar dromen kunnen organiseren, zonder de bijna onnodige aanwezigheid van een echtgenoot. Sophia stelde zich voor hoe Angelica in een van Sebastians vertrekken zat en dienstmeisjes bevelen gaf terwijl zij zich voorbereidde om zijn vrouw te worden.

Sophia wilde Sebastian. Bovendien hield ze van hem. Ze voelde een brandend verlangen bij zijn afwezigheid. De wereld leek op te lichten wanneer hij bij haar was. Nu leek het erop dat ze vast zat in de voorbereidingen voor een bruiloft, zonder de kans om haar aanstaande echtgenoot te zien.

Toen was hij er ineens, en Sophia ging staan om haar armen om hem heen te gooien. Ze schrok toen hij een stap achteruit deed.

“Sebastian?”

“Kom met me mee, Sophia,” zei hij.

“Wat is er aan de hand?” vroeg Sophia. Ze probeerde het antwoord uit Sebastians gedachten te vissen, maar op dat moment waren die een warboel, gevuld met pijn en verwarring. Hij dacht aan te veel dingen tegelijk om zich op één ding te kunnen focussen. “Is er iets gebeurd? Sebastian, wat is er aan de hand?”

“Ik hoopte dat jij me dat kon vertellen,” zei Sebastian. Zijn toon zorgde dat Sophia’s bloed ijskoud werd. Er was iets misgegaan. De meisjes in het kasteel hadden een gerucht over haar verspreid, of zijn moeder had het huwelijk geweigerd. Misschien was de man van de winkel waar ze haar jurk had verkocht langs geweest om Sebastian over zijn nieuwe bruid te vertellen. Er waren zoveel dingen die fout hadden kunnen gaan met haar plan, dat het altijd leek alsof het door ragfijne draden bij elkaar werd gehouden.

Sophia wist niet wat er fout was gegaan, dus ze volgde Sebastian door het paleis, vanaf de hoofdkwartieren naar de gastenverblijven. Ze gingen naar een verblijf waar alles normaal leek, behalve dat er een wachter voor de deur stond.

“Dank je,” zei Sebastian tegen de man. “Je kunt gaan nu.”

“Ja, uwe hoogheid,” zei de man. Hij liep weg, maar zijn aanwezigheid maakte Sophia nieuwsgierig naar wat er daar gaande was.

Toen Sebastian de deur openduwde, zag ze het antwoord. De ruimte was omgetoverd tot kunstenaarsatelier. De meeste meubels waren weggehaald om plaats te maken voor canvassen. Sophia hoefde niet te vragen wiens atelier dit was: het was duidelijk bedoeld voor Laurette van Klet, de kunstenares die Sebastian had laten komen om een portret van Sophia te maken. De schetsen van Sophia zeiden voldoende. Zelfs het begin van een schilderij stond er al, in olieverf. Het was bij lange na nog niet af, en Sophia had het vermoeden dat het een voorbereidend stuk voor een groter werk was. Toch was het al verder uitgewerkt dat ze had gedacht. Het toonde haar zoals ze in de tuin was geweest, informeel en mooier dan ze dacht dat ze in het echt was.

“Nou?” vroeg Sebastian.

“Nou, het is schitterend,” zei Sophia. “Maar ik begrijp niet -”

“Hier,” zei Sebastian, wijzend naar een plek op het schilderij. Een plek waar Sophia’s jurk iets omhoog was gegleden in de speelse vreugde van de dag, en een stukje van haar kuit liet zien. Haar kuit met de tatoeage, die haar als een beschuldiging aanstaarde.

Ze had hem voor het bal bedekt met make-up. Sindsdien had ze het steeds opnieuw gedaan, maar niet vandaag. Ze was het vergeten. Was ze het ook vergeten voor hun boottocht over de rivier? De realiteit was dat ze het niet wist, maar het bewijsmateriaal lag voor haar. De enige vraag was wat ze er nu mee ging doen.

“Ik begrijp het niet,” was het enige dat ze kon bedenken.

Sebastian schudde zijn hoofd. “Lieg niet tegen me, Sophia. Laurette schildert wat ze ziet. Alleen wat ze ziet.” Hij stak zijn handen naar haar uit. Sophia wilde een stap achteruit doen, maar hij greep haar bij haar schouders. “Een aantal vrouwen in het paleis praten over je. Ze zeggen dat er iets mis lijkt met je. Ik dacht dat ze gewoon jaloers waren, maar wat als ze dat niet zijn?”

Sophia probeerde hem tegen te houden terwijl hij de zoom van haar jurk optilde, wetend dat het voorbij zou zijn zodra hij het deed. Maar er was niets dat ze kon doen, en binnen enkele seconden werd het getatoeëerde symbool van haar onvrijheid zichtbaar.

Sebastian staarde er een aantal seconden naar en deed toen een stap achteruit. Sophia voelde de schok in hem opwellen, en zijn gedachten kwamen met zo’n stortvloed dat ze ze nauwelijks kon bijhouden. Ze keek toe hoe hij tussen de schildersezels op de vloer zakte, alsof hij probeerde de wereld buiten te sluiten.

“Sebastian,” begon Sophia. Ze wilde naar hem toe gaan om hem te troosten, maar dat zou niet werken, of wel? Niet als zij degene was die hem pijn had gedaan.

Hij keek op, en Sophia kon tranen in zijn ogen zien schitteren. Dat was iets wat ze niet had verwacht, en zeker niet iets waar zij de oorzaak van had willen zijn.

“Waarom?” wilde hij weten. “Waarom zou je tegen me liegen, Sophia? Is dat wel je echte naam?”

“Ja,” verzekerde Sophia hem. Voor het eerst sinds ze hem had ontmoet, liet ze het accent dat ze had aangenomen vallen. “Alleen niet van Meinhalt.”

“Zelfs je stem is niet echt?” zei Sebastian. Nu klonk hij overstuur. “We kennen elkaar… wat? Een paar dagen, hoogstens. We weten niets over elkaar, of wel? Wie ben je?”

Sophia slikte bij die vraag. Het was een vraag waarvan ze niet zeker wist of ze het antwoord kende. Ze probeerde een antwoord te verzinnen, maar het was niet de waarheid. Ze had zichzelf de vraag al zo vaak gesteld, steeds opnieuw, zonder antwoord. Het deed echter nog altijd pijn om het van Sebastian te horen.

Ze wilde hem wanhopig graag alles vertellen. Over haarzelf, over haar verleden, en boven alles, over hoeveel ze oprecht van hem hield. Over hoe haar liefde voor hem echt was, ondanks het feit dat al het andere dat niet was. Over hoe het nooit haar bedoeling was geweest om hem te kwetsen. Over dat haar gelieg en haar gedrag niets voor haar was.

Maar door haar blinde emoties bleven de woorden in haar keel steken. Het enige dat ze uit kon brengen was: “Ik wilde niet dat het zo ging.”

Sebastian stond op en liep naar een van de canvassen. Zo plotseling als een opkomende storm, pakte hij het van de ezel en scheurde hij het doormidden.

“Je hebt me misleid!” schreeuwde hij uit. “Je hebt me gebruikt! Het enige wat je wilde was mijn rijkdom! Mijn positie! Je hebt nooit iets om me gegeven!”

Zijn woorden waren als steken in haar borst bij het plotselinge geweld, bij het zien van haar beeltenis die werd verscheurd. Het paste precies bij hoe ze zich voelde over zichzelf en over haar leven, alsof ze zelf werd verscheurd.

Ondanks haar inspanningen om het niet te doen, begon ze te huilen. Ze stond daar en huilde als een klein meisje, zonder iemand om haar te troosten.

Dat leek Sebastian te verassen. Hij stopte met waar hij mee bezig was en zijn woede begon wat af te zwakken. Hij staarde naar haar, alsof hij spijt had, alsof hij had beseft dat hij te ver was gegaan.

Maar hij kwam niet naar haar toe om haar te troosten.

Ze wilde zo graag zijn gedachten lezen, maar ze waren zo’n warboel van heftige emoties, van tegenstrijdige gevoelens, dat het niet lukte.

“Ik kan nergens heen,” flapte Sophia er onwillekeurig uit.

Ze had er meteen spijt van. Ze wilde zijn medeleven niet, of zijn hulp.

Maar hij stond daar, stil, zwijgend. Zijn woede en schok leken weg te ebben, zijn gezichtsuitdrukking leek te veranderen in iets van medeleven, of medelijden.

Ze wilde geen medelijden. En al helemaal niet van hem.

Ze wilde liefde. Ware liefde. En op dat moment besefte ze dat ze dat, ondanks het feit dat ze het bij Sebastian had gevonden, voor altijd verloren had.

Sophia deed een stap achteruit.

Ze veegde haar tranen weg en trok de ring die hij haar had gegeven van haar vinger. Ze liet hem op het tapijt vallen, want ze durfde Sebastian niet meer aan te raken en ze kon hem niet meenemen.

Ze wilde wanhopig graag zeggen: Ik wil dat je weet dat wat er ook gelogen was, mijn liefde echt was.

Maar haar verdriet was zo groot dat het haar vermogen om te spreken verdronk.

Het enige wat ze kon doen was zich omdraaien en vluchten. Vluchten uit dit paleis, van de man van wie ze hield, en het leven dat zojuist door haar vingers was geglipt.

HOOFDSTUK DRIEËNTWINTIG

Kate keerde naar Ashton terug met een gefrustreerd gevoel, maar ook met een soort vrede. Frustratie, omdat ze niet de kracht had gevonden die ze zocht. Vrede, omdat het haar leven een stuk eenvoudiger maakte. Ze kon het aanbod van de heks niet accepteren, dus ze zou terugkeren naar haar simpele leven als Thomas’ leerling in de smederij, waar ze zou leren over zwaarden door ermee in de lucht te zwaaien.

Het was niet wat ze in gedachten had gehad toen ze haar reis was begonnen, maar het had de potentie van een goed leven, zeker met de aanwezigheid van Will. Misschien kreeg je niet altijd het leven dat je wilde, maar konden de alternatieven wel net zo goed zijn. De gedachte aan Will die bij de smederij op haar wachtte deed Kate glimlachen. Ze kwam bij de buitenwijken van de stad. Het zou nu niet lang meer duren voor ze terug was.

Kate steeg af en liep het laatste stuk naar de smederij met haar paard aan de hand. Ze had vandaag al lang genoeg gereden en haar benen deden pijn van de inspanning.

“Als we terug zijn,” vertelde ze tegen het paard, “kun je weer van een rustig leven genieten. En ik zal de beste leerling zijn die Thomas zich kan wensen.”

Hij was zonder twijfel een betere leraar dan het alternatief. Hij was vriendelijk en geduldig, en bovendien bracht het leerlingschap bij een smid niet het risico met zich mee dat ze een heks iets verschuldigd was. Er waren dingen die ze simpelweg niet kon doen, zelfs niet voor de kracht die ze nodig had om wraak te nemen. Dat besef bracht ook een gevoel van vrede met zich mee, alsof de vlam die had gedreigd om alles in haar te verzwelgen, eindelijk gedoofd was.

Misschien was dat maar goed ook. Misschien was dit wel een teken dat ze geweld achter zich moest laten. Misschien -

“Daar ben je!” riep een stem. “Ik ken jou!”

En Kate kende de stem. De laatste keer dat ze hem gehoord had, had de eigenaar haar tot aan de rand van de rivier achtervolgd, vastberaden om haar in elkaar te slaan voor hij haar terug zou sleuren naar het weeshuis.

En zowaar, toen ze omkeek zag ze de grootste van de jongens die op de steigers waren geweest. Hij strompelde op haar af met de zelfverzekerdheid van iemand die wist dat Kate geen kant meer op kon. Hij nam zijn tijd. Kate wist genoeg over de tactieken van pestkoppen om te weten dat hij haar gewoon de tijd gaf om bang te worden.

Ze kon uit zijn gedachten aflezen dat hij nauwelijks kon geloven dat hij haar eindelijk had gevonden, na zo lang gezocht te hebben.

Hij zag er niet goed uit. Hij had nog steeds blauwe plekken van de vechtpartij in de haven, maar ze zag ook verse verwondingen die duidelijk veroorzaakt waren door een pak slaag. Als het iemand anders was geweest, zou Kate misschien wat medeleven hebben gevoeld. Maar ze liep langzaam achteruit terwijl ze zich afvroeg of het haar zou lukken om op het paard te klimmen en ervandoor te rijden.

“Vluchten heeft geen zin,” zei hij. “Ik heb dagenlang naar je gezocht, kleine trut! De anderen zijn teruggegaan naar het weeshuis. Ze zeiden dat ze zich liever aan een mijn zouden laten verkopen dan dat ze bleven zoeken. Maar ik ben doorgegaan.”

“Fijn voor je,” kaatste Kate terug. Ze schuifelde nog steeds langzaam terug naar haar paard. Als ze erop kon komen, kon ze deze idioot net zo snel ontvluchten als toen bij de rivier.

“Fijn voor mij, jammer voor jou,” zei de jongen. “Probeer maar niet om te vluchten. Dacht je dat ik niet wist dat je voor de smid werkte? Ik heb naar je gezocht. Ik heb naar je gevraagd. En nu…”

Kate bleef staan terwijl de jongen op haar af liep.

“En nu?” vroeg Kate. “Je hebt nu je twee vriendjes niet meer om je te helpen.”

“Denk je dat ik hen nodig heb? Om met één meisje af te rekenen? Ik heb je opgejaagd, ik heb de wacht ontweken. En nu ga ik ervoor zorgen dat je me smeekt om je mee terug te nemen.”

Kate haalde het oefenzwaard van haar riem. Het was dan wel van hout, maar het was nog altijd lang genoeg om mee te dreigen.

“Denk er maar goed over na,” zei Kate.

“Dat doe ik al,” zei de jongen. “Ik denk dat als ik je terugbreng, ze me toestemming zullen geven om me bij een van de jachtbendes aan te sluiten. Ik betaal mijn contract af met mijn eerste vangst. En daarna kan ik alles doen wat ik wil.”

Kate zuchtte bij het horen van zijn stupiditeit. Ze wist dat dat niet was hoe de echte wereld in elkaar zat. “Je kunt al doen wat je wilt. Oké, wat is je naam?”

“Zachariah,” zei de jongen op defensieve toon. Hij keek alsof hij dacht dat ze hem voor de gek probeerde te houden.

“Nou, Zachariah, kijk eens om je heen. Je bent nu niet meer in het weeshuis, of wel? Je wordt nu niet verkocht. Je kunt weglopen en doen wat je wilt. Je hebt de wacht al een dag of twee ontlopen, dus waarom niet voor altijd? Er zijn er niet zoveel op het platteland, hé? Je kunt je gewoon omdraaien en weglopen.”

Het leek zo vanzelfsprekend voor haar. Geen van beiden was verkocht of in gevaar. De jongen zou zijn weg gaan, zij de hare, en het Huis van de Niet-Opgeëisten zou geen vat op hen hebben. Hij zou een leven kunnen opbouwen, of hij nu op een boerderij ging werken, of, wat meer voor de hand lag, als bandiet aan de slag ging. Was dat niet genoeg?

“Dat zou ik kunnen doen,” zei hij. “Maar dat wil ik niet. Wat ik wil is jou bont en blauw slaan, de wacht roepen, en me rot lachen als zij je terugslepen naar het weeshuis. Wachters!”

Hij schreeuwde het zo luid dat Kate ervan schrok.

“Wachters! Hier is een wegloper!” Hij keek Kate aan met een spottende grijns op zijn gezicht. “En als ze je pakken, zullen ze je dwingen om die zus van je te verraden. Misschien kan ik -”

“Hou je bek over mijn zus!” schreeuwde Kate, en ze haalde met het oefenzwaard uit naar zijn hoofd. Hij schrok en het zwaard raakte zijn schouder.

“Ik sla je in elkaar,” beloofde hij, en hij stormde naar voren. Hij beukte tegen Kate aan, en door het momentum vielen ze. Een seconde later rolden ze met zijn tweeën over de grond.

Kate sloeg hem met haar houten zwaard, maar de jongen ving de klap op en rukte het uit haar hand. Hij raakte haar hard, en op dat moment voelde het alsof ze weer op het trainingsveld was, of op de steigers. Ze proefde weer bloed, voelde zich duizelig. Ze had weer dat gevoel van hulpeloosheid, en ze haatte het.

“Ik laat je hier achter alsof je door dat paard van je bent getrapt,” zei hij. “Daarna ga ik op zoek naar je zus. En dan sleur ik jullie aan je haren mee terug.”

Kate graaide naar het houten zwaard dat hij uit haar hand had geslagen. Hij sloeg haar weer en greep het zwaard toen zelf.

“Oh, wil je dit?” wilde hij weten.

“Nee,” antwoordde ze, en haar stem klonk zelfs in haar oren vreemd. “Ik wil alleen dat je je handen vol hebt.”

Ze trok haar eetmes uit de schede en begroef het met één beweging in zijn borst.

Het was gemakkelijker dan ze gedacht had. Het mes was scherp, en het vlees van de jongen was zacht. Toch had ze het gevoel dat het niet zo eenvoudig had mogen zijn om iemand te doden. Het zou niet zo simpel mogen zijn om gewoon een mes tussen iemands ribben te steken en te horen hoe hij naar adem snakte.

Zachariah was verbijsterd door de plotselinge pijn. Hij zag eruit alsof hij iets wilde zeggen, alsof hij misschien weer de wacht wilde roepen, maar de woorden kwamen niet. Er liep een straaltje bloed uit zijn mondhoek en toen zakte hij met zijn volle gewicht bovenop Kate in elkaar.

Het ergste was dat haar gave haar het moment liet zien dat hij stierf. Ze voelde zijn gedachten van pijn en paniek veranderen in een volledige leegte toen zijn geest hem verliet. Ze voelde het moment dat hij stierf, en ze voelde… ja, wat voelde ze? Die vraag was moeilijker te beantwoorden dan Kate had gedacht. Voornamelijk dat hij het verdiend had. Dat ze onder hem uit moest zien te komen voor ze door zijn gewicht verpletterd werd. Maar ze voelde geen spijt. Nog niet. Ze voelde niet de paniek die Kate dacht dat ze zou moeten voelen, omdat ze zojuist iemand had vermoord.

In plaats daarvan voelde ze zich er eigenaardig kalm over. Stil, als het oog van een storm, alsof de rest van het leven niet echt was. Kate duwde het lichaam van de jongen van zich af, veegde haar mes schoon en zag toen dat er ook bloed op haar tuniek zat. Maar er was niets dat ze daaraan kon doen.

In de verte hoorde ze het gefluit en geschreeuw dat de aankomst van de wacht signaleerde. Of misschien waren het lokale inwoners die op het hulpgeroep af waren gekomen. Dat was wat ze deden als er iemand in gevaar was, nietwaar? Ze stuurden iedereen die in de buurt woonde erop uit om de dieven of de wolven te verjagen. Of de moordenaars op te hangen. Kate hoorde ze dichterbij komen en het enige wat ze op dat moment kon doen, was daar blijven staan.

Nu begon het langzaam tot haar door te dringen wat er was gebeurd. Ze had zojuist iemand gedood. De gedachte woog als lood op haar schouders. Wat de reden ook was, wat de situatie ook was, ze had net iemand neergestoken. Als de wacht kwam, of de hardere rechtvaardigheid van de menigte, zou het dan enig verschil maken dat hij haar bijna dood had geslagen?

Kate betwijfelde het. Ze strompelde terug naar haar paard, struikelend door de emoties en de pijn van haar verwondingen. Het kostte haar drie pogingen om op te stijgen. Toen ze zichzelf uiteindelijk in het zadel wist te hijsen, viel ze bijna weer.

Ze wist niet wat ze met Zachariahs lichaam moest doen, wist niet eens of ze er wel iets mee kon doen, aangezien zijn levenloze lijf te zwaar was om te verplaatsen. Hoe dan ook, de geluiden van problemen kwamen dichterbij en ze had geen tijd meer. Dus ze liet hem daar achter, midden op de weg, en reed in de richting van de smederij.

Terwijl ze reed, begonnen de gevolgen van wat ze had gedaan tot haar door te dringen. Ze was een van de onvrijen die haar lot was ontvlucht en ze had iemand gedood toen hij probeerde haar mee terug te nemen. Daar zouden ze haar voor doden. Het zou een wonder zijn als ze haar alleen maar zouden ophangen, in plaats van haar in een kooi achter te laten om te verhongeren, of haar lichaam te breken op een wiel.

Ze was bijna bij de smederij toen de realiteit tot haar doordrong: ze kon niet terug. Kate wist niet of iemand haar met Zachariah had zien vechten. Iemand zou ongetwijfeld gehoord hebben wat hij had geroepen. Het zou niet moeilijk zijn om erachter te komen dat zij degene was die hij had gevonden, zeker niet als hij vragen over haar had gesteld.

Als ze terugging, zou ze Thomas en Winifred in de problemen brengen. En Will. Wat was de straf voor het verlenen van hulp aan een moordenaar? Alleen al de gedachte dat Will iets zou overkomen maakte haar misselijk.

Hij en Thomas waren buiten toen Kate terugkwam. Ze steeg niet af. Dat durfde ze niet, want als ze afsteeg zouden ze haar misschien overtuigen om te blijven, of haar vertellen dat ze haar zouden beschermen terwijl ze dat niet konden. Niemand kon dat.

“Kate,” zei Will met een glimlach. “Je bent terug! Dat is mooi, je bent net op tijd, mijn vader en ik hebben een verrassing voor -”

“Will,” onderbrak zijn vader hem. Thomas zag duidelijk meer dan zijn zoon. “Stil eens. Er is iets mis.”

Kate zat daar op haar paard en staarde naar hen, niet wetend wat ze moest zeggen. Het leek verkeerd om iets te zeggen, want op het moment dat ze dat deed zou ze de enige mensen die ooit aardig voor haar waren geweest, enorm veel pijn bezorgen.

“Kate?” zei Will. “Wat is er aan de hand? Waarom zit er bloed op je tuniek? Heeft iemand je aangevallen?”

Kate knikte. “Een jongen uit het Huis van de Niet-Opgeëisten. Hij wilde me mee terug nemen. Hij viel me aan en -” De woorden wilden niet komen. Ze wilde niet dat Will of Thomas dachten dat ze een monster was.

“En?” vroeg Thomas.

“En ik heb hem gedood,” zei Kate. “Ik had geen keus.”

Was dat waar? Toen ze hem had neergestoken, had het geleken alsof ze geen andere opties had, maar de realiteit was dat ze Zachariah had willen doden. Hij had het verdiend na alles wat hij had gedaan, na alles wat hij had gedreigd te doen.

“Ga naar binnen,” zei Will. “We moeten je verbergen.”

Thomas wist echter wel beter. “Ze zullen haar hoe dan ook vinden, Will. Ze weten dat ik een nieuwe leerling heb. Het zal niet lang duren.”

“Wat moeten we dan doen?” vroeg Will.

Kate wist het antwoord op die vraag. “Er is maar één ding dat ik kan doen: ik moet vertrekken. Als ik de stad uit kan komen zullen ze op een gegeven moment stoppen met zoeken, maar als ik hier blijf zullen ze jullie net zoveel pijn doen als mij.”

“Nee,” zei Will. “We kunnen het voorkomen. We kunnen tegen ze vechten.”

Kate schudde haar hoofd. “Dat kan niet. Niet tegen allemaal. Ze zullen jullie gewoon doden, net als mij. En dat wil ik niet, Will. Ik moet gaan.”

Kate voelde de pijn en teleurstelling die als rook van Will af leek te komen. Het was hetzelfde als wat zij voelde, maar ze wist dat hij niet begreep hoe gevaarlijk de situatie was.

“Ik wil niet dat je gaat,” zei hij.

“En ik wil ook niet gaan,” antwoordde Kate. “Maar ik moet wel. Het spijt me, Will. Thomas, dank je, je hebt me een thuis gegeven. Ik wou dat ik meer had kunnen leren.”

“Je zou een goede leerling geweest zijn,” zei Thomas. “Ik heb iets voor je. Het moest een verrassing voor je zijn. Will?”

Will gaf even geen antwoord, maar toen knikte hij. Hij liep naar een plek waar een doek over iets heen lag en trok de doek weg. Kate zag de glinstering van een zwaard. Het was een zwaard dat ze herkende, want ze droeg de houten versie aan haar riem.

“Er was niet genoeg tijd om meer te doen dan het mes smeden,” zei Thomas. “Ik wilde het slijpen, het handvat en het detailwerk onderdeel van je training maken, maar het is sterk en het is licht.”

Hij pakte het zwaard en gaf het aan Kate. Het was nog niet af, maar het was nog altijd meer dan ze zich ooit had kunnen wensen. Het was lang en licht, en voelde alsof het perfect gebalanceerd zou zijn zodra ze er een handvat om wikkelde. Het was waarschijnlijk het mooiste wat ze ooit in haar bezit had gehad.

“Ik heb het met mijn vader gemaakt,” zei Will. “Het was bedoeld als welkomstcadeautje. Nu… denk ik dat het een afscheidscadeau is.”

“Ik weet niet wat ik moet zeggen,” zei ze. “Dank jullie wel. Ik ben jullie zo dankbaar.”

Kate hing het zwaard naast haar houten zwaard aan haar riem. Ze had het gevoel dat ze meer moest zeggen dan alleen bedankt. Er was zoveel meer dat ze wilde zeggen, zoveel meer dat ze wilde doen, maar ze kon het geschreeuw in de verte horen. Het begon te escaleren, ze hadden het lichaam gevonden dat ze had achtergelaten. Het was duidelijk dat ze geen tijd meer had.

Ze leunde naar voren uit het zadel en kuste Will snel en scherp. Ze wist niet eens of ze het wel goed deed. Het was niet alsof ze tijd had gehad om te oefenen. Ze rechtte haar rug weer voor hij iets kon zeggen, hoewel dat weinig verschil maakte; haar gave vertelde haar alles wat hij tegen haar wilde zeggen. Het deed haar pijn, zelfs nu ze het op deze manier hoorde, en het voelde alsof vertrekken haar hart uit haar borst zou rukken.

Toch deed Kate het. Ze begroef haar hielen in de flanken van haar paard en reed weg, luisterend naar het geschreeuw dat oprees terwijl meer mensen naar haar op zoek gingen. Ze hoefde niet te denken aan waar ze heen ging. Er was maar één plek waar ze heen kon gaan, als ze wilde overleven.

Het leek erop dat de vrouw bij de fontein toch haar zin zou krijgen.

HOOFDSTUK VIERENTWINTIG

Sophia liep door de straten van Ashton en deze keer was het nog erger dan voorheen. De vorige keer was ze net uit het weeshuis ontsnapt, dankbaar om er van weg te zijn. Ze had ook haar zusje bij zich gehad, en als ze met zijn tweeën waren leek het of alles mogelijk was.

Maar nu voelde ze alleen maar de pijn die er al was geweest sinds Sebastian tegen haar had gezegd dat ze moest vertrekken. Het deed er niet toe dat hij dit net zomin wilde als zij. Wat ertoe deed was het feit dat hij het gezegd had. Hij had haar op straat gezet, net zoals zijn broer gedaan zou hebben als hij had gekregen wat hij wilde. Hij had gezegd dat het was om Sophia te beschermen, maar was het niet net zo goed bedoeld om zichzelf te beschermen? Was hij niet gewoon bezorgd over wat er zou gebeuren als zijn moeder of de andere aristocraten erachter kwamen op wie hij verliefd was geworden?

Sophia voelde hete tranen over haar wangen lopen en ze probeerde ze niet eens meer tegen te houden. Niemand keek haar na terwijl ze door de geplaveide straten van een van Ashtons rijkere buurten zwierf. Niemand keek naar haar gebroken hart. Het kon niemand iets schelen.

Kate! stuurde ze voor de zoveelste keer. Waar ben je?

Maar er kwam geen antwoord.

Voor het eerst in haar leven voelde Sophia zich echt alleen.

Vanwege alles dat ze bijna had gehad, was het nu nog erger om op straat te leven. Sophia had het gevoel gehad dat ze op het randje had gestaan van alles dat ze maar kon wensen: een veilig leven met een man waar ze van hield en die ook van haar leek te houden, een plek tussen de meest welvarende aristocraten van het rijk, acceptatie voor meer dan alleen een wees die slechts geschikt was om te verkopen.

Sophia liep door. Ze wilde niet stoppen op een plek waar mensen haar zouden kunnen herkennen. Het was al beschamend genoeg dat dit gebeurd was, en ze wilde niet denken aan wat er zou kunnen gebeuren als iemand uit het paleis haar zag. Ze wilde niet denken aan hoe Milady d’Angelica zou glunderen als ze erachter kwam dat Sophia was gedwongen om het paleis te verlaten, dat haar huwelijk was afgeblazen.

Ze wilde echt niet denken aan wat er zou gebeuren als ze achter de waarheid kwam. Wat zou er gebeuren als het adellijke meisje besefte dat ze was misleid door een meisje die niemand meer dan een van de onvrijen was?

Wat zou Sebastian zeggen dat er gebeurd was? Dat ze was teruggeroepen naar haar land? Dat er een onbekend schandaal was geweest? Zou Sebastian überhaupt iets zeggen? Misschien zou de weduwe bekend maken dat ze de naam Sophia van Meinhalt niet meer wilde horen, en zou het daarmee zijn afgedaan.

Wat er ook zou gebeuren, Sophia kon niet meer terug. Ook dat maakte het erger. Toen ze het weeshuis had verlaten, had ze nog een sprankje hoop gehad om een plekje tussen de aristocraten te vinden. Nu had Sophia het gevoel dat ze geen hoop meer had, niets behalve het vooruitzicht van een slechter leven.

Ze zou vanavond in ieder geval niet met haar rug tegen een schoorsteen slapen. Ze had nog altijd het geld dat ze had gekregen door haar gestolen jurk te verkopen. Ze kon… nou, als ze voorzichtig was kon Sophia een hoop dingen kopen, maar op dat moment deed het te veel pijn om te denken aan alles wat er kon gebeuren. Ze wilde gewoon een kamer voor de nacht, zodat ze in stilte kon slapen en huilen.

Was er iets dat ze anders had kunnen doen? Sophia stelde zichzelf die vraag keer op keer terwijl ze zocht naar een herberg die misschien nog een kamer voor haar vrij had. Er leek geen goed antwoord op die vraag te zijn. Ze had natuurlijk beter haar best moeten doen om haar tatoeage te verbergen, maar hoe voorzichtig ze ook geweest was, vroeger of later zou iemand hem toch wel gezien hebben. Hij zat daar, onuitwisbaar, en labelde haar als iemand die minder was, iemand die gehaat moest worden. Ze zou de make-up een andere keer vergeten zijn, of het zou er in de regen zijn afgespoeld, en dan…

Misschien was Sebastian dan niet de enige die het gezien had. Misschien waren er dan wel tien aristocraten in de buurt geweest om haar te grijpen en haar dood te eisen, in plaats van alleen de enige man die om haar gaf.

Sophia liep door tot ze een herberg vond die ver genoeg bij het paleis vandaan was. Ze wilde ver genoeg bij het adellijke district uit de buurt zijn om niet door de aristocraten of hun dienstmeisjes herkend te worden, maar ze wilde ook niet helemaal teruggaan naar de slechtste delen van de stad. Er waren plekken waar ze simpelweg niet naar terug wilde keren, zelfs al betekende het dat het haar een of twee extra munten zou kosten om hier te blijven.

Ze liep naar binnen en probeerde de pijn in haar hart, die haar het gevoel gaf dat ze gewoon verder moest lopen tot ze neerviel van uitputting, te verbergen. De herberg was ver verwijderd van de luxe van het paleis, maar het leek er schoon te zijn. De mensen die er verbleven zagen er voornamelijk uit als kooplieden die op doorreis waren, in plaats van schippersknechten of huurlingen.

Sophia voelde zich er niet veilig, want waar kon ze veilig zijn als ze zelfs in het paleis in gevaar was geweest? Toch leek het goed genoeg om de nacht door te brengen. En daarna… zo ver kon Sophia niet denken. Misschien zou ze haar leven als dievegge doorbrengen en haar gave gebruiken om aan te voelen wanneer mensen niet opletten, tot ze uiteindelijk werd gepakt. Misschien zou ze proberen om haar zusje te vinden, hoewel Sophia haar niet in de problemen wilde brengen nu Kate eindelijk een plekje voor zichzelf had gevonden.

Ze liep naar de bar van de herberg, wachtte tot ze de aandacht van de herbergier had en haalde een paar munten tevoorschijn.

“Ik zou graag een kamer willen voor vannacht,” zei ze. Zelfs dat was lastig om te zeggen zonder in tranen uit te barsten.

De herbergier schudde stellig zijn hoofd. “We hebben geen kamers meer vrij.”

“Maar -”

“We hebben geen kamers meer vrij,” herhaalde de man, en deze keer ving Sophia een glimp van zijn gedachten op.

Komt van de straat zonder bagage en klinkt alsof ze uit de sloppenwijken komt. Dacht ze dat ik geen hoer herken als ik er een zie? Het zal er echter niet goed uit zien als ik haar met geweld naar buiten moet werken.

De gedachten van de anderen vertelden haar dat ze min of meer hetzelfde over haar dachten. Volgens hen kon ze niets anders zijn dan het afdankertje van een of andere rijke man.

Misschien was dat op een bepaalde manier ook wel wat ze was.

“Dan zal ik een andere plek moeten vinden,” zei Sophia, die probeerde zich om te draaien met nog een beetje van haar waardigheid intact. Ze wist de deur te bereiken voor de tranen weer kwamen opzetten, en ze liep de straat weer op, hopend dat de vallende duisternis haar verdriet zou verbergen.

Elke stap deed nu pijn en elke beweging werd doorkliefd met een gevoel van zinloosheid en waardeloosheid. Ze had geen plek in het paleis kunnen vinden. Ze was niet verstandig genoeg geweest om met haar zusje mee te gaan. Ze kon niet eens een herberg vinden om de nacht door te brengen. Ze wist niet meer wat ze moest doen.

Sophia begon naar de rivier te lopen, richting de armere wijken van de stad. Ze wist niet waarom ze dat deed. Misschien om een goedkopere herberg te vinden waar het niemand kon schelen wat ze was, gewoon om te blijven lopen, of om zichzelf door de koude rivier te laten omhelzen. Op dat moment leken alle drie de opties even waarschijnlijk en Sophia wist niet eens of ze wel iets om het verschil gaf.

Ze liep door smaller wordende straten waar de huizen dichter op elkaar stonden, en de gebouwen niet zo goed onderhouden waren. Ze liep langs figuren in deuropeningen zonder naar hen te kijken, negeerde het vunzige aanbod dat een van de mannen haar toeschreeuwde.

Ze was zo gekwetst dat ze verdoofd raakte. De stad veranderde in achtergrondgeluid voor het verpletterende gewicht rond haar hart. Sophia slenterde verder en negeerde de nachtbrakers die ontwaakten en de straten op kwamen.

Dat verdoofde gevoel was misschien de reden dat ze de voetstappen achter zich eerst niet hoorde. Het was zeker de reden dat ze haar gave niet gebruikte om de gedachten van de mensen om zich heen op te pikken. Ze had op dat moment wel genoeg aan haar eigen gedachten, zonder die van de mannen die zich afvroegen of ze haar konden kopen, of de misdadigers die zin hadden om te vechten.

Pas veel te laat besefte ze wat er gaande was: iemand volgde haar.

HOOFDSTUK VIJFENTWINTIG

Kate reed weg van het enige geluk dat ze ooit had gevonden en dwong zichzelf om niet te huilen. Ze reed sneller dan ze de hele dag had gedaan. Ze negeerde het feit dat het al donker begon te worden en liet haar paard gewoon rennen.

Ze moest wel, want ze was nu vogelvrij. Ze had iemand vermoord. Ze had dit paard gestolen. Iedereen die haar opjoeg zou nu proberen haar keel door te snijden of haar naar een galg te sleuren, in plaats van haar terug te brengen naar het Huis van de Niet-Opgeëisten.

Toen Kate was vertrokken, had ze het geschreeuw van haar achtervolgers nog gehoord. Dat was inmiddels vervaagd, en Kate kon alleen maar hopen dat dat niet was omdat ze hun woede op Will en zijn familie afreageerden. Ze hoopte dat ze het door te vertrekken kon doen lijken alsof ze hen verraden had, net als de rest, en dat de problemen haar zouden volgen in plaats van hen.

Ze reed tot het te donker werd om verder te gaan en de weg nauwelijks nog zichtbaar was in het maanlicht. Zelfs haar paard leek geen zin te hebben om verder te lopen en trok naar de zijkant van de weg terwijl het vertraagde. Kate begreep het en liep vijftig stappen van de weg af voor ze haar paard vastbond aan de takken van een lage struik en het zadel van haar rug haalde.

Ze sliep op de harde grond in de kou, want ze kon geen vuur riskeren. Ze had het zwaard dat Thomas haar had gegeven naast zich op de grond gelegd, voor het geval iemand haar zou vinden. Ze wist niet wat ze zou doen als dat gebeurde. Zou ze diegene vermoorden, zoals ze de jongen had vermoord die had getracht haar terug te brengen? Zou ze in staat zijn om diegene weg te jagen?

Kate sliep onrustig, niet in staat om haar ogen lang gesloten te houden. Angst vermengde zich met haar nachtmerries, tot ze ze nauwelijks meer uit elkaar kon houden. Vluchtte ze voor de schaduwen in een huis dat in brand stond, of kwamen er mensen die achter haar aan zaten? Kate schrok verschillende malen wakker. Ze schoot hijgend overeind, om zich vervolgens te realiseren dat haar aanvallers slechts fragmenten uit haar dromen waren.

Pas toen de zon opkwam, zag ze dat haar paard zich had losgerukt van de struik waaraan ze haar had vastgebonden. De merrie was verdwenen, haar sporen leidden de verte in. Kate liep in een wijde cirkel in een poging het dier te vinden, maar ze was verdwenen. Misschien was ze weggelopen om vrij te leven. Misschien was ze teruggegaan naar haar eigenaar.

Hoe dan ook, het betekende dat ze moest lopen. Kate pakte de zadeltassen, haar zwaard en de paar andere bezittingen die ze had, en ging te voet verder. Ze wist niet of er nu premiejagers achter haar aan zouden komen, maar ze volgde een andere weg dan de hoefafdrukken. Ze bleef zo veel mogelijk op de harde grond, waar ze geen voetafdrukken zou achterlaten, puur om iedereen die haar opjoeg op het verkeerde spoor te zetten. Pas toen ze ver genoeg verwijderd was van de plek waar ze de nacht had doorgebracht, ging Kate weer terug in de richting van het bos.

Ze bleef van de weg terwijl ze liep, tussen de velden en smalle paadjes die parallel aan de echte wegen liepen. Dat betekende dat er minder kans was dat ze gezien werd door iemand die zou kunnen weten wat ze had gedaan, maar het betekende ook dat de zon al hoog stond voordat Kate het bladerdak dichter zag worden. Inmiddels was ze moe en hongerig; ze had alleen haar dorst kunnen stillen door wat regenwater uit een groef in een steen te drinken.

Kate was blij dat het haar zus beter afging dan haar. Misschien waren ze als twee kanten van een weegschaal, zodat wanneer het bergafwaarts ging voor Kate, Sophia’s leven beter werd. Even dacht Kate aan wat er zou gebeuren als ze naar het paleis zou gaan en Sophia om hulp zou vragen. Als ze zo dicht bij een prins stond, kon ze misschien een pardon voor Kate regelen.

Kate lachte bij de gedachte en vervolgde haar weg tussen de bomen door. Als ze naar het paleis ging, zouden ze haar in het beste geval wegsturen en in het ergste geval ophangen. Ze kon nu maar één kant op, en dat was in deze richting.

Kate liep tussen de bomen door, zoekend naar de stenen trap die naar de fontein leidde. Kate had elke andere mogelijkheid al overwogen, maar in werkelijkheid waren er geen andere mogelijkheden meer. Die had ze verpest op het moment dat ze haar mes tussen Zacharia’s ribben had geduwd. Misschien was dit al de bedoeling geweest vanaf het moment dat zij en Sophia het weeshuis waren ontvlucht, en had het lot zich haar toegeëigend zoals elk ander leercontract dat gedaan zou hebben.

Kate wilde dat eigenlijk niet geloven en toch liep ze nog steeds naar de plek waar de fontein op haar wachtte. En Siobhan.

Tenminste, dat hoopte ze. Hier in het bos was het lastig om te weten welke kant ze op ging. De bomen groeiden steeds dichter op elkaar en duwden Kate met elke stap verder bij het pad vandaan. Dit was dezelfde weg als ze de eerste keer had genomen, en nu zoog de modder aan haar laarzen en bekrasten de takken haar, bijna alsof ze deze plek wilden bewaken.

Kate voelde een flits van vermaak, afkomstig van een eindje verderop. Ze rechtte haar rug en luisterde. Er kwam geen geluid, maar dat gevoel was onmiskenbaar. De heks. Ze was hier. Ze keek naar haar. Ze genoot van haar lijden.

Ze was in de buurt.

Het begon te regenen, en de druppels vielen door het bladerdak en deden Kate’s kleren tegen haar huid plakken.

“Ik weet wat je aan het doen bent,” riep Kate uit. “Laat me erdoor, verdomme!”

Er kwam geen antwoord.

Toch leek het wat gemakkelijker te gaan.

Kate werd nog altijd door doorns geprikt, maar ze hielden haar niet langer tegen. De modder zoog nog aan haar laarzen, maar ze bleef niet meer vastzitten. De bomen versperden haar niet langer de weg, maar leken een soort tunnel voor haar te creëren.

Eindelijk vond ze een smal pad dat er bekend uitzag. Ze was hier gisteren geweest, ze wist het zeker. Ze kon het afbrokkelende gesteente van de eerste treden zien.

Ze keek op en zette zich schrap.

En toen, trede voor trede, begon ze te klimmen.

HOOFDSTUK ZESENTWINTIG

Sophia wierp een blik over haar schouder, in een poging te zien door wie ze achtervolgd werd. Maar ze zag niets.

Ze werd overspoeld door een angst die haar dwong om verder te lopen. Ze ging een zijstraat in en de voetstappen bleven het ritme van de hare volgen. Ze gingen sneller als zij sneller liep, en langzamer als zij vertraagde om rond te kijken. Er waren te veel gedachten in de stad om zeker te weten wie haar volgde, of waarom. Maar ze wist zeker dat er minstens drie sets van gedachten achter haar aan liepen.

Ze ging weer sneller te lopen en de voetstappen versnelden ook.

Ze begon te rennen. Ze koos willekeurige richtingen en haastte zich door de schemering zonder na te denken over welke kant ze op ging. Ze trok zich terug op een binnenplaats, dook door een halfopen deur en probeerde op adem te komen zodat haar gehijg haar niet zou verraden.

Voorzichtig, zo langzaam dat het nauwelijks merkbaar was, sloot Sophia de deur. Ze wilde geen spoor van haar aanwezigheid achterlaten.

Ze stond daar in de schaduw, hopend dat wie er ook achter haar aan zat voorbij zou lopen, en haar alleen zou laten. Dat was hoe roofdieren in deze stad te werk gingen. Ze joegen alleen op gemakkelijke prooien en lieten de rest met rust. Als ze zich stilhield en uit het zicht bleef, zouden ze voorbij lopen en elders op zoek gaan naar een ander doelwit.

Toen ving ze een glimp van hun gedachten op en besefte ze dat dat niet zou werken. Ze liep weg bij de deur om een wapen te zoeken maar er was niets te vinden, en Sophia was sowieso niet zoals haar zusje. Ze kon zich niet verdedigen. Ze kon praten, overtuigen of vluchten, maar ze kon niet vechten.

Sophia zocht naar een uitweg. Ze zag een stapel kisten aan de andere kant van de binnenplaats en begon te klimmen. Ze reikten niet helemaal tot aan de schuin aflopende dakpannen, maar ze kwamen in de buurt. Ze had al eerder over de daken geklommen; ze kon het nog een keer doen. Ze voelde het ruwe hout van de kisten onder haar handen terwijl ze zichzelf omhoogtrok en probeerde een route naar het dak te vinden. Toen ze de deur naar de binnenplaats open hoorde gaan, probeerde Sophia sneller te klimmen.

Ze voelde de kisten onder zich wegglijden, en toen viel ze.

Ze voelde de klap van de straatstenen toen ze de grond raakte, maar Sophia kon niet eens schreeuwen van de pijn omdat de klap alle lucht uit haar longen had geperst.

Ze voelde handen op zich, en Sophia verzette zich en probeerde los te breken. Het maakte geen verschil. Er werd een stuk stof over Sophia’s gezicht heen gegooid, dat het laatste licht wegnam en het lastig maakte om te ademen. Toen er handen bij kwamen, kon Sophia helemáál niet meer ademhalen. Ze bleef zich verzetten, maar ze voelde haar kracht wegebben, en de duisternis die haar besloop had niets te maken met de stof die ze over haar hoofd hadden getrokken.

Ze hoorde een stem die heel ver weg klonk.

“Dacht je nu echt dat je aan de Gemaskerde Godin kon ontsnappen?”

HOOFDSTUK ZEVENENTWINTIG

Kate klom en klom, en deze keer leek er geen einde aan de trap te komen. Ze had het gevoel dat ze werd gestraft, dat ze op de proef werd gesteld. Misschien werd ze alleen herinnerd aan het feit dat ze anders was dan Siobhan, minder.

Desondanks bleef ze klimmen.

Tegen de tijd dat ze boven kwam, stond ze op instorten. Ze liep naar de fontein en betrapte zichzelf erop dat ze wenste dat hij vol was, zodat ze het koele water kon drinken.

Siobhan stond naast de fontein, schijnbaar elegant en onaangeraakt door de regen. Ze glimlachte. Er zat iets wreeds in die glimlach.

Ze stond daar en staarde Kate zwijgend aan. Haar ogen leken dwars door Kate heen te branden.

Ze wachtte duidelijk tot Kate iets zou zeggen.

“Ik… ik kan nergens anders heen,” zei Kate uiteindelijk. Ze boog haar hoofd, gevuld met schaamte.

Siobhan zei echter niets. Het was duidelijk dat ze meer wilde horen.

Kate haalde diep adem.

“Ik heb iemand vermoord,” voegde ze toe. “Hij wilde me terugbrengen naar het weeshuis, en ik heb hem vermoord.”

Ze zag de vrouw begrijpend knikken.

“Lessen die geschreven staan in bloed zijn altijd de moeilijkste,” zei ze uiteindelijk. “Maar je leert er wel het meest van.”

Siobhan stak een hand uit.

De aanraking van haar huid was zo zacht als mos, of als zijde.

“Je hebt geleerd wat ze je daarbuiten kunnen aandoen. Je hebt geleerd waarom je sterk moet zijn.”

Kate knikte. Ze moest inderdaad sterk zijn. Ze moest sterk zijn zodat niemand haar ooit nog kwaad kon doen. Zodat degenen die haar opjoegen haar niet konden raken. Zodat ze haar zus kon beschermen. Zodat ze wraak kon nemen op degenen die haar jeugd uit haar hadden geslagen.

Maar ze had meer nodig. Ze had een plek nodig waar ze veilig kon zijn.

Siobhan liep naar de andere kant van de fontein. Het beeld leek te flikkeren, en ineens keek Kate naar stromend water.

De fontein leefde weer.

Kate was onder de indruk van de macht van de vrouw. Maar ze vreesde het water, wetend wat de prijs was die ze moest betalen.

Siobhan doopte een kleine, zilveren lepel in het water en vulde die met een vaste hand.

Toen draaide ze zich om naar Kate en bood haar de lepel aan.

“Ben je er klaar voor, Kate?”

Met een trillende hand pakte Kate de lepel aan. Het voelde ongelofelijk zwaar in haar hand, eeuwenoud, alsof het ding zelf grote krachten bezat.

Ze keek neer in het glinsterende water dat het bevatte, en was verrast door hoe weinig het was. Minder dan een klein kommetje.

En toch genoeg om haar leven voorgoed te veranderen.

Genoeg om haar te veranderen in de sterkste krijger ooit.

En genoeg om de heks de rest van haar leven iets verschuldigd te zijn.

Het was niet een pact dat ze wilde sluiten. Maar dit was een harde, wrede wereld, en Kate besefte dat ze op niemand kon vertrouwen behalve op zichzelf.

Ze wilde die macht. Ze wilde die kracht.

Ze wilde dat weeshuis verwoesten.

En ze wilde de beste krijger worden die ooit had geleefd.

Dus met een trillende hand bracht ze de lepel naar haar lippen. Het metaal voelde koel, het water nog koeler.

Ze sloot haar ogen.

En ze dronk.

EEN HOF VOOR DIEVEN

(Een troon voor zusters - boek 2)

“Morgan Rice komt wederom met een briljante nieuwe serie. We worden meegesleept in een fantasie over moed, eer, magie en geloof in je lotsbestemming. Morgan is er weer in geslaagd om sterke personages neer te zetten, die we op elke pagina willen toejuichen. Aanbevolen voor de collectie van liefhebbers van goed geschreven fantasy-verhalen.”

--Books and Movie Reviews, Roberto Mattos (Over De opkomst van de draken)

Bestseller Morgan Rice komt met een onvergetelijke nieuwe fantasy-serie.

In Een hof voor dieven (Een troon voor zusters - boek 2), wordt het leven van Sophia van 17, volledig op zijn kop gezet als ze wordt verbannen uit de romantische wereld van de aristocratie en wordt teruggeplaatst in het weeshuis. Deze keer lijken de nonnen haar te willen doden. Maar dat doet haar niet zoveel pijn als haar gebroken hart. Zal Sebastian beseffen dat hij een fout heeft gemaakt en voor haar terug komen?

Haar jongere zusje Kate van 15, begint met haar training bij de heks. Ze vindt zichzelf onder haar voortekens, leert het zwaard perfect te beheersen, verkrijgt meer kracht dat ze ooit voor mogelijk had gehouden en is vastbesloten om haar zus te redden. Ze wordt meegesleurd in een wereld van geweld, strijd en de magie waar ze naar verlangt; de magie die haar ondergang zou kunnen worden.

Er wordt een geheim over de verdwenen ouders van Sophia en Kate onthuld, en niet alles is wat het lijkt voor de zusjes. Hun bestemming zou weleens drastisch kunnen veranderen.

Een hof voor dieven (Een troon voor zusters - boek 2) is het tweede boek in een verbluffende nieuwe fantasy-serie vol liefde, liefdesverdriet, tragedie, actie, magie, tovenarij, lotsbestemming en bloedstollende actie. Een spannend boek met personages waar je van gaat houden en een wereld die je nooit meer zult vergeten.

Boek 3 van de serie – Een lied voor wezen - is binnenkort verkrijgbaar.

“Een fantasy vol actie, die zonder twijfel de fans van Morgan Rice’s voorgaande verhalen zal aanspreken, evenals liefhebbers van werken zoals The inheritance cycle van Christopher Paolini. Liefhebbers van Young Adult-fictie zullen dit nieuwste werk van Rice verslinden en smeken om meer.”

--The Wanderer, A Literary Journal (over De opkomst van de draken)

EEN HOF VOOR DIEVEN

(Een troon voor zusters - boek 2)

BOEKEN VAN MORGAN RICE

DE WEG VAN STAAL

ALLEEN DE WAARDIGE (boek 1)

EEN TROON VOOR ZUSTERS

EEN TROON VOOR ZUSTERS (boek 1)

EEN HOF VOOR DIEVEN (boek 2)

EEN LIED VOOR WEZEN (boek 3)

OVER KRONEN EN GLORIE

SLAAF, KRIJGER, KONINGIN (boek 1)

REBEL, GEVANGENE, PRINSES (boek 2)

RIDDER, ERFGENAAM, PRINS (boek 3)

OPSTANDELING, PION, KONING (boek 4)

SOLDAAT, BROEDER, TOVENAAR (boek 5)

HELD, VERRADER, DOCHTER (boek 6)

HEERSER, RIVAAL, BANNELING (boek 7)

OVERWINNAAR, VERLIEZER, ZOON (boek 8)

KONINGEN EN TOVENAARS

DE OPKOMST VAN DE DRAKEN (boek 1)

DE OPKOMST VAN DE HELDHAFTIGE (boek 2)

DE ZWAARTE VAN EER (boek 3)

EEN SMIDSVUUR VAN MOED (boek 4)

EEN RIJK VAN SCHADUWEN (boek 5)

NACHT VAN DE DAPPEREN (boek 6)

DE TOVENAARSRING

EEN ZOEKTOCHT VAN HELDEN (boek 1)

EEN MARS VAN KONINGEN (boek 2)

EEN LOT VAN DRAKEN (boek 3)

EEN SCHREEUW VAN EER (boek 4)

EEN GELOFTE VAN GLORIE (boek 5)

EEN AANVAL VAN MOED (boek 6)

EEN RITE VAN ZWAARDEN (boek 7)

EEN GIFT VAN WAPENS (boek 8)

EEN HEMEL VAN SPREUKEN (boek 9)

EEN ZEE VAN SCHILDEN (boek 10)

EEN BEWIND VAN STAAL (boek 11)

EEN LAND VAN VUUR (boek 12)

EEN HEERSCHAPPIJ VAN KONINGINNEN (boek 13)

EEN EED VAN BROEDERS (boek 14)

EEN DROOM VAN STERVELINGEN (boek 15)

EEN STEEKSPEL VAN RIDDERS (boek 16)

HET GESCHENK VAN DE STRIJD (boek 17)

DE SURVIVAL TRILOGIE

ARENA EEN: SLAVERUNNERS (boek 1)

ARENA TWEE (boek 2)

ARENA DRIE (boek 3)

VAMPIER, GEVALLEN

VOOR ZONSOPKOMST (boek 1)

DE VAMPIERVERSLAGEN

VERANDERD (boek 1)

GELIEFD (boek 2)

VERRADEN (boek 3)

VOORBESTEMD (boek 4)

VERLANGD (boek 5)

VERLOOFD (boek 6)

BELOOFD (boek 7)

GEVONDEN (boek 8)

HERREZEN (boek 9)

BEGEERD (boek 10)

VERDOEMD (boek 11)

GEOBSEDEERD (boek 12)

Morgan Rice

Morgan Rice is de bestverkopende (USA Today) auteur van de epische fantasy-serie De tovenaarsring (bestaande uit zeventien boeken), van de bestverkopende serie De vampierverslagen (bestaande uit twaalf boeken), van de bestverkopende serie De survival-trilogie, een post-apocalyptische actiethriller bestaande uit drie boeken, en van de epische fantasy-serie Koningen en tovenaars (zes boeken), van de nieuwe epische fantasy-serie Over kronen en glorie (bestaande uit acht boeken) en van de nieuwe epische fantasy-serie Een troon voor zusters.

Morgans boeken zijn verkrijgbaar in audio en gedrukte edities en de boeken zijn vertaald in meer dan 25 talen. Morgan zou het leuk vinden iets van je te horen, dus breng gerust een bezoekje aan www.morganricebooks.com om je in te schrijven voor de nieuwsbrief, een gratis boek of giveaways te ontvangen, de gratis app te downloaden, op de hoogte te blijven van het laatste nieuws, en via Facebook en Twitter in contact te blijven.