Читать книгу: «Dornrösjche un de böse Froschkönisch»

Шрифт:

Frank Fodderwestje, De Märjscheongkel

Dornrösjche un de böse Froschkönisch

... un annere grimmische Märjschegeschischde uff hessisch, die wo lusdisch sin

Dieses ebook wurde erstellt bei

Inhaltsverzeichnis

Titel

Vorwort/Der Autor über sein Buch

Ebbisode I: Kabiddel 1

Ebbisode I: Kabiddel 2

Ebbisode I: Kabiddel 3

Ebbisode I: Kabiddel 4

Ebbisode I: Kabiddel 5

Ebbisode I: Kabiddel 6

Ebbisode I: Kabiddel 7

Ebbisode I: Kabiddel 8

Ebbisode I: Kabiddel 9

Ebbisode I: Kabiddel 10

Ebbisode I: Kabiddel 11

Ebbisode II: Kabiddel 1

Ebbisode II: Kabiddel 2

Ebbisode II: Kabiddel 3

Ebbisode II: Kabiddel 4

Ebbisode II: Kabiddel 5

Ebbisode II: Kabiddel 6

Ebbisode II: Kabiddel 7

Ebbisode II: Kabiddel 8

Ebbisode II: Kabiddel 9

Impressum neobooks

Vorwort/Der Autor über sein Buch

Dornrösjche un de böse Froschkönisch isse hessische Parrodie uff diwersse grimmische Märjschegeschischde, die wo middenannäer verworschtdelt werre un allsema aach e bissi dorsch de böse Wollf gedreht werre. Dodedriwwer hinaus sin aach jeede Menge eigebaude Späschel-Effeggts (Spezjaal-Effekde, waaßtde) mit dodebei, wo manschema aach e bissi zwaadeudisch unnäer die Görddellinje gehe. Abbäer nur e ganz klaa bissje, gell.

Die Gebrüdäern Grimm, wo jo ursprünglisch aus Hanau stamme, wördde sisch vermuttlisch schebb lache, sisch die Haarn raufe oddäer sisch im Graab erumdrehe. Mär waaß es net.

Isch möscht aach nochema ausdrigglisch bedoone, däss däs hier uff gar kaan Fall e Veräbbelung von de Grimms Märjsche sei soll, gell! Im Geeschedeil. Es werre aach so mansche Unstimmischkeide, Ungereimdheide un sonsdische offene Fraache, die wo in de Orgginalwerssjone von de Brüdäern Grimm net beantwortt' werre uffgekläärt. Däs Buch bringt also aach e bissi Lischt in de dungkle Märjschegeschischdewald.

Fäer Leser, die wo midde hessische Spraach un Reschtschreibung noch net ganz soo vertraut sein sollde (mär waaßes jo net, gell) hodde Dollmättscher sischema die Mieh gemacht, mansche Wörddäern oddäer Satzdeile, grad am Aafang aachema ve'einzelt zwischedorsch ins Hoochdeutsche ze iwwersetze, ohne awwer däss de Lesefluss dodebei de Bach enunnäer geht.

Isch sollt viellaascht aach noch erwähne, däss isch von de Gewidderhex dodezu genödischt worre bin, däs Buch mei Fraa, de Könischin Agnes die Ersde un mei'm Filljus, Prinz Käwinn de Ersde (un uff jeedefall Letzde!) ze widdme. Mer wolle jo net, däss de Buddzdeiwel de Wischmobb in die Egg feuäert un in de Hausfrauestreik geht, gell. Sonst kann isch mer mei Klamodde demnääschst selwer wäsche.

Isch wünsch eusch uff jeede Fall viel Spass beim Lese un guude Unnäerhaldung, ihr liewe Leutd!

Euern Märjscheongkel

Frank Fodderwestje

Ebbisode I: Kabiddel 1

Vor Uuuurzeide – ei schonn eewisch lang her gell – war ma ärschendso'n Könisch un e Könischin, die wo ärschendwo im Närschendwo, ärschendwannemo in ärschendso'm Schloss gewohnt habbe un die wo unbedinggt e klaa Bobbelsche [kleines Kind/Baby] habbe wollde.

Un jeeden, abbäer aach wärkklisch jeeeeeeden Daach [Tag] habbe se zesamme immäer wieddäer gebeetsmühlearddisch [gebetsmühlenartig] im Duett gesproche: »Ach wemmäer [wenn wir] doch e Kind hädde, ach wemmäer doch e Kind hädde. Ei hädde mer [wir] doch bloß e klaa Bobbelsche…« un so weidäer. Abbäer immäer hadde se kaans bekomme [Aber immer hatten sie keins bekommen].

Aach ka Wunnäer [Wunder], gell. Ei, hätt de Könisch ma bessäer jeeden Daach die Könischin vernasche solle, anstatt sisch jeeden Daach de digge Wambes [Wanst] mit Rippsche un Kraut vollzehaache un de ganzse Daach nuär rumzejammere un sisch alle Ridd [ständig] liddäerweis de Äbbelwoi in die Bäernn [in die Birne] neizeknalle, dann hätt's aach schonn lang geknussbäert in de Baggstubb [schon längst geknuspert in der Backstube].

Uff de annäern Seit kammär [Andererseits kann man] deem Könischspärsche aach kaan Vorwurff mache. Isch maan [Ich meine], de Könisch Imbodenz II (de Zwoode) is de ganzse Ärschäer, woss mär [den man] halt ebbe als Könisch so hot, mit de Zeit ganzs gewalldisch uff die Kroonjuweele g'ange.

Un die Könischin, Frigiede hot se gehaaße [Frigiede war ihr Name], hot aach ka rischdisch Lust gehabbt. Ei wie soll mär [man] dann aach Lust uff ebbes [auf etwas] habbe, wåss mär net kennt un dodeher [daher] gar net waaß [weiß], uff woss mär iwwerhaupt [überhaupt] Lust habbe soll?

Un weil däs halt ebbe so war, wie's geweese is, hot die Könischin desdeweesche [deswegen] immäer Zuggäer uff die Fenstdäerbank druff gestreut un jeeden Daach druff gewartt' [darauf gewartet], däss de Klabbäerstorsch [Klapperstorch] vorbeigeflooche kimmt: »Ach hädde mer doch e klaa Bobbelsche …«

Abbäer de Klabbäerstorsch is eifach net gekomme – ebbesoweenisch [ebensowenig] wie de Könisch.

Ei wass dann? Um ze komme musstde als Grundveraussetzung erstdema [erst einmal] de digge Äbbelwoischwelles [Saufkopf/Apfelweinkopf] frei habbe un außerdeem wisse, wie mär die Bienekönischin (un)aaständisch bestäubt.

Wenn en imbodende Rasselbock uff de Weid' mehr Bock un Ahnnung gehabbt hot, wie unsäern labbeduddelische Könisch hier gell, dann is däs schonn mehr als nuär e bissi traurisch.

Un e Könischin mim ausgeprääschtde Klabbäerstorschkommplecks [mit einem ausgeprägten Klapperstorchkomplex] waaß halt ebbe aach net, wosses mit de Blümmsche un Biensche uff sisch hot.

Wie deem aach sei – aanes Daaches hot sisch's zugetraache [trug es sich zu], däss sisch die Könischin, wie jeeden Sonndaachmoind [Sonntagmorgen], naggisch gemacht hot. Abbäer net fäer mim Könisch [um mit dem König] in die Kist nei ze springe – naaaa – sonnäern [sondern] fäer drauße in de See nei ze hibbe, wo ringserum um däs Schloss drummerum geleesche hot.

Un weil die Könischin allsemol [manchmal] geisdisch e klaa bissi [ein kleines bisschen] im Nachthemdsche unnerweeschs [geistig verwirrt] war (mär kännt aach saache, se war eifach en leischde Tigg ze guudgläubisch geweese) hot se sisch in ihre Ve'zweiflung immäer unnäer Wassäer gedungkt, fäer nach Kinnäerseele ze guggele. [Sie ist abgetaucht um nach Kinderseelen Ausschau zu halten]

Ei jo, wåss willst'n mache? Se hot halt ebbe gemaant [Sie hat gemeint/Sie glaubte], die SEEle von Kinnersche [Kinderchen] wördde im SEE rumschwimme, die då unne uff ihrn Eltdäern wardde wördde.

Dann wördd ärschendwann de Klabbäerstorsch komme, der wo die ferddische Kinnäerschäer aus'm Schlossgarddeteisch fischtd, in so e Beudelsche neistobbt, dodedruff mit deem klaa Bobbelsche im Schnaabel nuff flieht un deen bläerrende Schreihals uff de Fenstdäerbank von de Schloofstubb ableescht.

Un am näschstde Morsche, wenn die Herrschaffde dann uffwache, wördd endlisch der ihrn Wunsch in Erfüllung gegange sei. Un däs habbe die wärkklisch allen Ernstdes geglaabt du.

Waaßtde wåss isch maan? [Weißt du was ich meine?]

Isch maan, däs is schonn e bissi nebbäer de Kabb oddäer? [… das ist schon ein bisschen verrückt.]

Abbäer dodevon ma abgesehe – selbst wenn de klabbäernde Fladdäermann midde dünne Stelze [… der klapperende/klapprige Flattermann/Vogel mit den dünnen Beinchen] 's daadsäschlisch uff die Kett bekomme hätt, däs dobbeldde un dreifache von sei'm eischene Körbbäergewischt geesche die Schweerkraft, nuff in de zwaade oddäer soggar in de dridde Stogg ze buggsiere [schleppen], hätt jo immäernoch e klaa Restrissiko bestanne, däss de klaane Strampläer von de Fenstdäerbank nunnäerseeschelt [heruntersegelt] un zerigg [zurück] in de Dümbel neiplatscht [in den Tümpel hineinplatscht], von wo en däs klabbrisch' Feddäervieh vorhäer mit Mieh un Nood nausgeangelt hot, gell. Däs nuär ma nebbebei erwähnt.

»Ach wemmäer doch e Kind hädde. Ach wemmäer doch e Kind hädde…«

Ihr liewe Leut un Kinnäer.

Von Moins bis Åwens nuär Gewimmäer.

Es word net bessäer,

awwer dodefäer [dafür] schlimmäer.

Un alls noch net un immäernoch net, hadde se ka Bobbelsche bekomme net. Däs därff net wahr sei, du. Wenn de däs aanem verzähle wörds, der wödd nuär mim Kobb schiddele. [Wenn du das einem/jemandem erzählen würdest, derjenige würde nur mit dem Kopf schütteln.]

Abbäer, wåsse Wunnäer [welch Wunder], de Wunsch vom Könisch un de Könischin sollt schonn bald in Erfüllung gehe. Mär soll's net glaabe, gell.

Ei bass uff jetzz! Wie die naggisch' Könischin mit ihr'm schweere Bobbes so im seischtde Gewässäer am Beggerand rummplannsche duud un fröhlisch ihr'n Blummegardde gießt, kimmt uff einmol en fedde Frosch aageschwomme, krabbeltd nuff uff en Steinsche obbedruff un belunst [beobachtet] de Könischin baam Baade – de klaane Lustdmolsch.

De Frosch guggt sisch däss e Zeit lang genisslisch mit aa un säscht dann: »Ei guude, wie?« [Hallo, wie geht's?]

Ganz erschrogge dreht sisch die Könischin panisch in alle vier Himmelsrischdunge um, guggt deen Frosch mit grooße Aache un weit uffgerissene Schnuud aa un schlääscht reflexarddisch die Händ vor ihrn schweere Äbbel [voluminöser Busen] übbäer Kreuz zesamme.

Abbäer net däss de jetzz maanst die Könischin hätt sisch desweesche erschrogge, weil de Frosch so hässlisch war un aach noch spresche konnt – Naa, naa.

Weil dammåls konnde Frösch nämlisch noch räedde un habbe gebabbelt, grad wie deene däs Kwakkmaul [Quarkmaul/Froschmaul] gewackse is. Babbelfrösch ware in deere Zeit [zu dieser Zeit] genauso selbstväerständlisch geweese wie baaspielswaase aach Babbelfisch, Babbelbärsche oddäer aach Babbelbäumsche [Laberfische, Laberbärchen oder auch Laberbäumchen].

Jeedefalls so'n hässlische Frosch is de Könischin noch net übbäer de Weesch [Weg] gehibbt. Un die hot wärkklisch schonn en ganzse Aarsch voll [jede Menge] Frösch g'sehe. Abbäer so aanäer – eeeeschelereeeschend [ekelerregend], kann isch däer saache, du. [kann ich dir sagen]

Jeeden annäern [Jeder andere] hätt wahrscheinlisch en Breschreiz bekomme bei deem widdäerwärddische Aabligg [Anblick], un däs Middachesse vom Vordaach riggwärtts [rückwärts] gegesse.

Abbäer wåss willstde dann aach erwardde von so'm schleimische, breitmäulische Miggefängäer, der wo de ganzse Daach in dreggische Morasde un Algetümbbele rumdümbeltd un im Schlamm rumwiehle [herumwühlen] duud?

Mär säscht zwar, Alge un Schlammkuure sin gesund un guud fäer [für] die Haut gelle, abbäer trotzdeem war de Frosch dermaße versifft un hot so unabbedittlisch aasg'sehe [unappetitlich ausgesehen], däss mär die Missgebortt [Missgeburt] noch neddema [noch nicht einmal] in de Pann [Pfanne] hätt bruzzele [braten] wolle un grad an die Wand hätt klattsche könne. Un vor so aanem [vor so einem] hot sisch die Könischin geschäämt. Weesche ihrn Blöße, waaßtde.

Im erstde Mommentd hot die Könischin wahrscheinlisch gemaant, däss ärschendso en dreggische Heggebockbångäert aus de Hegg gekroche gekomme is, um de naggisch' Könischin en Haasegespräsch [belangloses Gequatsche/oberflächlicher Smalltalk] uffzezwinge, oddäer wåss waaß isch.

Un obwohl de Frosch wärkklisch aasgesehe hot wie unnäer alläer Sau, war die Könischin dann doch erleischtdäert [erleichtert] geweese, dässes [dass es] nuär en harmmlose Frosch war.

Abbäer von weesche [von wegen] harmmlos du. De uffgedunsene Kwarkkbeudel hot's faustdigg hinnäer de Froschlöffel gehabbt.

»Ei wo kimmst dann du uff eima [auf einmal] her?«, säscht die Könischin ganz erstaunt. »Isch habb disch gar net komme härrnn [hören]. Wie lang hoggstde dann iwwerhaapt schonn då?«

»Och, noch net lang«, säscht de Frosch. »Isch bin grad ebbe gekomme. Hier horschema Mädsche [hör mal Mädjchen!]. 'S geht misch zwar aaschentdlisch nix aa [Es geht mich eigentlich nichts an]. Isch habb däs aach nuär so ganzs beiläufisch am Beggerand mitbekomme…«

»Ei, wass dann?«, frääscht [fragt] die Könischin neugierisch.

»Ei…«

»Ei wass? Ei, wass dann?«, unnerbrischt die Könischin de Frosch ungeduldisch.

»Ei låss misch dochema ausbabbele, Kerlle naa!«, säscht de Frosch energgisch.

»Ei dann babbel doch endlischema! [Dann sprich doch endlich mal] Woss hostde dann mitbekomme? Wass dann?«

»Ei, däss de däer e klaa Bobbelsche wünnsche duus' [tust]«, säscht de Frosch.

»Ei, woheer willst'n du däs wisse???«

»Ei wass dann? Isch hibb halt allsema [manchmal] uff deen Staa [Stein] un låss misch von de Sonn e bissi bruzzele. Un dodebei krieht [Und dabei kriegt/bekommt] mär ebbe so Einisches mit, wåss do obbe bei eusch in euern königlische Schlossgemääschäern [königliche Schlössgemächer] so abgehe duud.«

»Ach, mein kwaakkende Freund«, seufztd die Könischin, »du host jo Lauschäern wie e Maulworff [du hast ja Ohren wie ein Maulwurf]. Mer habbe es wärkklisch net leischt mommendaan [momentan]. Ei, wemmäer doch bloß…«

»Jo, isch waaß – e klaa Bobbelsche hädde«, unnäerbrischt de Frosch die frigied' Könischin un hot bei sisch gedengkt: Langsamm kann ich's nimmäer [nicht mehr] höre.

»Ach, däs wär schee [schön] – so schee. Abbäer de Klabbäerstorsch will eifach net komme. Dodebei streu isch doch immäer reeschelmeeßisch Zuggäer uff die Fenstdäerbank obbedruff. Isch waaß oifach net wåss isch ve'kehrt mach un wåss isch üwwerhaabt noch mache soll.«

Dodedruff [Daraufhin] de Frosch: »Noå joå, in de Reeschel klabbäerdd's sowwiesso net [In (während) der Regel klappert es sowieso nicht]. Un wer säscht dann dässes an dir liesche muss? Isch maan, es geht misch zwar nix aa, gell. Abbäer wenn isch där [dir] ma en klaane Dipp gebbe därff; un aach wenn's disch jetzz viellaascht aas de Schlabbe haacht [auch wenn es dich jetzt vielleicht aus den Pantoffeln haut] – abbäer de Klabbäerstorsch, gell – deen gibbt's nuär im Märjsche.«

»Wåss?!!«, schreit die Könischin empörtt. »Jetzz bin isch abbäer doch von de Sogge! [Die Königin ist fassungslos] Halt bloß dei babbisch Gusch du Babbelmaul un räedd kaan Kwarkk. [Halt deine klebrige/schleimige Klappe, du Schwätzer un rede keinen Quark] Sischäer gibbt's de Klabbäerstorsch in escht!«

»Hostde viellaascht schonnema aaner gesehe, du Blitdzbäernnsche? [Blitzbirne]«, säscht de Frosch.

»Naa, abbäer isch waaß ganzs genau, däss de Klabbäerstorsch ärschendwo do drauße dorsch die Geeschend schwäerrtt [schwirrt] un ärschendwannema bei uns dahaam [daheim] nunnäer geflooche kimmt. Do bin isch mär ganzs, ganzs sischäer.«

»Ärschendwannema«, säscht de Frosch mit halb offenne Aachedeggel [Augenlider]. »Tzsss, du bis' mer viellaascht e Schneewittsche [naives Ding]. Do kannstde awwer lang wardde du. Dann verraat mer dochema, woheer de dann übbäerhaabt wisse wills', dässes en Klabbäerstorsch gibbt, wenn de noch neddema aanäer gesehe host?! [wenn du noch nicht (ein)mal einen gesehen hast]«

»Ei, däs habb isch ma gehäert [gehört]. Oddäer willstde mer viellaascht verzähle [erzählen/weiß machen], dässes net so is?«

»Mädsche, Mädsche«, säscht de Frosch, »glaab doch net däs doll Geschäerr, wo jeeden dusselische Babbelhannes verzabbe duud [glaub' doch nicht den Blödsinn, den jeder Dummschwätzer verzapft]. Däs sin doch alles nuär an de Haarn herbeigezoochene Ammemärjsche [Ammenmärchen], von deene die Hälft dodevon frei erfunne sin – Ei, die Leut habbe halt ebbe e leebhaft Fandasie un reime sisch däs so zesamme, grad wie deene däs in den Kram nei basst.«

Dann uff einmol kimmt die Könischin so bissi ins Grübele un de Frosch säscht: »Hier horschema Prinzessje…«

»Isch bin kaa Prinzessje! Ich bin die Könischin, du Ocksefrosch!«, säscht die Könischin beleidischt.

»Hier Fräuleinsche, jetzz spiel ma net gleisch die beleidischt' Lewwerworscht [beleidigte Leberwurst] un zieh net so e Flunsch [mach nicht so ein beleidigtes Gesicht]. Erstdensema [erstens mal] räeddstde [redest du] net mit nem Ocksefrosch, sonnäern wenn dann mit ner Krööt. Un zwaadens [zweitens], wenns de disch schonn Könischin nenne duust gell, dann solldestde abbäer aach schonnema wåss dodevon gehäert habbe, däss so e Märjschefandasiegestalt aus de Fabbel, net eifach so dorsch die Wallabamba düst un nach'm Zuffallsprinziepp klaane Bobbelsche an kinnäerlose Päärsche verdeile duud, die wo ka Ahnung von de Bärschtderei ['Bürsterei' i.S.v. Sex/Geschlechtsverkehr] habbe.«

Do hot die Könischin viellaascht bedäbbäertd aus de Unnäerwäsch geguggt, du. [Die Königin hat verdutzt/verstörtt dreingeschaut]

»Isch verrat däer jetzzema e klaa Gehaamnis [ein kleines Geheimnis]«, fährt de Frosch fortt. »De Klabbäerstorsch haaßt nämlisch gar net Klabbäer-Storsch, sonnäern – un jetzz halt disch fest – Klabbäer-Frosch. Däs issen kleine abbäer feine Unnäerschied, maanstde net aach? [meinst du nicht auch?]«

Dodedruff is die Könischin in sisch gekehrt. Un wie se so im Gedangke versungke war, zubbelt [zupft] die naggisch Könischin so e bissi an ihr'n Knosbe [weibl. Brustwarzen/Nippel] gell, kratzt sisch unne am Loddusblümmelsche [Lotusblume/Schambereich] un obbe am Däätz [Kopf] un hält sisch de Zeischefinggäer uff die Unnäerlipp: »Hmm…«

Säscht de Frosch: »Un? Bimmelt's jetzz im Obbäerstübbsche?«

»Ei wenn däs wärkklisch net gelooche is, wåss du säschst, dann wördd däs jo bedeude – låss mischema raade – dann bis' du de Klabbäerfrosch?!«

»Riiischdiiisch!«, entgeeschentd de Frosch mim breide Grinse in de Wiesaasch. [Gesicht/Visage]

»Ei, isch wäerd [werde] verriggt«, säscht die Könischin. »Jetzz braat mer abbäer aanäer en Storsch du!«

»Siehstde [Siehst du]«, säscht de Frosch, »eebe host es geschnaggelt [Jetzt hast du es kapiert]. Mär muss ebbe allesmol nuär e klaa Denkaastößsche gebbe unnema e bissi iwwerleesche [überlegen]; dann kimmt mär ärschendwann von ganz elaans dodehinnäer [von ganz alleine dahinter]. Mär muss sisch halt sei eischen' Gedangke mache un därff net jeeden Scheißdregg glaabe, deen de Pöbel [gemeines Volk] un die dreggisch' Lumbebagaasch [Lumpengesindel/Halunken] von sisch gebbe duud.«

Säscht die Könischin: »Ach wåss bistde fäern schlaue, neunmakluuche un sibbegescheide Spitzkliggäer. [neunmalkluger und siebengescheiter Klugscheißer/Besserwisser] Oh, liebäer guudäer Klabbäerfrosch, wåss bin isch so froh. Hurraaaa, jetzz bekomm isch endlisch mei klaa Bobbelsche!«

Säscht de Frosch: »Ei jo. Viellaascht kann isch dir dodebei e bissi uff die Spring helwfe.«

»Wåss haaßt'n hier viellaascht? Ei isch dengk du bis' de Klabbäerfrosch?!«

»Ei sischäer däs. Nur die Ruh mein Mäuselsche«, säscht de Klabbäerfrosch gelasse. »Abbäer e klaa bissi musstde aach wåss dodefäer due [dafür tun] un selbst Hand aaleesche [anlegen], gell.«

»Alles, liebäer, guudäer Klabbäerfrosch, alles. Isch mach alles wåss de wills'!«

Die lernnt abbäer schnell, hot de Frosch bei sisch gedengkt.

»Nuär, wåss zum Guggugg soll isch dann sonst noch mache, als druff ze wardde, däss de Klabbäerfrosch kimmt? Abbäer jetzz braach isch jo aach net mehr wardde, weil de jo jetzz endlisch 'komme bis', gell!?«

»Die Fraach [Die Frage] is sischäer net gänzlisch unbereschdischt, mei Guudste. Viell wischdischäer wär abbäer die Fraach, wann de Könisch Labbarsch II. [König Schlappschwanz der Zweite] endlischema kimmt – un zwar aus'm Kwarkk. Weil ärschendwann muss mär jo aache ma ze Podde komme. Un mer wolle doch net, däss däs Kind in de Brunne neiplatscht un elendiglisch absäuft.«

»Du babbelst e bissi in Rätszele, kann däs sein? Abbäer isch glaab isch waaß schonn, wåss de mer dodemitd verkliggere [damit sagen] wills': De Klabbäerstorsch is jo in Wärkklischkeit kaan Voochel, sonnäern e Fröschelsche. Äh, un weil Frösch net fliesche [fliegen] könne gell, kann de Klabbäerfrosch däs Bobbelsche aach net im Fluuch [Flug] verliere un in de Brunne nei blummse låsse. Stimmt's oddäer habb isch rescht?«

»Dei weiblische Loggik, euer königlische Hoheit, fängt langgsamm aa misch ze fasziniere.«

»Abbäer wåss isch alls noch net verschdeh: Wåss hodd'n jetzz de Könisch dodemitd ze due?«, wolltd die sischtdlisch verwirrde Könischin wisse.

»Dodezu kann isch däer saache, däss e Blümmelsche wåss net gegosse wärdd, aach net blühe kann un ärschendwann eigeht wie e Priemmelsche [Primel] in de glühendheiße Middachssonn, waaßtde.«

»Däs stimmt. Abbäer isch kabier [kapiere] immäernoch net, wåss däs mit mei'm [meinem] Bobbelsche ze due hot?«

»Isch geh ma starkk dodevon aus, däss dir de Begriff Blümmschesex nix säscht, oddäer?«

»Naa! Däs habb isch jo noch nie gehäert. Wåss soll'n däs sei?«

»Ei bassema uff [pass mal auf], Liebsche«, säscht de Klabbäerfrosch ganzs ruhjisch. »Mer fange jetzz ma ganz von unne aa. Erstdema klär isch dischema uff, iwwer die Sach' midde Blumme un midde Biene. Un wenn de däs gerafft host, dann besteische [besteigen] mer die näckst' Stuuf un dringe bissi diefäer in die Maderje [Materie] ei. Wåss hältst'n dodevon?«

»Ei weeschemir [Wegen mir/Meinetwegen]. Wenn's dann unbedinggt sei muss un sisch's net vermeide lässt. Hauptsach isch krisch [bekomme] endlisch mei Bobbelsche.«

»Flanz disch erstdema hie [Pflanz disch erstmal hin], mach däer's bekweem un entspann disch. Dei Klamodde kannstde ruhjisch aasgezooche låsse. Jetzz späerrma die Lauschäerschäer uff un horsch mer ma ganz genau zu…« [Jetzt sperr mal die Ohren auf und hör mir mal ganz genau zu.]

Dann is die klatschnass' Könischin aas'm Wassäer gestiesche, hot sisch uff den Staa dodezu gesetzt un gespannt un gebannt deen Wordde vom Klabbäerfrosch gelauscht: »An mansche Daache fliescht die Biene, summ summ summ, nur eifach sinnlos in de Geeschend rum. An annäern Daache sucht sich däs Biensche die schärfstde Pimpernelle die es find', um se nach all'n Reescheln der Kunst ze bestäube – manschema ganz langsamm un manschema ganz geschwind…«

Mer wolle jetzz net diefäer ins Dedeil gehe [tiefer ins Detail gehen], gell. Jeedefalls kammäer sisch vorstelle, däss däs en ganzs schääne Akt geweese sei muss, e unbestäubtde Blüt, die von Blummegiesse un Bienestisch kaan blasse Schimmäer gehabbt hot, de Geschleschtsakt ze erklääre.

Däs hot däs heile Weltbild wo die Könischin bis dodehie [bis dahin] gehabbt hot, doch schonn e bissi erschüddert. Abbäer de Klabbäerfrosch war halt aach en eiskalde Prooffi, der wo ebbes [der etwas] von sei'm Handwersch [Handwerk] verstanne hot un hot sei Ding knallhartt un gnaadeloos dorschgezooche, ohne Riggsischt uff Verlust von de Könischin ihre Jungfräulischkeit.

De arme Könischin wär sischäerlisch so mansches Eelend erspaart geblibbe, wenn de labbeduddelisch' Kwadraatsimbel von Könisch net so e versoffen Traandutt [Trantüte/Lahmarsch] geweese wär un net genauso'n närrische Klabbäerstorschfeddischist [Klapperstorchfanatiker/-fetischist], wie sei Fraa. Mär säscht zwar, gemeinsaame Inderesse verbinne, abbäer trotzdeem därff mär sisch dochema die bereschdischtde Fraach stelle, fäer wåss die zwa übberhaupt geheiraat' habbe. Däs kann's doch net sei.

Do muss erstdema so'n klabbäernde Knallfrosch aagehibbt [angehüpft] komme, der ma Frakdur babbelt [der mal Fraktur/Klartext redet] un der wo die Könischin aus ihr'm Dornrösjcheschlåaf uffwegge [aufwecken] duud.

Wo de Klabbäerfrosch dann korzz vor Sonneunnäergang [Sonnenuntergang] ferddisch war mit saanäer Uffklärungspreedischt [mit seiner Aufklärungspredigt] un die Könischin um haaresbreide am Nerffezesammeschogg [Nervenzusammenbruch] vorbeigeschliddäert is, säscht die Könischin: »Un soo eeschlisch versaude Schweinekraam muss mär wärkklisch mache, nur fäer e klaa Bobbelsche ze bekomme? Fui Deiwel [Pfui Teufel], däs is jo pärwerss! Ei, un däs fällt mer jo ebbe erst ei: Wo host dann du iwwerhaapt die ganzse oddinääre Ausdrigg un obszöne Reedensardde her? Däs treibt ei'm jo die Schaamesröde in die Bagge nei, Kerlle naa!«

»Jo«, säscht de Frosch, »gelernnt is halt gelernnt, gell. Wåss willst'n mache? Däs Lebbe is ebbe ka Bonnyhoof [Ponyhof]. Un von nix kimmt halt ebbe aach nix – ma jetzz vom Urknall abgesehe, gell.«

Säscht die Könischin: »Isch glaab isch krisch Migrään [starke Kopfschmerzen/Migräne]. Gibbt's dann wärkklisch kaan annäern Weesch? Wåss habbe mer dann noch fäer Optzjoone?«

»Glaab mer's, es is wärkklisch die aanzsischst' Möschlischkeit. Zemindest fällt mer mommendaan spondaan nix anneres ei, wie mer's sonst bewerkstellische könnt. Mär kann nadierlisch [natürlich] aachema die Stellunge warriabbel gestalde, fäer e bissi Abweckslung in die ganzse Geschischtd neizebringe. Awwer vom Grundprinzipp her isses immäer's Glaasche. [immer das Gleiche]«

»Ei wenn däs so is, dann blaabt mer wohl nix annäer's iwwerisch [übrig], als wie in den saure Abbel nei ze beiße un deen klaane Prinz vom Könisch wach ze riddele un ze schiddele [zu rütteln und zu schütteln]. Mer wäerd schonn ganzs schlescht, wenn isch nuär draa dengk.«

»Mach däer ma ka Sorsche [Sorgen], mei Schneggelsche. Mär gewäehnt sisch an alles. Däs bekimmstde schonn gebagge. Un nix wäerd so haaß vernascht, wie's gebagge wäerd [nichts wird so heiß gegessen, wie es gekocht wird] – merk dir däs, gell. Wenn de disch wie besproche an alle Dedeils halde duust, die wo isch däer verkliggäert habb, dann proffezei isch däer, däss sisch dein Wunsch in weenischäer als em Jährsche erfülle duud. Därffst halt abbäer aach de Eisprung net verbasse, gell! Wenn de uff Nummäer sischäer gehe wills', treibst es am bestde an alle Daache – außäer nadierlisch du host dei Daache, gell.«

»Ei jo, däs habb isch aach alles soweit verstanne. Abbäer wåss'n, wenn isch woss ve'kehrt mach baam Ve'kehr, un es dann doch längäer dauäertd wie e Jahr? Isch wartt doch schonn sooooo lang uff moi klaa Bobbelsche!«

»Ei däs is doch alles kaa Probleemsche, mei Täubsche. Wenn de soweit bist, dann säschstde beschaad [dann sagst du bescheid] un nimms' misch åwends [abends] ma mit nei in die Schloofstubb [Schlafzimmer] von dir un dei'm Luschekönisch då, setzt misch uff die Fenstdäerbank obbedruff, un dann gugg isch mer däs Drama ma ganz aus de Näh von de Vöschelpersbektiewe aus aa. Isch zeisch däer dann schonn wo's lang geht un wo de Hammäer hängt – fäer de Fall, dässes net ganz rund laawfe sollt.«

»Ach, däs is abbäer wärkklisch lieb von dir, liebbäer Klabbäerfrosch. Däs gibbt mer dann aach e bissi Sischäerheit uff de Mattratz.«

»Ei jo, isch bin halt en Nedde [ein Netter] – in de Luftd, zu Lande un zu Wassäerbedde. Klaane Scherzz am Beggerand, hahaha«, lacht de Frosch.

»Därff isch däer als Zeische maanäer Dangkbarkeit viellaascht e klaa Schmatzersche uff dei Pausbäggelsche gebbe, liebbäer Klabbäerfrosch?«

»Ei sischäää!«

Dann hot die Könischin deen glitdschische Frosch in die Händ genomme un gesäscht: »Abbäer net, däss de disch innen [in einen] hübbsche Prinz vewandele duust, gell?«

»Naa, naaaaa – mach däer ma kaan Kobb. Däs isse anner Märjsche. [Das ist ein anderes Märchen]«

»Guuuud. Weil mit schääne Prinzse, die wo bei uns dehaam in de Schloofstubb uff de Fenstdäerbank rumtorrne [herumturnen], mäscht de Könisch nämlisch korzze Prozess, waaßtde. Dann zieht er sei lang Schwert aus de Scheid' gell, un dann gibbt's en ganzs gewaldische Ko-iddus-inde-rubbdus [Coitus interruptus]. Un däs wolle mer jo net.«

»Däs stimmt. Däs wär dann e bissi kontraproduktiiief. In deere korzze Zeit, muss mär saache, hostde wärkklisch schonn viell gelernnt.«

Um däs Ganzse jetzzema e bissi ze beschleunische, gell…

Die Könischin hot net nuär en neue Freund gewonne, wo zwar noch hässlischer war wie'n Ocksefrosch, dodefäer hot se abbäer endlisch ihre Unschuldischkeit [Unschuld] verloore. Un schonn korrze Zeit nach de Entjungferung hot die Könischin en abarddische Heißhungäer bekomme un von A wie Abbelkuche bis Z wie Zwiebbelkuche, alles dorschenannäer in sisch neigehaache wåss aach nuär halbweeschs essbar war. Dann isse aasennannäer g'ange [auseinander gegangen] wie'n Brauereigaul, un ka Jahr späder, genau wie's de Klabbäerfrosch vorhergesäscht hot, habbe se e bildhübbsch Mädsche aus'm Freudedeisch geanggelt.

Un weil im Schlossgardde so'n scheene Dornnebusch gestanne gehabbt hot, wo laudäer roode Roose nausgewackse sin, habbe se de klaa Knåddel [kleine Knuddelige/Knuffel] deen scheene Naame Dornrösjche gegebbe.

Un weil däs klaa Märjscheprinzzesselsche ebbe so en knuffelische un goldische Fratz war, hodde Babba e grooß' Fest veranstaldet.

Jetzz könnt mär nadierlisch dodedrüwwer spegguliere, ob de Könisch aach e Geborrtsdaachsparddy g'ebbe hätt, wenn däs Klaa so hässlisch aasgesehe hätt wie de Klabbäerfrosch. Abbäer do wolle mer erst gar net driwwer nachdengke, gell.

Ebbisode I: Kabiddel 2

De Könisch in saanäer ganzse Eufforie, hot jetzz nadierlisch net nuär en paar alde Kumbels von friehäer, saane bestde Saufkumpbaane, Koleesche un sonsdische Kombanjonggs [Kumpanen/Kompagnons] zum lusdische Beisammesei [Beisammensein] eigelaade gell, sondäern dodezu noch die ganzs' bugglisch' Verwandtschaft samt Aahang [bucklige/lästige Verwandtschaft samt Anhang], de kombledde Hoofstaad sowwiesso un dodedrübbäer (un do hodde [hat der] Könisch besonnäers grooße Wertt druff geleescht) aach noch e paar krummbugglische aale Schachtdele [buckelige, alte Schachteln], die wo die alläeräldeste von de äldeste Weibsleut im ganzse Könischreisch ware un deem klaa Prinzessje hold un gewooche [hold und gewogen] sei sollde, wie mär so schee uff altdhessisch säscht.

Jetzz hodde Hexeklubb von de schrummbelische einsame Wittwe un annonieme [anonyme], versoffene Jungfäern aus dreizehn Mitgliedäern bestanne. Weil de Simmbelskobb [Tölpel] von Könisch abbäer nuär zwellf goldene Dellern [Teller] gehabbt hot, musst aane von deene mim Aarsch dehaam blaabe. Un die aal Knoddäerbiggs [Krawallschachtel/alte Meckertante] die wo die Aarschkartt gezooche gehabbt hot, war dann desweesche [deswegen] halt ebbe e klaa bissi eigeschnabbt geweese un hot e Brutdsch [Schmollmund] gezooche, wie zwaa Daach ohne Äbbelwoi.

Un wie's de Zufall dann aach noch so will gell, war aasgereschentd die aale Kräutdäerhex mit de Riggenummäer 13 [die alte Kräuterhexe mit der Rückennummer 13], aach noch so e rischdisch garsdisch un frustdriert Krawallschachdel geweese, die mit ihre 102 Jahrn noch kaanäer versteggelt bekomme gehabbt hot. [die mit ihren 102 Jahren noch keinen Sex hatte] Ei wåss willst'n mache? De Klabbäerfrosch kann jo aach net übbäerall in de Geeschend rumhibbe un jeede aale Jungfäer vor'm sexsuelle Verfall redde.

Nixdestdotrotzdemm [Nichtsdestotrotz] hot sisch de Könisch net lumbe låsse un hot's an deem Daach abbäer ma so rischdisch krache låsse. (»Ei wass dann? Mir habbe's doch!«) Schliesslisch wäerd mär aach net jeeden Daach Babba.

Un es wordd gefeiäert, gedanzt, gelacht, gesungge un geschungkelt un reischlisch gegesse un getrungke. Die arme Määgd' un Kischekneschtde habbe sisch ganz schee aanäer abjuggele misse un habbe Rotz un Wassäer in de Kisch [Küche] geschwitztd, fäer die ganz' Fressaasch fäer die lusdisch' Baggaasch uffzedische: Rippsche mit Kraut, Dibbehaas, Frankfoddäer Knackwärscht mit Linsesubb, Grumbeere mit grie Sooß, Spitzbuuwe mit Specksooß, Lumbe un Flöh, Röhreklumb mit Fusslabbegemies, Schwarddemaache mit Schebbäerlinge un jeede Menge Handkääs mit ganzs viell Mussigg.

Un de Äbbelwoi is in Ströme geflosse un ausem Finfliddäer-Bembel [aus dem 5-Liter Apfelweinkrug] ungespritzt [pur] ins Geribbde [Apfelweinglas] eigeschengkt worre [worden]: »Äbbelwoi! Hals enoi!«

Un wie die vesoffene Jungfäern ihr'n Äbbelwoipeeschel [Alkoholpegel] erreischt hadde, habbe se allminnanäer obberum blank gezooche un sin halbnaggisch uff de Dische gedanzt. Däs war zwar kaan scheene Aabligg geweese, abbäer Gott sei dangk hodde Könisch genüschend Äbbelwoifässäer im Kelläer stehe gehabbt, däss mär sisch däs Speggtaggel schee saufe [das Spektakel schön trinken] konnt.

Abbäer de diggsde Hammäer sollt' jo erst noch komme.

Wo däs Saufgelaache sisch so allmählisch deem End zugeneischt gehabbt hot un die ganze Äbbelwoischnuude un Suffköbb storzzbesoffe unnäer de Dische [unter den Tischen] geleesche habbe, hot däs klaa Bobbelsche von jeedäer von deene zwellf aale Schnappsdrosseliensche [Schnapsdrosseln] so e Zaubäerwunnäerduttsche [Zaubäerwundertüte] bekomme, in deene guude Wünsch drin gesteggt habbe; also alles, wåss halt ebbe fäer e jung Prinzessje im Leebe wischdisch is, wenn se späder ma grooß is: guud aussehe, e schlangk Figürsche, scheene Waade, lange Baa [Beine], gefleeschde Fingäerneeschel, e knaggisch Fahrgestell, en stramme Bobbes, samtweische Haut, strahl'nd weiße Zähnsche, glänzende Haarn, dann noch e paar leggere Mirabelle, Pfäerssische, Bambelmuuse, Limone, Neggdariene, Klemmentine, Aprikoose, Abbelsiene, Östrogene… en reische, musggolöse, pompöse Prinz, der wo'n grooß' Schloss hot un e digge Kutdsch pfährd un so weiddäer un so fortt.

Kaum hot die Elfde von deene ihrn Gliggwünsch' aasgesproche, kaam uff aamol völlisch üwwerraschend die Dreizehnde, die wo net eigelaade worre [eingeladen worden] war, wie ausem Nischts in de Saal neigeplatzt.

Mein lie-bäer Scholli, kann isch däer saache. Die aal Schabbrack hot viellaascht e griesgräämisch Grimass [griesgrämige Grimasse] gezooche, däss ei'm angst un bang wordd.

Weenischstdens Guuden Tach [Guten Tag] hätt se ma saache könne. Abbäer ohne ze grüße un de Könisch aach nuär mit ihr'm hutzelische Hinnäerschingke [extrem faltiges und ausgeleiertes Hinterteil] aazegugge, hot die schrullisch Gewidderhex so e bissi mit ihr'm Krickstogg in de Geeschend rumgefuchdelt un ihrn rosdische Stimm wie'n Donnäerschlaach dorsch de ganzse Saal geschmeddäert: »Die Könischsdochder [Königstochter] soll in ihr'm achtzehnde Leebensjahr von de Spinndel gestoche werre [werden] un dood umfalle, dässe [dass sie] net mehr uffsteht!«

Däs war's dann aach schonn geweese. Dann hot die aal Spinnattwachdel [alte Spinatwachtel] sisch umgedreht un is wieddäer abgerauscht Rischdung Hexehäusje.

Ihr liewe Leut un Kinnäer! Mär kann's aach iwwertreibe, gell. Ei muss mär dann e klaa unschuldisch' Bobbelsche gleisch verfluuche, nuär weil mär net uff de Geborttsdaach eigelaade worre is? Däs armm Dornrösjche konnt doch aach nix fäer die Dollheit von ihr'm Vaddäer.

Uff de anner Seit sollt' mär sisch abbäer grad aach als serrijöse Hexefee saaner grooße Verantworddung, die wo mär hot, bewusst sei un därff doch net so leischtferddisch mit Zaubäersprüsch un Flüüsch umgehe – Kerlle naa.

Alle Gäst, die wo jetzz noch halbweeschs nüschtdäern un dodezu in de Laach geweese ware sisch ze erschregge, habbe sisch erschrogge – un zwaar fast ze Doode, gell. Die Könischin is kreidebleisch worrn in de Banatzel [Die König ist kreidebleich im Gesicht geworden] un de Könisch war sternnhaachelvoll un hot in de Äbbelwoibembel neigekübbelt.

Abbäer noch war jo nix verloore. Aane von deene versoffene Jungfäern hot ihr'n Wunsch jo noch iwwerisch gehabbt. Jetzz hot die aal Schnabbsdrossel abbäer dermaaße de Aarsch voll un däs Lattäernsche am brenne gehabbt, däss se deen böse Zaubäerspruch von de beleidischt' Lebbäerworschthex net uffheebe, sonnäern nuär im Rahme ihräer stark eingeschrängkde Zauberfähischkeide mildern konnt: »Die – die Könischsdochder – hickz – soll abbäer net dood umfalle un druff gehe, s – s – s – se soll nuär in en diiiiiiiiiefe Schlåaaaaf enei falle. Un nach hunnäertd Jaaaahrn – hickz – s – s – s – soll se wieddäer uffwache!«

Däs is jo alles guud un schee, gell. Mär därff sisch abbäer dochema die Fraach stelle, ob mär bei hunnäertd Jahr Diefschlåaf noch von Schadensbegrenzung redde kann? Mit zehn oddäer zwanzisch Jahr im Kooma bistde doch schonn mehr als genuuch bestraaftd. Jesses, Maria un Josseff. Wosse Ungligg [Unglück], Kerlle naa!

Ei schiebe mer's haldema uff de Äbbelwoi.

Abbäer es war doch aach von vornnerein [von vorne herein] klar geweese, däss däs en Heideärschäer [Heidenärger] gebbe wördd.

Ei wass dann? Isch kann doch net nuär zwellf von dreizehn aale Hexe zum Kaffee un Kuche eilaade, nuär weil isch dahaam nuär e zwellfdeilisch Goldserwiess im Schrangk stehe habb! Wo gibbt's dann sowwåss?

Uff de annäern Seit hätt die aal Krawallbärschtd so'n'so Rabbatz gemacht [Andererseits hätte die alte Krawallbürste so oder so Radau gemacht], wenn se de Abbelkuche als Aanzischstde uff'm Silwerdellersche [Silbertellerchen] serwiert bekomme hätt.

Dann wär's abbäer viellaascht aach net ganz so drammaddisch geweese un de Könisch, die Knallerbbs, wär halt ebbe nuär in en hässlische Frosch verwandelt worre oddäer hätt e bissi Genitallherbbes [Genitalherpes] unnerum bekomme. Hunnäert Jahr mim digge Blummekohl am Gemäscht, dodemitd hätt mär jo aach zur Noot noch leebe känne, solang däs Dornrösjche von sämtdlische Flüüsch alläer Artt verschoont geblibbe worre wär.

Hädde, wäre, wenn un abbäer, säscht de Bauäer.

Hinnerher is mär immäer schlauäer.

Un dann habbe die Ereischnisse Porzzelbäumsche geschlaache un sisch geescheseidisch erschlaache…

Ebbisode I: Kabiddel 3

Am annäern Moind wacht de Könisch uff'm Blumskloo mim digge Schwelles [dicker Schwellkopf] uff un hot gemaant, dässäer [dass er] in de letzde Nacht en förschdäerlische Albtraum gehabbt hätt.

Die Könischin hodd'n dann erstdema wachgeschiddelt (De Könisch! Net de klaane Prinz, gell!) un ihr'm versoffene Bembelbrenner verkliggäert, däss die böse Hex ihr klaa Dornrösjche verfluucht hot:

»Verfluuchde Scheiße! Däs därff doch net wahr sei!«

De Könisch wusst sisch kaan annäern Raat un hot dodedruff de Befehl gegebbe, sämtdlische Spinndele im ganzse Könischreisch ze verbrenne; in de Hoffnung, deen Fluuch noch abzewende.

Wo se dann alle Spinndele gesammeltd un uff aane Haufe zesammegeleescht hadde, habbe se en grooß Laachäerfeuäer abgefaggelt, wo lischtdäerloh gebrannt hot.

Dodedruff wiedderum hot's en heide Uffstand von de Textilbetriebbe g'ebbe, die dann aach hinnäerher ärschendwann all de Bach enunnäer g'ange sin [bankrott gegangen sind].

Abbäer woss soll's. Dann stelle mer halt ebbe von maschinell uff Handbetriebb um un strigge de digge Rollkraachepullowäer fäer de kalde Windäer halt ebbe midde Händ – so wie frieher. So einfach is däs. Solang die Prinzessin net von de gifdische Spinndel gegiekst wäerd, war em Könisch jeedes Middel rescht geweese.

Zwaa Daach späder dann die näckst Kaddastroof [Zwei Tage später dann die nächste Katastrophe]: Kaam de Schatzmeistdäer wie vom wilde Bieneschwarmm gestoche zum Könisch gerennt, hodd'm [hat ihm] die Reschnung von de Geborttsdaachsfeiäer uff de Disch geknalltd un die höschst unnerfreulische Botschaft übbäerbracht, däss de Könisch sei ganz' Haab un Guud versoffe un uff de Kobb gehaache hot: »Verfluuchder Scheißdregg nochema! Wie konnt dann däs bassiere? Däs gibbt's doch gar net, Kerlle naa!«

Ärschäerlisch. Abbäer wåss willst'n mache?

De Könisch war bangkrott un nebbe'm Herzzinfarkkt stand de Moonaarsch [Monarch] korzz dodevor deen ganzse Laade discht ze mache un däs Zeptdäer abzegebbe, do kaam uff einma, wie's de Zufall will gell, en arme Mülläer uff Wandäerschaft mit saanäer äldeste bluudjung Dochder (e wärkklisch fein Mädsche muss mär saache) dodehergelaafe un säscht: »Hier Herr Könisch, isch habb gehäert du bis' grad e bissi knabb bei Kass?«

»Wie kimmstde dann dadruff?«, säscht de Könisch brummelisch. »Da hostde disch wohl verhäert. Un selbst wenn's so wär, wåss geht'n disch däs iwwerhaabt aa, hä?« [was geht dich das überhaupt an?]

»Ei viellaascht kann isch eusch aus de Bredullje [Bredouille] raus helfe«, säscht de Mülläer. »Weil äh, mei Dochder hier kann nämlisch Stroh ze Gold spinne, hier.«

Un obwohl de Könisch an deem Daach [Tag] wärkklisch ganz, ganz mies druff war, wåss mär in Anbetrachtd von de Gesamtsidduatzjoon aach e klaa bissi verstehe kann, konntdäer [konnte er] sisches Lache net verkneiwfe: »Hahaha. Jetzz spinnstde abbäer, gell. Wer bist dann du iwwerhaabt – de Prahlhannes oddäer wass?«, lacht de Könisch hönisch.

»Naaaaaa, hier horschema hier, isch bin nuär en ganz eifache Mülläersmann, hier, däer wo e hübbsch Dochder hot hier, mim außergewäehnlische Talent hier, waaßtde. Mei Dochder kann soggar leese un schreibe. Isses net so, Mariesche?«

»Jo Babba, kann schonn sei«, antworddet die hübbsch' Mülläersdochder un guggt ganzs verleesche [verlegen] unnäer sisch.

»Hier Freundsche, horschema hier!«, säscht de Könisch un zeischt mim ausgestreggtde Zeischefingäer uff de Mülläersmann. »Wenn de misch uff die Schibb nehmme [hochnehmen/zum Narren halten] wills' hier gell, musstde däs grad saache hier. Wenn de maanst hier, isch stell misch hier mit so'm armme Schluggäer hier wie dir hier, uff aanäer Stuuwfe hier, nuär weil grad ma bissi Flaude hier in de königlische Goldkammäer herrsche duud hier, dann hostde disch abbäer geschnidde hier – un zwar ganz gewaldisch, du Hannebammbel! ISCH bin hiiiier immäer noch de Könisch hier – merkk däer däs gefällischst!«

»Jo, ei selbstverfreilisch [ja natürlich] euer Gnädischkeit, hier«, stammeltd de Mülläersmann eigeschüschtdäert. »Däs waaß isch doch. Ei hier, isch wollt doch aach nuär hier…«

»Wenn dei Dochder«, fährt em de Könisch unsanft ins Wortt nei, »so e begabbt Goldmariesche is, wie de säschstd, wiesso bistde dann immäernoch so'n erbärmmlische, ärmmlische Mülläersmann, der wo midde zerrobbde Klammodde dorsch die Geeschend laawfe duud, hö?«

»Ei hier wisse se, verehrde Herr Könisch, däs is folschendermaaße…«

»Ach, halt dei Babb, du Babbelmaul!«, unnerbrischt'n de Könisch alls wieddäer [schon wieder]. »Däs intdressiert misch en Scheißdregg. Isch will nix mehr häern. Geh weidäer un veräbbel en annäern, bevoor isch däer dein' blääde Wäersching [Wirsingkopf] weesche Majestäätsveraarschung abhagge låss!«

Abbäer de Herr Mülläer war'n ganzs Harttnäggische [ein ganz Hartnäckiger] un hot sisch eifach net g'ebbe. Ei de arme Kerll un sei fein Dochder hadde halt aach Kohldamb [Kohldampf] gehabbt wie Sau, gell. Un dodevon ma abgesehe, däss de Herr Mülläer un sei bildhübbsch Döschdersche [Töchterchen] ärmmlisch aagezoche un halb verhungertd geweese ware, wollt de Kerll halt ebbe aach die Geleescheheit nutze un e bissi glänze, um in de Beliebbtheitsskalla [Beliebtheitsskala] vom Könisch uffzesteische.

Die Könischin hot däs Ganzse so bissi aus de Fernne beobacht' un kimmt uff ihr'n Stöggelschuhn mit de hohe Fennischabsätz un ihre schweere Abbarillos uff de Könisch zugerenntd: »Ei Könisch, jetzz sei doch net so'n stuure Bogg un gebb deem Mann doch wennischsdens ma e Schonggs [Chance]!«, säscht die Könisch energgisch. »Viellaascht stimmt däs jo wåss de Mülläersmann säscht, un sei lieb Dochder kann wärkklisch Gold spinne. Gugg dochema wåsse fäer schääne Goldsträhnsche in ihrn verfilzde Zöpp [Zöpfe] drinn hot. Mir könntde's doch so guud gebraache. Viellaascht is de Herrgott uns wohlgesonne [wohlgesinnt] un hot uns en Goldengelsche obbe vom Himmel nunnäer geschiggtd.«

Dodedruff is de Könisch in sisch gekehrt, hot e bissi übbäerleescht un säscht dann zum Mülläer: »Ei weeschemir [wegen mir]. Zugegebbe is däs midde Goldspinnerei e Kunst fäer sisch, die wo mer gefalle könnt, wenn däs wärkklisch klabbe solltd. Dann wolle mer ma hoffe, däss dei hübbsch Dochder net so labbeduddelisch veranlaacht is, wie ihrn Vaddäer aasieht un wärkklisch e golden Hähnsche – äh, Händsche hot, wie de säschs'.«

Dann uff eima issem Könisch schlaacharddisch eigefalle [ist dem König schlagartig eingefallen], dässer jo alle Spinndele im ganzse Land in en grooße Aschehaufe verwandele hot låsse. Un ohne Spinndel kannstde halt ebbe aach ka Stroh spinne – un erst rescht net ze Gold, gell.

Un de korrze Mommentd, in deem däs zardde Flänzje der Hoffnung wieddäer e bissi uffgekeimt is, hot sisch uffgelöst wie'n Stiggsche Wärffelzuggäer [ein Stück Würfelzucker] im haaße Kaffee.

»Scheiße – verfluuchde!«, fluucht de Könisch.

Säscht die Könischin: »Jetzz häer doch endlischema uff midde verfluuchde Fluucherei, verfluucht nochema! Däs mäscht's doch aach net bessäer!«

»Ei, mer sin doch sowwiesooo schonn verfluuuuucht, Frigiedsche! Då kimmt's uff deen aane Fluuch mehr oddäer weenischäer doch aach nimmäer druff aa! Un wenn de Könisch in sei'm eischene Schloss noch neddema mehr fluuche därff, dann schlääscht's abbäer langsamm dreizeh' du. Kerlle naa, verfluuchtdäer Scheißdregg nochema! Ei, wåss zum Deiwel solle mer dann jetzz nuär mache?«, jammäertd de Könisch.

»Ei isch waaß es doch aach net, in Herrgottsname!«, schreit die Könischin hissdeerisch [hysterisch]. »Mir sitdze halt ebbe in de Zwiggmühl!«

»Ach, wemmäer doch e Spinndel hädde«, jaunäertd [jammert] de Könisch. »Ach, wemmäer doch e…«

»Ei babbel doch kaan Goggeloores [Kokolores/Unsinn] un halt doch jetzzema dei babbisch Schlabbschnuud!«, schenntd [schimpft] die Könischin. »Viellaascht kann sisch dein versoffene Äbbelwoikobb draa erinnerre, däss de selbst erst vor Korzzem de Befehl erlåsse host, alle Spinndele im gesammde Könischreisch ze verbrenne. Däs is grad ma zwaa Daach her. Kannstde disch noch dodedraa entsinne?«

»Verfluuchde Scheiße nochema!«, kläfft de Könisch. »Ei däs habb isch doch ebbe gesacht! Grad desweesche hänge mer jo aach in de verzwiggde Mühl drinn, du dusselisch' Hingkel! [dusseliges Huhn]«

»Hier, wåss pammbst de misch dann jetzz so unfläädisch von der Seit aa, du aaläer Zornngiggel! [Was pöbelst du mich denn jetzt so unflätig von der Seite an, du alter Wuthahn/Choleriker] Däs kann isch überhaabt net habbe – schonn gar net, wenn isch mein' Kremmbel habb! […wenn ich meine Tage habe]«

Säscht de Könisch: »Kremmbel – däs'se guud Stischwortt [Das ist ein gutes Stichwort]. Kümmer dischema liebbäer um dein' eischene Kraam – däs is viell gescheidäer. Schnabb däer ma de Butdzlumb un wischema bissi feuscht dorsch die Buud. Oddäer geh ins Bett un leesch' disch weeschemir in dei Forzzkist nei un steh erstd morsche frieh wieddäer uff, wenn de Giggel drei ma gekräht hot. Oddäer geh bissi im Zaubäerwald spazziere, oddäer wåss waaß isch – worschtegal. Geh eifach – ärschendwooo hie [irgendwo hin] – solangg de mer nuär net längäer uff de Bembel gehst!«

»Hier horschema, geht's eischendlisch noch oddäer wass? Du kanns' misch doch vor deem Mann un sei bildhübsch Dochder net so zesammescheiße! Wie oft habb isch däer dann gesacht, däss de dir so'n'so [sowieso] ma'n annäern Doon [Ton] aagewäehne solls'?! Nuär weil de maans', däss de hier de Könisch bist, musstde noch lang net de King raushänge losse!«

»Ei du narrisch Dibbe, ISCH bin halt ebbe aachema de Könisch!!! Un es wäerd däs gemäscht, wåss de Könisch säscht! Ferddisch! Aus! Äbbelwoi!«

»Däs maanstde abbäer aach nuär«, säscht die Könischin mit beebendäer Stimm. »Mach nuär so weiddäer. Du wärrst disch aach noch umgugge! Sei froh, däss de net midde Grimmhild oddäer midde Margredt verheiraat' bist! Die hädde dir schonn lang in de Aarsch getreede un disch zum Deuwel gejaacht. Un glaab ja net, däss isch däer nochema de Rigge massier mit all'm drum un draa un pi pa Po. Waaßtde wåss isch maan, gell. De grooße allmäschdische Alleinherrschäer kann mer nämlischema mäschdisch de Buggel nunnäerruddsche; un wenn de unne aagekomme bis' gell, dann kannstde misch grad aach noch am Bobbes legge!«

»Ei mei Honischschnäuzelsche«, säscht de reumüdische Könisch beschwischdischend [beschwichtigend], »isch habb däs doch net soo gemaant! Es duud mer jo aach leid. Wer reschentd dann aach dodemitd, däss de Kööööönisch bangkrott gehe duud un däs Schiggsall vom gesammde Könischreisch uff einmol in de Händ von soo ne primmidieef' Mülläerstdochdäer [primitive Müllerstochter] liescht?!«

»Hier Köööniiisch! Uffbasse gell!«, isses aus'm Mülläersmann rausgeplatztd. »Isch bin viellaascht nuär en armme Schluggäer, abbäer desweesche muss isch misch noch lang net beleidische låsse hier! Un wenn se nochema ärschendebbes [irgend etwas] geesche mei lieb Mariesche saache hier, dann treet isch ihne mit meine börggerlische Schlabbe dermaaße in ihr'n königlische Aarsch-enei, däss es kracht in Darmstadt!«

Do war de Könisch abbäer baff geweese un hot geguggt wie e Piekksibbe [Pieksieben] du.

Un dann konnstde rischdisch sehe, wie beim Könisch die Zornnesröde unne vom Kinn, biss nuff in de Stirnnlabbe uffgestiesche un de Kwalm wie bei de Dampfloggomodief [Dampflokomotive] aus'm Kobb rausgekomme is. De Könisch wolltd grad zum Wörschegriff aasetdze [zum Würgegriff ansetzen] un deem Mülläer an die Gorggel [Gurgel] gehe, do säscht die Könischin uff eima: »Ei, däs fällt mer jo ebbe erstd ei – Mir habbe doch noch so e aal Ding unne im Kelläer stehe.«

Däs aal Ding von deem hier die Räedd [die Rede] is un däs wo se dann in de Kaddakombe ausgegraabe habbe, war so e aalmoodisch, klabbrisch Maschiennsche mim Eischeholzrädsche draa, wo wahrschaanlisch nach de grooße Sintfluut an Land gespült worre is un däs sisch de Könisch annodutzemal [anno dazumal] unnäer de Naachel [Nagel] gerisse gehabbtd hot.

Wo se däs Rädsche dann rangekarrt hadde, hodde Könisch de Mülläer haam geschiggt, un deem Mariesche e klaa Kämmersche gezeischt [gezeigt], däs wo gerammeltd voll, bis obbe hie an die Deck mit Stroh war. Dann hoddäer de Mülläersdochdäer däs Rädsche g'ebbe un gesäscht: »Jetzz husch husch, ab an die Arbbeitt, Mädsche! Abbäer aans kann isch däer flüsdere. Wenn dein Babba misch fobbe [an der Nase herumführen] will gell, un du bis morsche frieh däs Stroh net ze Gold versponne host, seh isch misch dodezu gezwunge en Bembel ze stadduiere… «

»En Exsembel, du Simbel«, korrigiert die Könischin de Könisch.

»Wie aach immäer«, säscht de Könisch. »Wenn de däs net hiebekommst Mülläersdochder, dann muss isch disch leidäer Goddes en Kobb kärzzäer mache un uff'm Scheitdäerhaafe [Scheiterhaufen] verbrenne låsse. Es wär wärkklisch e Schand fäer so e schee Mädsche. Also gebb däer gefällischst bissi Mieh!«

Dodedruff hodde Könisch nix mehr gesäscht, hot von auße en Holzkeil unnäer die Dier [Tür] geklobbt un däs arme Mariesche ganz elaans [ganz alleine] in de Strohkammäer eigesperrt.

Däs is jetzz abbäer aach net die feine hessische Artt un e bissi unsensibbel vom Könisch geweese, gell. Däs muss mär sischema vorstelle. Do kimmt schonnema aanäer rein zufällisch uff de Könisch zu un wille'm aus'm Schlamassel helwfe gell, un dann dreht de Kronkorgge [Kronkorken] erst am Rädsche un dann en Strick drauß, un droht mit de Enthauptdung von de lieblische Mülläersdochder. Fäer wåss hältd'n de Kerll sisch iwwerhaabt – fäer die King oddäer wåss?

Dodedraa [Daran] siehstde abbäer aach, dässe'm Könisch de Äbbelwoi bis zum Hals gestanne hot.

Oddäer solle mer sei leischt uffbrausende Üwwerreaktzjoon eifach uff de Restalgohol [Restalkohol] vom verfluchde Wieschefest [Wiegenfest/Geburtstagsfeier] schiebe?

Jeedefalls hot däs arm' Dinggelsche doodsterbensungligglisch un ganz elaans in dem klaa Kabeusje [enger Raum] drin gesesse un hot ka Ahnung dodevon gehabbt, wie mär aus Stroh Gold mäscht. Ei, wåss hodd'n de Herr Mülläer sisch iwwerhaabt dodebei gedengkt? Däs grenzt jo fast schonn an grobb fahrlässische Verantworddungslosischkeit oddäer wåss waaß isch, wemmäer däs Leebe saanäer unschuldisch' Dochder so leischtferddisch uffs Spiel setdze duud.

Un weil's Mariesche Ängst um ihr jung Leebe gehabbt hot, hot se sisch in ihräer Verzweifflung draa gegebbe un gemacht un gedaan un zum Herrgott im Himmel gebeet'.

Abbäer so viel se sisch aach bemieht hot, se konnt's halt beim besde Wille net.

Un de Herrgott konnt ihr aach net helwfe.

Do hot däs klaa Sensiebelsche [das kleine Sensibelchen] uff einmol biddäerlisch aagefange ze flenne un ze kreische – ei jei jei-jeijeijei. Un die Träänschäer sinnäer übbäer ihrn rosaroode Bäggelsche gelaawfe, bis dief enunnäer in de Ausschnitt nei. Däs armme, armme Mädsche war doch so lieb un konnt ei'm rischdisch leid due.

Wo die Triebsinnischkeit ihrn absoluude Diefpunkt erreischt gehabbt hot, kimmt uff aamol so e klaa babbisch Hutzelmännsche mit korrze Baa, riesische Gehäermuschele [Gehörmuscheln], em unwahrscheinlisch große Zingke [große Nase] in de Wiesaasch un schuldäerlange feuäerroode Borschde [Haare], die unnäer'm große Huut nebbe nausgeguggt habbe, in die Stubb neigedabbt un säscht: »Hieääär Fräulein Mülläer, wåss gibbt'n däs wenn's ferddisch is?«

»Huch!« Die Müllersdochder is ganz erschrogge zesammegezuggt un guggt däs klaa Wischdelmännesje, däs wo plötzlisch do gestanne hot, verwunnäert [verwundert] aa un säscht dann: »Ach, isch bin fix un ferddisch midde Nerffe. Isch soll Stroh ze Gold spinne. Abbäer däs muss mer erstdema aanäer verkliggere, wie däs gehe soll. Däs is doch uuuunmöööschlisch.«

»Abbäer do muss mär doch net rummheule, wie e Mimösje«, säscht de runzelische Zwoggel [Knirps].

»De Könisch hot gesäscht, wenn isch däs net uff die Reih bekomm, dässäer mir wie'n zerrobbde Giggel de Kobb abhagge un misch wie e dreggisch Hex verbrenne will.«

»Da hodde Vaddäer disch abbäer ganzs schee in de Puddelkaut [Jauchegrube] nei geridde«, säschtde Kobbold.

»Däs kannstde laut saache du. Abbäer woher waaßst'n du däs alles? Wer bist'n du übberhaabt? Un wie bistd'n du aschentdlisch hier neigekomme?«

»Isch waaß so Einisches. Abbäer däs duud jetzz nix zur Sach. Mach däer ma net glei ins Hemd. Dir wäerd schonn kaanäer de Kobb abrobbe. Geh ma beiseit un låss misch dässe ma mache!«

»Un du kanns' däs aach wärkklisch?«, frääscht die Mülläersdochder skebbdisch, die sisch net vorstelle konnt, däss en klaane Zwoggel mit so digge Worschtgriwffel derarddische Feinarbbeide verrischde kann [derartige Feinarbeiten verrichten kann].

»Ei wåss dengkst'n du? Hähähä. Däs is aanäer maanäer [einer meiner] leischdesde Übbunge«, säscht de klaane Kobbold. »Zugegebbe: Gold ze Stroh spinne isse bissi problemaddisch gell. Abbäer umgekehrt ka Probleem. Awwer fäer umsonst is de Dood, gell. Also wåss hostde mer dann als Geescheleisdung aazebiede?«

» Ei wåss soll isch däer dann gebbe? Isch hab doch nix. Isch bin doch nuär e armm, unschuldisch Mülläersdochder.«

»Hmm… Abbäer e Hübbsche bisde. Wie wär's dann mit dei'm Hemdsche, Böbbsche [Püppchen]?«

»Mei Hemdsche? Wåss willstde dann dodemit? Däs kann isch dir uff gar kaan Fall gebbe!«

»Ei werumm dann net?«, frääscht däs gruuselische Männesje un guggt dodebei [dabei] fast e bissi dämoonisch aus der Fratz.

»Ei, isch habb doch nix unnedrunnäer!«, jammert es Mariesche.

»Ei, däs is abbäer net mei Probleemsche, gell«, säscht de Kobbold.

»Ei, bis' du narrisch? Isch mach misch doch hier net naggisch! Isch habb grad ganz annäern Sorsche. Wåss bist'n du übberhaabt fäer'n klaane pärwärsse Siddestrolsch? Un aaßerdeem is däs Hemdsche doch sowwiesso ganzs feuscht von de ganzse Flennerei.«

»Trääne troggne aach wieddäer. Du kanns' däer's aassuche. Entwäeddäer Hemdsche aus oddäer Kobb ab. Es wär doch wärkklisch schaad wenn dei hübbsch Gesischtsche korrz nach Sonneuffgang ins Galgekörbbbsche [Galgenkorb] neiporzzele [hineinpurzeln] wördd.«

»Ei guud, däs isse Arggument. Dann gebb isch dir halt ebbe nachhäer mei Hemdsche, wenn de ferddisch bist midde Rumspinnerei.«

»Naa, naa, nix da! So habbe mer net geweddet, Fräuleinsche. Erst es Hemdsche un dann däs Gold!«

»Isch dacht immäer erst die Arbbeitt un dann däs Vergniesche?«, entgeeschend Mariesche. »Abbäer wåss blaabt mer aach sonst annäeres üwwerisch, als misch ze beusche.«

»Eeeebe host es! Klewwäer Mädsche. So is braav«, säscht däs Männesje.

»Abbäer gaff mer net alls uff mei Marmelle [weibl. Brustwarzen], gell! Un behalt schee dei babbisch' Worschtgriwffel [Wurstgriffel] bei dir, häerstde [Hörst du]? Isch bin nämlisch e aaständisch Mädsche, wo sisch net von jeedem zwoggelische Spinnäer im Nachthemd begrabbsche låsse duud.«

De klaane Wischt hot däs dorschnässde Hemdsche von de verheulde Mülläersdochder mit so'm rischdisch fiese un dreggische Grinse entgeeschegenomme un sisch dann abbäer aach, wie versproche, emmsisch an die Arbbeitt gemacht un am Rädsche gedreht: Schnurr, schnurr, schnurr. Dreima draa gezooche, un ratzifatzi war die Spuul [Spule] voll.

Do hot däs Mariesche abbäer net schlescht gestaunt un gesäscht: »Saachema, worher kannst'n du däs so guud?«

Säscht de Kobbolld: »Ei gelerrntd is halt gelerrntd. Un jetzz mach die Fladdäer un zieh Leine, un loss misch in Ruh mei Arbbeitt mache!«

Schnurr, schnurr, schnurr. Dreima draa gezooche, war die zwaade Spuul voll. Schnurr, schnurr, schnurr. Dreima draa gezooche, war aach die dridde Spuul voll.

Un so is däs die ganzse Nacht lang so weiddäer g'ange, bis die Mülläersdochder ärschendwann eigeschlåafe is. Un bei Sonneuffgang war de klaane Kobbold verschwunne, un däs ganze Stroh, wo in de Kammäer drin war, hot sisch übbäer Nacht in Gold ve'wandeltd.

In alläer Hergottsfrieh kaam aach schonn de Könisch mit saane schweere Kwadraatschlabbe [große, schwere Schuhe] ins Kämmersche neigepoltdäert un hot net schlescht gestaunt, wo er die halbnaggisch Mülläersdochder in Gold gebeddet in de Stubb hot liesche sehe.

Däs war fäer de Könisch so, als wie wenn Osdäern un Weihnachde uff ein Daach gefalle wäre – so wie, als wördd e schneeweiß' Osdäerhäässche unnäer'm goldene Tannebäumsche liesche. Do hoddäer sisch gefreut wie e Schneekönisch, bei dem wo die Karoddenaas unnäer de Görddel gerutdscht is.

Wo es Mariesche dann uffgewacht is un deen Könisch gesehe hot, isse im erstde Momentd ganz erschrogge uffgesprunge, hot geschrie'e un gekwiekt wie so e klaa Spaanferggelfrischling un hot vergeeblisch versucht ihr'n naggische Obbäerkörbbäer ze bedegge – ei womit dann aach?

De Könisch hot die peinlische Sidduatzjoon ausnahmsweis ma blitdzschnell erfasstd un is geisdesgeeschewärddisch [geistesgegenwärtig] losgerennt, fäer de Mülläersdochder e frisch Hemdsche aus de Könischin ihr'm Kleidäerschrangk ze hole.

Dann is de Könisch mit geschlossene Aache wieddäer in die Kammäer nei un hodde Marie däs Hemdsche gegebbe.

»Isch hoff Se sin mer net bääs un låsse mer de Kobb draa, Herr Könisch. Isch wolltd Sie net unnödisch ereesche [unnötig erregen]. Abbäer mei Hemdsche war ganz nassgeschwitztd geweese, weil mer so haaß von de Spinnerei worre is. Un do habb isch däs aasgezooche un ärschendwo zum Troggne uffgehongge. Un jetzz waaß isch Schussel nämmäer wo isch's hiegehonge [hingehängt] habb. Es is eifach verschwunne däs Hemdsche.«

»Ach mei lieb Goldmariesche«, säscht de Könisch fröhlisch, »du braachst [brauchst] disch doch net schääme. Däs is doch alles ganz nadierlisch. Isch un de Herrgott habbe schonn soooo viell Naggedeie g'sehe, däs kannstde däer gar net vorstelle. Als Könisch is mär sowwåss doch gewäehnt. Viellaascht hot sisch dei Hemdsche jo en klaane Kobbold eigesäggelt, hahaha«, scherzt de Könisch un füüscht hinzu: »Hier horschema Mädsche, ma e annäer Fraach. Wie alt bistde dann iwwerhaabt, wenn ischema fraache därff?«

»Isch bin neunzeh', Herr Könisch.«

»Aha. Ei, isch wunnäer misch nuär. Weil isch maan allsemol, fäer dei Altdäer bistde ganz schee gewalldisch obberum, wenn isch dässema so saache därff.«

»Isch waaß, Herr Könisch. Mei digge Eumele [dicke Dinger/große Brüste] sin aach net ze iwwersehe. Däs kimmt dodeher, weil wo isch noch klaa war, habb isch alleweil [immer] ganz viell Milsch getrungke, wisse Se?«

»Soso, ohoo. Die Milsch mäscht's, gelle. Hahahaaa... Wo isch en klaane Bubb war hier, hot ma Muddäer immäer gesäscht, isch soll net so viell Eiäer fresse, äh esse. Do wördd mär blääd von werre in de Bäernn. Is nadierlisch alles Kabbes [Unsinn], gell. Do bin isch alleweil haamlisch ins Hingkelställsche neigekrabbelt un habb die diggstde un größtde Eier mitgehe låsse, wo se gehabbt hadde. Un aach von deene schääne, lange, digge Knaggwärscht habb isch mer alleridd [ständig] en ganzse Aarsch voll in de Schlund neigehaache – Frankfoddäer, waaßtde. Die habb isch dammåls killoweise vertilschtd [vertilgt], kann isch däer saache.«

Dann habbe se sisch noch e Weilsche übbäer dies un däs un jeenes unnäerhalde, un de Könisch, grooßzüschisch wie er ebbe ma war, hodde Mülläersdochder zur Belohnung e Frankfoddäer Knaggworscht un zwaa Eier spendiertd.

»Hier, willstde viellaascht aach noch en grooße Beschäer Milsch dodezu habbe?«, frääscht de Könisch.

»Naa Dangke.«

»Braachst disch net schääme. Mer habbe mehr als genuuch dodevon. Ganz frisch aus'm Eutdäer gezabbt. Kannstde habbe hier. Ka Probleem.«

»Däs is wärkklisch lieb gemaant un zuu güüdisch von ihne, Herr Könisch. Abbäer isch bekomm von de Milsch immäer so Riggeschmerzze, wenn isch ze viell dodevon tringke tu.«

»Ach wåss! Hier wardd, isch gebb dir ma e bissi wåss von de guude Vollmilsch mit uff de Weesch.«

Dann is de Könisch höschstpersönlisch in de Kuhstall nei un hot zwaa grooße Beudel randvoll mit frischäer Milsch von de Kuh Elsa uffgefüllt un deem Mariesche mit uff de Weesch gegebbe – de Dreggsagg gell.

Korzz denaach war aach schonn de Herr Mülläer do, fäer sei Dochder abzehoole.

»Isch muss saache Herr Mülläer, du host dei Schlabbmaul net ze voll genomme. Dei Dochder hot wärkklisch aaßerorddentdlische Kwallidääde un – un aaständische Arbbeitt abgelieffert. Isch komm gernnema wieddäer uff dei Mariesche zerigg bei Geschleschtskrangkheit – äh, bei Geleescheheit wollt isch saache. Gehabbt eusch wohl ihr guude, arme Mülläersleutd.«

Un dodemitd war de Könisch wieddäer reisch, däs Könischreisch vorerst vorm Unnäergang un kuldurelle Verfall gereddet un erstrahlde in neuem Glanz.

Drei Daach war de Könisch krank.

Jetzz säuftd er wieddäer, Gott sei Dank!

Un weil die Goldkammäer vom Könisch un de Könischin so prall gefüllt war, wie die Milschbeudel von de Mülläersdochder, un weil die junge Eldäern sisch so gefreut habbe, habbe se fäer ihr klaa Dornrösjche e goldene Spielkuuchel vom Goldschmied aaferddische [anfertigen] låsse, die wo die Prinzessin späder zu ihr'm achtzehnde Geborttsdaach als Gliggsbrinngäer geschengkt bekomme solltd; um se ebbe aach vor beese Zaubäerflüüsch un annäer Unheil ze beschütze.

Ebbisode I: Kabiddel 4

Sibbe Jahrn ware seit de Gebortt vom Dornrösjche vergange, wo die Könischin uff die glorreische Idee gekomme is, däss wenn se jetzz noch e Kindsche hädde un se die dreizehnde von de aale Jungfäern diessma uff de Geborttsdaachsfeiäer eilaade wördde, däss die Hex dann mild gestimmtd wär, un deen bääse Fluuch geesche ihr klaa Prinzessje wieddäer rickgängisch mache wördd.

Aanes scheene Windäerdaaches – ei drauße war's kalt wie Sau geweese, gell – hot sisch's zugetraache, däss die aal Fraa Holle, wie alle Jahre immäer wieddäer, däs Himmelsfenstdäersche uffgemacht un von obbe ihrn Kisse ausgeschiddelt hot un leise de Schnee uff die Erdd niederriesele hot låsse.

Un in der Zeit – wie's de Zufall ebbe ma so will – hot die Könischin grad rein zufällisch in de Stubb gesesse un so bissi rumgesponne un Klamodde gestriggt un dodebei gesunge: »Schneeflöggsche, Weißröggsche, wann kimmstde geschneit…«, un so weidäer.

Nach em Weilsche hot se dann däs Fenstdäer (däss wo se grad frisch mit einäer wärkklisch wundäerschääne schwarzze Holzfarbb gestrische gehabbt hadde) uffgemacht, um haldema e bissi frische Luft ze inhaliere. Weil's war wärkklisch e abarddische Affehitz vorm brennend heiße Kaamien geweese, däss mär fast verreggtd is in de Buud.

Un wie die Könischin so am Strigge is un de Schneeflogge so bissi verträumt beim Nunnäerfalle zugugge duud, stischt se sisch, wie's de Zufall ebbe ma so will, aach prombt midde spitze Striggnaddel in de Finggäer nei.

Däs hot gebluud' wie Sau hier, kann isch däer saache du.

Jeedefalls sin drei Drobbe uff die zugeschneide Fenstdäerbank gedröbbelt. Un weil däs Bluud im Schnee so schee zwische deem Fenstdäerrahme – der wärkklisch e wundäerbaar Farbb gehabbt hot – also, weil däs halt ebbe so schee ausgesehe un de Könischin däs so guud gefalle hot, hot se uff eima so ze sisch selwer [zu sich selbst] gesäscht: »Ach wemmäer doch e Kind hädde… Ach wemmäer doch e Kind hädde, so waaß wie Schnee, so rood wie Bluud un so schwarzz wie die Farbb vom Fenstdäerrahme.«

Un de Hammäer is, de Könisch hot im selbe Momment (viellaascht zwaa, draa Sekunde zeitverzöschäert) de gleische Gedangkegang gehabbt hier; nämlisch wo er sisch unne in de Kisch zufällischäerweise e Tass Kaffee mit Milsch un Zuggkäer eigeschengkt un sisch de digge Däumling an de Pozzellaankaffeekann uffgeritztd hot – de Dabbes [der Tollpatsch].

Do frääscht mär sisch, wiesso mäscht de Könisch aach so riskande Dinggäer un lässt sisch de Mogga [Kaffee] net vom Schlossperssonal eischengke? De Simbel, gell.

Däs nennt mär dann wohl Schicksall.

Un deem Klabbäerfrosch sei Dangk, wusstde die Herrschaffde jo inzwische schonn lang, wåss mär bei de Kinnäerprodduktzjoon so alles beachde muss un wie mär die Blummewies mehr oddäer weenischäer (un)aaständisch abgraase duud.

Un dann is die Könischin uff eima ganz wuschisch worrn [Die Königin is wuschig geworden], hot däs Striggzeusch in die Kruschelschubblaad nei gepeffäertd [in die Krimskramsschublade hineingepfeffert] un is wie meschugge von ihr'm Schaukelstuhl gesprunge, nunnäergerennt gell, un hot ihr'n Könisch in de königlische Schlåfstubb mit brachjaläer [brachialer/heftiger] Urgewalt uff die Mattratz geschliffe, wo se dann ihre annimaalische Triebe (die wo jo aach nuär allzu menschlisch sin, gell) freie Lauf gelåsse habbe – die geile Wildsäu.

Bald dodedruff, wemmäer's ganzs genau nimmt, plus/minus neun Monaat späder, hot es Dornrösjche e goldisch Schwestdäersche bekomme. Un es Dornrösjche hot sisch so dodedriwwer gefreut, dässe Luftsprüng' gemacht hot un alls im Kreis gedanzt is, bissem [bis ihr] ganz tormmelisch [taumelig/schwindelig] worre is un uff de Debbisch gekotzt hot.

Un weil däs klaa Dötzje ebbe so weiße Haut wie Schnee, so roode Libbe wie Bluud un so schwarzze Borschde wie Eebeholzz (däs war die schee Fenstdäerrahmefarbb, gell) gehabbt hot, habbe se däs klaa Bobbelsche desdeweesche Schneewittsche genannt; wåss nix anneres haaßt als wie Schneeweißsche.

Abbäer mär muss aach dodezu saache, däss mär wärkklisch dangkbar sei muss un von Gligg räedde kann, däss däs Schneewittsche so schee war. Weil stell däer ma voär, de Klabbäerfrosch oddäer die Fraa Holle oddäer weeschemir aach de Mann im Moond, hädde die Farbbe aus Versehe verdauscht un dorschennannäer gebraacht. Waaßtde wåss isch maan?

Weil die Könischin hot sisch jo nuär e Bobbelsche in rood, weiß un schwarzz gewünscht, abbäer ka Wortt dodedrübbäer verloore, in welsche Reihefolg' un wo genau die Farbbe hie sollde!

Jetzz stell däer ma voär, wåss bassiert wär, wenn däs arme Mädsche mit lange schneeweiße Haarn, e Haut wie e Bluudoransch [Blutorange] un kohlraabe schwarzze Libbe uff die Welt gekomme wär.

Ei, wie hätt dann däs ausgesehe?

Guud, dann hätt mär's halt ebbe net Schneewittsche genannt, sonnäern maanetweesche [meinetwegen] Feuäerroodsche, Tomaadebrezzelsche [Tomatenköpfchen] oddäer Höllekindsche; oddäer viellaascht aach Zommbiehexelsche oddäer Hällowienschreckgespenstsche. [Halloweenschreckgespenstchen]

Oddäer stell däer ma e annäer Kombinatzjoon voär, aus roode Haarn, schwarzze Haut un weiße Libbe, hier. Ei dann hätt däs Schneewittsche viellaascht so en bescheuerde Name wie Raabeschwärzzsche oddäer Schneeweißschelippsche [Schneeweißchenlippchen] bekomme.

Jeedefalls, die Fraa Holle (oddäer weem aach immäer) sei Dangk, waare beim Schneewittsche alle Farbbe genau an de rischdische Stell geweese.

Un weil däs klaa Schneewittsche so schee ausgesehe hot un gesund un muntdäer war, hodde Könisch ma wieddäer en guude Grund gehabbt grooß ze feiäern un e Geborttsdaachsfeiäer geschmisse, die wo noch präschdischäer un pompöser ausfalle solltd, als wie bei de Gebortt vom Dornrösjche.

Jetzz hodde Könisch inzwische aach dreizehn Goldtelläern gehabbt un hot die aal Schabbragg [alte Schabracke], die wo däs Dornrösjche dammols verfluchtd gehabbt hot, unnäer de Bedinggung eigelaade, dässe deen böse Zaubäerspruch geesche ihr Dornrösjche wieddäer zeriggnimmt, däss de ganze Hokkusspokkus endlischema e End nimmt – weil so en verdammde Fluuch kann ei'm nämlisch ganz schee uff de Kroonleuschtdäer gehe, gell.

Abbäer die Hex war immäer noch stingkisch geweese un hot nix von sisch häere un sehe låsse.

Trotzdeem habbe sisch die stolze Eltdäern so gefreut, däss däs Könischreisch jetzz zwaa so goldische Prinzessinne gehabbt hot, däss die en riesische Karnewallszuch abgefaggelt habbe, wo mär im ganze Märjscheland noch net gesehe gehabbt hot.

Bei de gesammde Feiäer habbe die zwaa klaane Prinzessinne braav in ihre Bettsche geleesche un seeleruhjisch geschlåafe, weil die Könischin aach net gewollt hot, däss ihrn Kinnäer mitbekomme, wie de Vaddäer voll wie e Haubitz, sternhaachelgranaadedischt [sternhagelgranatendicht] dorsch de Saal schießt un de Bembel so lang an de Disch getdraache wäerd, bis die versoffen Äbbelwoischnuud uff de Disch brischt.

Wo die zwellf aale versoffene Jungfäern zum krönende Abschluss ihre Stripdies-Schoo [Striptease-Show] endlisch hinnäer sisch gebracht hadde, habbe se wie übblisch ihre Wunnäerdudde [Wundertüten] fäer däs Geborttsdaachskind abgegebbe, ihrn guude Wünsch nunnäergelallt [heruntergelallt] un proffezeit, dässes Schneewittsche aanes Daaches die Scheenstde im ganzse Land werre wördd.

Wo die elfde Gliggsfee grad eebe ferddisch geweese war mit ihre Wünsch', hot sisch uff einma de Himmel verfinsdert hier, un die dreizehnde aale Giftspritz im Hexekostümm is mit Blitdz, Lischt un Donnäer wie en Bersärggäer [Berserker] uff'm Feuäerbeese in de Saal nei geridde gekomme un hot mit grollendäer Reibeisestimm Gift un Galle gespuggt un Pesch un Schweefel ausgedünst', däss de ganzse Saal vor Angst un Schregge geziddäert un gebeebt hot: »Des Könischs Dochder Schneewittsche soll während de Geschleschtsreife, en vergifdedde Abbel fresse un dood umfalle!«

Dann hot sisch die schrullisch Xanthibb' umgekehrt un is mit ihr'm flammende Straaßefeeschäer-Infernno blitdzschnell wieddäer abgedonnäert un hot dodebei so rischdisch dreggisch gelacht, wie e beese aale Drachehex gruuselischäer net lache kann.

Un die zwaa drollische Könischskinnäer hadde überhaabt ka Ahnung dodevon gehabbt, dässe verwunsche ware un habbe ganz friedlisch un ruhjisch geschlåafe un von deem ganzse Zinnobäer [Theater] nix mitbekomme.

Abbäer es gabb jo noch'n klaane Hoffnungsschimmäer – wemmäer däs so nenne kann. Weil die Nummäer Zwellf hot ihr'n Wunsch fäer's Schneewittsche jo noch net ausgesproche gehabbt.

Jetzz war abbäer däs Probleem geweese, däss die zwellfde versoffen' Jungfäer an deem Åwend schonn mindesdens en 12er-Bembel abgebummpbt hot un dermaaße de Kristbaam [Weihnachtsbaum] am Glühe gehabbt hot, däss sisch däs volltrungken' Äbbelwoiloch kaum noch uff de Baa halde konnt.

Mit alläerletztdäer Kraft versucht se deen böse Fluuch abzemildäern un lallt: »Sch – Sch – Schnee – Schneeflöggsche hickz, Weißröggsche – Schn – Schneewittsche – soll de vergifdede Abbel in de Krutz [Kehle] stegge blaabe.«

Dodedruff is die aal Sibbelschnuud aus de Gallosche gekibbt un hot uff'm Pargkett alle Viere von sisch gestreggt.

Do kännt mär grad verriggt werre, gell. Übbäerleesch däer dässema! Wåss e dreggisch Dreissdischkeit sondäergleische von de aale Gewidderhex. Als hätt's net gelangt es Dornrösjche ze verfluuche, jetzz hot's däs dreggisch' Hexemensch aach noch uff die jingstde Könischsdochder abgesehe. Un däs, obwohl de Könisch mittdläerweile en dreizehndeilisch Goldserwiess im Schrank drinn stehe gehabbt hot!

Do kannstde doch nuär noch mit de Bäernn schiddele un disch am Abbel kratze. [Da kannst du doch nur die Birne schütteln und dich am Apfel kratzen]

Ebbisode I: Kabiddel 5

Wo de Könisch am Daach denaach mit sei'm Brummschwelles von de Scheindoode ufferstanne is un die Könischin em verzählt hot, wåss wieddäer fäer'n Zoores am Daach vorhäer geweese is, war de Könisch ferddisch fäer die Worschtsubb: »Ei, jetzz legg misch doch am Bembel! Verfluuchde Scheiße! Jetzz habbe mer schonn zwaa verfluuchde Döschder, verfluucht nochema!!! Käerrlle naa, wåsse Ungligg, wåsse Schand! Isch dreh deem verdammde Hexeweib die Krutz erumm, un verfüddäer de schdingkende Kadaawäer [stinkenden Kadaver] an de böse Wollf! Ärschendaanäer [Irgendeiner] muss deere dreggisch' Schrabbnell [Schrapnelle] dochema däs Handwersch leesche. Wo is dann de doodesmuudische Held, wemmäer ma aanäer braacht?«

»Ei dann fang schonnema aa mit de Heldetaat un erlass de Befehl, alle Abbelbäum im ganzse Land ze fälle«, säscht die Könischin.

»Woss? Bis' du dann narrisch Weib?! Dann könne mer jo bald kaan Äbbelwoi mehr brenne! Un ganz nebbebei, aach kaan Abbelkuche mehr esse, gell. Deen isst de doch so gernn.«

»Ei, na un?«, säscht die Könischin. »Dann esse mer halt ebbe nur noch Erddbeertortt un Riwwelkuche [Streußelkuchen] zum Kaffee. Un en Äbbelwoientzuuch [Apfelweinentzug] wördd deem Könisch sischäer aachema nix schaade.«

»Isch glaab du host hier obbe net mehr alle Bembel im Regal!!!«, säscht de Könisch empört. »Wie stellstde däer däs dann übbäerhaabt vor? Maanstde isch bin blääd un zerstör mer mei Äbbelwoi-Imberijum [Apfelweinimperium], däs wo isch mer übbäer all die Jahrn mit Mieh un Nood im Schweiß vom mei'm Aagesischt [Im Schweiße meines Angesichts] uffgebaut habb?! Net auszedengke, wenn isch die ganzse Äbbelbäum fälle låsse wördd… De Herrgott steh uns bei! Däs wär jo wie'n zwaade Sündefall un kääm de Vertreibung ausem Parraddies gleisch! Un wåss issen mit deene ganze Veeschel [Vögel] un Eischhörnnsche, wo in de Bäum drinn wohne? Die gehe doch all gabutt dodebei – bei de Äbbelbäumschlachderei! Dengk dochema bissi weidäer! Un wie solle dann unsäern Prinzessinne übbäerhaabt ohne guude Äbbel schee werre un gesund un muntdäer uffwackse? Däs geht doch gar net!«

»Ei dann mach doch woss de wills' du stuurer Bleschkobb! [Sturkopf]«, säscht die die Könischin.

Dodedruff hodde Könisch de Befehl gegebbe, alle Äbbelwoibäum im ganzse Märjscheland unnäer Naduurschutz ze stelle un hot däs Fälle von Abbelbäum ausdrigglisch verboode un unnäer Straaf gestellt, um dodemitd aach nochema klaar ze stelle, wer im Könischreisch de Reischsabbel in de Hand hot.

Jeedäer, der wo beim Fälle vonnem Abbelbaum erwischt wäerd, musst ab sofortt mit hardde Straafe, wie baaspielsweise Kobb ab reschne: Abbelbaum ab – Birnne ab!

Ja, ja, so is däs gell: Wenn's um sein heilische Äbbelwoi un die Gesundheit von saane Kinnäer geht, versteht de Bembelkönisch kaan Spass.

Jetzz wollde se deem Schneewittsche abbäer aach net verbiede Äbbel ze esse, weil däs Kind aach so blass war un Äbbel halt ebbe so gesund un aach guud fäer die Dorschbluudung sin.

Also dorfft es Schneewittsche Äbbel esse so viel wie se wollt, abbäer nuär unnäer de Bedinggung, dässe die Äbbel frisch vom Baum nunnäerflügge duud, weil mär sischäer dodevon ausgehe konnt, däss die Äbbel, die wo an de Bäum dran gewackse sin, garrandiert ungespritzt geweese waare.

Abbäer noch war's Schneewittsche jo e klaa Bobbelsche geweese un is mit ihr'n korzze Ärmmschäer sowwieso noch net an die Äbbel obbe am Baum draagekomme. Un se konnt jo aach noch net kaue, weil se noch ka Zähnsche gehabbt hot – däs klaa Knuffelisch'. Un do hot däs lieb Dornrösjche ihr immäer die Äbbel von de Bäum geschiddelt un geriddelt, en schee Abbelkommbott gekocht un ihr klaa Schwesdersche dodemitd gefüddäert. Däs war wärkklisch en herzzerreissende Aabligg geweese, kann isch däer saache.

Wo es Schneewittsche dann größer war, durfft se dann dahaam aachema en selbstgebaggenne Abbelkuche von de Muddi esse oddäer am Äbbelwoibembel vom Babba nibbe – abbäer uff kaan Fall ärschendwelsche Äbbel von fremde Leut aanehmme.

Soo war däs geweese.

Iwwerischens [Übrigens] kaam zwaa Daach nach de Geborttsdaachsfeiäer aachema wieddäer de Erbbsezähläer midde Parddie-Reschnung ze Besuch un hot deem Könisch midde schloddrische Knie [zittrigen Knien] zum zwaade ma die traurische Hiobsbootschaft iwwerbringe misse, däss de Könisch alls wieddäer bangkrott war.

Ärschäerlisch. Woss willst'n mache, gell?

»Wolgkearsch un Himmelbruch!«, flucht de Könisch. »Mach disch ab, du Griwffelspitzäer [spitzfindiger Pedant], bevor isch däer mim Zeptdäer aans uff die Banatzzel klobb oddäer dir däs Ding do neistegg, wo kaan Sonnestrahl hiekimmt – eelende Korindekaggäer!«

Deem Kassewartt hot die Sonn wärkklisch net aus'm Bobbes geschiene. Abbäer de arm' Kerll konnt jo aach nix dodefier, däss ma wieddäer de Pleidegeier übbäer'm Könischreisch drübbäer gekreist is.

»Verfluucht nochema! Net alls wieddäer!«, wimmert de Könisch. »Ach wemmäer doch e Goldeselsche [Goldesel] hädde… Ach wemmäer doch e Goldeselsche hädde…«

Säscht die Könischin: »Maanstde net aach, däss mir mit aanem Eesel im Haus net schonn mehr als genuuch bestraaft sin?!«

»Mir is jetzz grad net nach dei'm bösarddische Humor zumuude, Frigiedsche«, säscht de krumbelische Könisch [der zerknitterte König] un nimmt en kräfdische Schlugg aus'm Flachmann.

»Hier horschema, Könisch. Anschein'd hot dir die ganzse Äbbelschluggerei de Wäersching verbrannt. Viellaascht kann sisch dein dolle Bembelkobb dodedraa erinnerre, däss mer doch e Goldmariesche habbe – däs is die, die wo Stroh ze Gold spinne kann! Waaßtde däs noch?«

Fäer'n klaane, abbäer wärkklisch nuär en klitzeklaane Aachebligg is de sonst so helle Kroonleuschtdäer im Dungkle gedabbt un hot in de ganzse Uffreeschung vergesse gehabbt, däss die bildhübbsch' Mülläersdochder midde schweere Oschis jo schonn e Weilsche beim Könisch festangestellt geweese war un als Melkmädsche im Kuhstall gearbbeitt' hot.

Abbäer mär muss aachema e bissi Verständnis fäer de Könisch sei schlescht Erinnerrunggsvermösche habbe gell, weil Dauäerstress un fässerweise Äbbelwoikonnsuum is aach e exploosive Mischung, wo so e paar Gehärnnzelle schonnema e bissi bei abfaggele könne.

Beim Stischwortt Milschbeudel konnt sisch de Könisch dann plätzlisch wieddäer entsinne, un es isse'm en riesische Zieschelstaa von de Pumb gefalle. [Es ist ihm ein riesiger Ziegelstein vom Herzen gefallen.]

Flucks is de verkaadäerde [verkaterte] Könisch zu de Goldmarie gestiewwfelt [Geschwind ist der verkaterte König zur Goldmarie gestiefelt] un hot se wie beim letzde ma in die Strohkammäer neigestobbt, wo se mit deem aale Rädsche aus'm Kelläergewölbe däs Stroh wieddäer ze Gold spinne solltd.

Die Dier hodde Könisch diesma abbäer net verschlosse un aach net midde Doodesstraaf gedroht, obwohl's en akuude Nootfall war un es jo aach schonn sibbe Jahr her geweese is, wo die pralle Mülläersdochder es letzde ma Gold gesponne gehabbt hot. Un es hätt jo dorschaus sei könne, dässe bissi aus de Übbung gekomme is.

Abbäer weil de schlaue Könisch nadierlisch gewusst hot, däss mär so mansche Sache wie schwimme, reide oddäer halt ebbe aach Stroh ze Gold spinne net verlernne duud un weil de Könisch aach die annäern Kwallitääde von de Marie net ze verachde wusst, hoddäer aach net dodedraa gezweifeltd, dässes net klabbe könnt.

Un so hot däs arme Märiesche wie schonnema ganzs elaans mit ihr'm Rädsche in de Strohkammäer drin gesesse un hot immäernoch kaane Blasse dodevon sitze gehabbt [sie hatte keinen blassen Schimmer/keinen davon sitzen gehabt], wie mär Stroh ze Gold spinne duud. Ei woheer dann aach?

Un dann hot däs Mariesche so e bissi simuliertd im Kobb un obbedrinn rumgesponne [sie hat simuliert und im Kopf herumgesponnen] un war felsefest dodevon iwwerzeuscht, wenn de Könisch am annäern Moind in die Kammäer nei kimmt un nuär Strohballe anstatt Goldklumbe vorfinne wördd, dann wär de Könisch so endäuscht dodedrübbäer, dässe ihr hübbsch Gesischtsche korzz nach Sonneuffgang ganzs sischäer unnäerm Fallbeil wieddäerfinne wördd.

Un dodedruff hot däs Mariesche Muffe [Angst/Muffensausen] bekomme un ganz betröbbelt ihr Köbbsche in de Ausschnitt von ihr'm Kleidsche neigesteggt un e Träänemeer geflennt, däs kann sisch kaanäer vorschdelle. Wie bei em Dammbruch sin die Wassäermasse aus de Träänedrüse nausgeschosse un üwwer Berrsch un Taal [Berg und Tal] geflosse, bis enunnäer zum Weenushüschel [Venushügel]. Stell däer dässema bildlisch vor, gell.

Un däs schääne Kleidsche un die Unnäerbucks ware so klamm geweese, dässe sisch erstdema die Klamodde ausfringe musst.

Un genau in deem Momentd, ging uff eima die Dier uff, un genau wie beim letzde ma vor sibbe Jahrn, stand de klaa zerzausde Wischdelkobbold midde lange Gummäer, de grooße Seeschelohrn, de verfaulde Zähn un de ritzeroode Haarn in de Kammäer un frääscht: »Mülläersdochder, wåss gräämstde disch dann soo?«

Säscht es Mariesche: »Ei fraach doch noch so blääd.«

»Ei, du naggisch Heulsuus«, säscht de Wischdelmann, »wåss gibbstde mer dann, wenn isch däer däs Stroh nochema ze Gold spinne tuu?«

»Ei du Spinnäer, isch habb doch nix außer mei'm Kleidsche un mei nasse Unnäerbucks. Abbäer wie isch disch kenn, willstde sischäer mein' verheulde Schlübbäer habbe, du klaane Pärwärssling!«

Ohne weiddäere Wordde un mim breide Grinse, wie's fiesäer hätt net sei könne, hot sisch däs unheimlische Männesje deen nasse Schlübbäer von de Marie eigesäggelt un aagefange mim Rädsche ze schnurre – genau wie beim letzde ma, gell.

Abbäer diessma is däs noch viel, viel schnelläer von stadde g'ange, un de schrummbbelische Kobbold is noch vor'm Sonneuffgang midde Arbbeitt ferddisch gewordde un hot sisch aaschließend aach wieddäer ganzs unufffällisch verpisst.

Es war korrzz nach halbäer Middäernacht geweese un de helle Moond schien voll ins Kämmersche nei. Es Mariesche is naggisch in de Goldkammäer eigeschlåafe un hot vom Könisch geträumt un sisch dodebei hin un her gewelzt. Ei jei jeijeijei…

Jetzz bass uff gell!

Zur selbe Zeit hot die böse Gewidderhex dehaam in ihr'm Hexehäusje gesesse un aus de Fernne so e Wuddubeschwörungszaubäer [Voodoozauber] mim Könisch veranstalded.

Do is die Hex dem Könisch im Traum erschiene un säscht mit beschwörender Stimm: »Heit Nacht Könisch, wäerstde die Mülläersdochder begehre un ihr dausend Gliggsgefiehle [tausend Glücksgefühle] bescheere. Däs Märiesche wäerd sisch net dogeesche wehre, se wäerd disch verehre un dir e Kind gebähre.«

Dadruff säscht de Könisch im Halbschlåaf: »Dann will isch misch ma net beschweere un misch noch e bissi mehr ve'mehre.« (Heilischer Bimmbamm!)

Dann die Hex wieddäer: »Könisch, dann sei doch bidde ma so nett un beweesch dein' müde Aarsch jetzz aas'm Ehebett. Schleisch un steisch ganz leis' hiiiineiiiiin, zum wolllusdische Weib ins goldene Kämmäerlein. Ihr Verlange nach em Könisch is so grooß als wie nie zevor. Jetzz geh enei un knussbäerknabbäer deem Mariesche ganzs geschmeidisch an ihr'm Ohr.«

De Brülläer wär geweese, wenn de Könisch noch gefraacht hätt, ob er de Marie am lingke oddäer am reschde Ohr knabbere soll, gell.

Dodedruff [Daraufhin] is de hibbnoddisierde Könisch [der hypnotisierte König] wie'n fernngesteuerde Schlåafwandläer aus de Schloofstubb gelaawfe un knallt erstdema schnuurstracks [geradewegs] geesche de Dierrahme [Türrahmen], wodruff em dann aach noch en zwoodes Beulsche [eine zweite Beule] obbe am Äbbelwoischwelles gewackse is. Abbäer de Könisch war dermaaße weggetreede, dässer nix dodevon mitbekomme hot – ebbesoweenisch wie die Könischin, die in alläer Herrgotts Seeleruh, nischtsahnend vor sisch hie geschnåarkst [geschnarcht] hot.

Wo de Könisch mit sei'm lange Nachthemd, de Schlabbe, de verbeulde Nachtkabb mim Bommelsche hinnedraa unnem Kerzzeständäer ins Kämmersche neikimmt, mäscht es naggisch Mariesche ihrn verschlåafene Guggelschäer uff un blinzselt de Könisch mit lüsdernem Bligg aa – so als wie wenn se schonn ganz sehnsischdisch uff'n gewartt' hätt. Abbäer ärschendwie hot se anschein'd so e bissi halluziniert gehabbt im Kobb, un de Könisch is ihr in deem Momment unwahrscheinlisch grooß vorgekomme – so wie, als wördd se dorsch'n Fernnrohr linse.

»Mei Könisch!«, säscht es Mariesche. »Wiesso hostde dann so grooße Aache?«

»Ei Mariesche! Damitd isch disch bessäer aagugge kann!«

»Mei Könisch! Wiesso hostde dann so ne grooße Schnuud?«

»Ei, damitd isch disch bessäer knuutdsche kann!«

»Mei Könisch! Wiesso hostde dann so'n grooße Rieschkolbe in de Wiesaasch?«

»Ei, damitd isch disch bessäer beschnubberre kann, Mariesche – loss misch ma riesche!«

»O mei Könisch! Wiesso hostde dann so'n grooße Wäschlabbe [Zunge] aus de Schnuud raushänge?«

»Ei, damitd isch disch bessäer schmegge kann!«

»Mei Könisch! Wiesso hostde dann so grooße Beißerschäer? [Gebiss/Zähne]«

»Ei, damitd isch disch bessäer aaknabberre [anknabbern] kann!«

»Mei Könisch! Wiesso hostde dann so grooße Flosse? Dei Pratze [Pranken] sin jo riiiiiesisch!«

»Ei, damitd isch disch bessäer bekrabbsche kann!«

»MEI KÖNISCH!!! Ei, wiesso hostde dann so e digge Knaggworscht in de Unnäerbucks?!?!«

»Ei, damitd isch disch bessäer knagge kann!«

»O MEIN KÖNISCH, ei der Daus! Däs sieht jo wärkklisch leggäer aus! Kerlle naa, naa, naaaa… Oooooh JAAAH!«

Un die Schweinewutzeferggelei die dann geschah,

is nix fäer Kinnäer unnäer achtzehn Jahr.

Ei dann guude Nacht Marie!

Un so isses dann halt ebbe bassiert, un bumms fallerra, hodde Könisch de Mülläersdochder en Braade in die Röhr nei geschoobe, wie mär so schee säscht, gell. Mär kännt aach saache, däs Kind is in de Brunne neigefalle.

Un weil es Mariesche, wo se träschdisch war, immäer Gelüst' uff Rabunzselsallad gehabbt hot, hot se die klaa Krott [kleine Kröte/niedliches Mädchen] Rabunzsel genannt; un aach desweesche, weil de Muddi sowwieso kaan bessere Naame eigefalle is.

Un obwohl es Rabunzselsche so schee war, hodde Könisch diesma aus nachvollziehbaare Gründ uff e grooße Feiäer verzischde misse. Ei, wenn däs rauskomme wördd, däss de Könisch… ooh weeh, ooooh jeeee… Die Könischin wördd'm die königlische Kroonjuweele mit Haut un Haarn abrobbe un dem böse Wollf zum Fraaß vorwerffe. Däs kann isch däer saache, du.

De Mülläersmann un die ganze Leut wolltde nadierlisch wisse, wåss fäer'n dreggische Heggebångert [Mistkerl/unehelicher (Huren)Sohn] sisch an de unschuldisch' Mülläersdochder vergange hot. Weil es Mariesche war jo weedäer verheiraat' noch verloobt geweese un hot aach kaan fesde Leebensabschnittsgefährde gehabbt. Un die Marie hot de Leut dann immäer erzählt, dässe vonnem klaane, bösarddische Wischdelmann, der wo aanes Daaches gewaltdsamm in die Scheun eigedrunge is, üwwerwälldischt un bruudaal vergewalldischt worre wär.

Den Feldsallad hoddes schwangäer Mariesche üwwerischens immäer von de beese Wudduhex [böse Voodoohexe] geklaut, die wo deen Rabunzsel in ihr'm Kräutdäergardde hinnäerm Hexehäusje im Wald aageflanzt gehabbt hot. Ei, däs war jo e riiiiiiiiiiesische Plandaasch [Plantage] geweese, du – saachehaft! Sowoss hostde noch net gesehe.

Un weil de Rabunzselsallad von de Hex en Zaubäersallad geweese is, sin de Rabunzsel ihrn Haarn unwahrscheinlisch schnell gewackse.

Schonn bei de Geborrtt vom Rabunzselsche hot mär nix annäerschtdäer als wie Borschde gesehe, däss mär voär laudäer Haarn däs Gesischtsche gar net erkenne konnt un net gewusst hot wo hinne un vornne is. Mär hot nuär vermuudet, däss ärschend en klaane Bläerzzkobb [Schreihals] unnäer de lange Haarpracht drunnäer gesteggt habbe muss, wo die ganzse Zeit wie am Spieß gekrische [heulend geschrien] hot. Ei stell däer dässema bildlisch (un akkusdisch!) voär, gelle – lachstde disch gabuddu. [Da lachst du disch kaputt du]

Däs Mariesche wollt de Rabunzsel aach schonnema ihr'n Zoddelkobb schneide gell, hot's abbäer net üwwer's Herzz bringe könne, weil die blonde Haarn mit laudäer goldene Strähnschäer üwwerzooche geweese ware un so schee geglänzt habbe, wie bei em Weihnachdsengelsche. Un stattdesse hot se die Haarn vom Rabunzselsche so schee gekemmt un allsema aach hochgesteggt, däss däs klaa Goldlöggelsche net uff ihr eischene Borschde dabbt [tritt] un alls uff die Brezzel fliescht.

Eischearddisch [eigenartig] war nur geweese, däss de Marie ihrn Haarn ganz normal weidäergewackse sin, obwohl se killoweis von deem Rabunzselsallad aus de böse Hex ihr'm Gardde gegesse gehabbt hot.

Abbäer wåss wollt dann die böse Hexefee eischendlisch mit sooo viel Zaubäerrabunzsel…?

Бесплатный фрагмент закончился.

447,40 ₽
Возрастное ограничение:
0+
Объем:
240 стр. 1 иллюстрация
ISBN:
9783738052831
Издатель:
Правообладатель:
Bookwire
Формат скачивания:

Похожие книги