Читать книгу: «Het glazen penthouse»

Name: Het glazen penthouse
Author: Lies van Dalen
ISBN: 9783991075363

Шрифт:

INHOUD

Colofon 2 DEDICATION 3 INLEIDING 4 HAAR VADER 11 EVERT 18 HILLEGERSBERG 26 OMA 35 AUSTRALIE 37 THOR 45 BOEKENBAL 54 SPANJE 58 THERAPIE 66 HERSENINFARCT 75 NIETS MEER WAARD 86 VRIENDINNEN 90 EINDE RELATIE 109 TOTAAL GESLOOPT 119 DERMATOLOOG 134 AFSCHEID 141 NIEUWE THERAPEUT 148 TWEEDE KLEINDOCHTER 151 JAY 163 DE ORTHOPEED 171

Colofon

Alle rechten op verspreiding, met inbegrip van film, broadcast, fotomechanische weergave, geluidsopnames, electronische gegevensdragers, uittreksels & reproductie, zijn voorbehouden.

ISBN drukuitgave: 978-3-99107-535-6

ISBN e-book: 978-3-99107-536-3

Lectoraat: I. van Gerwe

Omslagfotos: Lies van Dalen,

Fosterss, Corepics Vof | Dreamstime.com

Omslagfoto, lay-out & zetting:

novum publishing

Foto’s binnendeel: Lies van Dalen

www.novumpublishing.nl

DEDICATION

INLEIDING

Ze zakten door het bed, de eerste keer dat hij bij haar sliep; het bed was niet meer ingesteld op bepaalde capriolen.

Dit was een van de mooiste dagen/nachten uit Caroline’ s leven. Ze dacht eindelijk in haar virtuele sprookjeswereld beland te zijn. Het liep anders…
In het glazen penthouse dat uitkijkt op de Kuip in Rotterdam is het leven altijd spannend. Caroline heeft hier een van haar praktijken relatie- en psychotherapie en seksuologie. Ze verblijft hier regelmatig. Het leven van Caroline is net een soap, en soms een thriller. Het is in ieder geval nooit saai. Een leven zonder spannende gebeurtenissen is aan haar niet besteed. Soms geven die gebeurtenissen haar inspiratie en inzicht, maar regelmatig drijven zij haar ook tot wanhoop. De wanhoop is een duister gevoel, dat moeilijk verklaard kan worden.
Caroline kan niet zonder spanning; als het er niet is, creëert zij het zelf.
Thor, haar goede vriend en collega (psychotherapeut), vertelt haar: als je geen spanning ervaart, creëer je het zelf wel, omdat je blijkbaar er niet meer zonder kunt en het je iets positiefs oplevert. Zo wen je eraan en op den duur gaat het automatisch. Het levert je iets positiefs op wat je wilt behouden. Ja, zo werkt het in het brein. Je hoeft er niet eens veel voor te doen.
Ze herkent dit patroon ook bij haar cliënten en vertelt hen dat, met het gelijktijdige besef hoe moeilijk het is een patroon te doorbreken dat door de jaren heen is aangeleerd. Nieuw gedrag aanleren vergt inzicht, vastberadenheid en veel oefening. Voor menigeen is het moeilijk die inspanning te leveren.
Een mens wordt gevormd door wat men heeft meegemaakt en hoe men daarmee is omgegaan. Het lijkt of bepaalde gebeurtenissen steeds weer terugkeren in haar leven. Caroline trekt het blijkbaar zelf aan, vormt haar eigen levenservaringen. Innerlijke strijd is vergelijkbaar met sumoworstelen. Je dreigt buiten de ring geduwd te worden en je duwt terug om weer in de ring te komen. Gevolg is dat je wéér in dezelfde situatie belandt, die je al eerder hebt meegemaakt. Het patroon begin je te herkennen keer op keer. Het is de reden waarom zo veel mensen uiteindelijk bij Caroline op de (sofa) belanden. Hoe kan men dit gevecht winnen? Hoe kan het patroon in relatie tot de partner doorbroken worden zodat ‘wij’ verder kunnen met elkaar. En zij daardoor verder met zichzelf? Dat is een van de cruciale vragen.
Caroline voelt zich thuis in haar penthouse én heeft geleerd zich ook in haar lichaam thuis te voelen. Ze heeft veel meegemaakt en dit heeft haar gelukkig minder onzeker gemaakt.
In de avond, als de schemering valt, gaat Caroline regelmatig voor de open haard zitten. Ze zet dan wat operamuziek op – ze houdt van drama – en schenkt een blond biertje in, droomt dan met een boek in haar hand even weg van de dagelijkse sleur. Af en toe gooit ze een nieuw blok hout op het vuur en staart ze een tijd in het vuur terwijl ze met de pook het vuur beheert. Ze komt dan tot rust; even geen spanning. Dat kan ook weleens fijn zijn. Ze heeft in de loop der jaren geleerd op gezette momenten te ontspannen en te genieten. Anders houdt ze dit leven niet vol. Ze geniet van goede gesprekken met vrienden, maar kan ook goed alleen zijn zonder daarbij het gevoel te hebben dat ze iets moet doen. Ze houdt van bier en champagne. Als het maar bubbels heeft. Dat laatste heeft ze het liefst ook in haar eigen leven. Ze leeft graag een sprankelend, inspirerend en warm leven. Het bier moet bubbelen, de verhalen moeten van de tong rollen en de open haard op gezette tijden aan. In die wereld is alles mogelijk. Echt alles, en ze schuwt weinig. Grenzen kan ze makkelijk verleggen. En er zelfs af en toe overheen gaan. Tot bepaalde hoogte, want ze kan niemand schaden, soms alleen zichzelf.
Toch is het leven van Caroline niet gelopen zoals zij graag had gezien. Als jonge meid had ze dromen. In die dromen speelden haar man, kind, haar ouders, haar vrienden, acteren en een eigen praktijk voor relatietherapie een belangrijke rol. Waar ze toen geen rekening mee had gehouden, zijn de tegenslagen die ertoe dwingen die dromen opzij te zetten en de harde realiteit te accepteren. Als je jong bent, houd je er geen rekening mee dat het gezinsleven niet over rozen gaat, dat je enige kind voor een leven in het buitenland kiest met haar liefde. En dat je ineens in je kern van je zijn geraakt kunt worden door een ziekte.
Caroline heeft een aantal bittere pillen moeten slikken. Alice in Wonderland verwerd tot Caroline in verwonderingsland. De roze droom was geen roze droom meer maar een tijdlang een angstige nachtmerrie waarin je maar één ding denkt: Raak ik nu alles kwijt? Ontglipt de droom mijn vingers?
Haar droomwereld is nog steeds een wonderland, maar het is een wonderland waarin een donkere mist is verschenen met af en toe dreigende donderwolken. Ze ziet toe dat een heldere horizon aan het verdwijnen is en dat de wolken die de zon en de sterren aan haar sprankelende ogen openbaren soms in een mist veranderen. Maar dan ineens is er die donkere mist. Is dit haar lot? Heeft ze dit verdiend? Heeft ze dit over zichzelf afgeroepen of is het haar overkomen?
Wat gebeurd is, is gebeurd. Het enige dat telt is het nu. Een tijdmachine is nog niet uitgevonden en het verleden kan in de toekomst niet meer veranderd worden. Het kan hooguit geheeld worden. De scherven kunnen weer aan elkaar gelijmd worden, maar de uitkomst zal nooit meer zijn zoals gedroomd. Een nieuw pad zal worden ingeslagen, een nieuw inzicht zal verworven moeten worden waarin de scheuren van het verleden weliswaar nog zichtbaar zijn, maar niet meer zo veel pijn doen. En ondanks alles probeert ze toch de toekomst positief te zien.
Dit boek is voornamelijk gebaseerd op non fictie verhalen, over een relatietherapeut van Rotterdam (Caroline) voor en na een herseninfarct, wat met allerlei gevolgen gepaard gaat: soms fijn en soms desastreus. Als het haar tegenzit, is er alleen nog een weg naar boven. Dit probeert ze zich constant voor te houden. Dus ook haar cliënten geeft ze deze inspiratie. Het zijn er veel. Zij hebben iemand verloren of verkeren in disbalans tussen blijven of scheiden. Ze helpt hen met hart en ziel.. Het boek gaat over haar nieuwe liefde, rouwen, ziekten, cliënten, vrienden, dochter, kleinkinderen, familie, ex-man et cetera.

Inmiddels heeft Caroline een kleindochter, waar ze gek op is. Ze reist elk jaar naar Australië waar haar dochter woont. Maar ze heeft een hekel aan reizen gekregen. Het is haar te veel geworden, elke jaar zo’n eind te reizen. En toch doet ze het omdat ze haar kinderen wil zien.

Ze is succesvol en heeft verschillende praktijken. Aan de andere kant worstelt ze zelf met allerlei dillema’s zoals de keuze tussen liefde en loslaten, tussen blijven of vluchten, tussen hoop en vrees. Dilemma’s waarmee haar cliënten ook worstelen en die ze daarom zo goed kan herkennen en begrijpen. Een meelevende vrouw die tegelijk op medeleven hoopt. Zoals ieder mens het geen wil geven wat hij of zij ook graag wil ontvangen. En dat is uiteindelijk het geen wat in relatietherapie ook van belang is. Het is een zoektocht naar balans en evenwicht die ons allen verbindt en waar we ons leven lang mee bezig zijn. Ze vraagt zich regelmatig af of de man nog op haar pad zal komen naar wie ze zo verlangt nog op haar pad zal komen. Ze is een van de beste relatietherapeuten, maar bakt er privé zelf niet zo heel veel meer van. Hoewel een relatie van praktisch twintig jaar gehad hebbende is ook niet slecht. En ze heeft een zeer goede band met haar ex-man die tegelijkertijd ook haar maatje is. Het heeft haar veel energie gekost om bij Thomas te blijven en nog meer om bij hem weg te gaan.
Ze hield zielsveel van hem; daarom heeft ze het zolang volgehouden. Na die twintig jaar heeft ze het nooit langer dan twee jaar meer volgehouden in een relatie, in de inmiddels ruim tien jaar dat ze al alleen is. Ze hoopt nog steeds de man van haar dromen tegen te komen. Zou het ooit nog lukken? Denkt ze dan. Zou ik ooit weer zo gelukkig worden met weer een sprankelend leven?
Maar nu is ze half vijftig; toch al een respectabele leeftijd. De angst bekruipt haar om alleen verder te moeten. Ze moet er niet aan denken als een eenzame oude vrijster te sterven. Hier had ze tien jaar geleden geen last van, ze vond haar vrijheid best lekker en kon goed alleen zijn. Maar het gaat nu te lang duren. Wat zal de toekomst voor haar brengen? Vraagt ze zich steeds af.
In haar glazen penthouse naast het Feyenoordstadion komen allerlei cliënten: licht /donker/jong en oud. Samen met Thor reist ze door heel Zuid-Holland om mensen te helpen. En daar genieten ze van, mensen helpen is hun hobby.
Caroline heeft zelf veel relaties gehad, waaronder behoorlijk moeilijke mannen met gedragsstoornissen et cetera. En daar valt ze niet voor niets op, waarschijnlijk omdat ze zelf ook nog wat onzeker was in de liefde. Eigenlijk kan ze iedereen helpen behalve zichzelf. Dit valt haar moeilijk. Tegenwoordig gaat het een stuk beter. Toch voelt zich soms net de psychiater die zelf in de knoop zit en van een goed glas bier of wijn houdt. Ze is een chaoot en dat maakt haar tegelijkertijd grappig. De meeste mensen kunnen het van haar hebben; er zit in ieder geval geen kwaad bij. Soms plant ze dubbele afspraken en toch weigert ze een secretaresse te nemen, ze wil alles zelf in de hand houden. Controle?
Thor is hieraan gewend en zegt relgelmatig: Met jou blijft het spannend; voordat wij ons ooit kunnen gaan vervelen, duikt er wel weer een verrassing op.
Gelukkig werkt ze samen met fijne collega’s, die met haar capriolen weten om te gaan.
Inmiddels ontleent ze haar identiteit niet meer aan een man zoals zoveel vrouwen. De lange tijd dat ze bij haar ex-man, een gerenommeerd architect, was, ging ze mee naar allerlei bijeenkomsten. Thomas heeft meegewerkt aan bijzondere gebouwen, onder andere hotels, waar ze beiden uit dankbaarheid een nacht in de bruidssuite mochten slapen.
Het waren mooie en turbulente tijden. Ze draagt hem een warm hart toe.

Praktisch alles was gecompliceerd met hem maar daardoor ook enorm spannend.

Ze houdt nog steeds van hem, op een bijzondere manier. Zo werkt dat bij vrouwen: zij kunnen ook zonder seks van een man houden. Niet elke vrouw, maar velen wel.
Thomas valt niet te beschrijven, hij lijkt op Ramses Shaffy: een enorme persoonlijkheid waar je niet omheen kunt, dus in de relatie kon ze er ook niet omheen en dat maakt een relatie verdomde lastig.
Ze moest alle zeilen bijzetten en toch heeft ze het haast twintig jaar volgehouden.
Ze heeft er veel van geleerd.
Er is de laatste tien jaar sinds ze single is erg veel gebeurd.

Het stormt enorm en het begint te onweren. Ze staat voor het raam, het gaat zo enorm tekeer in het penthouse, dat ze twijfelt of ze er wel zal blijven staan. Maar iets trekt haar er naartoe, ze ziet allerlei beelden. Het doet haar aan iets onwerkelijks denken. Het lijkt wel een sciencefictionfilm.

Zelfs de lampen beginnen te knipperen. Verbeeldt ze zich dit of is het echt?

HAAR VADER

Vroeger stond ze met haar vader voor het raam om naar het onweer te kijken. Hij vertelde haar hoe prachtig het was en wat er allemaal gebeurde. Hij deed dat bewust omdat haar moeder angstig was en hij niet wilde dat het op haar oversloeg.

Hij verzon er van alles bij. Haar vader was een filosoof, een bijzondere man met zoveel gedachten en fantasie. Hij vertelde prachtige sprookjes uit zijn knappe kop. Nu ziet ze nog steeds de beelden en vormen in het onweer waar ze intens van geniet en zich weer samen met haar vader voor het raam waant.
Ze houdt ervan alleen te zijn, maar sommige gevoelens wil je graag met iemand delen. Maar Evert is net weg…
Ze zou het gevoel van het onweer graag met haar vriend Evert, die ze nu haast een jaar kent, willen delen. Hij heeft net het penthouse verlaten; hij is weer terug naar Antwerpen.
Ze mist hem nu al en ziet hem weer over een paar dagen. Het is redelijk structureel dat ze hem drie á vier dagen in de week ziet en dat vindt ze precies goed.
De paar heel goede vrienden en vriendinnen in Rotterdam en ook door Nederland – en sommigen in het buitenland – waar ze veel mee heeft meegemaakt, zijn heel belangrijk voor haar. Zij ziet ze regelmatig, soms wekelijks/maandelijks sommigen zelfs jaarlijks, maar dat doet niets af aan het gevoel van liefde wat ze voor hen koestert. Zo werkt het toch? En dan nog is het alsof je elkaar gisteren gezien of gesproken hebt.
In haar praktijk maakt ze het dagelijks mee: spijt, angst, onbegrip, disrespect. Niet kunnen kiezen, drukte, stress. Ga zo maar door, het is er allemaal. En elke dag hoort zij het weer.
Ze wil hier zelf voor waken, maar nu merkt ze dat het vaak onbegonnen werk is.
Je kunt er jezelf alleen voor behoeden, door er zelf wat makkelijker mee om te gaan.
Maar de realiteit kun je jammer genoeg niet veranderen. Wel ik je brein, je hebt de regie en over je eigen geest en lijf, zegt ze vaak tegen zichzelf. Zoals ze ook aan haar cliënten uitlegt.
Half Rotterdam komt hier in het penthouse op de dertiende verdieping. Dynasty op de dertiende in Rotterdam-Zuid voor alle soorten therapie.
Van rechters en burgermeesters tot de slager vol met tattoo’s. Ook de leuke meneer waar ze een zwak voor heeft van de drogist, waar ze vitamine van krijgt. Er is therapie voor iedereen. En zo hoort het ook. Ze geniet ervan en Thor ook.
Ze heeft er hard voor gewerkt en heeft het nu voor elkaar een grote praktijk te runnen. Samen met heerlijke vrienden/collega’s. Haar vrienden zijn ook haar collega’s, daar kiest ze zelf voor. Niet de makkelijkste weg misschien, maar gelukkig gaat het goed.
Veel mensen vinden zakelijk en privé niet te scheiden, haar lukt het aardig.
Materieel gezien heeft Caroline het goed, ze hoeft niet op een paar euro’s te kijken. En dat is weleens anders geweest. Toen ze studeerde en in een huisje woonde wat nog kleiner was dan nu haar woonkamer, was het wel eens lastig. Ze is er erg dankbaar voor dat het nu zo goed loopt, hoewel ze veel aan zichzelf te danken heeft, maar zeker ook aan Thor.
Mensen voelen zich veilig bij hen, als ze samen therapie geven. In de gezellige huiskamer/werkkamer waar soms ook de katten lopen: Gerretje en Karel.
Alleen als Thor er is gaan ze even naar de andere kamer ,hij is allergisch, jammer genoeg.
De twee heerlijkste katten, die ze sinds tijden gehad heeft.
Ze heeft haar werk blijkbaar nodig om zich goed te voelen. Ergens een pre, maar toch ook jammer tegelijk. Maar ach, hoeveel mensen hebben hun werk niet nodig om zichzelf een goed gevoel te geven? Ontleent ze nu haar identiteit aan haar werk? Ze wil nu een eigen identiteit hebben. Niet haar man en niet haar werk, maar zelf. Naarmate ze ouder wordt, leert ze zichzelf steeds beter kennen. En kan ze goed alleen zijn.

De deurbel rinkelt. Caroline snelt naar de deuropener die in de werkkamer hangt naast de glazen deuren. Ze ziet op de monitor het stel staan en drukt open.

Jee, ze was de tijd vergeten en had haar oude broek nog aan. Nog geen horloge om; niets.
Dan maar niet, dacht ze. En voordat haar cliënten boven zijn, heeft ze nog net de tijd even een andere broek aan te trekken. Het is op de dertiende verdieping. Het duurt altijd even voor de lift komt, gelukkig in dit geval.
Ze haast zich naar haar kleedkamer en struikelt onderweg over Dali, de schildpad. O jee, hij loopt nog los, maar ze heeft geen tijd hem nog in zijn glazen bak te zetten.
Dali de schildpad die zij al meer dan twintig jaar heeft: ze was hem in haar haast helemaal vergeten. En zo klein is hij niet, maar hij heeft dezelfde kleur als het parket. Ze moet dus erg op letten als hij losloopt dat ze niet op hem stapt. Hij was een baby-schildpadje toen ze hem kreeg

Maar hij vindt het zo fijn los te lopen. En Caroline heeft nergens moeite mee zolang het dieren zijn. Ze houdt van haar dieren.

Haar werkkamer die aan de huiskamer grenst, stinkt naar kattenpis, maar ze heeft ook geen tijd meer om de kattenbakken te verschonen. Nog wel snel wat parfum spuiten. Dan ruiken de cliënten het vast niet, althans dat hoopt ze. Het zijn grote ruimten met ramen tot aan de grond, er is dus heel veel licht. Er staan wat stoelen van de kringloopwinkel, modern en klassiek door elkaar, maar ook wat Art Deco. Het is een combi van, van alles wat; een enorm sfeervol huis. Terwijl ze aan het spuiten is met goedkope parfum gaat de bel boven al. De cliënten zijn er. Ze komen voor de tweede keer.

Een aardig, wat ouder stel die elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Ze zijn al 31 jaar bij elkaar, maar zij geven aan dat het gevoel er niet meer is. Dit gebeurt vaak, zeker in langere relaties. Ze zaten praktisch met de rug naar elkaar toe. Zo kon ze geen therapie geven; er was totaal geen betrokkenheid meer.

EVERT

Haar vriend Evert (een diplomaat uit Antwerpen) had net het huis verlaten en ze was ergens blij dat ze weer even alleen was, zoals veel vrouwen die vaak een man om zich heen hebben, maar het ook heerlijk vinden weer even alleen te zijn. Evengoed was ze nog zo verliefd dat ze hem al na een paar uur miste.

Ze was, voor ze hem leerde kennen, al jaren alleen en had niet durven dromen de man van haar leven nog een keer tegen te komen.
En zeker niet zo’n man die helemaal in haar straatje past. Alles klopte. Alles wat ze in een man zocht had hij, dacht ze.
Ze had in de loop der jaren dat ze alleen was vele goede vrienden leren kennen waar ze regelmatig mee uitging. Ze kon voor eigenlijk elke gelegenheid wel iemand bellen. Dat was haar zeer dierbaar en ze droeg haar vrienden dan ook op handen. En als ze ziek was kwam Roos van het penthouse aan de overkant en bracht haar vers sinaasappelsap.
Gisla deed boodschappen voor haar; kijk, daar doe je het toch voor.
Heerlijk zulke vriendinnen.
Vriendschap is voor haar een van de belangrijkste zaken in het leven.
Ze was niet meer gewend om drie of vier dagen in de week samen te zijn. Maar het viel haar niet zwaar met Evert, integendeel. Ze moest alleen enorm wennen weer samen te slapen er gingen in het begin nachten voorbij dat ze nauwelijks een oog dicht deed. Dat brak haar wel op, ze deed erg haar best weer te wennen aan een man in bed. Maar slaaptabletten waren vaak het alternatief.
Ze zag het als een wonder dat het zo goed ging met Evert. Ze hadden het zo heerlijk samen, konden enorm genieten. Hij was weliswaar zeven jaar jonger, maar daar hadden ze geen van beiden een probleem mee. Hij zei, ik prijs mij gelukkig met een vrouw die zoveel ervaring heeft en er nog zo goed uitziet.
Ze had al zoveel relaties gehad, maar dit was echt het einde.
Jammer dat er nu al zo snel weer een cliënt was. Ze wilde eigenlijk nog even na dromen en genieten van het weekend. Wat zo fijn was met hem. Eigenlijk hebben ze voornamelijk in bed gelegen en in huis geklust. Hoewel Evert twee linkerhanden heeft, wilde hij haar toch helpen met een gordijnrail. Ze is nu nog steeds bang, dat als ze de gordijnen wat hard dicht trekt de rail op de grond ligt. Dus dat was geen succes. Daar is het dan ook bij gebleven. Ze heeft verder maar niets meer gevraagd; kan ze beter aan Thor overlaten.
Evert, een lange, vriendelijk man, is stapelverliefd op haar en zij op hem.
Zo mooi dat het van beide zijden is.
Ze leerden elkaar anderhalf jaar geleden in een hotel kennen, een hotel in Brussel.
Ze zaten daar opgesloten omdat de eigenaar de deur van het hotel niet meer open kreeg.
Caroline had zoiets nog nooit meegemaakt, het was zo bizar. Mensen die echt bang waren; sommigen dachten dat het een gijzeling was.
Caroline is niet snel bang en is een borrel aan de bar gaan drinken terwijl de eigenaar alles in het werk stelde het slot weer open te maken. Het was een klein hotelletje en Evert was daar ook op zakenreis. Caroline zat aan een tafeltje met een biertje en een boek. Ze zag Evert aan komen lopen. Wow dacht ze, dat is mijn type. Hij keek haar aan en er was gelijk een click. Hij vroeg heel beleefd of ze daar alleen zat en of ze nog wat te drinken wilde. Ze bleven elkaar aanstaren en daarna kon hij eigenlijk niet meer om haar heen.
Daar hoefde ze niet over na te denken. Ze raakten aan de praat, inmiddels was na haast twee uur het slot opengebroken, maar zij hadden geen behoefte meer om weg te gaan. Het was toen 20.00 uur. De tijd vloog en voor ze het wisten was het een paar uur later.
Ze boekten beiden nog een nacht bij en hebben uren met elkaar gesprekken. Over de kleine meer ook bijzondere aspecten van het leven en ze bleken op dezelfde golflente te zitten. Dat was snel duidelijk.
Rond middernacht ging Caroline naar haar kamer. Ze nam Evert niet mee, dacht aan het boek De ideale vrouw is een bitch: ga nooit gelijk met een man naar bed, hij moet je veroveren en moeite voor je doen. Anders wordt het hem voorgeschoteld en verliest hij de aandacht.
Hoewel ze dat ook wel zonder dat boek wist. Er vloeide de nodige alcohol. Maar ze bleef op haar hoede. Evert kon er wat van, maar hij bleef ook redelijk beleefd op zijn manier.
En Caroline houdt van mannen met manieren.
Ze zouden de volgende morgen samen ontbijten. En gingen met een nette kus allebei naar hun eigen hotelkamer. Wat zich daar in haar hoofd heeft afgespeeld, valt nauwelijks te beschrijven, euforisch was ze. De meest wilde fantasieën, het koste haar zelfs moeite niet naar zijn kamer te stappen. De topamine en oxytocine vloeiden door haar heen. Achteraf hoorde ze dat hij er zeker net zo’n moeite mee had. Wat ze al dacht.
Zo gezegd zo gedaan, en daar zaten ze de volgende morgen allebei met een behoorlijke kater aan het ontbijt. Ze moesten er samen om lachen. Vind je mij in de ochtend ook een beetje leuk? vroeg Evert. Zie geen verandering, behalve dan dat je wat bleker bent, zei Caroline. Komt waarschijnlijk door het daglicht of door te veel drank. Ze maakten gelijk een afspraak voor het volgende weekend en daarna hebben ze elkaar niet meer uit het oog verloren.
Hij kwam al snel met allerlei voorstellen, waar Caroline eigenlijk nog geen zin in had. Alles ging toch wel erg snel, Caroline was bang; ze vond het te veel in een keer. Verliefd zijn is het meest kwetsbare wat er is: je zal je weer helemaal open moeten stellen, dat had ze al lang niet gedaan na Thomas. Ze wist dat hij haar man zou worden en ze wilde hem, maar tegelijkertijd vond ze het doodeng. Jezelf weer helemaal geven, letterlijk en figuurlijk. En toch liet ze zich door de al de emoties meeslepen. Ze kon haast niet anders. Ze was echt zo verliefd, ongelooflijk.

Evert ging erg snel, voor Caroline te snel. Zou hij dat dan niet voelen die angst? Dat vond ze toch wat typisch. Ligt dat aan haar? Of is hij er wat oppervlakkig in?

Ze had hem pas twee keer gezien en hij ging al met haar mee naar huis. Maar was ze zo verliefd dat het haar niet mee kon schelen. Normaal gesproken heeft ze allerlei bedenkingen, maar dit keer kon ze niet helder meer denken. En liet zich er maar in meeslepen. Jee wat was ze verliefd, helemaal de weg kwijt en dat terwijl ze alles altijd redelijk goed onder controle heeft.
De eerste nacht dat hij bij haar sliep zakten ze door het bed. De onderkant was niet meer bestand tegen een beetje gerommel daarboven blijkbaar. Dus hebben ze samen een nieuw bed gekocht. Zo begon de relatie. Gelijk een wat breder bed, dat kwam goed uit en hij betaalde nog wat mee ook. Omdat ze elke nacht haast bovenop elkaar lagen, werd het bed niet in zijn volle breedte gebruikt. Het was meer het gevoel dat er genoeg ruimte was om elkaar te ontwijken. Vreemd dat het zo werkt mentaal. Het zit allemaal in je hoofd. En dat is met therapie ook zo, legt ze vaak uit, de waarheid maak je zelf. De waarheid is vaak je eigen waarheid. Ook al is het de waarheid niet.
Ze maakten samen veel mee, Reisden regelmatig naar het buitenland voor zijn werk, waar hij voor allerlei sjieke diners was uitgenodigd. Zij liet er speciaal avondkleding voor maken. Ze kocht prachtige stof op de markt en had een goede kennis, een coupeuse, die de mooiste jurken voor haar maakte. Ze had weinig geld en Caroline hielp haar op die manier ook. Caroline voelde zich als een prinses. Ja, zo’n relatie had ze nog nooit gehad.
Hij was echt haar prins en zag er nog leuk uit ook.
Ze zijn nu anderhalf jaar bij elkaar en het lijkt zo nieuw. Ze voelt zich zo gelukkig met hem.
Hij is er een paar avonden in de week; ze wacht hem op met kaarslicht en prosecco. Elke avond is weer anders en toch altijd weer spannend. Maar daar is niet zoveel voor nodig met Caroline.
Normen en waarden zijn voor Caroline belangrijk. Hij voldoet daaraan. Voor zover ze hem denkt te kennen. Ze weet inmiddels wel: met mannen moet je altijd op je hoede blijven.
Als zij aan het werk is, komt hij zachtjes met de sleutel binnen. Zo was hij wel, hield veel rekening met haar. Hij begeeft zich vaak naar de slaapkamer, ook omdat hij nergens anders heen kan en het penthouse wat dat betreft niet ideaal in elkaar steekt. Maar ze hebben nu het heerlijke bed, dat komt goed van pas. Hij gaat dan heerlijk in bed een boek lezen. Zodra Caroline klaar is met de cliënten snelt ze naar de slaapkamer en ploft naast of op hem.
Heerlijke zwoele en ook goede gesprekken zijn hen niet vreemd. Ze genieten van elkaar en de passie spat eraf op allerlei manieren. Soms gebeurt er ook niets tussen de lakens en dat vinden ze allebei heerlijk de rust.
Als het maar overeenkomt, dan is het goed. Soms drie keer per dag en soms één keer per twee weken. Evert kletst ook alles aan elkaar en wat hij zegt is geen onzin, ze leert veel van hem. Alles lijkt perfect en klopt. Dat dit nog bestaat, denkt ze vaak. Precies wat zij zocht, hoe is het mogelijk.
Vorige week zijn ze naar Rome geweest voor een bespreking die hij daar had. Zij gaat meestal met hem mee, zeker als het voor twee of drie dagen was. Langer dan een paar dagen, daar heeft ze moeite mee, dat doe ze alleen naar haar dochter in Australië. Bizar eigenlijk, maar daar ga je dan ook niet voor drie dagen heen, dus moet ze wel.
Het was een prachtige reis met het vliegtuig. Er was twee uur vertraging, waardoor alles weer anders liep.
Ze weten dit altijd wel op te lossen met een goed boek of blad en een lekker drankje.
Evert past zich makkelijk aan gelukkig. En drinkt dan een glas goede whisky. We zuipen ons er wel doorheen, zei hij. En daar had Caroline niets op tegen.
Hij had een pasje waarmee je alles voor niets kreeg. Hij had nog een zakje nootjes in z’n zak gestopt en een biertje voor Caroline in z’n tas. Waarop Caroline natuurlijk zei, had je de fles whisky ook niet in ergens in kunnen stoppen? Dat ging blijkbaar toch net iets te ver voor hem.
Caroline was verbijsterd, dat hij dat durfde, ze vond het allemaal heel enerverend en spannend.
Hij spreekt met iedereen, zelfs in zes talen, Caroline is wat gereserveerder. Eigenlijk heeft Caroline genoeg aan hem, maar Evert is heel sociaal en netwerkt graag. Caroline vond dat in het begin wat glad, maar nu is ze er inmiddels aan gewend.
Het prachtige hotel met zes piccolo’s voor de deur leek een waar sprookje.
Gelukkig hoefde ze dit natuurlijk niet zelf te betalen. Alles liep via Evert z’n werk.
Prachtig was het hotel: een en al marmer en schitterend donker hout. Ze keek haar ogen uit.
Het diner begon om 20.00 uur zodat Caroline eerst nog even op bed kon luieren en Evert al naar de genodigden moest. Het was in een prachtig paleis. Praktisch iedereen was in avondkleding en Evert zei heel vleiend: Ik vind jouw jurk het mooist. Haar jurk was van lichtbruin kant, zelf ontworpen, zeer simpel zonder mouwen en tot op de grond, dat kan iedereen. En toch was ze er trots op. Met enorme knalhakken eronder, waar ze nauwelijks op kon lopen.
Haar lange goudblonde haar opgestoken. De hakken was Evert gewend dus hij hield haar goed vast zoals gewoonlijk. Er was koninklijk bezoek en ze had eigenlijk geen zin daarnaast te zitten, voor Evert was dit redelijk normaal. Dus ze deed haar uiterste best net te doen alsof het voor haar ook normaal was. De champagne vloeide rijkelijk en na 3 glazen en nog weinig gegeten voelde ze het aardig. Het bleek gelukkig een wandelend diner, ze kwamen met allerlei hapjes rond.
Al de sociale contacten van Evert, en de hoge pieten: eigenlijk zat ze daar niet gelijk op te wachten, ze is slecht in talen, namen en gezichten. Dit merkt ze in de therapie ook, maar ze onthoudt wel de inhoud en daar gaat het om. En ze had het gevoel dat daar weinig inhoud was, maar veel uiterlijk vertoon. Als ze er maar niet te vaak aan mee hoeft te doen vindt ze het niet erg. Maar meestal was dit twee of drie keer jaar, dus dat is wel te doen.
Het was dus een wandelend diner, en ze gingen niet meer aan tafel.
Het was jammer dat ze er pas achter kwamen toen de meeste hapjes al op waren.
Na afloop hebben ze in het hotel nog een zak chips en noten opengetrokken.
Ze sloeg de ene flater na de andere, na drie glazen champagne, was er niet meer helemaal bij. Evert zei, ik denk dat het tijd wordt naar het hotel te gaan. Ze begon het net naar haar zin te krijgen met al die pracht en praal.
Ze kon niet lopen op die palen, en wist niet meer om te gaan met al die mensen. Daarom wilde hij natuurlijk weg, hoewel hij ook moe was, zei hij. Was dat wel waar? Of had hij geen zin in die toestanden met haar.
Toen ze eenmaal ik het hotel aankwamen, waren ze allebei zo moe dat ze het bed in ploften, met de zak nootjes en chips. Caroline ging naar de wc en zag al het prachtige marmer in de badkamer en zei tegen Evert: Zo’n mooie wastafel heb ik nog nooit gezien, kom even kijken?
Waarop Evert zei: App me maar een foto, ben te moe om uit bed te komen. En dat deed ze.
Hij lag in bed rondom in de chips met een biertje in zijn hand en Caroline haar hoed op verder niets aan. Caroline moest enorm lachen. Het was een komisch gezicht.
Als ze nu de foto bekijkt die nog steeds op haar telefoon staat, voelt ze de weemoed weer. Wat was het mooi. Wat zou ze graag weer teruggaan in de tijd. Denkt ze nu.
Sinds ze Evert kent is er een andere wereld voor haar opengegaan.

Ze vond het een heerlijk leven op deze manier. Ze trad buiten haar comfortzone en dat beviel haar eigenlijk buitengewoon goed.

Zo leerde ze zichzelf ook van een andere kant kennen in positieve zin. Ze wist niet dat ze dit nog in zich had en vond dit enorm positief van zichzelf. Met Thomas was dat wat kunstzinniger en wat minder sjiek, ook heel leuk maar op een totaal andere manier. Dat was ze gewend met architecten onder elkaar. Hoewel dat ook arrogante kwasten konden zijn. Bij haar en Thomas kwamen er voornamelijk architecten over de vloer, ook bekende mensen en daar genoot ze ook van. Voetbal met bitterballen of mosselen, zo ging dat.
Het punt in haar leven waar ze nog vreselijk mee zat – hoewel dat niets met Evert te maken had – was haar dochter.

Haar dochter was twaalf jaar geleden naar Australië gegaan om daar te studeren. Ze hadden niet zo heel veel contact. Een keer per week op Skype als dat lukte. Ze heeft daar heel veel verdriet van ze zou ze zo graag even vasthouden.

Caroline en Thomas vonden dat ze beter naar Parijs, Londen of Milaan kon gaan. Maar ze wilde per se naar Australië, uiteindelijk hebben ze daarmee ingestemd. Met het idee dat het voor hooguit een jaar was. Inmiddels is het nu twaalf jaar en Caroline heeft het er nog steeds moeilijk mee. Een heikel punt, haar dochter heeft het er naar haar zin, is inmiddels getrouwd en heeft een dochter. Ze probeert blij voor haar dochter te zijn, maar het blijft lastig omdat zij hen zo mist.

HILLEGERSBERG

Jarenlang had Caroline een prachtig huis in de dure wijk Hillegersberg in Rotterdam.

Een huis in en aan het water op palen, sprookjesachtig, het leek op een houten vakantiewoning, waar ze elke dag de eenden eten gaf. Met haar voeten in het water zat ze vaak op het terras. Dieren zijn erg belangrijk voor haar. Zowel binnen als buiten had ze een halve dierentuin waar ze enorm genoot van tortelduifjes, konijnen, ratjes, poezen en schildpadden. Nu ze in het penthouse woont, mist ze de eenden en het terras aan het water.
Ze had er een dagtaak aan naast haar werk. Het huis was ook veel werk.
Het werd haar wat te veel. Er waren ook dieren binnen, zoals de ratjes, die nog van haar dochter waren toen ze weer naar Australië vertrok.
Op een gegeven moment gingen de kinderen de deur uit. Ze voelde zich wat alleen en kwam nog boven in het huis om de was op te hangen. Verder vermijdde zij het omdat het boven zo leeg voelde. Ze moest om het jaar het huis laten verven en de bomen kappen.
Ze had het gevoel dat het een blok aan haar been werd.
Dus heeft ze de knoop doorgehakt en is iets anders gaan zoeken. Dat had veel voeten in aarde. Ze wilde alleen op een bovenste verdieping, zodat ze niemand boven haar had waar ze zich aan kon storen, omdat zij allergisch is voor herrie. Dus dat maakte het zoeken niet makkelijker. De enige optie was een penthouse. Wat een wensenlijst… maar dat mag toch op deze leeftijd.

Het was niet makkelijk zoeken. En het moest ook nog erg ruim zijn vanwege haar praktijk. Ze had het grootste deel van haar leven in oude huizen gewoond voornamelijk met haar ex-man. Er was altijd rommel van de verbouwing en daardoor ook onrust. Ze wilde nu rust in huis. In haar eentje verder dan maar; het was zeker niet makkelijk. Om ineens alles alleen te doen. Zonder haar dochter en stiefzoon. Maar ze ging er weer voor.

Toen ze met Thomas in een oud herenhuis aan de singel in Rotterdam woonde, was ze het vele werk aan het huis na haast twintig jaar behoorlijk zat; er was altijd wat.
Op een gegeven moment wilde ze het verkopen omdat ze uit elkaar gingen.
Dat was een van de moeilijkste tijden in haar leven, want ze hield veel van hem. Heel veel, maar er waren steeds meer nare dingen die er gebeurden en zijn moeder had ook een slechte invloed op hun relatie. Ze kon het allemaal niet meer aan. Dus koos ze voor zichzelf na lang getwijfeld te hebben. Slapelozen nachten, drank en slaaptabletten hebben haar er een beetje doorheen gesleept.
Ze herkent het nu van therapie: zoveel mensen die geen keuze kunnen maken, dit is vaak nog moeilijker dan beslissen. Twijfels zijn slopend, vaak slopender dan een beslissing nemen.
De disbalans en twijfel breken je. In therapie komt dit vaak voor: mensen die haar om raad vragen, maar voor haar is het lastig, ze voelt vaak wat zij voelen, en kan alleen advies geven. Ze probeert goed te voelen wat de cliënten voelen en luistert intens naar wat ze te vertellen hebben. Meestal lukt het haar.
Dit doet ze vaak, vandaar dat ze het ook zo druk heeft.
Vorige week had ze een man van 55 jaar, 25 jaar getrouwd, hij had een dame van 15 jaar jonger leren kennen, zijn echtgenote was ook bij haar in therapie. Ze vertelden vaak dezelfde gebeurtenissen en zij hoopte dat hij alsnog voor haar zou kiezen.
Dat heeft hij uiteindelijk na een paar sessies toch gedaan. Caroline was blij, ook voor zijn vrouw die haar carrière had opgegeven voor hem. Hij had een enorm goede baan in het buitenland. Nu waren net de kinderen de deur uit en werd hij verliefd op een ander.
Z’n vrouw was ontzettend boos. Tegelijkertijd ook heel verdrietig. Ze vroeg: Kun jij erachter komen of hij terug wil en anders zeggen dat ik niet meer op hem wacht?
Caroline begreep dat best. Ze heeft het niet gedaan, maar hij kwam zelf al snel tot de conclusie verkeerd bezig te zijn, gelukkig.
Na een paar sessies heeft ze nog een app gekregen hoe dankbaar ze voor de hulp waren.
Dat doet een mens goed en daar doet zij het voor.

Het oude huis waar ze woonde met Thomas voordat ze naar Hillegersberg verhuisde dateerde van 1898. Ze verstookte er meer dan 400 euro per maand en dan was het nog niet warm.

Zo was er altijd wat. En er kwam steeds meer bij. In de winter durfde ze haast niet meer naar binnen omdat ze bang was er een laag water aan te treffen in de gang en kelder. En de hele dag weer in de weer was met emmers en slangen. Het deed haar op een gegeven moment denken aan oude pand van haar oma: als het regende moest je met de paraplu op naar de wc. Dat vond ze toch wat ver gaan. Het ontneemt het woonplezier.
Ze moest de stukken ornament in het plafond lijmen als er weer een zware vrachtwagen voorbijreed. Het lukte haar keer op keer, maar het vrat energie.En ze werd er angstig van.
Ze hield bij alles in huis haar hart vast als er weer een vrachtwagen voorbijreed en als het huis weer stond te schudden dat de stukken uit het plafond vlogen. Als het hard regende etc. Hoe kan ik het zo nu verkopen?, dacht ze.’
Het heeft een goed jaar geduurd. Ze kreeg niet de prijs die zij voor ogen had. Maar ze deed het.
Ze was ook blij toen het verkocht werd. Hoewel ze er erg veel herinneringen had. Beetje ambivalent gevoel had ze; ze kon het moeilijk plaatsen. Het ging haar ergens toch aan het hart.
En ze droomt er soms nog over.
Maar ze werd wel erg blij van haar nieuwe huis in Hillegersberg. Dat was haar graadmeter.
Het oude huis was van haar opa geweest en ze had het voor de helft geërfd. Ze vond het daarom erg moeilijk om te verkopen. Maar er zat weinig anders op, de buurt ging ook erg achteruit. En ze wilde naar een andere buurt.
Als ze er tegenwoordig langs rijdt, is ze blij dat ze er weg is. Er woont nog een moeder van Fay haar vriendin aan de overkant, waar ze sporadisch contact mee heeft.
De junkies zaten op een gegeven moment bij haar op de stoep te spuiten. Dat wil je toch niet! Zeker niet voor je kinderen.
Zelf zat ze er niet echt mee – mensen zijn mensen, en ze veroordeelt niemand – maar haar dochter werd bang. En Thomas noemde het vaak haar hoerenkast. Zijn humor. Met een kern van waarheid, want ze hield van donkerrode hoerenmeubels, jaren ‘30 en een wat louche sfeer.
Toen ze uit elkaar waren, is ze naar het huis in Hillegersberg gegaan waar ze ook jaren met veel plezier gewoond heeft. Haar praktijk was de aangebouwde garage, maar die werd op een gegeven moment te klein. Ze wilde haar praktijk uitbreiden.
En nu, dit keer, jaren later, had ze een prachtig penthouse gezien bij de Erasmusbrug op Zuid. Heel groot: 210 vierkante meter. Ze wilde graag op Zuid wonen omdat haar vader en haar oma daar vandaan kwamen en ze er mooie herinneringen aan had. Het was precies het tegenover gestelde van Hillegersberg. Van een elitewijk naar een achterstandswijk met veel allochtonen. Maar het trok haar juist om de uitdaging aan te gaan. Caroline had een mondelinge afspraak met de makelaar gemaakt en dacht dat zoiets geldig was. Niets bleek minder waar, maar zij had er ook geen kaas van gegeten met haar naïviteit. Ze had met de makelaar afgesproken, dat zodra ze terug was uit Australië ze gelijk de koopovereenkomst zou tekenen voor het penthouse. Achteraf enorm dom, ze had het beter gelijk kunnen doen. En zo ging haar droompenthouse aan haar neus voorbij. Toen zij in Australië was, ontving zij een sms dat de makelaar een bod van 30.000 euro meer had gekregen, en dat dus gedaan. Wat een enorme eikel.
In Australië kreeg zij een sms-je dat het verkocht was.
Ze was heel boos en verdrietig. Ze wist even niet hoe het nu verder moest. Het was in haar gedachten haar droomhuis. Ze had het al helemaal ingericht; in de nacht lag ze er wakker van welke gordijnen ze zou nemen en welke kleuren ze de muren zou geven et cetera.
Ze was er drie keer wezen kijken en was er helemaal weg van.
Zelfs nu nog dezer dagen als ze er langsrijdt, kijkt ze altijd even met weemoed naar boven.
Het blijft een soort droomhuis voor haar, hoewel ze nu ook erg mooi woont, maar iets kleiner.
Toen ze weer terug in Nederland was, had ze haar huis inmiddels verkocht, voor iets minder dan ze gehoopt had. Maar had nu geen nieuw huis, ze zag het allemaal wat somber in.
Ze is naar die makelaar gegaan en heeft hem goed de waarheid verteld. Ze zei dat het daar niet bij zou blijven. Dit echt niet kon. Hij schrok en deed van alles om haar toch te helpen.
Ze heeft haar kopers (enorme aardige mensen) drie maanden uitstel gevraagd zodat zij iets anders kon zoeken. Gelukkig vonden ze dat prima. Het waren hele aardige mensen die totaal niet moeilijk deden, gelukkig.
Het heeft haar slapeloze nachten opgeleverd. Zo droomde dat ze een zwerfster werd en met haar dieren in een opvangcentrum moest. Later dacht ze, wat kan zoiets je van je stuk brengen. Of wat heeft ze zich van haar stuk laten brengen. Maar wonen is toch het fundament van je levensvoorziening. Wat voor haar belangrijk is, zeker als je alleen bent en je werk er ook op is gebaseerd.
Ze huilde uit bij haar vader die toen nog leefde. Hij zei: Maak je niet zo druk, dan huur je toch een tijdje wat! Maar daar moest ze ook niet aan denken met haar praktijk et cetera.
De desbetreffende makelaar belde haar dat er op de veiling een mooi groot penthouse te koop kwam.
Ze dacht: Ik kan het toch eens proberen om naar zo n veiling te gaan, waarom niet? En ja hoor, daar stond het penthouse naast het Feyenoordstadion te koop. Het stond voor een ton minder te koop dan ze twee maanden geleden op Funda.nl had gezien. Ze hield de huizenmarkt elke dag bij. En ze had dit penthouse al een paar keer aangeklikt.
Maar het was boven haar budget.
Op de veiling bood er net iemand voor haar, het was weg. Niet te geloven.
Wat had ze weer een pech. Ze kon zich wel voor haar kop slaan.
De koper was een aardige Turkse man, hij had het gekocht om door te verkopen. Ze bood hem 10.000 euro meer. Hij zei: Nee ik wil het verkopen voor 20.000 euro meer, niet minder.
Ze vertelde het hele verhaal aan Thomas.
Wat heb je nu weer allemaal aan je fietsbel hangen , zei Thomas. Bij jou kan nooit iets normaal gaan.
Ze ging met Thomas, haar ex, naar het penthouse kijken. Hij heeft er verstand van.
Er zat een maar aan: ze mochten maar heel even binnen kijken. Er deed een klein Hindoestaans mannetje open.
Niet erg vriendelijk, ze moesten gelijk hun schoenen uittrekken om naar binnen te mogen en hij had erge haast. Hij schrok een beetje van Thomas: twee meter lang en zag eruit alsof hij net in de tuin had gewerkt. Twee uitersten: het mannetje in een net pak. Hij keek hen heel raar aan. Heel even, zei hij, ik wil dat jullie in vijf minuten weer buiten staan. Heb nauwelijks tijd.
Misschien moest hij naar zijn werk of wilde ons niet in zijn huis hebben. Het was allemaal wat vreemd.
Het was er binnen heel groot en licht, je kon net niet in het Feyenoordstadion kijken maar dat scheelde weinig. Ze maakten er grappen over. Ze snelde er als een speer doorheen.
Het ging allemaal zo snel dat ze het moeilijk in haar op kon nemen; het was ook zo groot en ze sjeesde er met een rotgang doorheen. Eigenlijk wilde ze het rustig op zich in laten werken, maar dat kon niet.
Ze kwamen verbijsterd beneden, en gingen eerst koffie drinken om het even te laten bezinken. Tentjes genoeg beneden, best een gezellige buurt. Cafés, patattenten, ijskraam gezellig beetje ouderwets. Pathé filmhuis, genoeg te doen. Je hoeft je daar nooit te vervelen.
Thomas zei: Het ziet er goed uit, zou het gewoon doen. Caroline kon weinig uitbrengen. Het was zo veel in haar hoofd, het ging allemaal zo snel.
Caroline ging niet over één nacht ijs, maar ze moest wel snel beslissen, ze had maar twee dagen de tijd.
Ze merkte wel dat ze het huis moeilijk uit haar hoofd kon zetten en wilde de volgende dag beslissen. Ook omdat ze nu eindelijk iets wilde hebben en dan niet meer in onzekerheid zat. Ze was al zo’n tijd bezig. En de Turkse meneer zette er druk achter.
Ze belde nog dezelfde dag de Turkse meneer en bood 20.000 euro bovenop het bedrag.
Ze tekende een paar dagen later en alles was geregeld.
De kogel was door de kerk.

Het was een groot en licht penthouse, maar je keek ook op een minder mooie flat uit. En het was een en al glas dus bloedheet in de zomer. Je kunt het altijd nog waarschijnlijk voor veel meer verkopen als het niet bevalt. Je hebt het nu redelijk goedkoop als je het niet naar je zin hebt en je verkoopt het heb je winst en zoek je op je gemak weer verder, zeiden haar vrienden. Hier val je geen buil aan. En ze had een kennis aan de overkant in het penthouse wonen( Roos) die later een vriendin werd. Dat was ook een gezellig idee.

Бесплатный фрагмент закончился.