Płacząc w H Mart
О книге
Wspomnienia z koreańsko-amerykańskiego dzieciństwa, przeżywania żałoby po utracie mamy i kształtowania własnej tożsamości.
Michelle Zauner opowiada o dorastaniu, mierzeniu się z wysokimi oczekiwaniami matki, przykrościach okresu dojrzewania, a także o cudownych wakacjach spędzanych w ciasnym seulskim mieszkaniu babci, gdzie późnymi wieczorami zacieśniała relacje ze swoją mamą nad talerzami pełnymi koreańskich przysmaków.
Gdy wchodzi w dorosłość i wyjeżdża na studia na Wschodnie Wybrzeże, podejmuje pracę w branży gastronomicznej, gra koncerty ze swoim nieopierzonym zespołem i poznaje mężczyznę, za którego później wyjdzie, jej koreańskość wydaje się jej coraz bardziej obca. Zdiagnozowanie nieuleczalnego nowotworu u jej mamy, gdy Michelle ma zaledwie dwadzieścia pięć lat, zmusza ją do rozliczenia się z samą sobą i odebrania darów w postaci smaku, języka i historii, które otrzymała od mamy.
Najlepsza książka 2021 roku GOODREADS CHOICE AWARDS w kategorii NAJLEPSZY MEMUAR I AUTOBIOGRAFIA.
„Doprowadzi cię do łez”. Marie Claire
„Fascynująca”. Guardian
„Łamiąca serce”. New York Times
„Niezwykle potrzebna”. Vogue
„Udzielone mi przez mamę lekcje, będące dowodem jej istnienia, żyły we mnie i miały się dobrze. Zdradzały swoją obecność w moich ruchach i czynach. To mi po sobie pozostawiła. Skoro nie mogłam być razem z mamą, po prostu będę musiała się nią stać”.
JEDNA Z NAJLEPSZYCH KSIĄŻEK ROKU WEDŁUG: New York Times'a, Time, NPR, Washington Post, Vogue'a, Entertainment Weekly, Good Morning America, Philadelphia Inquirer, Goodreads, BuzzFeed i wielu innych.
Jedna z ulubionych książek roku prezydenta Obamy.
Чтение мемуаров — всегда знакомство с новым человеком. И когда автор становится тебе симпатичным, раскрываясь и делясь своей историей, это вызывает приятное чувство сопричастности его опыту, даже если с твоей собственной жизнью ничего общего и не найти.
Мишель Заунер мне понравилась, читать её книгу было интересно, хотя захватывающего сюжета или надрывных эмоций там нет. Зато есть искренность и честная повседневность. Ни попыток идеализировать свои отношения с мамой, ни хвастовства творческими достижениями, даже удивительно — рассказывая о себе, Мишель лишена нарциссизма. Книга действительно посвящена маме и её влиянию на жизнь дочери, которое проявляется порой в повседневных мелочах, а порой глобально — в осознании себя и своей идентичности.
По ходу чтения я начала слушать Japanese Breakfast, о которых ничего не знала раньше. Плюс инди-группа в мой плейлист! А вот кулинарная часть нудновата, хотя понятно, что для авторки корейская кухня стала символом чего-то большего, чем еда — это самый простой и материальный способ делиться любовью, заботиться о близких и чувствовать связь с корнями.
Хорошая неторопливая автобиография, трогательно и тепло о любви к маме.
Отзывы, 1 отзыв1