Читать книгу: «Ikot »

UNANG KABANATA

Laging hindi ikinasisiya ni Caitlin Paine ang unang araw sa bagong paaralan. Nariyan yung kelangan mong maghanap ng mga bagong kaibigan, kilalanin ang bagong mga guro at syempre pa kabisaduhin ang bago mong paligid. Nariyan din yung maliliit na bagay tulad ng pagkuha ng laker at amoy at tunog ng isang lugar na di ka pamilyar. Higit sa lahat, ayaw nya ng mga titig. Pakiramdam nya lahat nakatingin sa kanya. Pinagmamasdan ang kanyang bawat galaw. Nais lang naman nyang hindi kilalanin at pansinin. Ngunit laging hindi ito ang nangyayari. Hindi maintindihan ni Caitlin kung bakit siya ay kapansin-pansin sa tingin ng iba. Siya ay hindi katangkaran at may taas lamang na 5"5', may kulay kapeng buhok at mata at normal na timbang. Para sa kanya, sya ay pangkaraniwan lamang. Lalong hindi sya kasing-ganda tulad ng ibang mga kabataang babae. Sa kanyang edad na 18, hindi ito sapat upang sya ay mapansin.

Alam nyang mayroong isang dahilan kung bakit sya nagiging kapansin-pansin. Alam nyang iba sya ngunit hindi siya sigurado kung paano siyang iba.

At ang mas masahol pa sa unang araw sa bagong eskwelahan ay ang mag-umpisa sa kalagitnaan ng semestre. Kung kailan ang lahat ay nabigyan na ng pagkakataon na kilalanin ang isa't isa. Ngayon, sa kanyang unang araw sa kalagitnaan ng Marso, nararamdaman na nya na isa ito sa pinaka-panggit na araw sa buhay niya.

Hindi niya inakalang magiging ganito kasama. Marami na siyang nakita dati pero hindi katulad nito.

Nakatayo lang sya sa labas ng pampublikong eskwelahan sa lungsod ng New York. Malamig nang umagang iyon ng Marso. Bakit ako? Sa gitna ng gulo ng daang estudyante na nagsisigawan at nagtutulakan, napaka-ordinaryo ko. Hindi siya handa. Pakiramdam nya nasa bakuran siya ng bilangguan.

Masyado silang magulo. Sobra silang maingay at magmurahan. Aakalain mong may away kung hindi dahil sa ilang nakangiti at nagtatawanan. Hindi niya maintindihan kung san sila kumukuha ng lakas. Giniginaw siya, pagod at kulang sa tulog. Ipinikit niya ang kanyang mga mata. Nagbabakasakaling mawawala ang lahat ng gulong ito. Sinuot niya ang earphones ng kanyang ipod pero wala na pala siyang baterya. Kinuha niya ang kanyang cellphone ngunit wala namang tawag o bagong mensahe.

Pinagmasdan niya ang mga mukha ng mga nakapaligid sa kanya. Pakiramdam niya nag-iisa siya. Hindi dahil siya lang ang nag-iisang puti. Mas gusto nga niya iyon. Mas nagiging kaibigan niya pa ang iba ibang lahi kaysa sa katulad niya. Kaya hindi ito ang dahilan ng kanyang pag-iisa. Ito ay dahil nasa lungsod siya. Isang malakas na buzzer ang tumunog para lamang papasukin siya sa "panlibangang lugar" na ito. Napapaligiran siya ng naglalakihang gates na gawa sa metal at may mga barb wire sa itaas. Pakiramdam niya talaga nasa bilangguan siya.

Madali naman sya dating umangkop sa bagong lugar. Ang pinag-kaiba nga lang ang mga eskwelahan niya dati ay mga nasa labas ng lungsod. Sanay siya sa damuhan at maraming puno. Dito ay lungsod. Pakiramdam niya hindi siya makahinga. Natatakot siya.

Isa ulit malakas na buzzer ang tumunog. Kasama ng daang mga estudyante ay nag-umpisa siyang pumasok sa pasukan ng eskwelahan. Nabunggo siya ng isang malaking babaeng estudyante na ikinalaglag ng journal niya. Dinampot niya ito at naghintay ng paumanhin galing sa babae pero hindi na niya ito nakita. Ang narinig na lamang niya ay halakhak nito. Hindi niya alam kung para sa kanya ba ang halakhak na iyon.

Hinawakan niya ng mahigpit ang kanyang journal. Isang bagay na nakakatulong sa kanya mula pa pagkabata.

Sa wakas ay nakarating din siya sa mismong pintuan. Kinailangan niyang sumiksik para lamang magkasya. Para siyang nasa istasyon ng tren tuwing kadamihan ng tao. Nais lamang niya ay hindi na ganoong kalamig sa loob.

Dalawang naglalakihang security guards ang nakatayo sa may pintuan kasama ng dalawa pang pulis mula sa lungsod ng New York. May mga baril sila sa kanilang gilid.

"SIGE LANG, PASOK!" sabi ng isa sa mga security guard.

Hindi niya maintindihan kung bakit kailangang may pulis sa loob ng paaralan. Lalo niya itong ikinatakot. Dagdagan pa ng kailangang pagdaan sa metal detector. Istilo ng ginagawa sa mga paliparan.

Apat pang mga pulis ang nakatayo sa magkabilang gilid ng metal detector at dalawa pang security guards.

"ALISIN NINYO ANG LAMAN NG MGA BULSA NINYO!" sigaw ng isang guard.

Napansin ni Caitlin ang ibang mga estudyante na naglalagay ng kanilang mga gamit sa isang plastik na lalagyan. Ganun din ang ginawa nya sa kanyang ipod, pitaka at susi.

Dumaan siya sa detector. Umalarma ito.

"IKAW! DITO KA SA TABI" sigaw ng guard sa kanya.

Lahat ng mga estudyante ay nakatingin sa kanya habang pinapadaanan siya ng handheld detector.

"May suot ka bang alahas? "

At doon niya naalala ang kanyang krus na kuwintas.

"Hubarin mo iyan!" sigaw ng guard.

Kuwintas ito na bigay ng kanyang lola bago ito pumanaw. Bigay din daw ito ng lola niya. Isang maliit na krus na gawa sa pilak na may nakaukit na mga salitang Latin. Hindi na ito naisalin ng kanyang lola. Hindi siya relihiyosa pero alam niya ang kahalagahan nito na daang taon na sa kanilang pamilya. Ito lang marahil ang pinakamahalagang pag-aari niya sa ngayon.

Itinaas lamang niya ito at sinabi sa guard na hindi niya ito huhubarin.

Tinitigan siya ng guard nang masama. Hanggang sa biglaan na lang nagkagulo. May mga nagsisigawan habang may isang pulis na humablot sa isang payat at matangkad na lalaking estudyante at iniharap ito sa may dingding. Nakakuha siya ng isang maliit na kutsilyo mula dito.

Tumulong ang guard na tumititig kay Caitlin. Siya namang alis niya papasok sa eskwelahan kasama ng karamihan ng mga estudyante patungo sa may bulwagan.

Maligayang pagdating sa pampublikong paaralan sa lungsod ng New York! Magaling!

Hindi na siya makapaghintay para sa kanyang pagtatapos.

Hindi siya makapaniwala sa laki ng bulwagan nila. Ganun pa man, nakuha pa rin nitong mapuno ng mga estudyante, balikat sa balikat. Tingin niya ay may libong estudyante doon. Puro mukha ang nakikita niya. At mas maingay at magulo pa dito. Gusto niya sanang takluban ang mga tenga niya ngunit

imposibleng gawin ito. Dahil sa sikip, hindi niya maitataas ang kanyang mga siko.

Tumunog ang bell.

Lalong tumaas ang enerhiya ng lahat.

Huli na siya.

Tiningnan niya ulit ang papel kung saan nakalista ang numero ng silid aralan. Nakita niya ito mula sa malayo. Sinubukan niyang sumiksik para makadaan sa gitna ng mga estudyante pero hindi itong madaling gawin. Kailangan niyang maging agresibo kung gusto niyang makaabot sa klase niya. Sa wakas, nakarating din siya sa kanya unang klase. Inaasahan niya ang mga titig dahil sa bago siya at atrasado pa. Ngunit di niya inaasahan ang kanyang naabutan. Maingay ang lahat. Marami pang nakatayo at ang iba ay nakaupo pa sa kanilang mga mesa. Kahit pa limang minuto na makalampas ng oras ng klase, ang kanilang guro na mukhang gusot na gusot ang damit ay hindi pa nagsisimula. Nakataas lamang ang mga paa nito sa kanyang mesa habang nagbabasa ng dyaryo. Hindi sila pinapansin.

Nilapitan ni Caitlin ang guro upang ibigay ang kanyang ID. Tumayo lamang siya sa harap niya, naghihintay na tumingin sa kanya ngunit hindi siya nito pinansin. Sinubukan niyang kuhanin ang atensyon nito. Doon lamang niya ibinaba ang kanyang binabasang dyaryo.

"Ako si Caitlin Paine. Bagong estudyante ako dito. Kailangan ko atang ibigay ito sayo." sabi ni Caitlin sa guro habang inaabot ang ID niya.

"Sub lang ako dito" sabi ng guro sabay basa ulit sa dyaryo niya.

"Hindi ka kumukuha ng attendance?" tanong ni Caitlin.

"Babalik ang inyong guro sa Lunes. Siya na ang bahala diyan" paaling na sagot ng guro.

Hindi siya makapaniwala. Wala siyang magawa kundi ang maghanap na lang ng mauupuan. Pero saan? Wala nang bakante. Ayaw niyang tumayo sa buong oras ng klaseng iyon. Magulo pa din ang lahat, nagsisigawan. Wala man lang nakakapansin sa kanya. Napansin niyang pati pananamit nila ay iba sa kanya. Naisip niyang umalis na lamang. Tutal wala namang pakialam yung kapalit na guro. Nung akmang aalis na siya ay may nagsalita sa likuran niya.

"Ito" sabi ng matangkad na lalaki habang nakatayo sa tabi ng mesa niya sa may tabi ng bintana sa may likuran.

"Upo ka" sabi niya ulit.

Panandaliang tumahimik ang silid. Lumapit siya sa kanya. Sinubukan niyang huwag tumitig ngunit hindi niya napigilan ang sarili niya. Sobrang ganda ng mga luntian niyang mata. Napakakisig niya. Hindi niya malaman kung anong lahi siya galing. Maikli ang kanyang kulay kapeng buhok at makinis ang kanyang balat. Mayroong bagay sa kanya na hindi nababagay sa lugar na iyon.

Hindi rin nangyayari sa kanya ang mabighani ng ganoon sa isang lalaki. Nakita niya ang mga kaibigan niyang ganun pero hindi siya. Ngayon naiintindihan na niya ang pakiramdam.

"Saan ka uupo?" kinakabahang tanong ni Caitlin sa lalaki.

Ngumiti ang lalaki at doon nakita ni Caitlin ang kanyang perpektong mga ngipin.

"Dito" sabi ng lalaki sabay turo sa pasamano ng bintana.

"Salamat" sabi ni Caitlin. Salamat! inis na inis siya sa sarili niya dahil sa iyon lang ang nakaya niyang sabihin.

"Tama yan Barack!" sigaw ng isang estudyante. "Ibigay mo lang ang upuan mo sa magandang, puting babae na iyan!"

Nagtawanan ang lahat at muling bumalik ang ingay sa klase. Nakita ni Caitlin kung paanong napatungo at napahiya ang lalaki.

"Barack? Yun ba talaga pangalan mo?" tanong niya.

"Hindi. Tinatawag lang nila akong Barack kasi kamukha ko daw siya. Kalahating itim kasi ko, parteng puti at parteng Puerto Rican.

Tiningnan ng mabuti ni Caitlin si Barack at sang-ayon siyang magkahawig nga sila.

"Tingin ko isa itong papuri sa iyo" sabi niya.

"Hindi kong paano nila ito sabihin " sagot niya.

Pinagmasdan siya ni Caitlin habang nakaupo sa may bintana. Masasabi niyang sensitibo ito. Hindi siya bagay sa lugar na iyon.

"Ako nga pala si Caitlin". Inabot niya ang kaniyang kamay habang nakatingin sa mga mata ng lalaki.

"Jonah" sorpresang sagot niya habang inaabot pabalik ang kamay niya. Parang matutunaw ang pakiramdam ni Caitlin. Natagalan ang kapit sa kanya ni Jonah kaya't di niya napigilan ngumiti.

Walang kakaibang nangyari buong umagang iyon. Gutom na si Caitlin pagdating niya sa kantina. Hindi siya makapaniwala sa laki nito. Sobrang ingay pa rin dito dahil sa libong estudyanteng nagsisigawan. Para siyang nasa loob ng gymnasium. Pinag-kaiba nga lang may security guard kahit saan ka tumingin.

Syempre pa hindi na naman niya alam kung saan pupunta. Nakakita siya ng mga trey. Kumuha siya ng isa at pumila sa akala niyang umpisa nito.

"Hoy! Huwag ka ngang paningit!" sigaw ng malaking babaeng estudyante sa likuran niya.

"Pasensya na. Hindi ko kasi alam" sagot ni Caitlin.

"Doon ang hulihan ng pila" paangil na sagot ng isa pang babaeng estudyante sabay turo kung saan ito.

Sobrang haba pala ng pila. Aabutin siya ng dalawampung minuto para makakuha ng pagkain.

Habang papunta siya sa huli ng pila, bigla na lang may lalaking estudyante na tumulak sa isa pang lalaking estudyante. Bumagsak ito sa may paanan niya. Sumugod ang una, tinalunan niya at pinagsusuntok ang nasa lapag. Nagsimulang magsigawan at magkagulo ang lahat.

"Away! Away!" sigaw ng marami. Hindi siya makapaniwalang nangyayari ito sa harapan niya. Hanggang sa lumapit ang apat na security guards at inawat ang dalawa na duguan.

Nang matapos kumuha ng pagkain ni Caitlin, simpleng hinanap niya si Jonah pero wala ito sa kantina. Naghanap siya ng mauupuan pero halos lahat ay may mga nakaupo na. Napansin niya ang magkakahiwalay at iba't ibang grupo doon.

Nagdesisiyon siyang umupo sa mesa sa may bandang likod. Meron lamang isang lalaking estudyanteng Intsik na nakaupo sa may dulo ng mesa. Hindi maayos ang kanyang pananamit at nakasuot siya ng braces. Nakatungo lamang siya at nakatututok ang atensyon sa kanyang kinakain.

Pakiramdam niya mag-isa siya. Tiningnan niya ang kanyang cellphone. May ilang mensahe siya sa Facebook galing sa kanyang mga kaibigan sa dati niyang lugar. Tinatanong nila kung nagustuhan niya ba ang bago niyang lugar. Hindi niya gustong sumagot ng kanilang mga mensahe sa ngayon. Pakiramdam niya ang layo layo nila.

Wala siya masyadong nakain. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at sinubukang baguhin ang nasa isip niya. Inisip niya ang kanyang bagong apartment sa kalye ng 132nd, nasa ika-limang palapag. Luma at madumi ang gusali at walang elevator dito. Lalo siyang nahilo sa pag-iisip na ito. Huminga siya ng malalim at sinubukang mag-isip nang iba pang bagay. Bagay na maganda sa buhay niya.

Meron siyang nakababatang kapatid na lalaki. Sam ang pangalan niya. Labing-apat na taon pa lamang siya ngunit para siyang dalawampung taon sa kanyang ikinikilos. Tumayo siya na parang nakatatandang kapatid sa kanya. Dahil siguro ito sa pag-iwan sa kanila ng kanilang ama at ang masamang pagtrato sa kanila ng kanilang ina. Nakikita niya ang masamang epekto nito sa kanya sa lagi niyang pakikipag-away sa eskwelahan. Sana lang ay hindi ito lumala.

Pero pagdating kay Caitlin, ibang usapan ito. Mahal na mahal siya ni Sam. Lagi siyang maasahan. Kaya naman gagawin ni Caitlin ang lahat para protektahan ang kapatid niya.

"Caitlin?"

Nagulat siya.

Nakatayo sa may tabi niya, hawak ang isang trey sa isang kamay at isang byolin sa kabilang kamay, si Jonah.

"Ayos lang bang umupo sa tabi mo?"

"Hindi - aaay oo!" kinakabahan at namumula niyang sagot.

Nginitian lamang siya ni Jonah. Umupo ito na maayos sa kanyang tabi nang may perpektong postura. Dahan-dahan niyang inilapag ang byolin at pagkain sa mesa. Mayroong iba sa kanya. Hindi siya nababagay dito sa lugar na ito. Para siyang galing sa ibang kapanahunan.

"Kumusta ang unang araw mo?" tanong ni Jonah.

"Hindi ito ang aking inaasahan."

"Naiintindihan ko ang ibig mong sabihin." sabi niya ulit.

"Isa ba iyang byolin?" sabay tingin ni Caitlin sa bagay na nasa ibabaw ng mesa. Hawak ito ni Jonah na para bang may magtatangkang magnakaw nito.

"Isa itong byola. Medyo malaki siya ng kaunti sa byolin pero magkaiba sila ng tunog. Mas malumanay ito."

Hindi pa nakakakita nito si Caitlin. Gusto niya sanang ipakita ito sa kanya ni Jonah ngunit hindi man lang siya gumalaw. Tuloy pa rin ang kapit niya dito na tila ba pinoprotektahan niya ito. Isang bagay na personal sa kanya.

"Palagi ka bang nag-eensayo?"

"Ilang oras araw-araw." sagot niya.

"Ilang oras. Magaling ka siguro."

Nagkibit balikat lang si Jonah.

"Ok lang ako. Mas maraming magaling sa akin. Pero ninanais ko na ito ang makakatulong sa akin paalis ng lugar na ito."

"Matagal ko nang gustong matutong mag-pyano" sabi ni Caitlin.

"Bakit hindi".

Sasabihin sana niyang wala siyang pyano pero nagkibit balikat lamang siya at bumalik tingin sa kaniyang pagkain.

"Hindi mo kailangan ng pansariling pyano para matuto" sagot ni Jonah.

Nagulat si Caitlin na para bang nabasa niya ang kaniyang iniisip.

"Kahit pa madaming hindi maganda sa lugar na ito, nagbibigay dito ng libreng pagtuturo ng pyano. Magpalista ka lang."

Nanlaki ang mga mata ni Caitlin.

"Talaga?"

"Pumunta ka lang sa silid ng musika at hanapin si Ginang Lennox. Sabihin mo lang na kaibigan kita" sabi ni Jonah.

Kaibigan..nagustuhan ni Caitlin ang tunog nito. Napatingin siya sa luntiang niyang mga mata. Gusto niya sanang itanong kung bakit ang bait niya sa kanya, mayroon ba siyang kasintahan, ngunit pinigilan niya ang sarili niya.

Gusto pa niya sanang ipagpatuloy ang usapan kaya't pilit siyang nag-iisip ng pwede pang pag-usapan. Gusto niyang makasigurado na hindi ito ang huli nilang pagkikita. Ngunit nang sa akmang pagbukas ng kanyang bibig para magsalita ay siyang pagtunog ng bell.

Nagka-ingay na ulit lahat sa kantina. Tumayo na din si Jonah at kinuha ang kaniyang byola.

"Huli na ako" sabi niya. Kinuha din niya ang kaniyang trey sabay tingin sa trey ni Caitlin.

"Kunin ko na din trey mo?" Umiling lamang si Caitlin.

"Ah, ok. Una na ako" biglang nahihiyang sabi ni Jonah.

"Ummm, ok " bulong ni Caitlin.

*

Ang unang araw niya sa bago niyang eskwelahan ay natapos din. Lumabas si Caitlin. Hindi na niya alintana ang lamig. Pati ang gulo at ingay ng ibang mga estudyante sa paligid niya ay hindi na rin niya pansin. Mabilis na natapos ang araw na iyon. Wala man lang siyang maalalang pangalan ng kaniyang mga guro.

Magaan ang kaniyang pakiramdam. Nabuhayan siya ng loob. Lagi niyang naiisip si Jonah. Sana lang ay hindi siya naging kakatwa habang sila ay nasa kantina. Wala man lang siyang maayos na naitanong sa kanya. Kung bakit ba naman tungkol sa byola lang ang napag-usapan nila. Hindi man lang niya nalaman kung saan siya nakatira, saan niya planong mag-kolehiyo at kung mayroon ba siyang kasintahan. Pero ang isang katulad niya ay siguradong hindi mawawalan ng espesyal na tao sa buhay.

Sa oras ding iyon ay may dumaan na isang magandang Hispanic na babae. Maganda siya manamit. Napatitig si Caitlin sa kanya at nag-akalang siya ang babaeng iyon.

Lumiko siya sa kalye ng 134th. Biglang hindi niya alam kung saan siya pupunta. Hindi niya maalala kung nasaan ang apartment niya. Napatigil siya at nagulumihanan.

"Hey kaibigan!"

Napatingin siya at kanyang napagtanto na siya ay nasa harap ng isang maduming bodega. Apat na lalaki, na wari ay hindi alintana ang lamig, ang nakatingin sa kanya na para bang siya ang susunod nilang pagkain.

"Miss halika dito!" sigaw ng isa pa.

Kalye ng 132nd. Bigla niyang naalala at dali-dali siyang umalis patungo sa kanyang apartment. Ilang beses siyang lumilingon sakaling sinusundan siya ng mga lalaking iyon. Buti na lang at hindi.

Ramdam na naman niya ang matinding lamig sa kanyang pisngi. Unti-unti niyang napagtatanto ang lugar kung saan siya titira. Pinagmasdan niya ang kanyang paligid na puno ng mga kotseng inabandona, bandalismo at rehas sa bintana. Bigla niyang naramdaman ang pag-iisa at sobrang takot.

Tatlong bloke na lamang ang kailangan niyang lakarin papunta sa apartment pero pakiramdam niya ang tagal na niyang naglalakad. Inaasam asam niya na sana ay mayroon siyang kaibigan sa kaniyang tabi - mas maganda kung si Jonah - at bigla siyang nagtaka kung kakayanin niyang maglakad ng ganoon araw-araw. Naalala na naman niya ang kanyang galit sa kaniyang ina. Kung bakit lagi siyang nililipat lipat nito at sa mga lugar na hindi niya gusto. Kailan ba ito titigil?

Basag na salamin.

Bumilis ang tibok ng puso ni Caitlin. May nakita siyang kaguluhan sa may bandang kaliwa. Nagmadali siyang maglakad at umiwas ng tingin. Ngunit habang papalit siya ay naririnig niya ang kanilang mga sigaw at nakakikilabot na halakhak kaya't hindi niya mapigilang mapatingin sa kanilang ginagawa.

Apat na malalaking kabataang lalaki - baka mga nasa 18 o 19 - ang pinagtutulungan ang isa pang kabataang lalaki. Dalawa sa kanila ay hawak ang kaniyang mga braso, ang pangatlo ay sinuntok siya sa sikmura habang ang pang-apat ay sinuntok siya sa mukha. Ang pinagtutulungang bata ay posibleng 17 ang edad, matangkad, payat, walang kalaban laban at natumba sa lupa. Dalawa sa mga lalaki ay sinipa siya sa mukha.

Kahit natatakot si Caitlin, hindi niya mapigilang mapatitig sa nangyayari. Nagalala siyang baka mapatay nila ang lalaking iyon.

"Hindi!" sigaw ni Caitlin.

May narinig siyang tunog na parang may nabali habang sumipa sila. Tunog nang nabaling kahoy. Hanggang sa nakita niya na winawasak nila ang isang byola. Nakita niya kung paanong ito ay nagkapira-piraso.

Napatakip siya sa kaniyang bibig.

"Jonah?"

Walang ano ano'y biglang tumawid si Caitlin sa kabila ng kalsada. Napansin siya kagad ng apat na kabataan na nag-ngitian sa isa't isa. Nilapitan niya kaagad ang duguang biktima at kanyang nakumpirma na si Jonah nga ito. Wala siyang malay.

Tiningnan niya ang grupo ng mga kalalakihan. Natalo ng galit ang kanyang takot.

"Tama na! Iwan nyo na siya!"

Napatawa ang lalaki sa gitna na may taas na 6'4" at matipuno.

"At kung hindi?" tanong niya.

Bigla na lamang may tumulak sa kaniya na ikinatumba niya. Nalaglag ang kanyang journal at nagliparan ang mga pahina nito sa kalye.

Nagtawanan silang lahat. Nakuha niyang tumayo at dali-daling tumakbo papunta sa may eskinita. Hinabol siya ng mga ito.

Sa mga dati niyang eskwelahan ay kasali siya sa mga atleta ng track. Siya ang tinuturing na pinakamabilis. At sa pagkakataong ito ay naalala niya ang mga panahong iyon.

Hindi siya maabutan ng mga lalaki.

Lumingon si Caitlin at nakita niyang malayo ang pagitan nila sa kanya. Kailangan lamang na pumili siya ng tamang kalye na lilikuan para tuluyan siyang makawala.

Ang eskinita ay nagtatapos sa korteng T. Kailangan niyang kumaliwa o kumanan. Ngunit hindi niya kita kung ano ang meron sa alinmang kalye na kanyang piliing likuan. Nagdesisyon siyang kumaliwa. Pinagdadasal niya na sana'y tama ang kaniyang napili. Sa kasawiang palad ay wala na pala siyang mapupuntahan dahil hanggang doon na lamang ang kalye.

Pinagmasdan niya ang pader, naghahanap ng pwedeng labasan. Ngunit wala. Ang tanging nagawa niya ay humarap sa mga padating na kalalakihan.

"Ngayon ay magsisisi ka. Pahihirapan ka namin" sabi ng isa.

Huminga ng malalim si Caitlin. Inisip niyang gisingin sa isip si Jonah na dumating doon na may lakas at handa siyang sagipin. Ngunit walang dumating kundi ang mga papalapit na magsasalakay.

Naisip niya ang matinding galit niya sa kanyang ina na pinilit siyang pumalipat-lipat ng lugar. Naisip din niya kung anong mangyayari sa kapatid niyang si Sam pagkatapos ng araw na ito.

Naisip niya ang kaniyang buong buhay. Kung paano siya tinarato ng mga tao. Walang isang taong nakaintindi sa kanya.

Napagtanto niya na hindi na niya kayang tanggapin ang mga ito. Tama na. Hindi ito nararapat sa kanya. Hindi!

At bigla na lamang niya itong naramdaman.

Para itong alon na hindi pa nangyari sa kanya dati. Isa itong biglang agos ng matinding galit na nagsimulang manalaytay sa kanyang dugo. Ramdam na ramdam niya ang kongkreto sa kaniyang mga paa at ang matinding lakas na animo'y dumaloy sa kaniya mula sa pulso papunta sa kanyang mga braso at balikat.

Bumukas ang kanyang bibig at isang malakas na dagundong ang lumabas.

At sinalakay siya ng unang lalaki. Habang hinawakan siya nito sa may pulso ay agad na kumilos ang kanyang kamay, hinablot ang lalaki sa may pulso sabay bali ng braso patalikod.

Nagulat ang lalaki. Napaluhod ito at napahiyaw sa sakit nang mabali ang kanyang braso.

Napatigil ang tatlo sa mga lalaki at namangha.

Sunod na umatake sa kanya ay ang pinakamalaki sa kanila.

Tumalon si Caitlin at sinipa siya sa dibdib. Tumilapon siya mga sampung talampakan sa ere at bumagsak sa mga basurahang gawa sa metal. Hindi na siya nakatayo pagkatapos noon.

Nagtinginan ang dalawa pang lalaki. Manghang mangha sila sa kanilang nasaksihan. Binalot din sila ngtakot. Nilapitan sila ni Caitlin na puno ng di maipaliwanag na lakas. Narinig ulit ang dagundong galing sa kanya. Dinampot niya ang dalawang lalaki gamit ang magkabilang kamay at itinaas sila sa ere. Idinuyan niya sila sabay pinag-umpog ng malakas. Nawalan sila pareho ng malay.

Nag-uumapaw ang galit ni Caitlin. Hindi gumagalaw ang apat na lalaki.

Hindi lumuwag ang kaniyang kalooban pagkatapos noon. Gusto niya pang makipaglaban. Gusto niya pa ng mas maraming kabataan na itatapon sa ere.

Hindi lamang iyon ang gusto niya. Biglang naglinaw ang kaniyang mga paningin at napatingin sa kanilang mga leeg. Sa ugat sa kanilang leeg. Gusto niyang kumagat. Kumain.

Hindi niya naiintindihan ang nararamdaman niya. Tumayo siya at umirit ng napakalakas. Tunog na hindi maririnig galing sa ordinaryong tao.

Wari itong isang irit ng hayop na may hinahanap at hindi kuntento.

IKALAWANG KABANATA

Nakatayo si Caitlin sa labas ng pinto ng kanyang apartment. Hindi niya alam kung paano siya nakauwi. Ang naalala lamang niyang huli ay nasa may eskenita siya.

Ngunit naalala niyang lahat ang nangyari doon. Binalot siya ng galit na noon lamang niya naramdaman.

Tiningnan niya ang kanyang mga braso. Inaasahan niyang may nagbago pagkatapos noon ngunit lahat ay kapareho pa rin ng dati. Normal.

Ang epekto nito sa kanya ay naiwan din. Guwang ang kanyang pakiramdam. Manhid. Hindi niya ito maintindihan. Mayroon siyang kinasasabikan pagkatapos niyang mapagmasdan ang mga leeg ng mga lalaking iyon. Ugat sa kanilang leeg. Nakaramdam siya ng gutom.

Ayaw talagang umuwi ni Caitlin. Ayaw niyang harapin ang kaniyang ina, ang bago nilang lugar. Pati mag-ayos ng gamit. Kung hindi lamang dahil kay Sam ay aalis ulit siya ngayon. Maglalakad lakad.

Binuksan niya ang pinto. Nakaamoy siya ng pagkain, mukhang galing sa microwave. Sam. Lagi siyang maagang umuwi para kumain. Wala pa ang kanilang ina.

"Mukhang hindi maganda ang unang araw mo ah."

Nagulat si Caitlin sa boses ng ina na nakaupo sa sala, naninigarilyo at umay na pinagmamasdan siya.

"Sinira mo na kagad ang bago mong pangginaw?"

Napatingin si Caitlin sa suot niya. Mukhang namantsahan sa pagkakabagsak niya sa semento.

"Bakit ang aga mo umuwi?" tanong niya sa ina.

"Unang araw ko din sa trabaho" pasinghal na sagot ng ina.

"Hindi lang ikaw. Wala masyadong trabaho kaya pinauwi ako ng maaga ng amo ko."

Hindi kaya ni Caitlin ang masamang tono ng ina. Hindi ngayong araw na ito.

"Magaling! Ibig bang sabihin lilipat ulit tayo?" singhal din niya.

Napatayo bigla ang kaniyang ina. "Ingatan mo iyang pananalita mo!" sigaw niya.

Para kay Caitlin lagi lamang naghahanap ng rason ang nanay niya para masigawan siya.

"Hindi ka dapat naninigarilyo sa harap ni Sam" malamig na sambit niya habang pasok sa kaniyang maliit na silid. Sinara niya ang pinto at kinando ito.

"Lumabas ka dito! Pilya ka! Ganyan ba dapat magsalita sa inyong ina na nagpapakain sa inyo!?"

Sa gabing ito ay nagawa niyang hindi pansinin ang boses ng ina. Masyadong magulo ang isip niya. Inalala niya ang mga nangyari noong araw na iyon, ang lakas ng tawa ng mga kabataan, ang tibok ng kaniyang puso at ang dagundong na sa kanya lamang nanggaling.

Nagpatuloy ang bayo sa kaniyang pinto ngunit tila ay wala siyang naririnig. Ang kaniyang cellphone sa mesa ay wala ring tigil sa pagtaginting, umiilaw dahil sa mga mensahe sa kaniya. Ngunit pati iyon ay di niya naririnig.

Dumungaw siya sa kaniyang maliit na bintana at pinagmasdan ang kahabaan ng kalye ng Amsterdam. Ibang tunog ang kaniyang narinig. Ang boses ni Jonah. Naalala niya ang mga ngiti nito. Naisip niya kung paanong napaka-amo niya. Bigla niyang naalala ang duguan niyang mukha at ang wasak na instrumento niya. Nagsimula na naman siyang magalit.

Hanggang ang galit niya ay napalitan ng pag-aalala. Inaakala niyang tinatawag siya ni Jonah.

Caitlin.. Caitlin..

"Caitlin?"

May ibang boses na tumatawag sa kaniya. Ang kapatid niyang si Sam.

"Si Sam ito. Papasukin mo ko."

Tumayo siya at humilig sa may pinto.

"Wala si Inay. Lumabas bumibili ng sigarilyo. Sige na papasukin mo na ako."

Binuksan ni Caitlin ang pinto.Nakatayo doon si Sam. Nakatitig sa kaniya at nag-aalala. Labing-limang taong gulang pa lamang siya pero mukha siyang mas matanda sa edad niya. Tumangkad siya ng maaga, anim na talampakan. Payat siya, itim ang buhok at kulay kape ang mga mata. Pareho sila ng kulay. Magkapatid nga sila. At mahal na mahal siya nito.

Pinapasok niya ito sa loob at nagmamadaling sinara ang pinto.

"Pasensya na" sabi ni Caitlin. "Hindi ko siya kayang tiisin ngayong gabi."

"Ano bang nangyari sa inyong dalawa?" tanong ni Jonah.

"Pangkaraniwan na. Ako na naman lagi niyang nakikita."

"Hindi kasi ata naging maganda ang araw niya." pumapagitnang sabi ni Jonah, bagay na lagi niyang ginagawa. "Sana hindi siya masisante ulit."

"Sinong may pakialam? New York, Arizona, Texas...saan naman kaya ang sunod? Wala nang magiging katapusan ang paglipat natin!"

Sumimangot si Jonah habang nakaupo sa may mesa. Nagsisi kaagad si Caitlin sa kaniyang nasabi. Kung pwede lang niyang bawiin iyon. Minsan talaga walang preno ang kaniyang bibig.

"Kumusta naman ang unang oraw mo?" tanong ni Caitlin para mabago ang kanilang usapan.

"Ok lang naman. ikaw?" Nagkibit balikat lamang siya. May iba siguro sa kaniyang mukha dahil hindi naalis ang tingin sa kaniya ni Jonah.

"Anong nangyari?"

"Wala" mabilis niyang sagot sabay lakad sa may bintana. Patuloy siyang pinagmamasdan ng kapatid.

"May iba sa iyo."

"Paanong iba?" tanong ni Caitlin habang nakatingin sa may labas.

"Hindi ko alam. Ayoko sa lugar na ito" sabi ni Jonah.

"Ako din" sabay balik ng tingin ni Caitlin sa kapatid.

"Naisip ko pa ngang maglayas e."

"Anong ibig mong sabihin? "

Nagkibit balikat lamang ito. Pinagmasdan siya ni Caitlin. Mukhang nalulumbay ito.

"Saan?"

"Hindi ko alam. Siguro hahanapin ko si tatay" sagot ni Jonah.

"Paano? Hindi natin alam kung nasaan siya."

"Hahanapin ko siya. Susubukan ko."

"Paano?"

"Hindi ko alam pero susubukan ko."

"Sam, baka patay na siya hindi natin alam iyon." sabi ni Caitlin.

"Huwag kang magsalita ng ganyan."namumulang sigaw ni Jonah.

"Pasensya na" sabi ni Caitlin. Kumalma siya.

"Pero naisip mo ba na kahit makita natin siya, baka hindi niya tayo kilalanin? Hindi niya tayo kinilala at hindi siya sumubok na hanapin tayo."

"Siguro dahil ayaw siyang payagan ni nanay."

"O baka dahil ayaw niya sa atin." sabi ni Caitlin.

Lalong sumimangot si Jonah. "Hinanap ko siya sa Facebook. "

Nanlaki ang mga mata ni Caitlin. "Nahanap mo siya?"

"Hindi ako sigurado. May apat siyang kapangalan. Dalawa sa kanila pribado at walang litrato. Pinadalhan ko sila ng mensahe." paliwanag ni Jonah.

"Tapos?"

Umiling lamang si Jonah. "Hindi pa sila sumasagot."

"Wala siguro siyang Facebook."

"Hindi mo alam iyon."

Napabuntong hininga si Caitlin. Humiga siya sa kaniyang kama at tumingin sa naninilaw at nagbabakbak na kisame. Paano ba sila umabot sa ganoon. May mga maayos na lugar naman sila dati kung saan naging masaya sila pati ang kanilang ina. Panahong may nakilala siyang bagong lalaki. Hindi siya nito laging kinagagalitan.

May mga bayan din na nagkaroon sila ng maraming kaibigan. Akala nila magtatagal sila doon hanggang sa sila ay makatapos. Ngunit sa bilis lagi ng mga pangyayari, lilipat na naman sila. Mag-eempake at magpapaalam. Masama bang humiling ng normal na buhay?

"Pwede akong bumalik sa Oakville." biglang sabi ni Jonah. Napatigil ang kaniyang pag-iisip.

"Pwede akong makitira sandali sa mga kaibigan ko."

Hindi na niya kinakaya ang araw na ito. Sa mga sinasabi ni Jonah, gusto rin siyang iwan nito. Para bang wala na siyang pakialam sa kaniya.

"E di umalis ka!" biglang pa-angil na sabi ni Caitlin. Parang ibang tao ang nagsalita. Pinagsisisihan niya ang nasabi niyang iyon.

Bakit ba hindi muna siya mag-isip bago magsalita? Kung mabuti sana ang pakiramdam niya at mas mahinahon siya, hindi sana siya nakapagsalita ng ganoon. Maaaring ang nasabi niya ay - "Alam kong ang ibig mo talagang sabihin ngayon ay hinding hindi ka aalis dito sa lugar na ito kahit pa gaano kahirap. Hinding hindi mo ako iiwan dahil tayo na lamang ang magkakampi."

Ngunit naunahan siya ng kanyang init ng ulo. Kita sa mukha ni Jonah na nasaktan ito sa kanyang sinabi. Kung maaari lamang bawiin ito para maging ok na ang lahat. Pero hindi niya maibuka ang kaniyang bibig para magsalita at humingi ng paumanhin. Tumayo na lamang si Sam at lumabas ng kaniyang silid.

Idiyota! Bakit kinailangan mo siyang tratuhin katulad ng pagtrato sa iyo ng iyong ina?

Humiga ulit siya at tumitig sa kisame. Naisip niya na isa pang rason kung bakit uminit bigla ang ulo niya ay dahil sa paggulo ni Jonah sa iniisip niya nung oras na iyon.

Naisip niya si Frank, dating kasintahan ng kaniyang ina. Limampung taong gulang, malapad siya ngunit hindi matangkad at nakakalbo na din. Labing-anim na taong gulang siya noon. Isa iyon sa mga panahon na masaya ang kaniyang ina.

Nakatayo siya noon sa maliit nilang labahan. Nagtititklop siya ng kaniyang mga damit nang bigla na lang dumating si Frank sa may pintuan. Lagi niya itong nahuhuling nakatingin sa kaniya.

Nakita niya itong dinampot ang kaniyang damit panloob. Nakaramdam siya ng matinding hiya at galit na ikinamula ng kaniyang mukha. Itinaas niya ito sa ere sabay ngisi.

"Nalaglag mo." sabi ni Frank. Mabilis itong hinablot ni Caitlin.

"Anong kailangan mo!?" singhal niya.

"Ganyan ba ang tamang pakikipag-usap sa bago mong ama?" Humakbang ito papalapit sa kaniya.

"Hindi kita ama!"

"Malapit na."

Bumalik siya sa kaniyang mga damit ngunit naramdaman niya itong humakbang ulit papalapit sa kaniya. Masyadong malapit na kumakabog ang kaniyang dibdib.

"Tingin ko ay oras na para mas kilalanin natin ang isa't isa. Ano sa tingin mo?" Sabay tanggal ng kaniyang sinturon.

Sa kaniyang takot ay nagpilit siyang lumabas doon ngunit pinigilan siya nito, hinablot at inihampas siya sa may dingding.

Doon niya naramdaman ang matinding galit. Galit na hindi niya pa naramdaman dati. Nag-init ang buong katawan niya. Nang lumapit sa kanya ito, tumalon si Caitlin at sinipa siya sa dibdib. Kahit na wala pa siya sa kalahati ng laki nito ay tumilapon siya deretso palabas ng pinto, hanggang sampung talampakan ng kabilang silid. Natanggal pati ang pintuan sa lakas ng kaniyang pagkakasipa. Nanginginig si Caitlin. Hindi siya bayolenteng tao. Wala pa siyang nasasaktan dati. Tsaka maliit lamang kumpara kay Frank. Papaano niya nalaman kung sumipa ng ganoon. Wala pa siyang nakitang taong tumilapon ng ganoong kataas dahil sa sipa. Saan galing ang lakas niyang iyon? Lumapit siya kay Frank. Wala itong malay na nakahilata sa sahig. Napatay niya kaya ito? Sa ngayon ay puno pa siya ng galit kaya't wala siyang pakialam sa kapakanan nito. Mas nag-aalala siya sa sarili niya. Kung sino o ano ba siyang talaga.

Hindi na niya nakita si Frank kinabukasan. Iniwan na nito ang kaniyang ina. May suspetsa ang ina niya na may kagagawan siya sa nangyari kaya't siya ang sinisisi nito sa pagkasira ng kaniyang buhay pag-ibig. Isang bagay na nakapagpapasaya sa kaniya. Hanggang ngayon ay sinisisi pa rin niya si Caitlin.

Bumalik ang tingin niya sa kisame. Iniisip niya kung konektado ba ang dating insidente sa nangyari ngayong araw. Inisip niya noon na nagkaroon lamang siya ng panandaliang lakas dahil sa galit niya kay Frank. Pero ngayon para bang mayroon pang iba. Meron ba siyang kakaibang lakas? Isa ba siyang abnormal? Sino siya?

IKATLONG KABANATA

Tumatakbo si Caitlin. Bumalik ang mga masasamang loob at hinahabol nila siya sa may eskinita. Wala na naman siyang mapupuntahan. Isa na namang mataas na pader ang nakaharang dito. Ngunit dumeretso siya ng takbo. Sobrang bilis niya hindi na maaninag ang mga gusali sa paligid. Ramdam niya ang lakas ng hangin.

Nang malapit na siya sa pader, tumalon siya at napunta sa tuktok ng pader, mga tatlumpong talampakan ang taas. Tumalon siya ulit tatlumpong talampakan pa ulit pataas, dalawampung talampakan hanggang sa bumalik siya ulit sa pader ng may perpektong balanse. Tumakbo siyang ulit ng mabilis. Pakiramdam niya ay walang pwedeng makapigil sa kano iya. ParaI siyang lumilipad.

Tumingin siya sa baba at napansin niyang ang pader ay napalitan ng matataas na damo. Biglang tumatakbo siya sa isang madamong kapatagan kung saan siya nakatira nung bata pa siya.

Sa malayo ay abot tanaw niya ang kaniyang ama. Tumakbo siyang papalapit sa kaniya habang nakangiti ito at naka-abot ang kamay sa kanya.

Hindi siya tumigil nang pagtakbo para umabot siya sa kanyang ama ngunit lalo lamang siyang lumalayo.

Hanggang biglaan na lamang naramdaman niya na siya ay nahuhulog.

Isang malaking medyebal na pinto ang bumukas at pumasok siya sa loob ng simbahan. Naglakad siya sa madilim na pasilyo. May isang lalaking nakatalikod bago dumating ang pulpito, lumuhod ito. Nang siya ay papalapit na, tumayo ulit ito at humarap sa kaniya.

Isa itong pari at ang mukha niya ay nababalot ng takot. Naramdaman niya ang dugong umaagos sa kanyang mga ugat. At lalo pa siyang lumapit hindi mapigilan ang sarili niya. Nagtaas ang pari ng krus sa mukha niya, takot.

Dinambahan ni Caitlin ang pari habang nararamdaman niyang humahaba ang kaniyang mga ngipin. Kinagat niya sa leeg ang pari.

Umirit siya ngunit walang pakialam si Caitlin. Naramdaman niya ang dugong dumadaloy mula sa kaniyang ngipin hanggang sa kaniyang mga ugat. Ito ang pinakamasarap na pakiramdam sa buong buhay niya.

Napaupong bigla si Caitlin sa kaniyang kama. Nalilito siyang napatingin sa loob ng kaniyang silid.

Napagtanto niya na nanaginip pala siya. Pinahid niya ang pawis sa kaniyang noo at umupo sa gilid ng kaniyang kama.

Katahimikan. Mukhang nakaalis na si Sam at ang kaniyang ina. Tumingin siya sa orasan at huli na nga siya - 8:15 na nang umaga. Mahuhuli siya sa pangalawang araw ng pasukan.

Magaling.

Nagulat siya na hindi man lang siya ginising ni Sam. Lagi siyang ginigising nito kapag naatrasado siya ng gising at mauuna siya umalis.

Galit pa siguro ito dahil sa kagabi.Tiningnan niya ang kaniyang cellphone. Patay ito. Nakalimutan niya i-charge. Mas mabuti na din yun dahil ayaw niya makipag-usap kahit kanino. Nagbihis siya at hinagpos ang kaniyang buhok. Datirati ay aalis siya kahit di kumakain. Pero ngayon ay nakaramdam siya ng kakaibang uhaw. Binuksan niya ang pridyider at kinuha ang kalahating galon ng juice na pulang kahel. Dali-dali niya itong binuksan at uminom deretso sa lalagyan. Nagmamadali siyang lumunok ng malalaki hanggang sa maubos ito.

Tiningnan niya ang walang laman na lalagyan. Hindi siya makapaniwala na naubos niya ito. Datirati nakakaubos lamang siya ng kalahating baso. Kinuha niya ang kardbord na lalagyan at nilamukos ito gamit lamang ang isa niyang kamay. Hindi niya maintindihan kung ano itong matinding lakas na nananalaytay sa kanyang buong katawan. Nakakatuwa ito na nakakatakot.

Uhaw pa rin siya. At gutom. Pero hindi sa pagkain. Gutom sa ibang bagay na hindi niya maintindihan kung ano.

Nakakapanibagong makita ang bulwagan nang walang laman. Ibang iba ito sa itsura kahapon. Lahat ay nasa kaniya kaniyang klase. Mayroon pa siyang labing-limang minutong natitira sa kanyang pangatlong klase. 8:45 ng umaga ng panahong iyon. Hindi niya alam kung papasok pa siya dito pero wala siyang ibang mapupuntahan.

Pumunta siya sa tamang silid at tumayo sa may pinto. Naririnig niya ang boses ng guro. Nag-alinlangan ito. Ayaw niyang mang-istorbo ng klase ngunit wala siyang ibang pagpipilian.

Huminga siya ng malalim at binuksan ang pinto.

Pumasok siya sa loob at tumigil ang lahat at tumingin sa kanya pati ang guro.

Katahimikan.

"Binibining.. " paumpisa ng guro na nakalimutan ang kaniyang pangalan. Pumunta ito sa mesa niya sa unahan at kinuha ang isang papel at hinanap ang kaniyang pangalan.

"...Paine. Ang bagong estudyante. Huli ka ng dalawampu't limang minuto." Isang mabagsik at matandang guro ang nanlilisik ang matang nakatingin kay Caitlin.

"Anong masasabi mo?"

Nagalinlangan si Caitlin.

"Pasensya na?"

"Hindi iyan sapat. Maaaring ang pagiging huli sa klase ay katanggap-tanggap sa kung saan ka man galing, pero hindi ito katanggap-tanggap (not acceptable) dito."

"Hindi katanggap-tanggap (unacceptable)" sabi ni Caitlin na kaagad niyang pinagsisihan.

"Anong sinabi mo?" mabagal na tanong ng guro.

"Sabi mo hindi katanggap-tanggap (not acceptable) pero ang ibig mo talagang sabihin ay hindi katanggap-tanggap (unacceptable)."

"Naku po!" malakas na sabi ng isang maingay na estudyante sa likod. Nagtawanan ang lahat.

"Pilya kang bata ka. Pumunta ka ngayon sa opisina ng punong-guro!"

Nagpunta ang guro sa may pinto at binuksan ito para kay Caitlin.

"Labas!"

Datirati tahimik lamang na tatalilis ito palabas ng klase - sa totoo lang hinding hindi niya gagawin na itama ang kaniyang guro. Pero may nagbago sa kaniya na hindi niya maintindihan. Nakakaramdam siya ng pagsalungat. Hindi na niya naisip na kailangan niyang rumespeto sa ibang tao. Wala na siyang kinakakatakutan.

Tumayo lamang siya sa may pinto at hinanap si Jonah sa klase. Wala siya doon.

"Binibining Paine! Hindi mo narinig ang aking sinabi?!"

Tiningnan lamang niya ng masama ang kaniyang guro, tumalikod at Dahan-dahang lumabas ng pinto.

Narinig niya ang malakas na pagsara ng pinto at ang pag-ingay ng klase kasabay ng sigaw ng guro.

"Tumahimik kayo!"

Nagpatuloy si Caitlin ng paglalakad sa bulwagan. Hindi niya alam kung saan siya dapat pumunta.

Nakarinig siya ng naglalakad sa malayo. Isang security guard ang papalapit sa kanya.

"Pass!" sigaw nito sa kaniya.

"Ha?" sagot niya.

"Nasaan ang pass mo sa bulwagan? Kailangang hawak mo ito lagi!"

"Anong pass?"

Tinitigan siya nito. Isa siyang pangit at lalaking mukhang masama ang ugali. May malaki itong nunal sa noo.

"Hindi ka pwedeng maglakad sa bulwagan sa oras ng klase ng wala ito. Alam mo iyan. Nasaan?"

"Hindi ko alam."

Kinuha ng security guard ang kanyang CB na radyo.

"Mayroong walang pass sa bulwagan 14. Dadalhin ko siya sa detention."

"Detention? Ano ka..."

Hinablot siya nito at hinila papunta sa detention.

"Huwag ka na magsalita!"

Hindi nagugustuhan ni Caitlin ang mahigpit na hawak nito sa kaniyang braso. Nararamdaman niyang nag-iinit ang kaniyang buong katawan at pumapaibabaw ang matinding galit. Hindi niya alam kung paano pero alam niyang dadating ang oras na hindi niya ito kayang kontrolin.

Kailangan niya itong pigilan bago mahuli ang lahat. Pero mula nang hawakan siya nito ay hindi na ito mawala.

Mabilis na hinawi ni Caitlin ang kamay ng lalaki mula sa kaniyang braso. At bago pa bumuhos ang kaniyang buong lakas, ay lumipad ito at napadapa nang ilang talampakan ang layo.

Tinitigan siya ng guard. Hindi siya makapaniwala na ang batang babaeng iyon ay kaya siyang itilapon sa simpleng paghawi nito.

Nag-alinlangan siya nang may halong galit at takot. Napansin ni Caitlin na napapaisip ito kung aatake ba siya pabalik hahayaan na lamang. Ibinaba ng lalaki ang kaniyang mga kamay sa kaniyang gilid kung nasaan ang kaniyang pepper spray.

"Hawakan mo ulit ako at spreyan kitang bata ka" pagalit na sabi ng lalaki.

"E di huwag mo akong hawakan" matapang na sagot ni Caitlin. Nagulat siya sa boses niya. Nagbago ito, lumalim.

Dahan-dahang ibinaba ng guard ang mga kamay niya.

"Maglakad ka sa unahan ko papunta sa dulo ng bulwagan hanggang hagdanan."

*

Iniwan siya ng guard sa masikip na harap ng opisina ng punong-guro. Tumunog ang radyo niya nagmamadaling pumunta sa ibang lokasyon. Ngunit bago ito umalis ay humarap ito kay Caitlin.

"Huwag ka na ulit papahuli sa akin sa bulwagang ito" pasaring na sabi niya.

Tumalikod si Caitlin at humarap sa labing-limang estudyante, iba't ibang edad, nakatayo, nakaupo na naghihintay sa punong-guro.

Puro sila mukhang mga panggulo. Isa-isa silang pinoproseso. Isang guard ang nagbabantay doon pero nagtutukatok siya habang nakatayo.

Ayaw niyang maghintay doon hanggang tanghalian at lalong ayaw niyang makilala ang punong-guro. Alam niyang hindi siya dapat nahuli sa klase pero hindi rin ito dapat nangyayari sa kaniya.

Bumukas ang pintuan sa opisina at isang guard ulit ang pumasok na may kasamang tatlong estudyante na nag-aaway at nagtutulakan. Nagkagulo sa loob ng maliit at masikip na opisina. Tumunog ang bell at nakita ni Caitlin na naglalabasan na ang mga estudyante sa bulwagan. Nagkakagulo sa loob at labas ng opisina. Nakita niya ang kaniyang pagkakataon. Nang bumukas ulit ang pinto ay nagtago siya sa likod ng isang estudyante at sumalisi palabas ng opisina.

Lumingon siya para malaman kung may nakakita sa kanya. Dahil sa walang sumunod, mabilis siyang naglakad sa gitna ng grupo ng mga estudyante papunta sa kabilang gilid pagkatapos ay lumiko. Lumingon siya ulit at wala pa ring sumusunod.

Ligtas na siya. Kahit pa mapansin ng guard na nawawala siya, na sigurado naman siyang hindi, hindi naman siya naproseso. At sobrang layo na din niya para habulin. Nagpunta siya sa kantina. Kailangan niyang hanapin si Jonah para malaman kung ayos lang siya.

Puno ang kantina. Hinanap niya si Jonah sa bawat mesa ngunit wala siya doon. Hindi niya ito nakita.

Pinagsisihan niya ang hindi pagbalik sa kaniya kahapon para tingnan ang kaniyang mga sugat at tumawag na din ng ambulansiya. Siguro ay nasa ospital siya at hindi nakapasok ngayon.

Nalulumbay siya. Kumuha siya ng pagkain at umupo malapit sa may pasukan ng kantina upang makita ang mga pumapasok. Hindi siya makakain ng ayos. Naghintay siya doon pero walang Jonah na dumating. Patuloy siyang naghintay hanggang sa maubos na ang mga estudyante sa loob ng kantina ngunit hindi siya dumating.

Tumunog na ang huling bell sa araw na iyon. Nakatayo si Caitlin sa harap ng kaniyang laker. Sinubukan niya itong buksan gamit ang mga numero na nakasulat sa kapirasong papel. Hindi ito bumukas. Inulit niya ulit ng pangalawang beses at doon ito bumukas. Tinitigan niya ang loob ng laker niyang walang laman. Puno ng bandalismo ang pinto nito. Lalo siyang nalumbay. Datirati sa mga nagdaan niyang mga eskwelahan ay sayang saya siyang hanapin ang kaniyang laker. Pinapaskilan niya ito ng mga litrato ng mga lalaki sa magasin. Paraan niya ito para gumawa ng isang maliit na tahanan para sa kaniyang sarili at gawing pamilyar ang isang bagay.

Ngunit nag-umpisa din siyang mawalan ng gana. Dahil alam niyang hindi rin magtatagal at kailangan na naman nilang lumipat. Bumagal siya ng bumagal sa pagpapalamuti ng kaniyang laker.

At ngayon ay hindi man lang niya susubukan.

"Caitlin?"

Napatalon siya sa gulat. Nakatayo malapit sa kaniya si Jonah. Nakasuot siya ng malaking salaming pang-araw. Kita niya na namamaga pa ang kaniyang mukha.

Nagulat siyang makita siyang nandoon. Nanginginig siya sa tuwa. Isang mainit at kinakabahang pakiramdam ang bumabalot sa kaniya. Nanuyo ang kaniyang bibig. Marami siyang gustong itanong sa kaniya, kung ayos lang ba siya, kung nakita niya pa ulit ang mga lalaking iyon, kung nakita niya ba siya, pero hindi magawang ibulalas ang kaniyang mga tanong.

"Hoy" ang kaniya lamang nasabi.

Nakatayo lamang si Jonah, nakatingin at hindi alam kung paano magsisimula.

"Na-miss kita sa klase kanina." sabi ni Caitlin at agad niyang pinagsisihan ang napili niyang salita.

Stupido. Dapat ang sinabi mo hindi mo siya nakita sa klase. Desperado ang na-miss.

"Nahuli ako sa klase" sabi ni Jonah. "Ako din."

Napansin niyang hindi komportable si Jonah. Napansin din niyang hindi nito dala ang kaniyang byola. Totoong nangyari ang kahapon at hindi panaginip lamang.

"Ayos ka lang ba?" tanong ni Caitlin. Hinubad ni Jonah ang kaniyang salamin. Namamaga at kulay lila ang kaniyang mukha. May mga sugat at benda ang kaniyang noo at tabi ng mata.

"May mas mabuti akong mga araw" sabi niya.

"Panginoon ko" sabi niya. Mabuti na lamang at dumating siya kaagad at tinulungan siya bago pa lumala ang lahat. Pero sumama pa rin ang pakiramdam niya dahil hindi siya agad nakapunta doon at hindi niya siya binalikan. Ngunit hindi na din niya maalala kung ano ang nangyari ng araw na iyon at kung paano siya nakauwi.

"Pasensya ka na."

"Nalaman mo ba kung paano ito nangyari?" tanong ni Jonah.

Tinitigan siya nito. Parang nanunubok siya para aminin niya na nandoon siya.

Nakita niya kaya siya? Imposible dahil nawalan siya ng malay. O nagkunwari lamang siya. Nakita kaya niya kung anong nangyari pagkatapos niyang mabugbog? Aaminin kaya niya na nandoon siya.

Sa kabilang banda gustong gusto niya magkuwento kung paano niya siya sinagip para matuwa siya sa kaniya. Ngunit walang paraan para ipaalam niya ito sa kaniya na hindi siya nagmumukhang sinungaling, abnormal at kakaiba.

Hindi..hindi niya ito pwedeng sabihin sa kay Jonah.

"Hindi" pagsisinungaling ni Caitlin. "Wala akong kilala dito diba?"

Napatigil siya.

"May mga nambugbog sakit nang pauwi ako."

"Pasensya na." Paulit ulit siya dahil ayaw niyang magbigay ng impormasyon.

"Nagalit ang tatay ko. Nakuha nila ang aking byola. "

"Ang sama naman. Ibibili ka ba niya ulit ng bago?"

Umiling si Jonah.

"Hindi. Wala kaming pera pambili. Sabi niya dapat daw mas naging maingat ako."

Nag-alala ang mukha ni Caitlin.

"Pero akala ko sabi mo iyon ang tiket mo paalis ng lugar na ito?"

Nagkibit balikat lamang siya.

"Anong gagawin mo?"

"Hindi ko alam."

"Baka makikita pa ito ng mga pulis." Pero alam niyang nasira na ito. Sinabi lamang niya iyon para maisip niya na wala siya talaga doon.

Pinagmasdan siyang mabuti ni Jonah. Para bang nag-iisip kung nagsasabi siya ng totoo.

Sa wakas sabi niya, "Sinira nila ito. May mga tao ata talaga na kailangan manira ng pag-aari ng ibang tao."

"Panginoon ko. Kasuklam suklam ang nangyari sa iyo."

"Nagalit ang tatay ko dahil hindi daw ako lumaban. Pero hindi ako ganoon."

"Mga walang kaluluwa. Mahuhuli din sila ng mga pulis" sabi ni Caitlin. Ngumiti si Jonah.

"Iyon ang kakaiba. May nauna na sa mga pulis."

"Anong ibig mong sabihin?"

"Nakita ko ang mga lalaking ito matapos ang mga pangyayari. Nabugbog sila at mas malala pa sa aking sinapit dahil hindi sila gumagalaw." Nanlaki ang kaniyang mga ngiti. "May Diyos nga."

"Kakaiba iyan."

"May anghel sigurong nagbabantay sa akin" sabi ni Jonah habang pinagmamasdan siya.

"Siguro" sagot ni Caitlin.

Tinitigan siya nito nang matagal na para bang naghihintay na may sabihin siya. Wala siyang sinabi.

"At may mas kakaiba pa doon." sabi ni Jonah habang may kinukuha sa loob ng kaniyang back pack.

"Nakita ko ito."

Nagulat si Caitlin nang ilabas niya ang kaniyang journal. Namula ang kaniyang mukha habang kinukuha niya ito. Natuwa siya dahil sa napasakanya na ulit ito ngunit natakot din siya dahil ebidensiya din ito na nandoon siya. Alam na niya siguro na nagsisinungaling siya.

"May pangalan mo sa loob. Sa iyo ito diba?"

Tumango siya habang pinagmamasdan ito. Nakalimutan na niya ang tungkol dito.

"May mga natanggal na pahina. Inipon ko lahat at binalik sa loob. Sana walang nawawala."

"Talaga?" tahimik at nahihiyang sabi niya.

"Sinundan ko ang mga naglipad na pahina. At nakakatawa dahil nakita ko ang eskenita dahil dito."

Patuloy siyang nakatingin sa journal at ayaw tumingin sa mata ni Jonah.

"Paano napunta doon ang journal mo?"

Tumingin siya sa kaniya.

"Naglakad ako pauwi kahapon. Nawala ko ito. Baka natagpuan nila" paliwanag ni Caitlin.

"Siguro."

Tumayo lamang silang dalawa nang tahimik.

"At ang pinakakaiba pa sa lahat, bago ako mawalan ng malay, sigurado akong nakita kita doon na sinisigawan ang mga lalaki para iwan na nila ako."

Tumingin si Caitlin ng deretso sa kaniyang mga mata.

"May sira siguro ang ulo ko kung ginawa ko iyon."

Ngumiti ng malaki si Jonah.

"Siguro nga.

IKAAPAT NA KABANATA

Sobrang saya ni Caitlin. Naglalakad siya pauwi yakap ang kaniyang journal. Inaalala niya ang mga sinabi ni Jonah.

"May konsiyerto mamayang gabi. May dalawa akong tiket sa Carnegie Hall. Sa pinakamalayong upuan ito pero balita ko magaling ang bokalista."

"Inaaya mo ba akong lumabas?" panggiting tanong niya.

Ngumiti si Jonah.

"Kung ayos lang sayo na lumabas kasama ng mapasang ito. Tutal Biyernes naman e."

Hindi mapigilan ni Caitlin ang kaniyang tuwa. Wala siyang alam sa klasikal na musika pero wala siyang pakialam. Sasama siya sa kaniya kahit saan siya dalhin nito.

Carnegie Hall. Sabi ni Jonah magbihis ng pormal. Hindi niya alam ang isusuot niya. Wala na siya masyadong oras para magpalit at makipagkita kay Jonah bago ang konsiyerto. Kailangan niyang magmadali.

Dumating siya sa kanilang bahay nang hindi niya namamalayan. Ni hindi niya napansin ang kaniyang paligid.

Sumigaw kaagad ang kaniyang ina. "Walanghiya kang bata ka!"

Nakailag kaagad si Caitlin sa librong ibinato sa kaniya ng ina. Lumampas ito sa kaniyang ulo at tumama sa dingding.

Bago pa makapagsalita si Caitlin ay sumugod sa kaniya ang kaniyang ina. Inagapan niya ito at hinawakan ang kaniyang mga braso. Naramdaman na naman niya ang kaniyang lakas na pumapaibabaw. Alam niyang kaya niyang itapon ang ina sa ere ngunit pinigilan niya ang sarili. Itinulak lamang niya ito ng tama papunta sa sopa.

Bigla humagulgol ang kaniyang ina. "Kasalanan mo ito!" sigaw niya kay Caitlin.

"Anong problema mo?!" sigaw niya.

"Sam" sabi ng ina habang inaabot sa kaniya ang isang papel.

Bumilis ang tibok ng kaniyang puso. Kung ano man ang nasa papel, siguradong hindi ito magandang balita.

"Wala na siya!"

Binasa niya ang sulat. Hindi siya makaisip ng mabuti kaya pira-piraso lamang ang naintindihan niya, naglayas ako...ayoko na dito...pupunta sa mga kaibigan..huwag ninyo akong subukang hanapin.

Nanginginig ang kaniyang mga kamay. Umalis talaga si Sam. Hindi man lang niya siya hinintay. Hinintay na makapagpaalam.

"Kagagawan mo ito!" sigaw ng ina.

Hindi pa rin siya makapaniwala. Hinalughog niya ang buong bahay, umaasang makikita si Sam. Ngunit wala siya doon. Malinis ang kaniyang kwarto. Napakalinis.

Pumasokang kaniyang panlasa. Ngayon lang nangyari na inamin niya sa sarili niya na tama ang ina. Siya ang may kasalanan. Kinausap siya ni Sam at ang nasabi lang niya ay "E di umalis ka!"

Bakit ba kailangan niyang sabihin iyon. Hihingi sana siya ng tawad kaninang umaga pero wala na siya pagkagising niya. Kakausapin niya sana ito pagdating niya sa bahay ngunit huli na ang lahat.

Alam niya kung saan siya nagpunta, sa huling bayan na inalisan nila. Ayos lang siya. Mas magiging ayos siya doon kaysa dito. May mga kaibigan siya doon.

Sa lalo niyang pagisip ng nangyari ay unti-unti siyang nahimasmasan. Masaya siya para sa kaniya dahil nakaalis siya at alam niya kung saan siya hahanapin.

Pero hindi niya ito kayang ayusin ngayon. Tumingin siya sa orasan at nakitang huli na siya. Dali-daling nilagay niya ang kanyang pinaka-magandang damit at sapatos sa kaniyang gym bag. Hindi na siya makapag-make up. Wala nang oras.

"Bakit kailangan mong sirain lahat ng nahahawakan mo?" sigaw ng ina. "Hindi kita dapat kinupkop!"

"Anong pinagsasasabi mo?" tanong ni Caitlin.

"Oo, tama. Kinupkop lamang kita. Hindi kita tunay na anak, hindi kailanman! Sa kaniya ka. Ikakahiya kong maging anak ka!"

Nakita ni Caitlin ang matinding bangis sa mata ng ina. Hindi pa niya nakita na magalit ito ng ganito.

"Bakit kailangan mong paalisin ang isang bagay na mahalaga sa aking buhay?!" sigaw ng ina.

Bigla siyang sinugod ulit ng ina at inumpisahan siyang sakalin. Humigpit ang hawak nito sa kaniyang leeg.

Lumaban siya na makahinga ngunit intensiyon ata siyang patayin nito.

Bumalot ang matinding galit kay Caitlin. At ngayon ay hindi na niya kayang pigilan. Naramdaman niya ang pamilyar na init na nanggagaling sa kaniyang paa patungo sa kaniyang mga braso at balikat. Hinayaan niyang balutin siya nito. Nagsimulang umumbok ang kaniyang leeg.

Bigla siyang pinakawalan ng ina. Nakita nito siguro ang kaniyang pagbabago dahil mukhang takot ito. Nakayayanig ang sigaw ni Caitlin.

Umatras ang kaniyang ina, tumitig at nakanganga.

Itinulak siya ni Caitlin sa dingding. Sa sobrang lakas nito ay lumusot siya sa kabilang dingding sa kabilang kwarto at sa susunod pang dingding. Bumagsak ito at nawalan ng malay.

Huminga ng malakas si Caitlin, iniisip kung may kailangan siyang dalhin. Alam niyang marami ngunit hindi siya makapagisip ng maayos.

Kinuha niya ang kaniyang gym bag na puno ng damit at naglakad sa gitna ng mga durog na bato, lampas ng kaniyang ina.

Nakahiga doon ang kaniyang ina, umuungol at sinusubukang umupo.

Nagpatuloy siya palabas ng pinto. Ito ang huling beses na makikita niya ito.

IKALIMANG KABANATA

Nagmamadaling naglakad si Caitlin sa gilid na kalye. Mabilis pa din ang tibok ng kaniyang puso dahil sa nangyari sa kanilang mag-ina. Malamig ang gabing iyon ngunit masarap ang pakiramdam nito sa kaniyang mukha. Huminga siya ng malalim. Malaya ang pakiramdam niya. Hindi na niya kailangang bumalik sa apartment na iyon at makita ang maduming kalye na ito. Hindi na kailangang tumapak sa eskwelahang iyon. Hindi niya alam kung saan siya pupunta pero siguradong malayo dito.

Narating niya ang abenida at naghintay ng libreng taksi. Pagkatapos ng ilang minutong paghihintay ay nagdesisyon siyang mag-tren na lamang.

Nagpunta siya sa estasyon ng kalye 135. Ito ang unang beses na sasakay siya ng tren sa New York. Ni hindi siya sigurado kung saan siya dapat sumakay at bumababa. Hindi magandang panahon ito para mag-eksperimento. Hindi niya alam kung anong pwede niyang makita doon ngayong gabi lalo na sa klase ng lugar na ito.

Bumaba siya sa may hagdanan ng estasyon na napapalibutan ng bandalismo. Pumunta siya sa bilihan ng tiket. Buti na lang at may tao.

"Kailangan kong pumunta sa Columbus Circle"sabi ni Caitlin.

Hindi siya pinansin ng matabang babaeng kahera sa likod ng salamin.

"Mawalang galang na pero kailangan kong..."

"Ang sabi ko sa ibaba sa may plataporma!"pasaring na sabi ng babae.

"Hindi ah, wala kang sinabi!" sagot niya.

Hindi siya ulit pinansin ng kahera.

"Magkano?"

"Dalawang dolyar at limampung sentimo" saring ng babae.

Kumuha ng pera si Caitlin sa kaniyang bulsa at inabot ito sa ilalim ng salamin.

Hindi pa rin siya pinapansin ng kahera na inabot nito ang kaniyang Metrocard.

Pumasok si Caitlin gamit ang kard.

Hindi maliwanag sa may plataporma. Walang masyadong tao. May dalawang pulubi sa may upuan na nakatalukbong ng kumot. Natutulog ang isa ngunit ang isa ay pinagmamasdan siya habang dumaraan siya. Nagsimula itong bumulong sa sarili. Binilisan niya ang kaniyang paglalakad.

Pumunta siya sa unahan ng plataporma at sinilip kung padating na ang tren. Wala pa.

Sige na. Sige na.

Tumingin siya sa kaniyang relo. Huli na siya ng limang minuto. Hindi niya alam kung gaano pa siya katagal. Hindi niya alam kung mahihintay pa siya ni Jonah. Hindi niya ito masisisi kung umalis ito.

May napansin siyang kumilos ng mabilis sa may gilid ng kaniyang mata. Tumingin siya dito. Wala.

Tumingin siya ng mabuti at parang may aninong gumagapang mula sa puting tiles na linoleum na dingding at lumubog ito sa may riles. Pakiramdam niya ay may nagmamasid sa kaniya.

Ngunit tumingin siya at wala pa rin siyang nakita.

Mukhang nakakakita siya ng mga bagay bagay.

Tumingin siya sa mapa ng tren. Gulagulanit ito at puno ng bandalismo. Pero nakita pa rin niya na mula doon ay makakarating siya sa Columbus Circle. Lumuwag ang kaniyang pakiramdam.

"Nawawala ka baby?"

Lumingon si Caitlin. May isang malaking itim na lalaki na nakatayo sa tabi niya. Hindi siya nag-ahit at nang ngumiti ito, napansin niya na may mga ngipin siyang nawawala.

Lumapit pa ito sa kanya at naamoy ang kaniyang masamang hininga. Lasing.

Umiwas siya sa kaniya at naglakad papalayo.

"Hoy kinakausap kita!"

Patuloy na naglakad si Caitlin.

Nagpasuray suray ang lalaki habang papunta siya sa kaniya. Ngunit mas mabilis siya at mahaba ang plataporma. Ayaw niya ng panibagong gulo. Hindi dito. Hindi ngayon.

Malapit na sa kaniya ang lalaki. Hindi niya alam kung gaano pa katagal bago wala na siyang ibang pwedeng gawin kundi patulan ang lalaking ito. Panginoon alisin ninyo ako dito.

Hanggang sa nakarinig siya ng ingay na pumuno sa buong estasyon. Biglang dumating na ang tren. Salamat Panginoon.

Sumakay siya at pinanood ang pagsara ng pinto sa lalaki. Lasing, nagmura ito at malakas na kinatok ang pintong gawa sa metal.

Umalis na ang tren. Paalis na siya sa lugar na iyon patungo sa bagong buhay.

*

Lumabas si Caitlin ng estasyon ng Columbus Circle. Tiningnan niya ulit ang kaniyang relo. Huli siya ng dalawampung minuto.

Pakiusap sana andiyan ka. Pakiusap huwag kang umalis.

Habang naglalakad siya ay nakaramdam siya ng matinding sakit sa kaniyang tiyan. Napatigil siya. Yumuko siya habang hawak ang tiyan. Hindi siya makagalaw. Naisip niya kung pinagmamasdan siya ng mga tao ngunit masyadong matindi ang sakit para magkaroon siya ng pakialam. Hindi pa siya nakakaramdam ng ganito. Nahihirapan na siyang huminga.

Nagdadaanan ang mga tao ngunit walang tumigil para itanong kung ayos lamang siya.

Matapos ang isang minuto ay dahan-dahan na siyang nakatayo . Unti-unti nang nawala ang sakit.

Huminga siya ng malalim, nagtataka kung saan galing ang sakit na iyon.

Nagsimula ulit siyang maglakad papunta sa kapehan. Ngunit ngayon ay naguguluhan na siya. May iba siyang naramdaman, gutom. Hindi ito ordinaryong gutom kundi matinding uhaw. Isang babae ang dumaan kasama ang aso nito. Napatingin siya sa aso, napatitig sa leeg nito.

Hindi niya inaasahang makita ang detalye ng ugat sa leeg nito. Dugo ay dumadaloy. Pinanood niya ang tibok ng puso sa dugo at nakaramdam siya ng manhid na sensasyon sa kaniyang ngipin. Gusto niya ng dugo ng asong iyon.

Napalingon ang aso sa kaniya at ito'y tumitig kay Caitlin ng may takot. Umangil ito at nagmadali. Napatingin sa kaniya ang may ari ng aso, hindi maintindihan kung anong nangyayari.

Nagpatuloy ng paglalakad si Caitlin. Hindi niya maintindihan ang sarili niya. Mahilig siya sa mga aso. Hindi niya kayang manakit ng kahit anong hayop kahit langaw. Anong nangyayari sa kaniya?

Nawala ang gutom niya kasingbilis ng pagdating nito. Bumalik na siya sa normal. Nakita niya ang kapehan. Nagmadali siya lalong maglakad. Tumingin siya sa kaniyang relo. Tatlumpong minuto na siyang huli. Pakiusap andiyan ka pa sana.

Binuksan niya ang pinto ng kapehan. Mabilis ang tibok ng kaniyang puso dahil sa pag-aalala na baka umalis na si Jonah. Hinanap niya ito sa loob ngunit wala siya doon. Umalis na siguro siya. Sobra siyang nalungkot.

"Caitlin?"

Umikot si Caitlin at nakita niya si Jonah na nakangiti. Lumipad ang kaniyang puso.

"Pasensya ka na talaga. Hindi naman ako dating nahuhuli." nagmamadaling sabi niya.

"Wala iyon. Masaya ako at ayos ka lang."

Tumingin siya sa kaniyang nakangiti at luntiang mga mata na napapaligiran pa din ng maga at pasa. Nakaramdam siya ng kapayapaan, unang beses ngayong gabi. Parang magiging ayos ang lahat.

"Pero wala na tayong masyadong oras. Limang minuto na lang. Kaya sa susunod na lang tayo magkape." sabi ni Jonah.

"Ayos lang. Masaya ako at makakapanood pa rin tayo ng konsiyerto."

Napatingin si Caitlin sa suot niya. Nakalimutan niyang hindi pa pala siya nagpapalit. Hawak pa rin niya ang kaniyang gym bag kung saan andoon ang kaniyang damit at sapatos. Bigla siyang nahiya sa kaniyang itsura.

"Pasensya ka na kung ganito pa ang suot ko. Sabi mo may limang minuto pa tayo?"

"Oo pero.."

"Sandali lang mabilis lang ako." nagmamadaling tumakbo si Caitlin sa banyo bago pa makasagot si Jonah.

Pumasok siya sa banyo at kinandado ito. Hinubad niya ang kaniyang damit at snikers. Nagsuot siya ng itim na bestida na gawa sa belbet at puting blusa. Sinuot din niya ang kaniyang pekeng diyamanteng hikaw. Tinapos niya ito ng pagsuot ng itim na sapatos na may takong.

Tumingin siya sa salamin. Medyo gusot ang itsura niya. Suot pa rin niya ang kaniyang krus na kwintas na gawa sa pilak. Binasa niya ang kaniyang kamay ng tubig para haplusin ang kaniyang nakatirik na buhok. Wala na siyang oras para mag-make up pero buti na din at bilis na siya. Kinumpleto niya ang kaniyang pananamit ng itim na clutch bag.

Aalis na sana siya nang napansin niya ang kaniyang mga pinagpalitang damit sa sahig. Ayaw niyang dalhin ito buong gabi. Sa totoo lang ayaw na niyang isuot ulit ang mga ito.

Nilamukos niya ang mga ito at parang bola niyang isiniksik sa basurahan. Ang natitira na lamang niyang damit ay kung ano ang suot niya ngayon. Masarap ang kaniyang pakiramdam na nakadamit ng ganito patungo sa kaniyang bagong buhay.

Naghihintay si Jonah sa labas ng kapehan, tinatapik ang kaniyang sapatos sa sahig at tumitingin sa kaniyang relo. Nang lumabas si Caitlin, humarap siya at nang nakita siya nito ay para siyang nagyelo at hindi makagalaw. Nakatayo lamang siya at walang masabi.

Wala pang tumingin kay Caitlin ng ganoon. Hindi niya kailanman naisip na maganda siya. Ngunit ang tingin sa kaniya ni Jonah ay nagparamdam sa kaniya ng pagiging espesyal. At sa unang pagkakataon,naramdaman niya ang pagiging babae.

"Ang ganda mo." malumanay na sabi ni Jonah.

"Salamat" sagot ni Caitlin. Gusto niya dapat sabihin na siya din ngunit pinigilan niya ang sarili.

May bago siyang tiwala sa kaniyang sarili. Sabay silang naglakad patungong Carnegie Hall na nakahawak sa braso ni Jonah. Akay niya si Caitlin habang hawak ng isa niyang kamay ang kamay nito.

Masarap ang pakiramdam ng may kasamang lalaki na umaalalay sa iyo. Kahit pa masama ang nangyari nang araw na iyon, pakiramdam niya ay naglalakad siya sa ulap.

IKAANIM NA KABANATA

Punong-puno ng tao sa Carnegie Hall. Tinulungan ni Jonah si Caitlin sa gitna ng makapal na tao patungo kay Will Call. Hindi madaling pumunta doon. Mayayaman ang mga tao doon at lahat ay nagmamadaling umabot sa konsiyerto. Ang lahat ay magagara ang suot. Ang mga lalaki ay nakasuot ng itim na kurbata at ang mga kababaihan ay nakasuot ng mahahabang bestida. Kumikinang ang mga alahas sa paligid. Nakakatuwa ang lahat.

Kinuha ni Jonah ang mga tiket at inalalayan siya sa taas. Ibinigay niya ang mga ito sa tagahatid na nagpunit ng tiket pagkatapos ay ibinalik ang kapiraso sa kanila.

"Pwede bang akin na lang ang isa?" tanong ni Caitlin habang inilalagay ni Jonah ang mga tiket sa kaniyang bulsa.

"Oo naman" sabay bigay kay Caitlin. "Mahilig kasi akong magtago ng mga bagay na ganito. Sentimental kasi ako." namumulang sabi ni Caitlin.

Ngumiti si Jonah.

Dinala sila ng tagahatid sa bulwagan na balot ng makapal at pulang karpet. Napapaligiran din ito ng mga litrato ng mga artista at mang-aawit.

"Paano ka nakakuha ng mga libreng tiket?" tanong ni Caitlin.

"Binigay sa akin ng guro ko sa byola. Hindi kasi siya makakapunta ngayon. Sana hindi nito naapektuhan ang gabing ito." sabi ni Jonah.

Naguluhan si Caitlin.

"Ang paglabas natin ngayon."

"Syempre hindi. Dinala mo ako dito at iyon ang mahalaga."

Dinala sila ng isa pang tagahatid sa isang maliit na pinto na nagbubukas sa bulwagan ng mismong konsiyerto. Nasa itaas sila mga limampung talampakan. At maliit nilang kahong lugar ay mayroon lamang na sampu hanggang labing-limang upuan. Ang kanilang upuan ay nasa gilid ng balkonahe na nakakabit sa rehas.

Binuksan ni Jonah ang makapal na peluhas na upuan para kay Caitlin na napatingin sa karamihan ng mga tao at mga tagapalabas. Ito ang pinaka-klas na lugar na napuntahan niya. Napansin niya na marami sa kanila ay mapuputi na ang buhok. Pakiramdam niya ay limampung taon siyang masyadong bata para sa palabas na ito. Ngunit masarap ito sa pakiramdam.

Umupo si Jonah at nagmadali ang kanilang mga siko. Nakaramdam siya ng kilig dahil sa pagkakatabi nila. Habang sila ay nakaupo at naghihintay sa palabas ay gusto niyang kuhanin at hawakan ang kamay ni Jonah. Ngunit ayaw niyang masyadong maging agresibo. Kaya't umupo lamang siya at naghintay sa kaniya na gawin ito. Ngunit hindi niya ito ginawa. Maaga pa siguro. Baka nahihiya siya.

Tumuro siya sumandal sa may rehas.

"Ang mga pinakamagaling na bayolinista ay nakaupo malapit sa entablado. Ang babaeng iyon ay isa sa pinakamagaling sa buong mundo."

"Nakapaglaro ka na ba dito?"

Tumawa si Jonah. "Sa panaginip ko lang. Ang lugar na ito ay limampung bloke lamang ang layo sa aming bahay pero ibang planeta ang layo sa talento ko. Siguro pagdating ng panahon."

Tumingin si Caitlin sa entablado at daang tagapalabas ang nag-aayos ng kanilang instrumento. Lahat sila ay nakasuot ng itim na kurbata. Napakaseryoso nilang lahat. Sa may dingding sa may likuran ay may malaking grupo ng mga mang-aawit.

Biglang may isang lalaki, marahil ay nasa dalawampu, may mahaba at itim na buhok at nakasuot ng tuksedo ang naglakad sa entablado. Lahat ng taga-panood ay nagtayuan at pumalakpak.

"Sino siya?" tanong ni Caitlin.

"Sergei Rakov, isa sa pinakamagaling na bokalista sa mundo." paliwanag ni Jonah.

"Pero parang sobrang bata pa niya."

"Wala iyon sa edad, nasa talento." sagot ni Jonah.

"Mayroong talento pero meron ding talento. Para makuha ang ganung klase ng talento, kailangang ipinanganak kang meron nito at kailangan mong mag-ensayo. Hindi apat na oras araw-araw kundi walong oras araw-araw. Gagawin ko iyon kung pwede pero ayaw ng tatay ko."

"Bakit hindi?"

"Ayaw niyang byola lamang ang tanging bagay sa aking buhay."Napansin niya ang pagkabigo sa kaniyang boses. Sa wakas ay natapos din ang palakpakan.

"Tutugtugin nila ang Beethoven's Night Symphony. Ito marahil ang pinakasikat na tinutugtog niya. Narinig mo na ba ito?"

Umiling si Caitlin. Tinuro ang klasikal na musika sa kanila nung siya ay na ika-siyam na baitang. Hindi siya nakinig sa kanilang guro. Hindi niya talaga ito naintindihan. Kakalipat lang nila noon at may iba siyang iniisip. Ngayon ay inasam niya na sana ay nakinig siya noon.

"Kailangan nito ng malaking orkestra at malaking korus." paliwanag ni Jonah.

"Kailangan din nito ng maraming tagapalabas kumpara sa iba. Nakakatuwa siyang panoorin kaya siguro madaming tao dito ngayon."

Pinagmasdan ni Caitlin ang paligid. May libong tao doon ngayon at walang bakanteng upuan.

"Ang simponiya na ito ay ang huli ni Beethoven. Mamamatay na siya at alam niya iyon. Inilagay niya ito sa musika. Tunog ito ng kamatayang parating" sabi ni Jonah.

Tumingin siya kay Caitlin ng may halong paumanhin.

"Pasensya ka na kung hindi maganda ang mga nasasabi ko."

"Hindi ayos lang" sabi ni Caitlin. Gusto niyang nakikinig sa mga sinasabi niya. Gusto niya ng tunog ng kaniyang boses. Gusto niya ng mga alam niya. Wala gaanong kabuluhan ang usapan nila ng iba niyang mga kaibigan. Masuwerte siya at nagkakilala silang dalawa.

Marami siyang gustong sabihin kay Jonah. Marami siyang gustong itanong ngunit dumilim na doon at tumahimik na ang lahat. Kailangan niyang maghintay.

Napansin niya ang kamay ni Jonah sa gitna nilang dalawa na nakapaibabaw ang palad iniimbitahan ang kaniyang kamay. Dahan-dahan niyang nilagay ang kaniyang kamay dito para hindi magmukhang desperado. Mainit at malambot ang kaniyang mga kamay. Pakiramdam niya ay natutunaw ang kaniyang mga kamay.

At nang magsimula nang tumugtog ang orkestra - malumanay at malambing na mga nota - nakaramdam siya ng lubos na kaligayahan. Napagtanto niya na hindi niya pa ito naramdaman sa buong buhay niya. Nakalimutan na niya ang nangyari ng gabing iyon. Kung ito ay ang tunog ng kamatayan, gusto niya pang makinig ng husto.

At habang nakaupo si Caitlin, nakikinig at nawawala sa musika, nagtataka kung bakit ngayon lang niya ito narinig at kung hanggang kailan magtatagal ang gabing ito, nang bigla na naman itong nangyari. Sumasakit na naman ang kaniyang sikmura katulad nang nasa may kalye siya. Kinailangan ng matinding tatag ng isip upang hindi siya mapatiklop sa harap ni Jonah. Halos hindi na siya makahinga at pinapawisan siya ng malamig.

Isa na namang matinding kirot. Ngayon ay napapalakat siya ng kaunti tama lamang para madinig sa gitna ng musika na nag-kresendo.

Narinig siguro ni Jonah dahil napatingin ito sa kaniya at nag-aalalang inilagay ang kamay niya sa kaniyang balikat.

"Ayos ka lang ba?" tanong ni Jonah. Hindi. Siya ay natatabunan ng sakit at gutom. Gutom na gutom siya.

Napatingin siya kay Jonah at napatitig sa leeg nito. Kita niya ang pagtibok ng kaniyang ugat mula sa kaniyang tenga hanggang sa kaniyang lalamunan. Pinanood niya ang pagtibok at binilang ito.

"Caitlin?" tanong ulit ni Jonah.

Natatabunan siya ng labis na pananabik. Alam niyang kapag nagtagal pa siya doon ay hindi na niya makokontrol ang kaniyang sarili. Kapag hindi siya napigilan ay tiyak na lulubog ang kaniyang mga ngipin sa leeg ni Jonah.

Gamit ang kaniyang nahuhuling kontrol ay tumayo si Caitlin sa kaniyang upuan at nilakdawan si Jonah pababa ng hagdan at palabas ng pinto.

Kasabay noon ay nagliwanag muli pagtatapos ng orkestra. Nagtayuan at nagpalakpakan ang lahat.

Nakarating si Caitlin sa may pinto ilang segundo lamang bago nag-umpisang maglabasan ang iba.

"Caitlin!?" sigaw ni Jonah sa may bandang likuran niya. Sinusundan siya nito marahil.

Hindi niya pwedeng hayaan siyang makita ng ganoon. Mas importante pa ay hindi siya pwedeng lumapit sa kaniya. Pakiramdam niya isa siyang hayop. Gumala-gala siya sa bulwagan ng Carnegie Hall na walang tao. Pabilis ng pabilis na naglakad hanggang sa naging takbo. Napakabilis na takbo. Para siyang hayop na nangangaso. Alam niyang kailangan niyang umiwas sa madaming tao. Ngayon na.

Nakakita siya ng labasan ngunit ito ay nakakandado. Itinulak niya ito ng malakas. Natanggal ang mga turnilyo nito.

Nakakita siya ng pribadong hagdanan. Nagmamadali siyang bumaba at nakarating sa panibagong pinto. Inilagay ulit niya ang kaniyang balikat dito. Bumukas ito sa panibagong bulwagan. Mas walang tao dito at mas eksklusibo ito. Kahit siya ay nagmamadali ay alam niyang nakarating siya sa likod ng entablado. Patuloy niya itong nilakad habang napapayuko siya sa sakit. Hindi na niya ito kayang pigilan.

Itinaas niya ang kaniyang kamay at itinulak ang unang pintuan na kaniyang nakita. Isa itong pribadong silid kung saan nagpapalit ng damit ang isang tagapalabas. Nakaupo doon sa harap ng salamin ay si Sergei, ang bokalista. Tumayo siyang naiinis.

"Pasensya na pero walang pirmahan ngayon!" pasaring na sabi niya. "Hindi ka ba sinabihan ng guard? Pribadong oras ko ito! Kaya pwede ba kailangan kong mag-handa."

Isang impit na dagundong ang lumabas kay Caitlin. Dumamba siya patungo sa kaniyang leeg at kinagat ito.

Sumigaw si Sergei ngunit huli na ang lahat.

Lumubog ang kaniyang mga ngipin sa mga ugat niya. Uminom siya at naramdaman niyang unti-unti nawawala ang kaniyang gutom. Ito ang kaniyang kailangan at hindi na niya ito kayang pigilan pa.

Nawalan ng malay si Sergei sa kaniyang upuan. Puno ng dugo ang mukha ni Caitlin. Ngumiti siya. Nakatagpo siya ng bagong panlasa. Wala nang makakapigil pa sa kaniya.

IKAPITONG KABANATA

Binuksan ni Grace O'Reilly, detektib ng homicide sa lungsod ng New York, ang pintuan sa may Carnegie Hall. Alam niyang magiging masama. Nakita na niya dating mawalan ng kontrol ang pres ngunit hindi katulad nito na sampung tao ang haba ng mga reporter at agresibo pa.

"Detektib!" sigaw nilang lahat sa kaniya nang paulit ulit. Walang tigil ang diklap ng mga kamera.

Sumiksik si Grace, kasama ng iba pa niyang detektib, sa gitna ng mga reporter. Apatnapung taong gulang siya, matigas ang pangangatawan, maikli at itim ang kulay ng buhok, at itim din ang kulay ng mga mata. Matatag siya at sanay sa pagsiksik at pagtulak na ganito. Ngunit ngayon ay hindi ito madali. Alam ng mga reporter na malaking istorya ito kaya't hindi sila basta-basta bibigay. Magiging mas mahirap ang buhay na ito.

Isang bata at internasiyonal na artista ang pinatay sa kasagsagan ng kaniyang kasikatan sa gitna ng Carnegie Hall at sa gitna ng kaniyang unang paglabas sa Amerika.

Anuman ang nangyari ngayong gabi ay hindi pa rin mawawala ang mga reporter. Handa silang i-report ang kaniyang unang palabas sa Amerika sa buong mundo. Kahit siguro nahulog siya o mabalian lamang, mapupunta sa unang pahina ang nagtapat ng mikropono sa kaniyang mukha.

"Detektib Grant! May mga kumakalat na balita na si Sergei ay pinatay ng isang mabangis na hayop. Totoo ba ito?"

Hindi niya sila pinansin habang dumadaan siya.

"Bakit hindi pinagigting ang seguridad sa Carnegie Hall detektib?"

"May mga balita na gawa daw ito ng isang seryal na mamamatay tao. Tinatawag siyang Beethoven's Butcher. May komento ba kayo?"

Nang makarating siya sa likod ng silid ay humarap siya sa mga reporter.

"Beethoven's Butcher? Wala ba silang mas maayos doon?"

Bago pa sila makapagtanong ulit ay lumabas na siya. Umakyat siya sa likod na hagdanan ng Carnegie Hall. Napapaligiran siya ng kaniyang mga detektib na nagbibigay sa kaniya ng impormasyon. Ang totoo ay hindi siya masyadong nakikinig. Pagod siya. Kaka-apatnapo lamang niya noong isang linggo kaya dapat ay hindi siya ganoong kapagod. Ito ang pangatlong pagpatay ngayong buwan, hindi kasama ang mga nagpakamatay. Gusto niya ng mainit na panahon, kulay luntiang paligid at buhangin sa kaniyang mga paa. Gusto niya ng lugar na walang pumatay ng ibang tao at walang nag-iisip na magpakamatay. Gusto niya ng ibang buhay. Tumingin siya sa kaniyang relo. Ika-isa ng umaga. Kahit hindi niya tingnan ang eksena ng krimen ay alam niyang nadumihan na ito. Bakit walang tumawag sa kaniya agad?

Nagpakasal sana siya katulad ng sabi ng nanay niya nung siya ay tatlumpong taong gulang pa lamang. May kasintahan siya noon. Hindi siya perpekto pero pwede na siya. Ngunit masyado siyang kumapit sa kaniyang karera tulad ng kaniyang ama. Iyon ang akala niyang nais ng kaniyang ama ngunit ngayon siya ay patay na at hindi niya nalaman kung ano ang kaniyang tunay na nais para sa kaniya. At pagod na siya at mag-isa.

"Walang sakit!" pasaring ng isang detektib. "Sabi ng Porensik ay nangyari ito sa gitna ng 10:15 at 10:28 ng gabi. Walang senyales ng paglaban."

Hindi gusto ni Grace ang eksena ng krimen na ito. Masyadong maraming taong kasali at masyadong maraming tao ang nauna na sa kaniya. Lahat ng gagawin niya ay makikita ng iba at kahit anong galing niya sa trabaho, ang kredito ay mapupunta din lamang sa iba. Masyadong maraming departamento ang kasali. Ang ibig sabihin lamang nito ay puno ito ng politika.

Lumampas siya sa huling natitirang mga reporter at dumaan lampas ng lugar na may harang kung saan mga matataas lamang na opisyal ang maaaring pumasok. Pagdating niya sa susunod na bulwagan ay tumahimik na ang lahat. Nakakapag-isip na siyang muli.

Bukas ng kaunti ang pintuan sa silid ni Sergei. Nagsuot siya ng glabs at ibinukas ito ng tuluyan.

Sa kaniyang dalawampung taon na pagiging pulis ay nakita na niyang lahat. Nakita na niyang mapatay ang tao sa iba't ibang pamamaraan. Paraan na hindi niya kayang mabuo kahit sa kaniyang pinakamasamang bangungot. Ngunit ngayon lamang siya nakakita ng ganito.

Hindi dahil madaming dugo. Hindi rin dahil sa bayolente nito. May iba pa. Masyado itong tahimik. Lahat ay nasa perpektong lugar maliban syempre sa katawan. Nakaupo siyang nakasalampak patalikod sa upuan. Nakalantad ang leeg. At doon sa ilalim ng ilaw ay dalawang perpektong butas sa mismong ugat.

Walang dugo. Walang senyales na naglaban ang biktima. Hindi sira ang kaniyang damit. Walang ibang kakaiba sa lugar. Para bang may paniking lumipad pababa at sinipsip ang kaniyang dugo, lumipad at walang ibang bagay na hinawakan. Ito ay nakakapangilabot at kaagad na nakakasindak. Kung hindi siya namumutla ay iisipin niyang buhay siya at nagpapahinga. Naisip pa niyang tingnan kung meron siyang pulso ngunit katangahan lamang ito.

Sergei Rakov. Bata pa siya. At sa kaniyang mga narinig ay isa siyang aroganteng tao. May mga nakaaway na kaya siya kaagad.

Ano kayang gumawa sa kaniya nito? Isang hayop? Isang tao? Isang bagong sandata? O ginawa niya ito sa sarili niya?

"Ang anggulo ng atake ang nagtanggal sa pagpapakamatay bilang dahilan ng krimen" sabi ni Detektib Ramos na nakatayo sa tabi niya na laging nababasa ang kaniyang iniisip.

"Gusto ko ng lahat ng impormasyon mo tungkol sa kaniya. Sinong pinagkakautangan niya. Gusto kong malaman kung sinong mga kaaway niya. Gusto ko ding malaman ang mga dati niyang kasintahan - magiging mga asawa niya. Gusto ko malaman lahat. Baka may ginalit siyang tao" sabi ni Grace.

"Opo mam" sabi ng detektib at nagmamadaling lumabas.

Bakit ito ang napili nilang oras para patayin siya? Pagitan ng mga tagpo? May mensahe ba silang gustong iparating?

Dahan-dahan siyang naglakad sa palibot ng silid na balot ng makapal na karpet. Tiningnan niya si Sergei sa lahat ng anggulo. Mayroon siyang mahaba at maalong buhok. Kaakit-akit kahit wala na siyang buhay. Sayang.

Biglang napuno ng ingay ang silid. Nagtinginan lahat ng detektib at nakita nilang bumukas ang telebisyon. Pinapakita nito ang palabas ng gabing iyon. Napuno ng Beethoven's Ninth ang silid.

Isa sa mga detektib ang lumapit sa telebisyon para patayin ito.

"Huwag" sabi ni Grace.

Napatigil ang lalaki.

"Gusto kong marinig."

Nakatayo siya doon at pinagmamasdan si Sergei na ilang oras pang buhay dati.

Nakapangingilabot.

Inikot ulit ni Grace ang silid. Lumuhod siya.

"Nanggaling na kami sa silid na ito detektib" nawawalang pasensyang sabi ng opisyal ng FBI.

May napansin siya sa gilid ng kaniyang mata. Umabot siya sa ilalim ng isa sa mga upuan. Inikot niya ang kaniyang ulo at inikot din ang kaniyang braso at umabot sa pinakadulo. Nakuha din niya ang kaniyang inaabot. Tumayo siyang namumula ang mukha at ipinakita ang isang kapirasong papel.n Lahat ng ibang detektib ay nakatitig pabalik.

"Stab ng tiket" sabi niya habang pinagmamasdan ito gamit ang kaniyang kamay na nakasuot ng glabs.

"Mesanin sa may kanan, pangatlong upuan para sa konsiyerto ngayong gabi."

Tumingin siya at tumitig sa mgamga detektib na nakanganga sa kaniya.

"Tingin mo sa mamamatay tao yan galing?" tanong ng isa sa kanila.

"Isa lang ang alam ko," tumingin siya ng huling beses sa katawan ng mang-aawit na Ruso. "Hindi ito kaniya."

*

Naglakad si Kyle sa mga bulwagan na balot ng pulang karpet. Mag-ilas siyang naglakad sa gitna ng madaming tao. Katulad lang ng dati, naiinis siya. Ayaw niya ng madaming tao. At ayaw niya ng Carnegie Hall. Nagpunta siya sa konsiyerto dito dati noong 1890 at hindi ito naging maayos. Hindi madaling mawala ang kaniyang sama ng loob.

Habang naglalakad siya, ang mataas na kwelyo ng kaniyang itim na tunika na tumataklob sa kaniyang leeg at humuhubog sa kaniyang mukha, pinapadaan siya ng mga tao. Mga opisyal, mga gard at mga reporter, lahat ay humahawi.

Madaling kontrolin ang mga tao, naisip niya. Konting pagliko lamang ng kanilang isip at nagmamadali silang umalis sa daan.

Isa siyang bampira ng Blacktide Coven. Tatlumpong libong taon at mahigit na siyang madaming nasasaksihan. Nandoon siya nang pinatay si Kristo. Nasaksihan niya ang Rebolusyon ng Pranses. Nandoon din siya nang kumalat ang bulutong sa Europa - tumulong pa siya sa pagkalat nito. Wala nang pwedeng mangyari na makakasorpresa sa kanila.

Ngunit nasorpresa siya ng gabing ito. Hindi niya gustong nasosorpresa.

Datirati ay hinahayaan lamang niya ang kaniyang kapita-pitagang sarili na dumaan sa gitna ng maraming tao. Sa kaniyang edad ay bata pa rin ang kaniyang itsura at makisig na nagbibigay daan ang mga tao. Ngunit wala siyang pasensya ngayong gabi lalo pa sa nangyari. Marami siyang tanong na hindi masagot.

Anong klaseng tamplasang bampira ang ganoong katapang para pumatay ng tao? Pipiliing gawin ito sa publikong paraan at walang iniwang posibilidad kundi makati ang katawan. Isa itong paglabag sa patakaran ng kanilang lahi. Galing man sa mabuti o masamang lahi, isa itong bagay na hindi nilalabag. Walang may gustong kumuha ng atensyon sa kanilang lahi. Isa itong pagkasira sa kanilang kredo na tiyak na may parusang - kamatayan, isang mahaba at labis na pahirap tungo sa kamatayan.

Sinong ganoong kalakas ang loob na gawin ito? Na kumuha ng atensyon galing sa mga pulitiko, pulis at

mga reporter. At ang masama pa nito, ginawa sa teritoryo ng kanilang grupo. Ginawa nitong masama ang kanilang grupo, walang laban. Magsasama ang lahat ng mga bampira at gagawin silang responsable sa nangyari. At pag hindi nila nakita ang tamplasang ito, gera ang ibig sabihin nito. Gera sa oras na hindi pwede itong mangyari dahil sa planong kailangan nilang gawin. Nakasalubong niya ang isang babaeng detektib. Nabunggo siya nito ng malakas. Tinitigan siya nito. Nagulat siya dahil wala pang naglakas loob na gumawa nito. Mas malakas siguro siya sa iba. Iyon o nawawalan na siya ng ingat. Dinoble niya ang lakas ng kaniyang isip at tinitigan pang ito lalo. At sa wakas umiling siya, lumingon at naglakad ulit.

Kailangan niya siyang tandaan. Tiningnan niya ang pangalan nito, Detektib Grace Grant. Baka maging problema siya.

Patuloy na naglakad si Kyle lampas ng mga reporter, lampas ng harang at sa wakas lampas ng grupo ng mga opisyal ng FBI. Mayroon ding lalaking may suot na mamahaling damit. Sa kaniyang tingin at tindig, tingin niyang siya ay isang pulitiko.

"Hindi nalulugod ang Embahada ng Russia" pasaring na sabi ng pulitiko sa lider ng FBI. "Naintindihan mo na hindi lang ito importante sa mga pulis ng New York at gobyerno ng Amerika. Si Sergei ay isa sa mga sikat na pambansang mang-aawit. Ang pagkamatay niya ay maaaring bigyang kahulugan na isang opensa laban sa ating bansa..."

Itinaas ni Kyle ang kaniyang palad, at gamit ang lakas ng kaniyang isip ay pinatahimik niya ang pulitiko. Ayaw niyang nakikinig sa kanila. At sapat na ang narinig niya mula sa kaniya. Ayaw din niya sa mga Ruso. Ayaw niya sa maraming bagay. At ngayon ang kaniyang kawalan ng pasensya ay tumaas ng bagong lebel.

Mukhang walang nakapansin na isinara niya ang bibig ng pulitiko. Marahil ay nagpapasalamat sila. Pumunta siya sa gilid at inisip na umalis silang lahat ng silid.

"Bakit hindi muna tayo mag-kape?" sabi ng lider ng FBI. "para makaisip tayo ng mabuti"

Tumango silang lahat at nagmamadaling lumabas ng silid na akala mo'y napaka-natural nito. Pinasara din niya sa kanila ang pinto gamit ang kaniyang isip. Ayaw niya ng boses ng mga tao. Lalo niyang ayaw makarinig nito ngayon.

Huminga ng malalim si Kyle. Sa wakas ay napag-isa din siya. Ngayon ay mabibigay na niya ang kaniyang buong atensyon sa taong ito. Lumapit siya at hinila ang kwelyo ni Sergei. Nakita nito ang marka ng kagat. Nilagay niya ang kaniyang dalawang malamig na daliri sa ibabaw ng kagat. Itinaas niya ang mga ito at pinag-aralan ang distansiya nito sa isa't isa.

Maliit na distansiya. Isa itong babae. At bata. Hindi gaanong malalim ang kagat.

Ibinalik niya ang kaniyang mga daliri sa kagat at ipinikit ang kaniyang mga mata. Sinubukan niyang maramdaman ang klase ng dugo, ang klase ng bampira na kumagat dito. Gulat na ibinukas niya ang kaniyang mga mata. Dali-dali niyang tingaggal ang kaniyang kamay. Hindi niya gusto ang kaniyang naramdaman. Hindi niya ito makilala. Isa talaga itong tamplasang bampira. Hindi ito galing sa kaniyang lipi o sa ibang lipi na alam niya. At lalong mas nakakapag-alala, hindi niya malaman kung anong lahi ng bampira siya galing. Sa kaniyang tatlumpong libong taon ay hindi pa ito nangyari sa kaniya.

Nilasahan niya ang kaniyang mga daliri. Tumatabon sa kaniya ang amoy nito. Datirati ay sapat na ito upang mahanap siya ngunit ngayon ay naguguluhan siya. May humaharang sa kaniyang paningin. Sumimangot siya. Wala na silang magagawa ngayon. Kailangan nilang umasa sa mga pulis para hanapin siya. Hindi masisiyahan ang kanilang lider.

Mas lalo pang nainis si Kyle ngayon. Iniisip niya kung ano ang gagawin kay Sergei. Sa ilang oras ay magigising siya bilang isa na namang walang liping bampira. Pwede niyang patayin ito ngayon. Masisiyahan siya dito. Hindi na nila kailangan ng panibagong bampira.

Ngunit mabibigyan nito si Sergei ng malaking regalo. Hindi niya kailangang magdusa bilang isang imortal at mabuhay ng ilang libong taon sa kawalang pag-asa. Hindi, masyado itong mabuti. Bakit hindi hayaan si Sergei na magdusa sa tabi niya?

Naisip niya ito. Isang mang-aawit ng opera. Oo magugustuhan ito ng kanilang lipi. Pwede silang pasayahin ng lalaking Ruso na ito kahit kailan nila gusto.

Ibabalik niya siya at babaguhin. Magkaroon ng panibagong paborito na kontrolado niya. At ngayon ay maaari silang tulungan ni Sergei na hanapin ang babaeng may kagagawan nito. Nananalaytay na ang kaniyang amoy sa dugo ni Sergei. Tutulungan niya sila papunta sa salarin na kanilang pagdurusahin.

IKAWALONG KABANATA

Nagising si Caitlin sa matinding sakit. Parang nasusunog ang kaniyang balat. Nang sinubukan niyang buksan ang kaniyang mga mata ay mabilis din niyang isinara kaagad dahil din sa sakit. Sumasabog ito sa kaniyang ulo.

Nanatiling sarado ang kaniyang mga mata. Kinapa niya ang kaniyang paligid. Nakahiga siya sa isang bagay. Malambot ito ngunit matigas. Hindi ito pantay kaya malabong kutson ito. Isa itong plastik.

Dahan-dahang niyang binuksan ang kaniyang mga mata at sinilip ang kaniyang kamay. Plastik. Itim na plastik. At ang amoy na iyon. Anong amoy iyon? Napagtanto niya na siya ay nakahilata sa mga plastik ng basura. Nasa loob siya ng tambakan ng basura.

Umupo siya at sumabog ang sakit. Parang binibiyak ang kaniyang ulo at leeg sa sakit. Hindi niya matagalan ang masangsang na amoy. Mulat na ang kaniyang mata at siya ay nasindak. Paano siya napunta dito?

Kinuskos niya ang kaniyang noo. Dahan-dahang inaalala ang mga nangyari kagabi. Wala. Pinilit niya ulit at nagsimula itong bumalik.

Away nila ng kaniyang ina, pagtagpo kay Jonah, Carnegie Hall, ang konsiyerto at pagkatapos ay...

Ang gutom. Ang labis na pananabik. Oo ang pananabik. Iniwan niya si Jonah. Nagmamadali siyang lumabas. Naglakad lakad sa bulwagan pagkatapos ay...Wala..

Saan siya nagpunta? Anong ginawa niya? At paano siya napunta dito? Nanarkotikuhin ba siya ni Jonah. Nakuha ba niya ang gusto niya sa kaniya at pagkatapos ay itinapon siya dito?

Sa tingin niya ay hindi. Hindi siya ang tipo na gagawa ng ganoon. Ang naaalala niya ay naglalakad lakad siya sa bulwagan at iniwan niya si Jonah. Malayo ang kanilang pagitan kaya imposibleng siya.

Pagkatapos ano?

Dahan-dahan siyang lumuhod sa basura. Ang isang paa niya ay dumulas sa gitna ng dalawang plastik habang lalo siyang lumubog sa loob. Nagmamadali niyang inalis ang kaniyang paa at nakakita ng maaapakan. Lumangutngot ang mga plastik na bote.

Tumingala siya at nakitang bukas ang takip ng tambakan ng basura. Binuksan niya ba ito kagabi at pumasok sa loob? Bakit naman niya ito gagawin?

Umabot siya at bahagya niyang nahawakan ang metal sa itaas. Nag-aalala siya na hindi siya ganoong kalakas para ilabas ang sarili niya.

Ngunit sinubukan niya at labis siyang nagtaka na madali siyang nakalabas. Isang kaaya-ayang galaw, tapos ay inugoy niya ang kanyang hita sa gilid, bumaba ilang talampakan ang taas at bumagsak sa semento. Sa kaniyang sorpresa ay nakababa siya ng maliksi. Hindi man lang nasaktan ang mga paa niya sa bagsak. Anong nangyayari sa kaniya.

At habang bumaba si Caitlin sa daanan ng lungsod ng New York, isang magarang magkasintahan ang dumaan. Nagulat sila sa kaniya. Nagtataka siguro kung anong ginagawa ng batang babaeng tulad niya sa loob ng tambakan ng basura. Nagmadali silang naglakad at lumayo sa kaniya.

Hindi sila masisi ni Caitlin. Malamang ganun din ang gawin niya kung siya sila. Tumingin siya sa kaniyang sarili. Suot pa rin niya ang kaniyang bestida at blusa na ngayon ay madumi na. Mabaho din siya. Sinubukan niyang linisin ito.

Kinapa din niya ang sarili niya hanap ang kaniyang cellphone. Wala. Inisip niya nadala ba niya ito palabas ng apartment kagabi.

Hindi. Naiwan niya ito sa kaniyang mesa sa kaniyang silid. Dadalhin niya dapat ito ngunit masyado siyang naapektuhan ng away nila ng kaniyang ina. Pati journal niya ay naiwan niya. Kailangan niya ito pareho. Kailangan niyang maligo at magpalit ng damit. Tumingin siya sa kaniyang pulso ngunit wala ang relo niya. Nawala niya siguro ito kagabi. Lumabas siya ng eskenita at pumunta sa mas malaking daan. Nasinagan ang mukha niya ng araw. Dumaloy ang sakit sa kaniyang noo. Nagmadali siyang pumunta sa lilim. Hindi niya maintindihan kung anong nangyayari. Buti na lang at hapon na. Sana lang ay mawala kaagad ang hangober na ito, kung ano man ito.

Sinubukan niyang mag-isip. Anong gagawin niya? Gusto niya sanang tawagan si Jonah ngunit hindi pa sila ganoong magkakilala. Tsaka pagkatapos ng nangyari kagabi malamang ayaw na siya makita nito. Pero siya pa rin ang unang pumasok sa kaniyang isip. Gusto niyang marinig ang kaniyang boses. Gusto niyang makasama siya. Kailangan niyang malaman sa kaniya kung anong nangyari kagabi. Kailangan niya siyang tawagan. Kailangan niya ang cellphone niya.

Uuwi siya ng huling beses. Kukunin niya ang kaniyang cellphone at journal. Sana wala doon ang kaniyang ina. Siguro, kahit isang beses lang, nasa kaniya ang swerte.

*

Nakatayo si Caitlin sa labas ng kanilang apartment at nag-aalaala. Takipsilim na kaya't ang liwanag ay hindi na masyadong nakakasakit sa kaniya. Habang papalit ang gabi ay nararamdaman niyang lumalakas siya.

Inakyat niya ng sobrang bilis ang limang palapag na hagdanan. Tatlong baitang ang lakdaw niya pero hindi man lang sumakit ang kaniyang mga hita. Hindi niya alam kung anong nangyayari sa kaniya pero kung ano man ito ay nagugustuhan niya.

Unti-unting nawala ang magandang lagay ng kaniyang loob habang papalapit siya sa kanilang pintuan. Hindi niya alam kung nandoon ang ina niya. Anong magiging reaksiyon niya?

Ngunit nang makarating siya sa may pinto ay nagulat siyang makita na bukas na ito. Lalong nadagdagan ang kaniyang agam. Bakit ito bukas?

Pumasok si Caitlin sa loob. Lumalangitngit ang sahig habang siya ay mabagal na naglalakad mula sa may pasukan patungo sa salas.

Habang papasok ay nagulat siya sa kaniyang nakita. Napatalikod siya at nagsuka.

Ang kaniyang ina ay nakasalampak sa sahig, bukas ang mga mata, patay. Patay na ang kaniyang ina. Paano?

Tumagas ang dugo mula sa kaniyang leeg, at natipon ng kaunti sa sahig. Imposibleng ginawa niya ito sa kaniyang sarili. Pinatay siya. Ngunit sino? At bakit? Hindi man sila nagkakasundong dalawa ay hindi niya naisip na ganito ang kahinatnan ng kaniyang ina.

Sariwa pa ang dugo at naisip ni Caitlin na kakatapos lang nitong mangyari. Ang pinto ay bukas ng kaunti. May pumasok sa bahay nila?

Bigla siyang nagmasid sa paligid. Tumaas ang balahibo sa kaniyang leeg. May ibang tao ba dito?

At para bang sinagot ang kaniyang tanong, sa sandali ding iyon ay tatlong tao na nakadamit ng itim mula ulo hanggang paa ang nagpakita galing sa kabilang silid. Naglakad sila nang walang ano ano sa salas papunta kay Caitlin. Tatlong lalaki - mahirap hulaan ang kanilang edad. Para silang mga hindi tumatanda. Mga na dalawampu siguro. Maganda ang kanilang pangangatawan. Wala kahit konting taba. Maganda din silang manamit at maputlang maputla.

Lumapit ang isa sa kanila.

Napaatras si Caitlin sa takot. Isang bagong pakiramdam ang dumating sa kaniya, pangingilabot. Hindi niya alam kung paano pero nararamdaman niya ang enerhiya nito. At ito ay masama, masamang masama.

"Umuwi ang manok para mamugad" sabi ng lider sa madilim at masamang boses.

"Sino ka?" tanong ni Caitlin habang umaatras. Tumingin siya sa palibot ng silid hanap ang kahit anong klaseng sandata. Siguro tubo o bat. Nagsimula siyang mag-isip ng posibleng labasan. Ang bintana sa likod niya, may daan ba mula dito hanggang sa labasan kapag may sunog?

"Yan din ang gusto naming itanong sa iyo" sabi ng lider. "Walang maisagot ang kaibigan mong tao" sabay tingin at turo sa kaniyang ina. "Sana ikaw ay meron."

Tao? Anong sinasabi niya?

Umatras pang muli si Caitlin. Halos wala na siyang mapuntahan. Malapit na siya sa dingding. At bigla niyang naalala na ang bintanang iyon ay may daan patungo sa labasan kung may sunog. Naalala niyang umupo siya dito noong unang araw nila sa lugar na iyon. Makalawang na ito mahuna na pero pwede na din ito.

"Ayos na kain iyon sa Carnegie Hall." Magkakasabay na lumapit ang tatlo. "Masyadong ma-drama."

Pilit na inaalala ni Caitlin ang nangyari kagabi.

Kain? Ngunit wala siyang maalala. Hindi niya alam kung anong sinasabi niya.

"Bakit intermisyon? Anong mensahe ang gusto mong iparating?"

Nakalapat na siya sa dingding at wala na siyang pwedeng mapuntahan. Lumapit pa silang lalo. Sigurado siya na papatayin nila siya kapag hindi niya nasagot ang kanilang mga tanong.

Nag-isip siya ng husto. Mensahe? Intermisyon? Naalala niyang siya'y naglakad lakad sa bulwagan na balot ng karpet papunta sa iba't ibang silid. Naghahanap. Oo naalala niyang may bukas na pinto, may silid bihisan, may isang lalaki sa loob. Tumingin siya sa kaniya na may takot sa mata at pagkatapos...

"Nasa teritoryo ka namin. Alam mo ang batas at nilabag mo ito. Ngayon ay kailangan mo itong pagbayaran."

Lumapit pa silang muli.

Bagsak.

At sa sandaling iyon ay nawasak ang unahang pintuan ng apartment. Maraming pulis ang mabilis na pumasok sa loob na nakatutok ang mga baril.

"Walang gagalaw putang ina mo!" sigaw ng isang pulis.

Lumingon ang tatlo at tumitig sa mga pulis.

Pagkatapos ay nagsimula silang lumapit sa kanila nang walang takot.

"Sabi ko walang gagalaw!"

Nagpatuloy na naglakad ang lider. Pinaputukan siya ng pulis. Nakakabingi ang ingay. Ngunit, katakatakang hindi siya tumigil. Lalo pa siyang ngumiti at inabot lamang ang kamay para mahuli ang bala. Nagulat si Caitlin dahil nahuli niya ang bala sa kaniyang palad. Pagkatapos ay itinaas niya ang kaniyang kamay at dahan-dahang dinurog ito. Ibinukas niya ang kaniyang kamay at ang alikabok ay dahan-dahang bumuhos sa sahig.

Nagulat din ang mga pulis. Nakanganga sila.

Lalong lumaki ang kaniyang ngiti. Umabot at hinablot niya ang baril ng pulis. Hinatak niya ito at ipinalo sa mukha ng pulis. Lumipad patalikod ang pulis. Natamaan at natumba ang ilan sa kaniyang mga kasamahan.

Sapat na ang nakita ni Caitlin.

Walang pag-aalinlangan ay binuksan niya ang bintana at umakyat palabas. Tumalon siya sa may labasan at nagtatakbo pababa ng lumalangitngit at mahunang hagdanan.

Tumakbo siya na para bang wala nang bukas, pumipihit at lumilingon. Mukhang ilang taon nang hindi nagagamit ang hagdanang iyon dahil nang paikot siya sa sulok ay bumigay ang isang baitang. Nadulas siya at sumigaw. Mabuti na lamang at bumalik ang kaniyang balanse. Ang buong hagdan ay gumalaw at umuga ngunit hindi ito tuluyang bumigay.

Tatlong palapag na ang nabababa niya nang makarinig siya ng ingay. Tumingala siya at nakita ang tatlong tumalon sa labasang hagdan. Sobrang bilis nila. Mas mabilis sa kaniya. Dinagdagan niya ang bilis ng kaniyang hakbang.

Nakarating siya sa unang palapag ngunit wala siyang iba nang mapupuntahan. Labing-limang talampakan ang taas nito pababa. Lumingon siya. Paparating na sila. Tumingin siya sa baba. Walang pagpipilian. Tumalon siya.

Inaasahan ni Caitlin na magiging masama ang bagsak niya ngunit sa kaniyang sorpresa ay nakababa siya ng magaan na parang pusa na bahagyang nasaktan.

Tumakbo siya ng mabilis. Tiwala siyang hindi siya maaabutan ng mga humahabol sa kaniya, kung sino man sila.

Nang makarating siya sa dulo ng kalye,nasorpresa sa kakaibang bilis niya, ay lumingon siya. Inaasahan niyang malayo ang pagitan nila ng humahabol sa kaniya.

Ngunit nagulat siyang makita na ilang talampakan lamang sila sa likod niya. Paano iyon nangyari?

Ngunit bago pa niya matapos ang iniisip niya ay naramdaman niya ang mga katawan sa ibabaw niya. Sumalakay na sila.

Tinawag ni Caitlin ang kaniyang bagong lakas para labanan ang mga umatake sa kaniya. Siniko niya ang isa sa kanila at sobrang ikinasorpresa niya nang makita itong tumilapon ilang talampakan palayo. Na-himok, siniko ulit niya ang isa at natuwa ulit nang tumilapon naman ito sa ibang direksiyon.

Tinalunan siya ng lider at nagsimula siyang sakalin. Mas malakas siya sa iba niyang mga kasama. Tumingin siya sa kaniyang malaki at itim na mata. Parang tumingin siya sa mata ng pating. Walang kaluluwa. Tingin ito ng kamatayan.

Ginamit lubos ni Caitlin ang kaniyang lakas para makagulong at maitapon siya paalis sa kaniya. Tumayo siyang ulit at tumakbo ng mabilis.

Ngunit hindi pa siya nakakalayo at naramdaman na naman niyang sinalakay siya. Paano siya naging ganoong kabilis? Kakatapon lang niya sa kaniya sa eskenita.

At ngayon, bago siya makalaban ay naramdaman niya ang kamao sa kaniyang mukha. Napagtanto niyang siya ay sinuntok. Malakas. Umikot ang mundo. Bumalik ng mabilis ang kaniyang malay at handang lumaban ulit. Biglang nakita niya ang dalawa pa na lumuhod sa tabi niya, hawak siya ng mahigpit. Kumuha ang lider ng puting tela sa kaniyang bulsa.

Bago siya manlaban, natakluban na ng tela ang kaniyang ilong at bibig.

Habang huling beses siyang huminga ng malalim, umikot ang paligid, naging maulap. Bago naging madilim ang lahat, narinig niyang may bumulong sa kaniya, "sa amin ka na ngayon."

IKA-SIYAM NA KABANATA

Nagising si Caitlin sa dilim. Nakaramdam siya ng malamig, metal na sakit sa kaniyang kamay at paa. Masakit ang kaniyang katawan. Naunawaan niyang siya ay nakakadena. Nakabanat ang kaniyang mga braso sa kaniyang gilid. Sinubukan niyang ikilos ito ngunit hindi ito gumalaw. Pati ang kaniyang mga paa. May narinig siyang ingay nang sinubukan niya ito. Naramdaman niya ang malamig at matigas na metal na bumabaon sa kaniyang kamay at paa. Nasaan siya?

Binuksan lalo ni Caitlin ang kaniyang mga mata para malaman kung nasaan siya . Malakas ang tibok ng kaniyang puso. Malamig. May suot pa rin siyang damit ngunit apak siya. Nararamdaman niya ang lamig ng bato sa kaniyang paa. Pati sa kaniyang likuran. Nakagapos siya sa pader.

Sinubukan niyang makita kung ano ang silid na iyon ngunit napakadilim talaga. Nalalamigan siya. At nauuhaw. Lumunok siya ngunit tuyo ang kaniyang lalamunan.

Humili siya ng malakas ngunit kahit sa kaniyang bagong lakas ay hindi man lang gumalaw ang kadena. Natigil siya.

Sinubukan niyang sumigaw para humingi ng tulong ngunit walang lumabas. Masyadong tuyo ang kaniyang bibig. Lumunok siya at sinubukang muli.

"Tulong!" lumabas ang boses niyang paos. "TULONG!" sigaw niyang muli at ngayon ay malakas.

Wala. Nakinig siyang mabuti. May mala-agos na ingay mula sa malayo pero saan?

Sinubukan niyang maalala kung saan siya huli?

Naalala niyang umuwi siya. Sumimangot siya. Naalala niya ang kaniyang ina. Patay. Nakaramdam siya ng lungkot na para bang siya ang may kasalanan sa kaniyang pagkamatay. Nagsisisi siya. Sana'y naging mas mabuting anak siya sa kaniya kahit pa hindi siya ganoong kabuti sa kaniya. Kahit pa sabi nga ng kaniyang ina, hindi niya siya tunay na anak. Totoo kaya ito? O nasabi lamang niya iyon dahil sa kaniyang galit?

Pagkatapos.. Tatlong laki..nakadamit ng itim..maputla.. palapit sa kaniya. Pagkatapos..mga pulis..bala..kung paano nila natigil ang bala. Sino ang mga lalaking ito? Bakit nila ginamit ang salitang "tao"? Iisipin niya na delusyon lamang sila kung hindi niya nakitang pinigilan nila ang bala sa ere.

Pagkatapos.. Ang eskenita.. Ang habulan.

At pagkatapos ay kadiliman.

Biglang narinig ni Caitlin ang langitngit ng pintuan na gawa sa metal. Sumulyap siya nang may lumitaw na ilaw sa malayo. Isa itong tanglaw. Mayroong papalapit sa kanya na may hawak na tanglaw. Habang siya ay papalapit ay lumiwanag sa silid.

Siya ay nasa loob ng malaki at kakoponyang silid na gawa sa bato.

Mukhang napaktanda na nito.

Habang papalapit ang lalaki ay nakita niya ang mukha nito. Itinaas niya ang tanglaw sa may mukha niya. Tinitigan siya nito ng parang insekto.

Nakakatakot ang lalaking ito. Bangibi ang kaniyang mukha na nagpamukha sa kaniya na matanda at mukhang may sakit na mangkukulam. Ngumisi siya at lumabas ang kaniyang mga maliliit na ngipin na kulay kahel. Mabaho ang hininga niya. Lumapit siya sa kaniya at tumitig. Nilagay niya ang kaniyang kamay sa kaniyang mukha at napansin niya ang kaniyang mahahaba, liko at naninilaw na mga kuko. Ikinaladkad niya ito sa kaniyang mukha. Hindi ito sapat para dumugo ang mukha niya pero sapat para mangilabot siya. Lalong ngumisi ang lalaki.

"Sino ka?" tanong ni Caitlin na nasisindak. "Nasaan ako?"

Lalo lamang siyang ngumisi na parang pinagmamasdan ang kaniyang huli. Tinitigan niya ang kaniyang lalamunan at dinilaan ang kaniyang mga labi.

Hanggang sa narinig ni Caitlin ang isa pang metal na pinto na bumukas at nakita ang maraming tanglaw na paparating.

"Iwan mo siya!" sigaw ng isang boses sa malayo. Nagmamadaling umalis ang lalaki sa tabi niya. Tumungo itong napagsabihan.

Isang buong grupo ang lumapit at napansin niya ang kanilang lider. Siya ang humabol sa kaniya sa may eskenita.

Tumitig siya pabalik at ngumiti nang malamig. Maganda siya. Ang lalaking ito na hindi tumatanda ngunit nakakikilabot. Masama. Ang malaki at itim niyang mata ay nakatitig sa kaniya. Napapalibutan siya ng limang lalaki. Lahat ay nakasuot ng itim katulad niya ngunit walang kasing-ganda at laki niya. May dalawang babae din sa grupo at pareho silang nakatitig sa kaniya ng malamig.

"Ipagpatawad mo ang aming tagapag-alaga" sabi ng lider. Ang boses niya ay malamig at malalim.

"Sino ka?" tanong ni Caitlin. "Bakit ako nandito?"

"Ipagpaumanhin mo ang malupit na pagtanggap" sabi niya habang hinahawakan ang makapal na kadenang metal na gumagapos kay Caitlin sa pader.

"Papakawalan ka namin kung sasagutin mo lang ang aming mga tanong."

"Magsisimula ako. Ang pangalan ko ay Kyle. Ako ang Lider Diputado ng Blacktide Coven. Ikaw naman."

"Hindi ko alam ang gusto mo sa akin."

"Sa pagsisimula, ang iyong grupo. Saan ka kasali?"

Sinusubukang ugain ni Caitlin ang utak niya, kung siya ba ay nasisiraan ng bait. Inaakala lang ba niya itong lahat? Siya ba ay natigil sa isang kakaibang panaginip? Ngunit naramdaman niya ang malamig na bakal sa kaniyang kamay at paa at alam niyang hindi. Hindi niya alam ang sasabihin sa lalaking ito. Ano bang pinagsasasabi niya? Grupo..bampira?

"Hindi ako parte ng kahit anong grupo."

Tinitigan siya ng matagal nito, umiling.

"Kung iyan ang ibig mo. Marami na kaming inayos na tamplasang bampira dati. Laging pareho. Sinusubukan kami para malaman ang seguridad sa isang teritoryo. Pagkatapos noon, maraming sumunod. Diyan nagsisimula ang pagbabago ng teritoryo.

"Pero walang nakakaligtas. Kami ang pinakamatanda at pinakamalakas na grupo. Walang pumapatay dito at nakakawala."

"Kaya't tinatanong ulit kita, sinong nagpadala sa iyo. Kailan sila dadagsa?"

Teritoryo? Pagdagsa? Hindi maintindihan ni Caitlin kung paanong hindi siya nananaginip. Siguro ay may nag-narkotiko sa kaniya. Siguro ay isinalisi ito ni Jonah. Pero hindi siya uminom at hindi siya nag-droga. Hindi siya nananaginip. Totoo ito. Katakut-takot at hindi mapaniniwalaang katotohanan.

Pwede niya silang ituring na isang grupo ng mga nasisiraan ng ulo. Isang kakaibang kulto o grupo na delusyonal. Ngunit pagkatapos ng mga nangyari sa huling dalawang araw, nagsisimula nang mabago ang isip niya. Ang sarili niyang lakas. Ang sarili niyang asal. Ang pagbabago ng kaniyang katawan. Totoo kaya ang bampira? Isa ba siya sa kanila. Nasa gitna ba siya ng gera ng mga bampira. Ang swerte naman niya.

Tumitig pabalik si Caitlin. May pinatay nga ba siya? Sino? Hindi niya maalala ngunit mayroon siyang katakut-takot na pakiramdam na totoo ang sinasabi niya. Na may pinatay siya. Na sobrang nakapagpakilabot sa kaniya. Nakaramdam siya ng awa at panghihinayang na bumalot sa kaniya. Kung totoo talaga ito siya ay mamamatay tao. Hindi niya kayang mabuhay.

Tumitig siya pabalik.

"Walang nagpadala sa akin. Hindi ko maalala kung ano ang aking ginawa ngunit kung ano man iyon, ito ay sarili ko lamang. Hindi ko alam kung bakit ko iyon ginawa. Ipagpaumanhin ninyo. Hindi ko sinsadya" sabi ni Caitlin.

Lumingon si Kyle at tumingin sa kaniyang mga kasama. Tumingin sila sa kaniya. Umiling siya at lumingon pabalik kay Caitlin. Tingin na masama.

"Akala mo maloloko mo ako?"

Tinawag ni Kyle ang kaniyang mga katulong at pinatanggal ang kaniyang mga kadena. Naramdaman niyang bumagsak ang kaniyang mga braso. Lumuwag ang kaniyang pakiramdam nang bumalik ang daloy ng dugo sa mga ito. Tinanggal nila ang kadena sa kaniyang paanan. Apat na lalaki, dalawa sa magkabilang gilid niya ang nakahawak sa kaniya ng mahigpit.

"Kung hindi ka sasagot sa akin ay kailangan mong managot sa Pulong" sabi ni Kyle. "Tandaan mo, ginusto mo ito. Hindi sila magpapakita ng awa na siya ko ding gagawin.

At habang paalis si Caitlin ay nagsalita pa ulit si Kyle.

"Huwag kang magkakamali, papatayin ka pa rin kahit anong mangyari. Mas mabilis at walang sakit nga lang ang akin. Ngayon malalaman mo kung ano ang pagdurusa."

Sinubukang manlaban ni Caitlin habang kinakaladkad nila siya ngunit wala na itong silbi. Dadalhin nila siya sa kung saan at wala na siyang magagawa kundi tanggapin ang kaniyang kapalaran.

At magdasal.

*

Nang binuksan nila ang pintuan gawa sa owk, hindi makapaniwala si Caitlin. Lubhang napakalaki ng silid. Korteng malaking bilog, nalilinyahan ito ng isang daang talampakan ang taas na mga toreng napapalamutian. Maliwanag dito, may tanglaw kada limang talampakan sa buong silid. Mukha itong Pantheon. Mukhang napakatanda na nito.

Habang dinala nila siya sa loob, ang una niyang napansin ay ang ingay. Napakadaming tao. Tumingin siya sa paligid at nakakakita siya marahil kung hindi daan ay libong mga lalaki at babae na nakabihis ng itim na kumikilos ng mabilis sa loob ng silid. May kakaiba sa kanilang galaw, masyadong mabilis, walang katiyakan, hindi pang-tao.

May narinig siyang ingay at tumingala. Ilan sa kanila ay lumalakdaw, lumilipad sa silid, mula sa sahig hanggang sa kisame, mula sa kisame hanggang sa balkonahe, mula sa tore hanggang sa pasamano. Iyon ang naririnig niyang ingay. Akala mo'y nakapasok sa kweba na puno ng mga paniki.

Tinanggap niya itong lahat ng may pagkabigla. Totoong may mga bampira. Isa ba siya sa kanila?

Dinala nila siya sa gitna ng silid. Kumakalantog ang kaniyang kadena. Ang mga apak niyang paa ay nalalamigan sa sahig na bato. Dinala nila siya sa tiyak na lugar sa gitna ng sahig na malaking bilog na tiles.

Nang makarating siya sa gitna ay nawala ang ingay. Bumagal ang galaw. Daang bampira ang kumuha ng posisyon sa malaking batong amphitheatre sa harapan niya.

Mukha itong pampulitikong pulong Na nakikita niya tuwing may "state of the union address ". Pero sa halip na daang pulitiko ay daang bampira ang nakatingin sa kaniya. Ang kanilang disiplina ay kahanga-hanga. Sa loob lamang ng ilang segundo ay nakaupo na silang lahat at ang silid ay napakatahimik.

Habang nakatayo siya sa gitna ng silid, hawak ng mga katulong, si Kyle ay nagpunta sa gilid, pinagdaop ang kamay at tumungo bilang paggalang.

Sa unahan ng pulong ay may isang malaking upuan na gawa sa bato. Mukha itong trono. Tumingin siya at nakitang may nakaupo bampirang na mas matanda kaysa sa iba. Siya ay tiyak na matanda na. Mayroong iba sa kaniyang bughaw at malamig na mata. Nakatingin ito sa kanya na animo'y nakakita na ito ng sampung libong taon. Ayaw niya ng tingin nito sa kaniya. Ito ay napakasama din.

"Siya ang sumira ng ating teritoryo" sabi niya nang may mababa at madagundong na boses. Seryoso ang kaniyang boses at napakalamig nito. Umalingawngaw ito sa loob ng kamara.

"Sino ang lider ng iyong grupo?" tanong niya.

Tumitig pabalik si Caitlin. Nag-aalangan siya kung anong isasagot niya.

"Wala akong lider. At hindi rin ako parte ng grupo. Andito akong mag-isa."

"Alam mo ba ang kaparusahan sa pagpasok nang walang pahintulot?" tanong niya, nag-uumpisang ngumiti. "Kung mayroon mang mas masama sa pagiging imortal, ito ay ang pagiging imortal sa sakit."

Tumitig siya sa kaniya.

"Huling pagkakataon mo na ito" sabi niya.

Tumitig siya pabalik, hindi alam ang sasabihin. Sa gilid ng kaniyang mga mata ay naghanap na siya ng posibleng labasan. Wala siyang nakita.

"Kung iyan ang gusto mo" sabi niyang tumango ng kaunti.

Bumukas ang pinto sa may gilid at lumabas ang isang bampirang nakagapos na kinakaladkad ng dalawang katulong. Kinaladkad ang lalaki sa gitna ng silid, isang talampakan lamang ang layo sa pinagkakatayuan ni Caitlin. Pinapanood niya ito sa takot, hindi alam kung ano ang nangyayari.

"Nilabag ng bampirang ito ang batas ng pag-aasawa. Hindi ito kasing-sama ng iyo ngunit kailangan pa ring parusahan."

Tumango ulit ang lider at isang katulong ang humakbang sa unahan at may dalang maliit na bote ng likido. Ibinuhos niya ito sa nakagapos na bampira.

Nagsimulang tumili ang bampira. Nakita niyang lumolobo ang balat sa braso ng bampira. Nagtuklapan agad ito na akala mo'y siya ay sinunog. Ang tili niya ay nakakikilabot.

"Hindi lang ito basta-basta bendita" sabi ng lider na nakatingin kay Caitlin.

"Galing ito sa Vatican. At sinisigurado ko na susunugin nito ang kahit anong balat. Nakakakilabot ang sakit. Mas van alala pa sa asido."

Tumitig siya ng matagal kay Caitlin. Tahimik ang lahat.

"Sabihin mo sa amin kung saan ka galing at makakaligtas ka sa katakut-takot na kamatayan."

Lumunok si Caitlin. Hindi niya gusto ang likidong iyon sa kaniyang balat. Mukhang nakakikilabot ito. Ngunit kung hindi siya totoong bampira, hindi siya masasaktan. Ngunit hindi ito isang eksperimento na gusto niyang gawin.

Hinila niya ulit ang kaniyang kadena ngunit hindi ito bumigay. Naririnig niya ang pagbayo ng kaniyang puso, ang pawis sa kaniyang kilay. Anong maaari niyang sabihin sa kaniya? Tumitig siya sa kaniya.

"Malakas ang iyong loob. Hinahangaan ko ang katapatan mo sa iyong grupo ngunit tapos na ang oras mo."

Tumango ang lider. Nakarinig siya ng tunog ng kadena. Tumingin siya at dalawang katulong ang nagtaas ng malaking kaldero. Kada hila ay umaangat ito ng ilang talampakan paitaas. Nang mataas na ito, mga labing-limang talampakan mula sa sahig, idinuyan nila ito para tumapat sa ulo niya.

"May ilang onsa lamang ng bendita ang isinaboy sa bampirang iyon. Ilang galon ang nasa itaas mo. Pag bumuhos ito sa iyong katawan ay makakaramdam ka ng kakilakilabot na sakit. Habambuhay mong dadalhin ang sakit na ito ngunit buhay ka pa rin, hindi makagalaw at walang magawa. Tandaan mo na ikaw ang pumili nito.

Tumango ang lider at naramdaman ni Caitlin na mabilis na bumabayo ang kaniyang puso.

Ikinabit ng mga katulong sa tabi niya ang kaniyang kadena sa sahig at nagtatakbo, nagmamadaling lumayo.

Tumingala si Caitlin. Nakita niyang gumalaw ang kaldero at nag-umpisang bumuhos sa kaniya.

Tumingin siya sa ibaba at ipinikit ang mga mata.

Panginoon tulungan ninyo ako.

"Hindi!" sigaw niya. Umalingawngaw ito sa buong kamara.

IKASAMPUNG KABANATA

Binalot ng tubig ang kaniyang buong katawan. Nahirapan siyang huminga at imulat ang kaniyang mga mata. Pagkatapos ng mga sampung segundo, matapos na ang kaniyang buhok at katawan at damit ay tuluyang mabasa, pumikit at nagmulat si Caitlin. Inabangan niya ang sakit.

Ngunit hindi ito dumating.

Nagpikit at nagmulat ulit siya sabay tingala sa kaldero para malaman kung ubos na ito. Ubos na. Tiningnan niya ang kaniyang sarili. Nakita niyang basang basa siya ngunit maayos siya. Wala siyang naramdamang sakit.

Biglang napagtanto ng lider ang nangyayari. Tumayo itong gulat at napanganga. Si Kyle ay nagulat din. Ang buong Pulong, daang bampira ang napatayo. Kumalat ang pangangapos na hininga sa buong silid.

Nakita ni Caitlin na hindi ito ang reaksiyon na inaasahan nila. Ang lahat ay nasiraan ng loob.

Hindi siya naapektuhan ng kanilang tubig. Baka hindi talaga siya bampira?

Nakita niya ang kaniyang pagkakataon.

Habang lahat sila ay nakatayo at masyadong gulat ay tinawag niya ang kaniyang lakas at sa isang iglap, nasira niya ang kaniyang kadena. Pagkatapos ay tumakbo siyang papalayo sa Pulong sa may gilid na pinto. Pinagdasal niyang may daan doong palabas.

Narating niya ang kalahati ng silid bago pa may makapansin.

"Habulin ninyo siya!" sigaw ng lider.

Pagkatapos ay narinig niya ang ingay ng daang katawang pumapagaspas papunta sa kaniya. Galing ang ingay sa iba't ibang sulok ng silid. Nang napagtanto niya na hindi lamang sila tumatakbo, tumatalon sila mula sa kisame, mula sa balkonahe, nakabukas ang kanilang mga pakpak papalapit sa kaniya. Para silang mga buwitre na aatake sa kaniya. Binilisan pa niyang lalo. Lahat ay ibinigay niya.

May narating siyang madilim, gabay lamang niya ang mga tanglaw. Hanggang sa wakas, sa pagliko niya, sa malayo ay may nakita siyang pintuan. Bukas ito at may liwanag sa likod nito. Labasan nga ito. Perpekto sana ito kung hindi dahil sa isang huling bampira. Nakatayo sa may pinto, nakaharang sa kaniyang dadaanan ay isang malaking bampira na nababalutan ng itim. Mukhang mas bata siya sa iba, baka mga dalawampu. Mas makisig din siya. Kahit sa pagmamadali niya at nasa panganib ang kaniyang buhay ay hindi maiwasan ni Caitlin na mapansin kung gaano kaakit-akit ang bampirang ito. Ngunit nakaharang pa rin siya sa dadaanan niya.

Kaya niyang makawala sa iba ngunit hindi niya kayang lampasan ang isang ito. Binuksan niyang lalo ang pinto na para bang nagbibigay daan ito. Niloloko ba niya siya? Napansin niyang may hawak itong mahabang sibat sa kabilang kamay.

Habang papalapit siya ay itinaas niya ito patapat sa kaniya. Ilang talampakan na lamang ang layo niya kaya't hindi na siya pwedeng tumigil. Nasa likuran niya sila. Pag bumagal siya ay siyang katapusan niya. Kaya't tumakbo siya papunta sa kaniya. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata at inihanda ang sarili sa hindi maiiwasang pagtama ng sibat sa kaniyang katawan. Magiging mabilis naman ito.

Binuksan niya ang kaniyang mga mata at nakitang pinakawalan niya ang sibat. Umiwas siya dito.

Ngunit pinakawalan niya ito ng masyadong mataas. Iginilid niya ang kaniyang leeg at nakitang hindi pala siya ang pinapatamaan nito kundi ang bampira sa likod niya na mabilis na pasalakay sa kaniya. Ang sibat na ang dulo ay gawa sa pilak ay tumama sa leeg ng bampira. Isang malakas na palarat ang narinig hanggang sa bumagsak ito.

Tinitigan ni Caitlin ang bagong bampirang ito. Sinagip niya ang kaniyang buhay? Bakit?

"Alis na!" sigaw ng lalaki.

Tumakbo ulit ng mabilis si Caitlin palabas ng pinto. Nang umikot siya ay umikot din ang lalaki at hinila at isinarang mabuti ang pinto. Nagmadali siyang umabot paitaas, pinalusot ang malaking bakal na katawan ng poste at nilagay itong pangharang ng pinto. Umatras siya ng ilang hakbang sa tabi niya at pinanood ang pinto.

Hindi niya mapigilang tumingin sa kanya. Sa linya ng kaniyang panga, ang kaniyang kulay kapeng mata at buhok. Iniligtas siya nito. Bakit?

Ngunit hindi siya tumitingin sa kaniya. Pinagmamasdan niya ang pinto na may takot sa kaniyang mga mata. Wala pang ilang segundo niyang hinaharangan ang pinto ay isang katawan na ang bumalibag dito. Ang pinto ay sobra sa anim na talampakan ang kapal. Gawa ito sa bakal at ang pangharang ay mas makapal pa dito. Ngunit wala itong laban. Ang mga katawan ay bumabalibag dito mula sa kabila. Malapit nang masira ang pinto. Segundo na lang at makakalabas na sila.

"Alis!" sigaw na lalaki. At bago pa man siya makagalaw ay hinablot nito ang kaniyang braso at isinama siya. Hinihila siya nito, ginagawa siyang tumakbo nang mas mabilis pa sa akala niyang kaya niya. Segundo lamang ay nasa ibaba sila ng isang bulwagan, pagkatapos ay isa pa, at isa pa. Ginagabayan lamang sila ng ilang tanglaw. Hindi siya makakalabas doon kung siya lamang mag-isa.

"Anong nangyayari?" sinubukang tanong ni Caitlin habang nauubusan sila ng hininga. "Nasaan na tayo..."

"Dito!" biglang hila sa kaniya sa ibang direksiyon.

Sa likod nila ay narinig ni Caitlin na may bumagsak, nasundan ng mga nagkakagulo na papalapit sa kanila.

Nakarating sila sa isang paikot na hagdanan na gawa sa bato, pataas patungo sa may pader. Tumakbo ang lalaki ng mabilis papunta sa baitang, hinihila siya. Tumakbo sila paitaas tatlong baitang kada hakbang.

Nang makarating sila sa taas ay mukhang natapos ito sa pader. Isang batong kisame ang nasa taas nila at wala siyang nakitang pwedeng labasan. Saan niya sila dinala?

Mukhang naguguluhan siya. At galit. Ngunit determinado siya. Umatras siya ng kaunti at nagsimula niyang sinira ang kisame. Hindi kapanipaniwala. Dahil sa kaniyang lakas ay nabutas niya ang kisame. Nadurog ang bato at may lumabas na liwanag. Totoong liwanag galing sa kuryente. Nasaan sila?

"Halika na!" sigaw ng lalaki.

Hinila niya ang kaniyang braso pataas at palabas ng kisame sa maliwanag na silid.

Tumingin siya sa paligid. Para silang nasa korte, o nasa museyo. Malaki ito at maganda ang istraktura. Ang sahig ay marmol, ang silid ay puro batong poste. Pabilog ito. Mukha itong gusali ng gobyerno.

"Nasaan tayo?" tanong ni Caitlin.

Hinila niya ang kaniyang kamay at mabilis na tumakbo sa loob ng silid. Malakas niyang binalibag ang dalawang malaking bakal na pinto. Pinakawalan niya ang kaniyang kamay at tumakbo deretso sa pinto gamit ang kaniyang balikat. Bumukas ito ng malakas.

Sumunod siya sa likod niya. Narinig niya ang tunog ng bato sa likod niya at alam niyang papalapit na sila.

Nakalabas din sila sa wakas at ang lamig ng gabi ay tumama sa kaniyang mukha. Laking pasasalamat niya at wala na sila sa ilalim ng lupa.

Sinubukan niyang mahimasmasan. Nasa lungsod sila ng New York pero saan? Ang paligid niya ay pamilyar. Nakakita siya ng kalye, dumaraang taksi. Lumingon siya at nakita ang gusaling pinanggalingan nila ay ang opisina ng lungsod. Ang grupo ay nasa ilalim nito. Tumakbo silang pababa at patawid ng patyo patungo sa kalsada. Hindi pa sila nakakalayo nang may ingay ng bumukas na pinto sa likod nila at mga nagkakagulong bampira. Tumungo sila deretso sa malaking gate na bakal. Habang papalapit sila ay nakita sila ng dalawang gard. Nakita nila silang tumatakbo pa-deretso sa gate. Nanlaki ang kanilang mga mata sa gulat at hinablot ang kanilang mga baril.

"Huwag kayong gagalaw!" sigaw ng mga gard.

Bago sila makagalaw ay hinawakan ng lalaki si Caitlin ng mahigpit, gumawa ng tatlong mahahabang lagtaw at tumalon ng napakataas. Naramdaman niyang lumilipad sila sa ere, sampung talampakan, dalawampu hanggang sa malampasan nila ang gate at kaaya-ayang makatawid sa kabila.

Tumakbo ulit sila. Tumingin si Caitlin sa kaniyang tagapagtanggol at nagtaka kung hanggang saan ang abot ng kaniyang lakas. Nagtataka kung inaalalayan siya nito at nagtataka kung bakit masarap ang pakiramdam niya sa kaniyang tabi.

Bago pa siya lalong makapag-isip ay narinig nila ang pagkasira ng bakal na gate sa likod nila kasunod ng putok ng baril. Nakalusot ang ibang bampira sa gate at pinatay ang mga gard. Malapit na ulit sila.

Takbo sila ng takbo ngunit walang nangyayari. Papalapit pa rin sila ng papalapit.

Bigla niyang hinila si Caitlin at lumiko sa tabing kalye. Pader ang dulo nito.

"Wala tayong mapupuntahan!" sigaw niya ngunit patuloy ang lalaki sa pagtakbo at hinihila siyang kasama nito.

Nakarating sila sa dulo ng eskenita. Lumuhod ang lalaki at gamit ang isa niyang daliri ay binuksan ang isang malaking bakal na manhole.

Lumingon si Caitlin at nakita ang malaking grupo ng mga bampirang papalapit sa kanila, mga nasa dalawampung talampakan.

"Baba na!" sigaw ng lalaki. At bago pa siya makagalaw ay hinila siya nito at itinulak pababa ng butas.

Humawak siya sa hagdan. Tumingala siya at nakita niyang inihahanda nito ang kaniyang sarili. Itinaas niya ang takip ng manhole at ginamit na pangharang. Sinalakay siya ng mga bampira. Iniumbag niya ito sa kanila.Narinig niya ang paghampas ng bakal sa mga bampira. Sinusubukan niyang bumaba sa butas ngunit hindi niya magawa. Napapaligiran nila siya. Aakyat sana si Caitlin para tumulong nang biglang isa sa mga bampira ang humiwalay sa grupo at bumaba sa butas. Nakita niya si Caitlin at nagsimulang sundan ito. Nagmamadali siyang bumaba, dalawang bilog kada baba ngunit hindi ito sapat. Nahulog ito sa kaniya at pareho silang nagsimulang mahulog. Inihanda niya ang sarili sa pagtama. Buti na lamang at sa tubig sila bumagsak. Habang tumitindig siya ay nakita niyang balot siya hanggang bewang ng dumi at tubig sa imburnal. Bahagya siyang nagkaroon ng oras mag-isip nang bumagsak din ang bampira sa tabi niya. Sa isang galaw ay sinuntok siya nito sa mukha at siya ay lumipad ilang talampakan palayo.

Bumagsak siya sa tubig at nakita niya ulit itong dadamba sa kaniya at pinuntirya ang kanyang leeg. Gumulong kaagad siya palayo at tumayo. Mabilis ang bampira ngunit mabilis din siya.

Bumagsak siya sa kaniyang mukha, umikot at tumayo ulit. Kakalmutin ng bampira ang mukha niya pero naiwasan niya ito. Naramdaman niya ang hangin na dumaan sa kaniyang pisngi. Tumama ang kamay niya sa pader. Sa lakas ng tama ay lumusot ito sa pader.

Galit na si Caitlin. Naramdaman niya ang labis na galit na pulso sa kaniyang ugat. Lumapit siya sa hindi makaalis na bampira at sinipa ito sa sikmura. Tumaob siya sa sakit.

Hinila niya ito mula sa likod at itinapon siya sa pader. Tumama ng malakas ang mukha nito sa bato.

Bumilib siya sa kaniyang sarili dahil inakala niyang natapos na niya ito.

Subalit bigla siyang nakaramdam ng sakit sa kaniyang mukha. Nasuntok ulit siya. Nakabawi kaagad ang bampirang ito, mabilis na nakabawi kaysa sa kaniyang inaakalang posible. Bago pa niya nalaman ay napaibabawan na siya nito. Binalibag siya nito pababa. Hindi niya akalang kaya nito iyong gawin.

Sinimulan siyang sakalin ng bampira. Malakas siya ngunit mas malakas ang lalaki. Nanlalamig ang kamay nito at basa-basa. Sinubukan niyang manlaban ngunit masyado siyang malakas. Napaluhod siya sa isang tuhod at patuloy itong nanakal. Bago pa niya namalayan ay itinulak nito ang kaniyang ulo sa tubig. Sa huling sandali ay sumigaw siya, "Tulong!"

Hanggang sa siya ay tuluyan nang lumubog.

*

Naramdaman ni Caitlin ang pagtigil sa tubig. Dumating ang alon kaya't alam niyang may bumabang ibang tao sa tubig. Mabilis na siyang nauubusan ng oksiheno. Hindi na siya makalaban.

Naramdaman ni Caitlin ang malalakas na braso sa ilalim niya. Itinaas siya nito mula sa tubig.

Tumalon siya at naghabol ng hininga, sininghot ito ng malalim. Huminga siya ng paulit uli. Naging abnormal ang kaniyang paghinga.

"Ayos ka lang ba?" tanong ng kaniyang lalaking tagapagligtas habang hawak ang kaniyang balikat.

Tumango si Caitlin. Yun lamang ang nakuha niyang gawin. Napatingin siya sa umatake sa kaniya at nakitang nakalutang siya sa tubig. Lumalabas ang dugo galing sa kaniyang leeg. Patay na ito.

Tumingin siya sa mga kulay kapeng mata ng lalaki. Iniligtas siya nito ulit.

"Kailangan na nating umalis" sabi niya habang hinihila ang kaniyang braso at naglakad sa tubig na hanggang bewang ang lalim. "Hindi tatagal ang manhole na iyon."

Biglang bumukas at nasira ang manhole.

Tumakbo sila at lumiko sa mga lagusan, naririnig ang mga humahabol sa kanila sa likod.

Lumiko pa ulit sila at bumaba ang tubig sa kanila na lamang mga paanan. Bumilis ang kanilang takbo.

Pumasok pa ulit sila sa isa pang lagusan. Napunta sila sa isang malaking imprastraktura. May mga malalaking tubo ng singaw dito na naglalabas ng malaking-malaking ulap ng singaw. Hindi niya kayanin ang init.

Dinala siya ng lalaki sa panibagong lagusan at bigla siya nitong binuhat at inangkas sa likod niya, ibinalot ang mga braso ni Caitlin sa kaniyang dibdib, at umakyat sa isang hagdanan tatlong tapakan kada akyat. Nang nakarating siya sa taas ay sinuntok niya ang isang manhole at lumipad ito paitaas.

Nakabalik na sila sa itaas ng kalye ng lungsod ng New York. Saan, wala siyang ideya.

"Kapit ng mahigpit" sabi ng lalaki. Inigpitan niya ang yakap sa kaniyang dibdib at pinaghawak ang kaniyang mga kamay. Tumakbo siya ng tumakbo. Tumakbo siya ng napakabilis. Bilis na hindi niya pa naranasan dati. Naalala niya ng isang beses na sumakay siya sa motorsiklo ilang taon na ang nakalipas. Naramdaman niya ang hangin na humahampas sa kaniyang buhok, mga nasa animnapung milya kada oras. Ganoon ang pakiramdam niya ngayon ngunit mas mabilis.

Mga nasa walumpong milya kada oras, tapos isang daan, tapos isang daan at dalawampu. Deretso lamang sila. Lumabo sa paningin ang mga gusali, tao at kotse dahil sa kanilang bilis. Hanggang sa naramdaman niyang lumilipad na sila. Ibinukas niya ang kaniyang malaki at itim na pakpak at dahan-dahang pumapagaspas sa tabi niya. Nasa itaas sila ng mga tao at kotse. Tumingin siya sa baba at nakitang nasa itaas sila ng Labing-apat na kalye. Pagkatapos ng ilan lamang segundo ay nasa tatlumpo at apat na kalye na sila. Ilan pang segundo ang dumaan at nasa itaas na sila ng Central Park. Napabilib siya nito.

Lumingon ang lalaki, pati din siya. Bagya na siyang makakita dahil sa hangin na humahampas sa kaniyang mga mata. Ngunit sapat na ang kaniyang nakita para malaman na walang sumusunod na tao o hayop sa kanila.

Bumagal siya at bumaba ng kaunti. Ngayon ay lumilipad sila sa itaas lamang ng nga puno. Maganda ito. Hindi pa niya nakita ang Central Park ng ganito, may ilaw ang lakaran at kitang kita niya ang itaas ng mga puno. Pakiramdam niya ay pwede siyang umabot at hawakan ang mga ito. Wala nang mas gaganda pa dito.

Hinigpitan niya ang hawak sa kaniyang dibdib, ramdam ang kaniyang init. Pakiramdam niya ay ligtas siya. Kahit pa parang hindi totoo ang mga nangyayari, pakiramdam niya ay normal ang lahat sa piling niya. Gusto niyang lumipad ng ganoon habambuhay. Habang nakapikit ang kaniyang mga mata at naramdaman ang malamig na simoy na yumayakap sa kaniyang mukha, pinagdasal niya na huwag matapos ang gabing iyon.

IKA-LABING ISANG KABANATA

Naramdaman ni Caitlin na bumagal sila at unti-unting bumababa. Binuksan niya ang kaniyang mga mata. Hindi niya nakilala ang mga gusali sa ibaba. Mukhang nasa Bronx sila.

Habang bumababa sila ay lumipad sila sa sa itaas ng isang parke. Parang may nakita siyang kastilyo. Habang papalapit sila ay napagtanto niyang isa nga itong kastilyo. Anong ginagawa nito sa lungsod ng New York?

Pilit niyang inalala. Parang nakita na niya ito dati sa isang postkard.. Oo isa itong museyo.

Habang lumipad sila pataas ng isang maliit na burol at sa taas ng medyebal nitong pader, bigla niyang naalala kung ano ito. Ang Cloisters. Isa itong maliit na museyo na dinala doon paunti-unti galing sa Europa. Ilang daang taon na ito. Bakit niya siya dinala doon?

Bumaba sila sa labas na pader nito. Natatanaw mula dito ang ilog ng Hudson. Bumaba sila sa dilim ngunit maayos silang nakababa.

Nakatayo lang si Caitlin at nakaharap sa lalaki. Tiningnan niya itong mabuti. Inaasam na siya ay totoo, inaasam na hindi siya lumipad paalis at inaasam na kasing-kisig siya noong unang kita niya sa kaniya.

Mas makisig pa siya ngayon. Tinitigan siya ng kaniyang malaki at kulay kapeng mga mata. Pakiramdam niya siya ay nawala.

Marami siyang gustong itanong sa kaniya. Hindi niya alam kung saan magsisimula. Sino siya? Papaano siya nakakalipad? Bampira ba siya? Bakit niya ibinuwis ang buhay niya para sa kaniya? Bakit niya siya dinala dito? At pinaka-importante ay kung ang lahat ng nasaksihan niya ay hindi kathang-isip lamang. O talagang may mga bampira dito sa lungsod ng New York? Isa ba siya sa kanila?

Binuksan niya ang kaniyang bibig para magsalita ngunit ito lamang ang nasabi niya, "Bakit tayo andito?"

Alam niyang walang kwenta ang tanong niyang iyon. Nainis siya sa sarili niya dahil hindi siya nagtanong mg mas importante pa doon. Ngunit manhid na ang kaniyang mukha sa lamig. Yun lang ang kaya niya sa ngayon.

Tumitig lamang ito sa kaniya. Titig na animo'y lumalagos sa kaniyang kaluluwa. Parang lampas ang tingin niya sa kaniya. Nag-iisip kung hanggang saan ang pwede niyang sabihin sa kaniya.

At sa wakas ay bumuka ang kaniyang bibig para magsalita.

"Caleb!" sigaw ng isang boses. Pareho silang lumingon.

Isang grupo ng mga lalaki - bampira ang papalapit sa kanila. Lahat sila ay naka-itim. Humarap si Caleb sa kanila. Caleb. Gusto niya iyon.

"Wala kameng pagpapalinaw ng iyong pagdating" seryosong sabi ng lalaki sa gitna.

"Walang may alam nito" sabi ni Caleb.

"Kailangan ka naming hulihin kung sa gayon" sabi ng lalaki. Tumango siya sa mga kasama niya at nagsimula silang pumalibot kay Caleb at sa kaniya. "Ang batas."

Tumango lamang si Caleb, hindi apektado. Tumingin ang lalaki kay Caitlin. Nakikita niya ang di pag-sangayon sa kaniyang mata.

"Alam mong hindi natin siya pwedeng papasukin" sabi ng lalaki kay Caleb.

"Ngunit gagawin mo" sagot ni Caleb habang determinadong nakatingin dito.

"O sige" sabi niya at biglang talikod nito sabay alis. "Libing mo ito."

Sumunod si Caleb at naglakad si Caitlin sa tabi niya. Hindi na niya alam kung anong gagawin.

Binuksan ng lalaki ang isang malaki at sinaunang pinto hawak ang bilog at tansong hawakan. Tumabi ito at sinenyasan si Caleb na pumasok. Dalawa pang lalaking naka-itim ang nakatayo lamang sa may pinto.

Hinawakan ni Caleb ang kaniyang kamay at pinapasok siya sa loob. Habang dumadaan siya sa malaking arko na gawa sa bato, pakiramdam niya ay papunta siya sa ibang siglo.

"Walang bayad ang pagpasok" nakangiting sabi ni Caitlin kay Caleb.

Tumingin lamang siya sa kaniya. Matagal bago niya napagtanto na nagbibiro siya. Sa wakas ay ngumiti ito.

Maganda ang kaniyang ngiti.

Naisip niya si Jonah. Naguguluhan siya. Hindi niya ugaling magkaroon ng malakas na nararamdaman sa isang lalaki - lalong hindi sa kanilang dalawa sa isang araw. Si Jonah pa rin ang iniisip niya. Ngunit iba si Caleb. Bata pa si Jonah. Si Caleb, kahit siya ay mukhang bata pa, ay lalaki. O ibang uri ba siya?p May bagay sa kaniya na hindi niya maipaliwanag. Isang bagay na hindi siya makaalis ng tingin sa kaniya at hindi siya makaalis sa kaniyang tabi. Gusto niya si Jonah ngunit kailangan niya si Caleb. Parang lahat ay kaya niyang lampasan kapag kasama niya siya.

Biglang nawala ang ngiti nito. Halatang nag-aalala.

"Mukhang mas mahal ang presyo ng pagpasok kung hindi aayon sa aking inaasahan ang mangyayari" sabi ni Caleb.

Dumaan sila sa panibagong batong arko papunta sa isang medyebal na patyo. Sukat na sukat ito at napapaligiran sa apat na gilid ng poste at arko. Ang patyo na ito ay naliliwanagan ng buwan at sadyang napakaganda. Hindi niya lubos maisip na sila ay nasa lungsod pa rin ng New York. Para silang nasa kabukiran ng Europa.

Naglakad sila patawid ng patyo, at pababa ng batong bulwagan. Umaalingawngaw ang kanilang kada yapak. Sila ay sinusundan ng ilan mga gard. Bampira? Inisip niya. Pero kung bampira sila bakit sila masyadong sibil. Hindi nila sila inatake.

Dumaan ulit sila pababa ng panibagong batong koridor at medyebal na pinto. Bigla silang tumigil.

Nakatayo doon ay isang lalaki na nakasuot ng itim na kahawig ni Caleb. May suot siyang malaking pulang balabal at napapaligiran ng maraming alalay. Mukhang may hinahawakan siyang posisyon.

"Caleb" malumanay niyang sabi. Mukhang nagulat siyang makita siya. Kalmadong nakatayo si Caleb at nakatingin sa lalaki.

"Samuel" walang ekspresyong sagot ni Caleb.

Nakatayo ang lalaki doon, nakatitig at umiiling ng kaunti.

"Wala man lang yakap para sa iyong matagal na nawalang kapatid?" tanong ni Caleb.

"Alam mong napaka-seryoso nito. Madami kang nilabag na batas sa pagpunta dito at sa pagsama sa kaniya."

Hindi man lamang siya tiningnan ng lalaki. Nainsulto siya.

"Ngunit wala akong magagawa. Dumating na ang araw. Ang gera ay nandito na."

Isang tahimik na bulong-bulungan ang nagsimula sa likod ni Samuel. Lumingon si Caitlin at nakitang sobra sa isang dosena na ang nakapalibot sa kanila. Nagsisimula na siyang maging klostropobik. Wala silang matatakasan. Hindi niya alam kung anong ginawa ni Caleb pero sana ay makubinsi niya ang mga ito.

Itinaas ni Samuel ang kaniyang kamay at tumahimik ang lahat.

"At eto pa," sabi ni Caleb. "ang babaeng eto," patuloy niya habang tumatango patungo kay Caitlin, "siya Ang Napili".

Babae. Hindi pa siya natawag ng ganoon dati. Gusto niya ito pero hindi niya maintindihan. Ang Napili? Binigyan niya ng nakakatawang diin ang parirala na para bang ang tinutukoy niya ay ang Messiah. Inisip niya kung sila ba ay nasisiraan ng bait.

Nagsimula na naman ang bulong-bulungan at ang lahat ay lumingon sa kaniya.

"Kailangan kong makita ang Konseho at kailangan ko siyang isama" sabi ni Caleb.

Umiling si Samuel.

"Alam mong hindi kita pipigilan. Kaya lamang kitang payuhan. At pinapayuhan kitang umalis na ngayon, bumalik sa iyong binabantayan at hintayin na ipatawag ng Konseho.

Tumitig si Caleb. " Hindi iyan posibleng mangyari."

"Ginagawa mo parati kung ano ang gusto mong gawin."

Tumabi si Samuel at sumenyas sa kaniya na siya ay malayang dumaan.

"Hindi masisiyahan ang asawa mo" sabi ni Samuel.

Asawa? Bakit bigla siyang nakaramdam ng matinding selos? Paanong ang kaniyang nararamdaman kay Caleb ay nagbago ng ganoong kabilis? Anong karapatan niya na maging mapang-ari sa kaniya?

Naramdaman niyang namula ang kaniyang mukha. May pakialam siya. Wala itong kapararakan ngunit may pakialam siya. Bakit hindi niya ito sinabi sa kaniya.

"Huwag mo siyang tawaging ganun" sabi ni Caleb habang namumula din ang kaniyang mukha.

"Alam mong..."

"Alam na ano!?" sigaw ng isang babae.

Lahat sila ay lumingon at nakitang papalapit ang isang babae na nakasuot din ng itim at may mahaba at pulang buhok na lampas sa kaniyang balikat at malaki at makinang na luntiang mga mata. Matangkad siya, hindi tumatanda at kapansin-pansin ang ganda.

Nanliit ang pakiramdam ni Caitlin pagdating niya. Isa siyang babae o bampira? Kung ano man siya, hindi niya kayang makipag-kompetensiya sa kaniya. Handa siyang isuko si Caleb sa kaniya.

"Alam na ano!?" malupit na ulit niya habang papalapit kay Caleb. Sumulyap siya kay Caitlin at umangil ito. Wala pa siyang nakikitang tumingin sa kaniya ng ganoon dati na may sobrang pagkamuhi.

"Sera" malumanay na sabi ni Caleb. "Pitong daang taon na tayong hindi kasal.""Sa iyong mata siguro" paangil na sagot niya.

Nagsimula siyang magpalakad-lakad, iniikutan pareho sina Caitlin at Caleb. Taas baba siya nitong tiningnan na parang insekto.

"At nangahas kang dalhin siya dito!?" singhal niya. "Talaga lang? Mas alam mo kung ano ang pwede at hindi!"

"Siya ang Napili," walang ekspresyong sagot ni Caleb.

Di tulad ng iba, ang babaeng ito ay hindi nasorpresa. Sa halip ay naglabas lamang siya ng maikli at nakakalokong tawa.

"Walang katotohanan yan," sagot niya. "Nagdala ka ng gera sa atin, at dahil lamang sa isang tao, simpleng pagkahumaling," sabi niya habang lalo siyang nagagalit.

Sa kaniyang bawat pangungusap ay mukhang sumasang-ayon at nagpapatatag ng galit ang mga nakapaligid sa kanila. Sila ay nagiging galit na magkakagulong mga tao.

"Sa katunayan, may karapatan kaming sirain siya," sabi ni Sera.

Nagsimulang magbulungan ng pagsang-ayon ang lahat.

Nagalit si Caleb.

"Kailangan ninyo munang dumaan sa akin," sabi niya.

Nakaramdam si Caitlin ng init na dumaloy sa kaniya. Ibinubuwis niya ulit ang kaniyang buhay para sa kaniya. Siguro nga ay mahalaga siya sa kaniya.

Pumagitna si Samuel sa kanilang dalawa at itinaas ang kamay. Nanahimik ang lahat.

"Hiniling ni Caleb na makita ang Konseho," sabi ni Samuel. "Ibigay natin iyon sa kaniya at hayaan ang Konseho na magdesisyon."

"Bakit pa?" singhal ni Sera.

"Dahil iyon ang aking sinabi," sagot ni Samuel, may matalim na determinasyon sa kaniyang boses. "Ako ang nagbibigay ng utos dito Sera, hindi ikaw." Tinitigan siya ng matagal ni Samuel. Sa wakas ay natigilan na siya.

Tumabi si Samuel at sumenyas papunta sa batong hagdanan.

Inabot ni Caleb ang kamay ni Caitlin. Humakbang sila sa malapad na hagdanan pababa sa kadiliman.

Nakarinig siya ng matalas na tawa sa likod niya.

"Magandang pagpapalis."

IKALABING-DALAWANG KABANATA

Umalingawngaw ang kanilang mga yabag habang bumababa sila ng malapad at batong hagdanan. Malamlam ang ilaw doon. Inilagay ni Caitlin ang kamay niya sa may braso ni Caleb. Sana ay hindi niya ito alisin. Hindi nga. Sa katunayan ay hinigpitan pa niya ang hawak nito sa kamay niya. Ang lahat ay maayos na ulit. Pakiramdam niya ay kaya niyang bumaba sa kalaliman ng kadiliman basta't magkasama sila.

Marami siyang naiisip. Ano itong Konseho na ito? Bakit niya ipinilit na isama siya doon? At bakit gusto niyang laging nasa tabi niya? Kaya niyang sabihin doon na ayaw niyang sumama at maghihintay na lamang siya sa itaas. Ngunit ayaw niyang maghintay sa itaas. Gusto niyang sumama sa kaniya. Wala siyang ibang gustong puntahan.

Walang kabuluhan ang mga ito. Sa halip na masagot ang mga tanong niya, lalo lamang nadagdagan ang kaniyang mga tanong. Sino ang mga taong iyon sa itaas? Mga bampira ba sila? Anong ginagawa nila dito? Sa Cloisters?

Lumiko sila papunta sa isang silid. Namangha siya sa ganda nito. Hindi niya ito mapaniwalaan. Para siyang bumababa sa isang tunay na kastilyong medyebal.

Sumasalimyog na mga kisame at mga silid na inukit sa medyebal na bato. Sa kaniyang kanan ay may mga batong kabaong na nakaangat sa lupa. Mga mahirap intindihin na mga pigura ang nakaukit sa mga takip nito. Ang iba sa kanila ay bukas. Doon kaya sila natutulog?

Inalala niya ang mga tradisyonal na paniniwala tungkol sa bampira. Natutulog sa kabaong. Gising sa gabi. May taglay na kakaibang lakas at bilis. Nasasaktan sa sinag ng araw. Mukhang lahat ay tama. Siya mismo ay nasaktan sa ilalim ng araw. Ngunit ito naman ay nakayanan niya. Hindi rin siya tinablan ng bendita. At ang lugar na ito, ang Cloisters ay puno ng mga krus. May malalaking krus kahit saan dito at tila hindi naman naapektuhan ang mga bampira. Sa katunayan ay mukhang ito ang kanilang tahanan.

Gusto niyang tanungin si Caleb tungkol sa mga ito ngunit hindi niya alam kung paano magsisimula. Itinanong na lamang niya ang huli niyang naisip.

"Ang mga krus," sabi ni Caitlin sabay tango sa habang dumadaan sila sa harap ng isa. "Hindi ka ba nito naaapektuhan?"

Tumingin siya sa kaniya at hindi naintindihan. Parang may malalim siyang iniisip.

"Hindi ba nasasaktan ng krus ang mga bampira?"

"Hindi lahat tayo," sagot niya. "Ang lahi natin ay iba-iba parang tao. Maraming lahi sa loob ng ating lahi, at maraming teritoryo - o grupo - sa loob ng isang lahi. Medyo komplikado ito. Hindi nito naaapektuhan ang mga mabubuting bampira.

"Mabuti?"

"Katulad ng mga tao, mayroong puwersa ng kabutihan at kasamaan, hindi tayo pare-pareho."

At syempre pa, nadagdagan na naman ang kaniyang mga tanong. Pinigilan niya ang kaniyang sarili. Ayaw niyang mamilit. Hindi ngayon.

Kahit pa mataas ang kisame, maliliit ang pinto. Ang mga may arkong kahoy na mga pintuan ay bukas. Pumasok sila sa loob habang nakatungo. Habang papasok sila sa panibagong silid ay tumaas ulit ang kisame at isa na naman itong marilag na silid. Tumingala siya at nakita niyang puno ito ng makulay at mapalamuting salamin. Sa kaniyang kanan ay may parang isang pulpito. Sa harap nito ay dose-dosenang maliliit na upuan na gawa sa kahoy. Ito ay ganap na maganda. Ito ay tunay na mukhang medyebal na monasteryo.

Wala siyang nakitang senyales ng buhay. Wala siyang narinig na kilos. Nagtaka siya kung nasaan silang lahat.

Pumasok ulit sila ng isa pang silid. Pababa ang sahig nito. Nagulat siya. Ang silid na iyon ay puno ng kayamanan. Isa itong museyo at ito ay nababalot ng salamin. Sa harapan niya ay mga napakatanda na at hindi mabibili ng salapi na mga kayamanan. Iniilawan sila ng matinding haloheno. Mga gintong krus, pilak na kopa, medyebal na sulat kamay na mga dokumento...

Sinundan niya si Caleb habang naglalakad ito sa loob ng silid dt tumayo sa harap ng isang patayong sisidlan na gawa sa salamin. Sa loob nito ay isang marilag na kulay gatas na tungkod na ilang talampakan ang haba. Tinitigan ito ni Caleb.

Tumahimik siya ng ilang segundo.

"Ano iyan?" tanong ni Caitlin.

Patuloy siyang nakatitig, tahimik. "Dating kaibigan," sagot niya.

At iyon na iyon. Wala na siyang ibinigay na ibang paliwanag. Inisip niya kung anong nakaraan niya sa bagay na iyon at kung anong kapangyarihan nito. Tiningnan niya ang plake, 1300.

"Crozier ang tawag dito. Tungkod ng obispo. Pareho itong tungkod at pamalo. Pamalo para sa kaparusahan at tungkod para sa mga tapat. Simbolo ito ng aming simbahan. May kapangyarihan itong magpala at sumumpa. Pinoprotektahan namin ito. Ito ang nagliligtas sa amin."

Simbahan nila? Pinoprotektahan nila?

Bago pa siya makapagtanong ulit ay kinuha nito ang kaniyang kamay at dinala siya sa isa pang pintuan. Nakarating sila sa isang pelus na lubid. Inabot niya ito at pinaghiwalay, hinawi para siya ay makapasok. Sumunod si Caleb sa kaniya at isinara ulit ang lubid. Isinama siya nito sa isang maliit at paikot na hagdanan na gawa sa kahoy. Ito ay pababa mismo sa sahig. Tiningnan ito ni Caitlin na naguguluhan.

Lumuhod si Caleb at binuksan ang isang sikretong bukasan sa sahig. Bumukas ang isang patibong at nakita niyang may hagdanan pa ulit patuloy sa kailaliman.

Tiningnan siya ni Caleb. "Handa ka na?"

Gusto niyang sabihing hindi pero sa halip ay inabot niya ang kaniyang kamay.

*

Ang hagdanan ay masikip at matarik at patungo sa tunay na kadiliman. Pagkatapos nilang magpaikot-ikot, pailalim nang pailalim ay nakakita din siya ng liwanag sa malayo. Nakarinig siya ng kilos. Nang lumiko pa silang muli ay pumasok sila sa isang silid.

Ang silid ay malaki at maliwanag. Nagkalat ang mga tanglaw. Kapareho nito ang silid sa itaas. Matataas,bato at medyebal na kisame, mga arko na may mga mahirap intindihing detalye. May mga malalaking kurtina sa dingding at ang malaking espasyo ay napupuno ng mga medyebal na kasangkapan.

Puno din ito ng mga tao. Mga bampira. Lahat sila ay naka-itim at kaswal na naglalakad. Marami sa kanila ay nakaupo sa iba't ibang upuan. Ang iba ay nakikipag-usap sa isa't isa. Doon sa isang grupo, sa may ilalim ng opisina ng gobyerno ng lungsod, nakaramdam siya ng masama at kadiliman na parang siya ay laging nasa panganib. Ngunit dito pakiramdam niya ay nagpapahinga siya.

Dinala siya ni Caleb sa gitna ng silid. Nabawasan ang mga kilos, nagsimula ang mga bulungan at lahat ay nakatingin sa kanila.

Lumapit si Caleb sa isang malaking bampira na mas matangkad sa kaniya at mas malapad ang mga balikat. Tumingin ito sa kaniya na walang ekspresyon.

"Kailangan ko ng manonood," simpleng sabi ni Caleb.

Dahan-dahang umikot ang bampira, dumeretso sa may pinto at inilapat ito.

Nakatayo lamang silang dalawa doon. Naghihintay. Lumingon si Caitlin at nakitang daang bampira ang nandoon. Lahat ay nakatingin sa kanila. Wala kahit isang lumapit.

Bumukas ang pinto at sinenyasan sila ng bampira. Pumasok sila.

Mas madilim ang maliit na silid na ito. Malamlam gawa lamang ng dalawang tanglaw sa magkabilang panig ng silid. Wala din itong laman maliban sa isang mahabang mesa sa kabilang dulo. Sa kabila nito ay may nakaupong pitong bampira na may malupit na titig sa kanila. Mukha silang grupo ng hukom.

May bagay sa mga bampirang ito na nagpamukha sa kanilang mas matanda. May lupit sa kanilang mga ekspresyon. Talagang grupo sila ng hukom.

"Nasa sesyon na ang Konseho!" sigaw ng malaking bampira habang iniumpog ang kaniyang tungkod sa sahig. Lumabas siya at isinara ang pinto. Ngayon ay silang dalawa na lamang ang naiwan kasama ng pitong bampira.

Tumayo siya sa tabi ni Caleb, hindi sigurado kung anong kailangan niyang gawin o sabihin.

Katahimikan ang sumunod habang tinititigan sila ng mga hukom. Pakiramdam niya ay nakatitig sila sa kanilang kaluluwa.

"Caleb," sabi ng hukom sa gitna ng may seryosong boses. "nilayasan mo ang iyong binabantayan."

"Hindi po ninuno," sagot niya. "Dalawang daang taon akong tapat sa aking tungkulin ngunit kinailangan kong gawin ito ngayon."

"Susunod ka lamang sa utos namin," sagot nito. "Ngayon ay nilagay mo kami sa panganib."

"Ang tungkulin ko ay hudyatan tayo sa paparating na gera," sabi ni Caleb. "Naniniwala akong ang panahong iyon ay dumating na."

Nagulat ang mga hukom. Tumahimik ang lahat.

"At bakit mo nasabi iyan?"

"Binuhusan nila siya ng banal na tubig ngunit hindi nasunog ang kaniyang mga balat. Ayon sa doktrina ay dadating ang panahon na Ang Napili ay hindi tatalban ng ating mga sandata at siya magpapahayag ng gera."

Nagbulungan ang lahat. Lahat sila ay tumitig kay Caitlin at sinisiyasat siyang mabuti. Ilan sa mga hukom ay nagsimulang makipag-usap sa isa't isa. Hanggang sa inihampas ng hukom sa gitna ang kaniyang palad sa mesa.

"Katahimikan!" sigaw niya.

Unti-unting nanahimik ang lahat.

"Inilagay mo kami sa panganib para iligtas ang isang tao?"

"Iniligtas ko siya para maligtas tayo," sagot ni Caleb. "Kung siya Ang Napili, wala tayo kung wala siya."

Umikot ang utak ni Caitlin. Ang Napili? Doktrina? Anong sinasabi niya? Naisip niya kung inakala niya na ibang tao siya, na mas magaling siya sa inaakala niya.

Lumubog ang puso ni Caitlin. Hindi dahil kung paano siya tingnan ng mga hukom pero dahil sa iniligtas lamang siya ni Caleb para sa sarili niya. Na wala talaga siyang pakialam sa kaniya. Na ang kaniyang magandang pakikitungo sa kaniya ay mawawala pag nalaman na niya ang katotohanan. Malalaman niya na isa lamang siyang ordinaryong babae, kahit ano pa mang nangyari noong mga nakaraang araw. Iiwan din niya siya. Katulad ng iba pang mga lalaki sa buhay niya.

Umiling ang hukom sa gitna at magpakababang tumingin kay Caleb.

"Nakagawa ng mabigat na pagkakamali," sabi ng hukom. "Ang hindi mo nakikita ay ikaw mismo ang nagsimula ng gera sa pag-alis mo sa iyong binabantayan. Hinudyatan mo sila ng ating kinalalagyan."

"At saka hindi siya ang inaakala mo."

"Ngunit paano mo maipapaliwanag.."

Isa pang hukom ang nagsalita. "Ilang siglong nakaraan ay may kaso ding ganito. Hindi rin siya tinatablan ng sandata. Akala ng lahat ay siya na ang Tagapagligtas. Yun pala siya ay kalahating-lahi."

"Kalahating lahi?" tanong ni Caleb. Biglang hindi na siya sigurado.

"Ang bampira sa kapanganakan," pagpapatuloy ng hukom, "isa na hindi naging. Hindi sila tinatablan ng ibang sandata, ngunit hindi sa iba. Pero hindi ibig sabihin ay kapareho nila tayo. Hindi rin sila imortal. Ipinakita ko sa iyo." Tumingin siya kay Caitlin.

Kinabahan siya. "Sabihin mo, sino ang nagbago sa iyo?"

Hindi alam ni Caitlin ang sinasabi niya. Hindi niya ito naiintindihan. Ngayong gabi ay kinailangan na naman niyang mag-isip ng pinaka-tamang sagot. Nag-alinlangan siya. Pakiramdam niya kahit anong isagot niya ay may malaking epekto hindi lamang sa kaniyang kaligtasan ngunit pati na rin kay Caleb. Gusto niyang magbigay ng tamang sagot para sa kaniya ngunit hindi niya alam kung anong dapat sabihin.

"Ipagpaumanhin ninyo," sagot niya, "pero hindi ako binago. Hindi ko alam ang ibig sabihin nito."

Isang miyembro ng Konseho ang nagsalita, "Sino ang iyong ama?"

Sa lahat ng pwedeng itanong, bakit iyon pa. Tanong din niya iyon sa sarili niya buong buhay niya. Sino siya? Bakit hindi niya siya nakilala? Bakit siya umalis? Sagot ito na pinaka-aasam niya sa buhay. At ngayon, tiyak na hindi niya ito masasagot.

"Hindi ko alam," sagot niya.

"Kita mo na?" sabi ng hukom. "Ang mga kalahating-lahi ay hindi mga binago. Hindi nila kilala ang kanilang mga magulang. Nagkamali ka Caleb. Nakagawa ka ng mabigat na pagkakamali.

"Ayon sa doktrina ay isang kalahating-lahi ang magiging Tagapagligtas at ituturo niya tayo sa nawawalang espada," matigas na ulong sabi ni Caleb.

"Ayon sa doktrina ang kalahating-lahi ang magdadala sa Tagapagligtas," sabi ng hukom. "Hindi siya ang Tagapagligtas."

"Inaalisa mo ang salita," sagot ni Caleb. "Sinasabi ko sa inyo na nagsimula na ang gera at dadalhin niya tayo sa nawawalang espada. Mabilis ang panahon. Kailangan na nating magpatulong sa kaniya. Ito lang ang ating pag-asa."

"Kwentong pambata," sabi ng isa pang miyembro ng Konseho. "Ang espadang sinasabi mo ay hindi totoo. At kung totoo man ito, hindi isang kalahating-lahi ang magdadala sa atin doon."

"Kung hindi, gagawin ito ng iba. Huhulihin siya ng mga ito, hahanapin ang espada at gagamitin ito laban sa atin."

"Nakagawa ka ng mabigat na paglabag sa pagdala sa kaniya dito," sabi ng isa pang miyembro na nakaupo sa dulo ng mesa.

"Pero.."

"Tama na!" sigaw ng lider ng Konseho.

Nanahimik ang buong silid.

"Caleb, lumabag ka sa madaming batas ng ating grupo. Iniwan mo ang binabantayan mo. Pinahiya mo ang iyong misyon. Nagsimula ka ng gera at nilagay mo kami sa panganib para sa isang tao. Hindi pa tao, kalahating-lahi. Malala pa, dinala mo siya dito, mismong sentro kung nasaan tayo."

Hinahatulan ka namin na makulong ng limampung taon. Hindi ka pwedeng umalis dito. At kaagad mong papalayasin ang kalahating-lahing ito."

"Ngayon, iwan mo kami."

IKA-LABING TATLONG KABANATA

Nakatayo lamang si Caitlin at si Caleb sa malaki at bukas na terasa na nakatanaw sa ilog. Nakikita niya ang Ilog ng Hudson sa gitna ng ilang mga puno. Sa malayo ay nakikita din niya ang maliliit na ilaw mula sa mga sasakyan na tumatawid sa tulay. Isa itong tahimik na gabi.

"May mga kailangan kang ipaliwanag sa akin Caleb," sabi ni Caitlin.

"Alam ko," sagot ni Caleb.

"Anong ginagawa ko dito? Sino ako sa akala mo?" Inabot nang ilang minuto bago siya nagkalakas ng loob na sabihin ang huli niyang tanong. "Bakit mo ako iniligtas?"

Nakatingin lamang si Caleb sa kagiliran. Hindi niya alam ang iniisip nito. Hindi din niya alam kung sasagutin niya ang kaniyang mga tanong.

Sa wakas ay tumingin siya sa kaniya. Tumitig siya sa kaniyang mga mata. Malipos ang kaniyang mga titig na hindi niya kayang umalis ng tingin.

"Isa akong bampira," sabi ni Caleb na walang ekspresyon, "ng Puting Grupo. May tatlong libong taon na akong nabubuhay at walong daan dito ay parte ako ng grupong ito."

"Bakit ako nandito?"

"Ang mga grupo at lahi ng bampira ay laging may gera. Masyadong teritoryal. Sa kasawiang palad ay napunta ka sa gitna nito."

"Anong ibig mong sabihin?" tanong niya. "Paano?"

Tumingin si Caleb sa kaniya.

"Hindi mo ba naalala?"

Blangko ang ibinalik niyang tingin dito.

"Ang pinatay mo. Yun ang nagsimula nito."

"Pinatay?"

Umiling si Caleb. "Hindi mo naaalala. Tipiko. Ang unang patay ay laging ganyan. May pinatay ka kagabi. Isang tao ang kinagat mo sa Carnegie Hall."

Naramdaman ni Caitlin na umiikot ang lahat. Hindi siya makapaniwala na kaya niyang gawin iyon pero parte niya ay naniniwalang totoo ito. Natatakot siyang itanong kung sino. Si Jonah kaya?

"Ang bokalista," sabi ni Caleb na akala mo'y binasa ang kaniyang isip.

Bagya na itong matanggap ni Caitlin. Pakiramdam niya ay tinatakan siya ng itim na marka na hindi na niya kayang bawiin. Katakut-takot ang nararamdaman niya at wala na siyang kontrol.

"Bakit ko ito ginawa?"

"Kinailangan mong kumain. Bakit ginawa mo iyon noon at doon ay walang nakakaalam. Yun ang nagsimula ng gerang ito. Nasa teritoryo ka ng ibang grupo. Isang makapangyarihang grupo.

"Nasa maling lugar lamang ako sa maling panahon?"

"Hindi ko alam. Maaaring may mas malalim pang rason kung bakit ka nandoon."

Tumingin si Caitlin sa kaniya.

"Anong ibig mong sabihin?"

"Siguro ay sinadyang mapunta ka doon. Ito marahil ay iyong kapalaran."

Nag-isip siya. Natatakot siyang itanong ang gusto niyang malaman. "Ang ibig sabihin ba nito isa akong bampira?"

Umiba siya ng tingin. Mga ilang segundo ang nakalipas ay sumagot siya, "Hindi ko alam."

"Hindi ka totoong bampira ngunit hindi ka rin totoong tao. Ikaw ay nasa gitna."

"Kalahating-lahi?"

"Yan ang tawag nila doon. Hindi ako sigurado."

"Ano talaga ito?"

"Ito ay isang bampirang ipinanganak na bampira. Labag ito sa aming batas, aming doktrina na mag-anak sa tao. Minsan may tamplasang bampira ang gagawa ng ganito. Ang resulta ay kalahating-lahi. Hindi ganap na tao at hindi ganap na bampira. Hindi ito inaaprobahan sa aming lahi. Kamatayan ang kaparusahan sa kung sino mang lumabag. Walang makakawala dito at anak ay papalayasin.

"Akala ko ba kalahating-lahi ang Tagapagligtas? Bakit mababa ang tingin nila sa mga kalahating-lahi kung siya ay maaaring Tagapagligtas?"

"Iyan ang kabalintunaan ng aming relihiyon."

"Magsabi pa ng marami. Ano talaga ang kaibahan ng mga kalahating-lahi?"

"Ang mga totoong bampira ay kakainin pagkatapos na pagkatapos nilang mabago. Ang mga kalahating-lahi ay nagsisimula kapag sila ay nasa tamang edad na."

"Kailan ito?"

"18"

Nag-isip ng matagal si Caitlin. Nagkakaroon na ito ng kabuluhan. Kaka-labing walo pa lamang niya. Doon pa lamang nagsimula ang kaniyang masidhing paghahanap.

"Mortal din ang mga kalahating-lahi. Maaari silang mamatay na parang karaniwang tao. Kami ay hindi."

Para maging totoong bampira, kailangang baguhin siya ng totoong bampira nang may intensiyon. Hindi pinapayagan ang mga bampira na baguhin ang sino lamang. Lolobo ang aming populasyon. Kailangan silang makakuha ng permiso galing sa Master na Konseho."

Nakakunot ang noo ni Caitlin. Sinusubukang intindihin lahat iyon.

"Taglay mo ang aming mga katangian ngunit hindi lahat. At dahil hindi ka buong lahi, sa kasawiang palad, ay hindi ka tatanggapin ng mundo ng bampira."

"Kada bampira ay nabibilang sa isang grupo. Masyadong mapanganib kung hindi. Kaya kitang i-petisyon na tanggapin sa aming grupo ngunit dahil kalahating-lahi ka, hindi sila papayag. Walang papayag."

Nag-isip si Caitlin ng mabuti. Kung may mas malala pa sa pagtuklas na siya ay hindi tao, iyon ay ang malamang hindi siya talaga kahit ano. Malamang hindi siya pwedeng maging parte ng isa. Hindi siya pwedeng doon o dito. Hindi siya makaalis sa gitna.

"Ano itong usapan tungkol sa Tagapagligtas? Ako na bilang Napili?"

"Ang aming doktrina, ang aming matandang batas ay nagsasabing isang araw, isang Tagapagligtas ang dadating at dadalhin kami sa nawawalang espada. Sinabi nitong sa araw na iyon ay magsisimula ang isang gera sa gitna ng mga lahi ng bampira. Sinasabing pati ang mga tao ay madadamay sa gerang ito. Ito ang aming bersyon ng katapusan ng mundo. Matatapos lang ito at maililigtas kami sa tulong ng nawawalang espada. At ang makakatulong sa amin para hanapin ito ay ang Tagapagligtas."

"Nang masaksihan ko ang nangyari sa iyo ngayong gabi, akala ko ay ikaw na ito. Wala pa akong nakikitang bampira na hindi tinatalaban ng bendita."

Tumingin si Caitlin sa kaniya.

"At ngayon?"

"Hindi na ako sigurado," sagot ni Caleb habang nakatingin sa malayo.

Tumitig si Caitlin sa kaniya. Nawawalan na siya ng pag-asa.

"Iyon lamang ang dahilan kung bakit mo ako sinagip, dahil sa akala mo ay ituturo ko sa inyo kung nasaan ang nawawalang espada?"

Tinitigan siya ni Caleb na naguguluhan.

"Anong dahilan ang meron pa?"

Naramdaman niyang parang naubusan siya ng hangin. Na parang hinampas siya ng pamalo ng bola. Lahat ng pagmamahal na naramdaman niya para sa kaniya at pati ang inakala niyang koneksyon nilang dalawa ay unti-unting naglalaho sa isang buga. Gusto niyang umiyak. Gusto niyang umalis at tumakbo ngunit hindi niya alam kung saan pupunta. Napahiya siya.

"Tiyak na matutuwa ang iyong asawa na malaman na ginagawa mo lamang ang iyong trabaho. Na wala kang ibang nararamdaman kahit kanino o sa kahit ano maliban sa estupidong espada."

Tumalikod siya at naglakad palayo. Hindi niya alam kung saan pupunta pero kailangan niyang lumayo sa kaniya. Masyadong malakas ang kaniyang nararamdaman hindi niya ito maintindihan.

Ilang talampakan pa lang siyang nakakalayo nang naramdaman niya na may humawak sa kaniyang braso. Iniharap siya nito sa kaniya at tumingin sa kaniya.

"Hindi ko siya asawa. Kasal kami pitong daang taon na ang nakalipas. Umabot lamang ito ng isang taon. Sa kasawiang palad, sa aming lahi ay walang nakakalimot, walang pagpapawalang bisa ng kasal."

Hinawi ni Caitlin ang kaniyang kamay. "Kung ano man siya, masisiyahan siya sa pagbalik mo."

Nagpatuloy ng paglalakad si Caitlin. Pinigilan ulit siya nito at ngayon ay pumunta sa harap niya at hinarangan ang kaniyang dadaanan.

"Hindi ko alam kung paano ko napasama ang loob mo pero kung ano man iyon ay patawarin mo ako."

Ang hindi mo ginawa gustong sabihin ni Caitlin. Dahil wala kang pakialam at hindi mo ako talaga mahal. Bagay lamang ako sa iyo. Kapareho ka din ng ibang lalaki sa buhay ko. Akala ko ay iba ngayon.

Ngunit hindi niya iyon sinabi. Sa halip ay pinigilan niya ang kaniyang luha. Ngunit hindi niya kaya. Naramdaman niya ang pagpatak ng mga ito sa kaniyang pisngi. May kamay sa kaniyang baba at itinaas ito ni Caleb. Pilit na pinatingin siya sa kaniya.

"Ipagpatawad mo," taos puso niyang sinabi. "Tama ka. Hindi lang iyon ang rason ng pagligtas ko sa iyo." Huminga siya ng malalim. "May nararamdaman ako para sa iyo."

Naramdaman niyang lumakas ang kaniyang puso.

"Pero kailangan mong maintindihan na ipinagbabawal ito. Mahigpit ang batas tungkol dito. Ang isang bampira ay hindi, kailanman, maaaring magkaroon ng relasyon sa tao, kalahating-lahi at sino mang hindi totoong bampira. Kamatayan ang kaparusahan. Walang ligtas dito." Tumingin si Caleb sa baba.

"Kaya kung may mararamdaman ako sa iyo at kumilos ng may motibo maliban sa kabutihan ng lahat, papatayin nila ako."

"Ano nang mangyayari sa akin?" Lumingon si Caitlin. "Hindi ako maaari dito. Saan ako pupunta?"

Umiling si Caleb.

"Hindi ako pwedeng umuwi. Wala na akong bahay. Pinaghahanap ako ng mga pulis at ng mga masasamang bampira. Anong kailangan kong gawin? Lumabas mag-isa? Ni hindi ko alam kung ano ako."

"Sana ay may sagot ako. Sinubukan ko. Ngunit wala na akong magagawa. Walang sumasalungat sa Konseho. Mamamatay tayo pareho. Hinatulan nila akong makulong ng limampung taon. Hindi ako pwedeng umalis dito. Kung hindi ay papalayasin ako ng aking grupo magpakailanman. Kailangan mong maintindihan."

Tumalikod si Caitlin para umalis ngunit iniikot siyang muli.

"Kailangan mong maintindihan. Tao ka lamang na mabubuhay ng walumpong taon. Ako ay libo. Maikli ang iyong pagdurusa. Sa akin ay walang katapusan. Ang grupo ko lamang ang mayroon ako. Mahal kita. May nararamdaman ako sa iyo. Bagay na hindi ko rin maintindihan. Bagay na hindi ko pa nararamdaman sa tatlumpong libong taon ko. Ngunit hindi ko pwedeng ipagbakasakali ang pag-alis dito."

"Tatanungin ulit kita. Anong mangyayari sa akin?"

Tumungo lamang si Caleb.

"Kung sa gayon," sagot niya. "Hindi mo na ako problema."

Ibinukas ni Caleb ang kaniyang bibig para magsalita ngunit wala na siya. Nagmamadali si Caitlin na tumawid ng terasa pababa ng batong hagdanan. Ngayon ay wala na siyang talaga, papunta sa Bronx, sa dilim. Hindi pa niya naramdaman ang ganitong pag-iisa.

IKA-LABING APAT NA KABANATA

Naglakad si Kyle pababa ng batong koridor habang napapaligiran ng grupo ng mga bampira. Nagmamadali sila. Umaalingawngaw ang kanilang mga yabag. Isa sa kaniyang mga alalay ay may hawak na tanglaw sa may unahan.

Papunta sila sa malalim na koridor ng utos. Kamara ito sa ilalim ng lupa kung saan walang bampira ang pwedeng pumasok maliban lamang kung may permiso. Hindi pa nakakapunta ng ganitong kalalim si Kyle dati. Ngunit ngayon ay ipinatawag siya ng mismong supremong lider. Seryoso siguro ito. Sa kaniyang apat na libong taon ay hindi pa siya pinapatawag dati. May mga alam siya na ipinatawag dito at hindi na nakabalik.

Lumunok siya at naglakad ng mas mabilis. Naniniwala siya na mas magandang harapin ng mabilis ang masamang balita at lampasan ito.

Nakarating sila sa may malaki at bukas na pinto na ginagwardiyahan ng ilang mga bampira. Malamig ang kanilang mga tingin. Pumasok siya sa loob ngunit hinarang ang kaniyang mga kasama. Narinig niyang sumara ang pinto sa likod niya.

Nakita niya ang dose-dosenang mga bampira na nak-linya ng maayos at tahimik sa may dingding. Sa may unahan, sa may gitna ay nakaupo sa isang malaking upuang bakal si Rexus, ang kaniyang supremong lider.

Lumapit ng kaunti si Kyle, tumungo at naghintay na batiin siya nito. Tumitig lamang ng malamig si Rexus.

"Sabihin mo sa akin ang lahat ng nalalaman mo tungkol sa taong ito o kalahating-lahi kung ano man siya," pasimulang sabi ni Rexus. "At ang espiya, paano siya nakapasok sa ating grupo?"

Huminga ng malalim si Kyle.

"Wala kaming masyadong alam tungkol sa babae. Hindi namin alam kung bakit hindi siya tinablan ng bendita. Ngunit alam namin na siya ang umatake sa bokalista. Nasa amin siyang pangangalaga ngayon. At pagkagising niya ay maituturo niya sa amin kung nasaan ang babae. Ito ang nagbago sa kaniya. Dala niya ang kaniyang amoy sa kaniyang dugo."

"Kaninong grupo siya galing?"

Naghihilahod si Kyle sa dilim. Nag-iingat sa kaniyang isasagot.

"Iniisip namin na siya ay isang tamplasang bampira."

"Iniisip!? Wala ka bang alam?"

Si Kyle na nakagalitan ay naramdamang namula ang kaniyang mga pisngi.

"Dinala mo siya sa atin nang walang nalalaman tungkol sa kaniya. Inilagay mo sa panganib ang ating grupo," sabi ni Rexus.

"Dinala ko siya dito para tanungin. Hindi ko alam na siya ay hindi tatalban..."

"At ang espiya?" tanong ni Rexus.

Lumunok si Kyle.

"Caleb. Dinala namin siya dito dalawang daan taon na ang nakalipas. Ilang beses na niyang napatunayan ang kaniyang katapatan. Wala kaming rason para paghinalaan siya."

"Sino ang kumalap sa kaniya?"

Napatigil si Kyle at napalunok.

"Ako po."

"Hinayaan mo na namang makapasok ang isang banta sa ating grupo," sabi ni Rexus.

Pinandilatan siya ni Rexus. Hindi ito tanong, isa itong pahayag na puno ng sumpa.

"Ipagpatawad ninyo Panginoon," sabi ni Kyle habang nakatungo. "Pero depensa para sa aking sarili, wala kahit isang bampira dito ang nanghinala kay Caleb. Maraming beses..."

Itinaas ni Rexus ang kaniyang kamay.

Tumigil si Kyle.

"Pinilit mo akong mag-umpisa ng gera. Kailangang baguhin ang ating kayamanan iudlot ang naunang plano."

"Ipagpatawad ninyo Panginoon. Gagawin ko ang lahat para makita sila at pagbayarin sa kanilang ginawa."

"Huli na ang lahat para diyan."

Napalunok na naman si Kyle, hinihintay ang susunod na mangyayari. Handa siya kung ito ay kamatayan.

"Hindi ka na sa akin mananagot. Ako din ay ipinatawag lang ng Supremong Konseho."

Nanlaki ang mga mata ni Kyle. Nakakarinig lamang siya ng mga balita dati tungkol sa Supremong Konseho, ang namamahala sa lahat ng mga bampira. Pati mismo ang kanilang supremong lider ay kailangan ding managot sa kanila. At ngayon ay alam na niyang totoo ito at ipinapatawag siya.

"Hindi sila nasiyahan sa nangyari dito ngayon. Gusto nila ng sagot. Ipapaliwanag mo ang mga nagawa mong mali. Bakit siya nakatakas. Kung paanong nakapasok ang espiya sa loob at ang ating planong linisin ang grupo ng iba pang mga espiya. Pagkatapos ay tatanggapin mo ang kanilang hatol na sentensya sa iyo."

Tumango si Kyle. Siya ay nasisindak sa maaring mga mangyari. Tila walang maganda.

"Magkikita ulit tayo sa susunod na bagong buwan. Sa ngayon ay subukan mong hanapin ang kalahating-lahi iyon at baka iyon ang sumagip ng buhay mo."

"Ipinapangako ko Panginoon, ipapatawag ko ang lahat ng ating mga bampira at ako mismo ang mamumuno sa paghanap sa kaniya. Pagbabayaran niya ang ginawa niya."

IKA-LABINGLIMANG KABANATA

Nakaupo si Jonah sa estasyon ng pulis at takot na takot. Nakaupo sa tabi niya ay ang kaniyang ama. Hindi pa niya ito nakitang kabahan ng ganoon. Habang sa kabila niya ay ang kaniyang bagong abogado. Sa harap nila, sa maliit at maliwanag na silid ng tanungan, ay may nakaupong limang detektib. Sa likod nila ay may lima pang detektib na palakad-lakad at balisa.

Ito ang pinaka- malaking istorya ng araw na iyon. Hindi lamang pinatay ang bokalista sa Carnegie Hall, hindi lamang siya pinatay sa kahina-hinalang paraan ngunit mas lalo pang sumama ang sitwasyon. Nang sinundan ng mga pulis ang kaisa-isa nilang ebidensiya, pinuntahan nila siya sa kaniyang apartment at apat na pulis ang pinatay.

Ngayon ay hindi lamang ang "Magkakatay ni Beethoven" ang kanilang hinahanap, (o Mamamatay Tao sa Carnegie Hall tulad ng tawag ng ibang dyaryo sa kaniya) pati mamamatay pulis. Ang mamamatay ng apat na pulis. Lahat ng pulis sa lungsod ay tumutulong sa kaso at walang titigil hangga't nareresolba ito.

At ang kaisa-isang tutulong sa kanila ay nakaupo sa harap nila. Si Jonah. Ang kanilang panauhin ngayong gabi.

Nanlalaki ang mga mata ni Jonah. Pinagpapawisan ang kaniyang noo. Ito ang kaniyang ika-pitong oras sa silid na iyon. Sa unang tatlong oras ay paulit ulit niyang pinupunasan ang kaniyang noo. Ngayon ay hinayaan niyang tumulo ang pawis sa gilid ng kaniyang mukha. Sumalampak siya sa upuan na may bagsak na pakiramdam.

Hindi na niya alam kung ano pang idadagdag niya. Pulis kada pulis ay pumasok sa silid na iyon at nagtatanong ng iisang tanong. Wala siyang sagot. Hindi niya maintindihan kung bakit paulit ulit silang nagtatanong ng iisang bagay. Gaano katagal mo na siyang kakilala? Bakit mo siya dinala doon? Bakit siya umalis sa pagitan ng mga tagpo? Bakit hindi mo siya sinundan?

Paano nangyari ito? Nagkita sila at napaka-ganda niya. Napakalambing niya. Gusto niya siyang kasama at kausap. Sigurado siya na magiging maganda ang gabing iyon.

Hanggang bigla siyang kumilos ng kakaiba. Kakaumpisa lamang ng konsiyerto ay naramdaman niyang hindi siya mapakali. Para siyang may...hindi sakit ang tamang salita. Para siyang... balisa. Higit pa doon para siyang sasabog. Na parang kailangan niyang mapunta sa ibang lugar. At kailangan niyang pumunta doon ng mabilis.

Noong una ang akala niya ay hindi lamang niya nagugustuhan ang konsiyerto. Naisip niya kung masamang ideya ang pagsama sa kaniya doon. Pagkatapos ay naisip niya na hindi lamang niya siya gusto. Ngunit lalo lamang itong tumindi na halos nararamdaman niya ang init galing sa kaniyang katawan. Napaisip tuloy siya kung mayroon siyang sakit baka pagkalason sa pagkain.

Nang bigla siyang tumakbo paalis ang akala niya ay papunta siya sa banyo. Nalito siya ngunit hinintay niya siya sa may pinto dahil inasahan niyang babalik siya pagkatapos ng pagitan ng mga tagpo. Ngunit pagkatapos ng labing-limang minuto at ng huling tunog ng bell ay bumalik na siyang mag-isa sa kaniyang upuan, naguguluhan.

Pagkatapos pa ulit ng labing-limang minuto, nagliwanag sa loob ng silid ng konsiyerto. Isang lalaki ang pumunta sa entablado at ipinahayag na hindi na matutuloy ang palabas. At ibabalik ang perang ibinayad ng lahat. Hindi niya sinabi kung bakit. Ang lahat ay nagulat, nainis pero mas madaming naguluhan. Matagal nang nanonood ng konsiyerto si Jonah at wala pang tumigil hanggang sa pagitan ng mga tagpo. Nagkasakit ba ang bokalista?

"Jonah?" paangil ng isang detektib.

Nagitlang tumingin si Jonah sa kanya.

Galit na tinitigan siya ng detektib. Grace ang pangalan niya. Siya ang pinakamatapang na detektib na nakita niya. Wala siyang hupa.

"Hindi mo ba narinig ang tanong ko sa iyo?" sabi ni Grace.

Umiling si Jonah.

"Gusto kong sabihin mo sa akin ulit ang mga alam mo sa kaniya. Paano kayo nagkakilala?"

"Ilang milyong beses ko nang sinagot ang tanong na iyan," sabi ni Jonah.

"Gusto ko ulit marinig."

"Sa klase. Bago siya. Ibinigay ko ang upuan ko sa kaniya."

"Pagkatapos ano?"

"Nagkausap kami ng kaunti. Nagkita kami sa kantina. Inaya ko siyang lumabas at pumayag siya."

"Yun lang. Wala ka nang ibang detalyeng idadagdag?"

Nag-aalangan si Jonah sa kung hanggang saan ang sasabihin niya sa kanila. Syempre meron pa. Noong binugbog siya ng mga lalaki. Misteryosong nandoon ang kaniyang journal sa tabi niya. Ang kaniyang suspetsa ay nandoon siya. Na tinulungan niya siya at binugbog pa ang mga lalaki para sa kaniya. Kung paano hindi niya alam.

Ngunit anong sasabihin niya sa mga pulis na ito, na nabugbog siya? Na tingin niya ay nakita niya siya doon? Na mukhang nakita niya na binugbog niya ang apat na lalaki na doble ang laki sa kaniya? Wala iyong katuturan maging sa kaniya. Siguradong wala din itong katuturan sa kanila. Iisipin lang nila na nagsisinungaling siya at gumagawa siya ng istorya. Hinahanap nila siya at hindi siya tutulong.

Sa kabila ng mga nangyari, gusto pa rin niya siyang protektahan. Hindi niya naiintindihan kung anong nangyari. Isang parte niya ay hindi naniniwala, ayaw maniwala. Pinatay niya bang talaga ang bokalista? Bakit? May dalawang butas ba talaga siya sa leeg tulad ng sabi sa dyaryo? Kinagat ba niya siya? Isa ba siyang...

"Jonah," paangil na sabi ni Grace. "Sabi ko kung may iba pa?"

Nakatitig sa kaniya ang detektib.

"Wala na," sabi niya. Sana ay hindi niya halatang nagsisinungaling siya.

Panibagong detektib ang sunod na lumapit at tumitig sa kaniya.

"Wala ba siyang sinabi sa iyo nung gabing iyon na nagpahiwatig na hindi matatag ang kaniyang pag-iisip?"

Kumunot ang noo ni Jonah.

"Ibig mong sabihin sira ang ulo? Bakit ko naman iisipin yun e masarap siyang kasama? Gusto ko talaga siya. Matalino siya at mabait. Gusto ko siyang kausap."

"Anong pinag-usapan ninyo?" tanong ng babaeng detektib.

"Beethoven."

Nagtinginan ang mga detektib. Sa itsura ng kanilang mga nalilitong mukha iisipin mong ang inaasahan nilang sagot ay "pornograpiya".

"Beethoven?" mapanuksong tanong ng isa pang detektib na mga nasa limampung taon at malaking pangangatawan.

"Isa siyang kompositor," sabi ni Jonah.

"Alam ko kung sino si Beethoven sutil kang bata ka," pasaring ng detektib.

Isa pang detektib na mga nasa animnapung taon at may malaki at mapulang mga pisngi ang lumapit at inilagay ang kaniyang mga namamawis na kamay sa mesa. Ang lapit niya ay sapat na para maamoy niya ang kaniyang kamay mabahong hininga. "Hindi ito laro. Apat na pulis ang patay dahil sa iyong kasintahan. Ngayon alam namin na alam mo kung saan siya nagtatago. Kaya magsalita ka na.."

Itinaas mg abogado ni Jonah ang kaniyang kamay. "Haka-haka lamang iyan detektib. Hindi mo pwedeng akusahan ang kliyente ko.."

"Wala akong pakialam sa kliyente mo!" sigaw ng detektib.

Nanahimik ang buong silid.

Nang biglang bumukas ang pinto. Isa pang detektib na nakasuot ng latex na guwantes ang pumasok. Dala-dala niya ang cellphone ni Jonah. Nilagay niya ito sa mesa malapit sa kaniya. Natuwa si Jonah pagkakita nito.

"Meron ba?" tanong ng isang pulis. Hinubad ng pulis ang kaniyang guwantes at itinapon ito sa basurahan. Umiling siya.

"Wala. Malinis ang telepono niya. Mayroon siyang ilang mensahe galing sa kaniya bago ang palabas pero yun lang. Sinubukan naming tawagan ang telepono niya pero patay ito. Kinukuha namin ngayon ang listahan ng mga tawag niya. Nagsasabi siya ng totoo. Bago kahapon ay hindi pa siya tumawag o nagpadala ng mensahe sa kaniya."

"Sabi ko na sa inyo e," paangil na sabi ni Jonah.

"Mga detektib, tapos na ba tayo dito?" tanong ng abogado ni Jonah.

Lumingon ang mga detektib at nagtinginan sa isa't isa.

"Walang ginawang krimen ang aking kliyente. Wala siyang ginawang mali. Nakipagtulungan siya sa inyo at sinagot lahat ng inyong mga tanong. Wala siyang intensiyon na umalis ng estado o ng lungsod. Siya ay maaari ninyong tanungin anumang oras. Ngayon ay tinatanong ko kung pwede na kaming umalis. Isa siyang estudyante at may klase pa siya sa umaga." Tumingin ang abogado sa kaniyang relo. "Malapit nang mag-ika isa ng umaga."

Nang biglang tumunog at tumaginting ang telepono ni Jonah. Ang lahat ay tumingin sa may mesa kung saan naroon ang telepono. Tumaginting ulit ito at umilaw. Bago pa ito naabot ni Jonah ay nakita niya kung sino iyon kasama ng lahat ng mga nasa silid.

Si Caitlin. Gusto niyang malaman kung nasaan siya.

IKA-LABING ANIM NA KABANATA

Tiningnan ulit ni Caitlin ang kaniyang telepono. Ika-isa na ng umaga. Nagpadala siya ng mensahe kay Jonah. Walang sagot. Tulog na siguro siya. O kung gising man, ayaw siguro niyang makausap siya. Ngunit ito lamang ang naisip niyang gawin.

Habang papaalis siya sa Cloisters, sa sariwang hangin ng gabi, nag-umpisang maglinaw ang kaniyang isip. Habang papalayo siya ng papalayo doon ay mas umaayos ang kaniyang pakiramdam. Ang presensiya ni Caleb ay nagsisimulang mawala sa kaniya. Unti-unti siyang nakakapag-isip uli ng maayos.

Nang kasama niya si Caleb, nahirapan siyang mag-isip para sa kaniyang sarili. Naging imposible ang mag-isip ng ibang bagay o ibang tao.

Ngayon na malayo na siya sa kaniya ay bumalik si Jonah sa kaniyang alaala. Pakiramdam niya ay nagkasala siya at pinagtaksilan niya ito. Naging mabait sa kaniya si Jonah sa eskwelahan maging sa kanilang paglabas. Napapaisip siya kung ano nang iniisip sa kaniya ni Jonah ngayon na iniwan niya ito. Malamang ay galit siya sa kaniya.

Naglakad siya sa parke ng Fort Tryon. Tiningnan niya ulit ang kaniyang telepono. Mabuti na lang at maliit ito at naitago niya sa maliit na bulsa ng kaniyang bestida. Matapos lahat ng nangyari ay buo pa rin ito.

Pero hindi ang baterya nito. Dalawang araw na itong hindi nakaka-konekta sa kuryente. Malapit na itong maubos. Ilang minuto na lang ang itatagal nito. Sana ay sagutin na ni Jonah ang kaniyang telepono kung hindi ay wala na siyang ibang paraan para makausap siya.

Natutulog ba siya? O hindi siya pinapansin? Hindi niya siya masisi dahil kung sa kaniya ito nangyari, hindi rin niya papansinin ang sarili niya.

Naglakad lang ng naglakad si Caitlin sa parke. Hindi niya alam kung saan siya pupunta. Ang alam lang niya ay kailangan niyang lumayo sa lugar na iyon. Kay Caleb. Sa mga bampira. Sa lahat ng ito. Gusto na niyang bumalik sa normal niyang buhay. Iniisip niya na sa kaniyang paglayo at umalis ng matagal baka lahat ng ito ay mawawala. Baka ang sumisikat na araw ay may dalang bagong pag-asa at itong lahat ay magiging isang masamang panaginip.

Tiningnan niya ang kaniyang telepono. Umiidlap na kita. Malapit nang mamatay. Base sa kaniyang karanasan, may tatlumpong segundo na lamang siyang natitira. Tinitigan niya ito, umaasa at nagdadasal na sumagot si Jonah. Na bigla siyang tumawag at itanong kung nasaan siya at pupuntahan siya nito at sasagipin sa lahat ng ito.

Ngunit habang tinititigan niya ito ay namatay na itong bigla.

Ibinalik niya ito sa kaniyang bulsa at sumuko na. Sumuko na sa kaniyang bagong buhay, walang kasama. Sarili lamang niya ang pwede niyang asahan.

Lumabas siya ng parke ng Fort Tryon patungong Bronx. Binigyan siya nito ng normal na pakiramdam, ng direksiyon. Hindi niya alam kung saan pupunta pero nagustuhan niya na papunta siya sa sentro ng bayan.

Oo. Pupunta na lamang siya sa estasyon ng Penn. Sasakay siya ng tren at magpapakalayo.Siguro pabalik sa dati nilang tinirhan na bayan. Andun pa siguro ang kapatid niya. Magsisimula siyang muli na parang walang nangyari.

Tumingin siya sa paligid. Puro bandalismo at mga maton sa bawat sulok. Pero hindi nila siya inano. Naramdaman siguro nila na nasa dulo na siya at wala nang maibibigay.

Nakita niya ang kalye ng 186. Malayong lakad ito. Isang daan at limampung bloke. Pero yun ang gusto niya para magliwanag ang kaniyang isip tungkol kay Caleb at Jonah. Mga nangyari ng mga nakaraang gabi.

Nakita niya ang bago niyang kinabukasan kaya't handa siyang maglakad buong gabi.

IKA-LABING PITONG KABANATA

Umaga na nang magising si Caitlin. Mas nararamdaman niya kaysa nakikita ang sinag ng araw sa kaniya. Nahihilo pa siyang ini-angat ang kaniyang ulo para mahimasmasan. Nararamdaman niya ang malamig na bato sa kaniyang braso at noo. Nasaan siya?

Habang ini-aangat niya ang kaniyang ulo at tumitingin sa paligid, napagtanto niya na siya ay nasa parke ng Central. Naalala na niya na siya ay tumigil doon kagabi para magpahinga. Pagod na pagod siya. Nakatulog siguro siya habang nakaupo, nakasandal at ipinahinga ang kaniyang braso at ulo sa marmol na barandilya.

Kalagitnaan na ng umaga at dumadami na ang naglalakad sa parke. Isang babae ang dumaan kasama ang kaniyang anak na batang babae. Tiningnan siya nito ng kakaiba at hinila ang kaniyang anak palapit sa kaniya habang dumadaan sila.

Itinuwid ni Caitlin ang kaniyang upo. Maraming tao ang napapatingin sa kaniya. Ano kayang iniisip nila? Tiningnan niya ang kaniyang sarili. Ang damit niya ay balot sa grasa. Ngunit wala na siyang pakialam. Ang gusto lamang niya ay makaalis sa lugar na iyon na puro masama ang nangyayari sa kaniya.

Bigla siyang tinamaan ng gutom. Naramdaman niya ang matinding sakit. Mas lalo siyang nagutom. Pero hindi ito normal na gutom. Isa itong nakakasira ng ulong simbuyo. Na kumain. Katulad ng naramdaman niya sa Carnegie Hall. Isang maliit na batang lalaki ang naglalaro ng bola ng soccer. Mga anim na taong gulang siya. Sinipa niya ang bola at aksidenteng napunta ito malapit sa kaniya. Tumakbo ang bata papunta sa kaniya. Malayo ang kaniyang mga magulang sa kaniya, mga tatlumpong talampakan ang layo.

Ito na ang pagkakataon niya. Lahat ng buto sa kaniyang katawan ay sumisigaw ng kain. Tinitigan niya ang leeg nito, ang tumitibok na pulso. Nararamdaman niya ito halos naamoy. Gusto nitong sumagpang siya.

Ngunit isang parte niya ang pumigil sa kaniyang sarili. Alam niyang magugutom siya pag hindi siya kumain at mamamatay kalaunan. Ngunit gugustuhin niya pang mamatay kaysa saktan ang bata. Pinakawalan niya ito.

Masama ang sinag ng araw ngunit natitiis niya ito. Ito ba ay dahil sa kalahating-lahi siya? Anong epekto nito sa ibang bampira? Nakalamang ba siya sa iba sa aspetong ito?

Tumingin siya sa paligid. Kumurap kurap sa matinding sinag. Lito siya at tuliro. Masyadong maraming tao. Nagkakagulo. Bakit ba siya tumigil dito? Saan siya papunta? Tama sa estasyon ng Penn.

Masakit na ang kaniyang mga pagod na paa sa kakalakad. Pero hindi na ganoong kalayo. Hindi sosobra sa tatlumpong bloke. Lalakarin niya ito, sasakay ng tren at aalis sa lugar na ito. Pipilitin niya ang kaniyang sarili na muling maging normal. Baka pag nagpakalayo siya ay posible itong mangyari.

Dahan-dahang tumayo si Caitlin at naghandang maglakad.

"Huwag kang gagalaw!" sigaw ng isang boses.

Lumingon siya. Sa kaniyang harapan ay may hindi kakaunti sa isang dosenang pulis ng lungsod ng New York. Lahat sila ay nakatutok ang baril sa kaniya. Mga labing-limang talampakan ang layo nila sa kaniya. Ayaw nilang lumapit. Para bang isa siyang ligaw na hayop.

Tumingin siya sa kanila at kakaibang hindi siya natatakot. Sa halip ay pumayapa ang kaniyang pakiramdam. Nagsisimula niyang maramdaman na mas malakas siya sa tao. At unti-unti din niyang nararamdaman na hindi siya bahagi ng kanilang lahi. Pakiramdam niya ay walang tatalo sa kaniya, kahit gaano pa sila kadami, kahit ano pang sandata ang gamitin nila, kaya niyang makatakas. Kaya niya silang talunin.

Sa kabilang banda, pagod siya. Suko na. Isang parte niya ay ayaw nang tumakbo mula sa mga pulis.

Sa mga bampira. Hindi niya alam kung saan siya patakbo at kung anong tinatakbuhan niya. Handa siyang hulihin na lamang ng mga pulis. Kahit siya ay maaresto, normal ito at rasyonal. Baka aalugin nila siya at kumbinsihin siya na tao lamang siya.

Dahan-dahang lumalapit ang mga pulis sa kaniya habang nakatututok ang kanilang mga baril. Maingat silang gumalaw.

Pinapanood niya silang lumapit. Mas interesado kaysa takot. Kita niya lahat ng detalye. Ang detalye ng hugis ng kanilang mga baril, ang tabas ng mga gatilyo pati ang haba ng kanilang mga kuko.

"Itaas mo ang iyong mga kamay na nakikita namin," sigaw ng isang pulis.

Ang pinakamalapit na pulis sa kaniya ay ilang talampakan lamang ang layo.

Inisip niya kung ano kayang klaseng buhay meron siya kung hindi umalis ang kaniyang ama. Kung hindi sila lumipat ng bahay. Kung may iba siyang ina. Kung tumira sila ng matagal sa isang bayan. Kung meron siyang kasintahan. Naging normal kaya siya? Naging normal kaya ang buhay niya?

Ang pinakamalapit na pulis sa kaniya ay isang talampakan na lamang ang layo.

"Umikot ka at ilagay ang iyong mga kamay sa iyong likuran," sabi ng pulis. "Dahan-dahan.

Dahan-dahan niyang ibinaba ang kaniyang mga kamay, umikot at inilagay ito sa kaniyang likuran. Naramdaman niyang hinablot ng pulis ang isa niyang kamay pagkatapos ay ang isa niyang kamay. Sobra siyang maka-haltak hindi naman kailangan. Ang kitid ng isip. Naramdaman niya ang malamig na posas na dumaop at humiwa sa kaniyang balat.

Hinablot ng pulis ang likod ng kaniyang ulo, pinisil ang kaniyang buhok ng mahigpit. Humilig ang pulis at bumulong sa kaniya. "Ipiprito ka ngayon."

At nangyari ito.

Bago niya maunawaan ang nangyayari, may nakakasuyang ingay ng lumangutngot na buto kasunod ng tilabsik ng dugo. At ang pakiramdam at amoy ng dugo sa kaniyang mukha.

Nakarinig siya ng hiyaw at sigaw at putok ng baril sa loob lamang ng segundo. Napagtanto lamang niya ang nangyayari nang siya ay bumagsak sa lupa, umikot at nakita ang kaguluhan.

Ang pulis na nagposas sa kaniya ay patay na, pugot ang ulo at hatip ang ulo sa dalawa. Ang ibang pulis ay walang tigil na namaril ngunit wala silang laban. Isang malaking grupo ng mga bampira - kapareho ng grupo sa opisina ng lungsod - ang nagbabaan. Bumulusok sila sa mga pulis.

May mga natamaang mga bampira pero wala itong silbi. Patuloy sila ng pagsugod. Lahat ay naligo ng dugo.

Ilang segundo lamang ang nakalipas ay patay lahat ng mga pulis.

Biglang naramdaman ni Caitlin ang mainit at pamilyar na bulusok sa kaniyang katawan. Pinupuno siya nito mula sa kaniyang mga paa hanggang sa kaniyang mga braso at balikat. Umabot siya sa kaniyang likod at binali ang posas. Napatitig siya sa kaniyang mga kamay, nagulat sa kaniyang angking lakas. Nakalawit ang bakal sa magkabila niyang kamay ngunit malaya na siya. Tumayo siya at pinanood ng may bighani ang karumal dumal na eksena sa harap niya. Ang malaking grupo ng mga bampira ay nakadamba sa mga katawan ng mga pulis. Masyado silang abala na mas para mapansin siya. Kailangan na niyang tumakas ng mabilis.

Ngunit bago pa matapos ang kaniyang iniisip ay nakaramdam siya ng mahigpit at nagyeyelong hawak sa likod ng kaniyang leeg. Lumingon siya at nakita si Kyle na may tingin ng kamatayan.

Ngumiti siya sa kaniya na mas parang angil.

"Hindi ka namin inililigtas," sabi niya. "Kinukuha lang namin kung alin ang amin."

Sinubukan niyang manlaban. Iniunday ni Caitlin ang kaniyang braso ngunit madali niya itong naharang. Hinawakan siya nito ng mahigpit sa lalamunan. Nauubusan na siya ng hininga. Wala siyang laban sa kaniya.

"Maaaring hindi ka tinatablan ng ibang mga bagay pero hindi ka kasing-lakas ko at hindi kailanman magiging mas malakas sa akin."

Sa sandaling iyon ay may biglang galaw at si Caitlin ay nakahinga ulit. Nagulat siyang makita si Kyle na tumaob patalikod.

Nabalibag siya ng sobrang lakas na bumagsak siya ng patalikod sa marmol na barandilya. Nadurog ito at napunta siya sa kabilang gilid nito.

Napatingin siya at nakita kung sinong gumawa nito.

Si Caleb.

Andito siya.

Bago pa niya maunawaan ang nangyayari, naramdaman ni Caitlin ang kaniyang pamilyar na mahigpit na hawak sa kaniyang bewang at ang kaniyang maskular na katawan at braso. Naramdaman niya ang hawak nito sa kaniya habang tumatakbo sila ng mabilis katulad nung isang gabi. Tumakbo sila sa may parke ng Central patungong timog at ilang sandali lamang ay lumabo na ang mga puno. Umangat sila sa ere at muling lumipad.

Nasa taas sila ng lungsod nang ibinuka ni Caleb ang kaniyang pakpak at ibinalot ito sa kaniya.

"Akala ko hindi ka pwedeng umalis?"

"Hindi nga."

"Ang ibig sabihin ikaw ay.."

"Pinalayas? Oo."

Siya ay nababalot ng emosyon. Isinakripisyo niya ang lahat sa kaniya.

Habang lumilipad sila ng pataas ng

pataas, hindi alam ni Caitlin kung saan sila pupunta. Tumingin siya sa baba at nakitang papaalis sila ng lungsod. Sobrang saya niya na mapalayo sa lahat ng iyon. Handa na siyang mag-umpisa ulit. Higit sa lahat ay masaya siya at kapiling niya si Caleb. Ang langit sa harap nila ay naging malambot na kahel. Ninais niyang ang sandaling iyon ay hindi na matapos.

Mabibili na!

Pagmamaha;l

(Pangalawang Libro sa Talaarawan ng Bampira)

Nagsimula si Caitlin at Caleb sa kanilang paghahanap ng isang bagay na pipigil sa gera ng mga bampira at mga tao na malamang ay padating agad: ang nawawalang espada. Ito ay ayon sa tradisyonal na kaalaman. May malaking pagdududa kung ito ay totoo.

Kung mayroon mang pag-asa na mahanap ito, kailangan muna nilang alamin ang pinanggalingan ni Caitlin, ang kaniyang mga ninuno. Siya nga ba ang Napili? Una ay kailangan nilang hanapin ang kaniyang ama. Sino siya? Bakit niya sila iniwan? Habang lumalawak ang kanilang paghahanap ay magugulat sila sa kanilang malalaman kung sino talaga si Caitlin.

Ngunit hindi lamang sila ang naghahanap sa nawawalang espada. Gusto rin ito ng Blacktide Coven. At lumalapit na sila kina Caitlin at Caleb. Ang masama pa nito, si Sam, na kapatid ni Caitlin ay masyadong nahuhumaling sa paghahanap sa kaniyang ama. Hindi niya namalayan na siya ay nasa gitna ng gera ng mga bampira. Isapiligro kaya niya ang kanilang paghahanap?

Ang paglalakbay ni Caitlin at Caleb ay nagdala sa kanila sa ipuipo ng mga lokasyon ng kasaysayan. Mula sa Hudson Valley hanggang sa Salem at sa puso ng makasaysayang Boston - kung saan binigti ang mga mangkukulam sa may burol ng Boston Common. Bakit masyadong importante ang mga lokasyong ito sa lahi ng mga bampira? At anong kinalaman nito sa mga lipi ni Caitlin at sa kung nagiging ano siya?

Ngunit baka hindi nila ito magawa? Lalo lamang lumalakas ang pag-ibig nila sa isa't isa. Baka sirain lamang nito ang lahat ng kanilang mga plano...

Mayroon na ding Ikatlo hanggang Ika-Labing isang libro!

"Ang Minamahal, ang pangalawang libro sa Journal ng mga Bampira ay kasing-ganda rin ng unang libro, Ikot. Ito ay puno ng aksyon, romansa, pakikipagsapalaran at mga nakapapanabik na mga tagpo. Ang librong ito ay magandang dagdag sa serye. Iiwanan ka nitong gusto pa ng marami mula kay Morgan Rice. Kung nagustuhan mo ang unang libro, basahin mo din ito at umibig muli. Ang librong ito ay madaling gawing karugtong lamang ng nauna ngunit isinulat ito ni Morgan Rice sa paraang hindi mo kailangang basahin ang unang libro."

Vampirebooksite.com

"May magandag istorya ang serye ng Journal ng mga Bampira na mahihirapan kang ibaba ito sa gabi. Ang katapusan ay nakatatakot na gugustuhin mo nang bilhin ang sunod na libro para malaman kung anong mangyayari. Ang librong ito ay isang malaking angat sa serye. Bibigyan ko ito ng A."

Dallas Examiner

"Sa Minamahal ay pinatunayan ulit ni Morgan Rice na isa siyang magaling na mananalaysay. Kahali-halina at masaya...mas nagustuhan ko ang librong ito kaysa sa una. Hindi na ako makapaghintay sa susunod na libro."

Romance Reviews

Pakinggan sa odyo ang unang serye sa Talaarawan ng Bampira

Mga Libro ni Morgan Rice

Ang Singsing ng Salamangkero

"A QUEST OF HEROES" Ang Paglalakbay ng mga Bayani(Unang Libro)

"A MARCH OF A KING" Pagmartsa ng mga Hari ( Pangalawang Libro)

"DESTINY OF DRAGONS" Kapalaran ng mga Dragon (Pangatlong Libro)

"A CRY OF HONOR" Sigaw para sa Karangalan (Pangapat na Libro)

"A VOW OF GLORY" Panunumpa ng Kaluwalhatian (Panglimang Libro)

"A CHARGE OF VALOR" Ang Paniningil ng Lakas ng Loob (Pangani ma Libro)

"A RITE OF SWORDS" Ang Seremonya ng Espada (Pampitong Libro)

"A GRANT OF ARMS" Pagkakaloob ng Armas (Pangwalong Libro)

"A SKY OF SPELLS" Kalangitan ng mga Orasyon (Pangsiyam na Libro)

"A SEA OF SHIELDS" Karagatan ng mga Sanggalang (Pangsampung Libro)

"A REIGN OF STEEL" Ang Paghahari ng Asero (Panglabing isang Libro)

"A LAND OF FIRE" Ang Kalupaan ng Apoy ( Panglabing dalawang Libro)

"A RULE OF QUEENS" Pamumuno ng mga Reyna (Panglabing tatlog Libro)

"AN OATH OF BROTHERS" Ang Sumpaan ng Magkapatid (Panglabing apat na Libro)

"THE SURVIVAL STRATEGY" Diskarte Para Mabuhay

"ARENA ONE:SLAVERSUNNERS" Unang Arena: Pagtakbo ng mga Alipin ( Unang Libro)

"ARENA TWO" Pangalawang Arena (Pangalawang Libro)

"THE VAMPIRE JOURNALS" Ang Talaarawan ng Bampira

"TURNED" Ikot(Unang Libro)

"LOVED" Pagmamahal(Pangalawang Libro)

"BETRAYED" Pagtataksil (Pangatlong Libro)

"DESTINED" Itinadhana (Pangapat na Libro)

"DESIRED" Ninanais(Panglimang Libro)

"BETROTHED" Katipan (Panganim na Libro)

"VOWED" Panunumpa (Pangpitong Libro)

"FOUND" Pagtatagpo (Pangwalong Libro)

"RESURRECTED" Pagkabuhay na Muli (Pangsiyam na Libro)

"CRAVED" Pananabik (Pangsampung Libro)

"FATED" Kapalaran (Panglabing isang Libro)

Tungkol sa sumulat na si Morgan Rice

Si Morgan Rice ay ang #1 na sumulat ng Talaarawan ng Bampira (The Vampire Journals), isang koleksyon ng mga libro para sa kabataan (may 11 libro sa kabuuan and patuloy pang nadadagdagan); isa pang sumikat na serye, Diskarte Para Mabuhay (The Survival Strategy), istorya tungkol sa mga pangyayari pagkatpos magunaw ang mundo (may 2 libro); at ang sikat na koleksyon ng mga istoryang pantasya, Ang Singsing ng Salamangkero (The Sorcerers Ring) (may 13 na libro at patuloy pang nadagdagdagan).

Ang mga libro ni Morgan ay mabibili na odyo o nakalimbag at mayroon ding mga isinalin sa ibat ibang lenggwahe tulad ng German, French, italian, Spanish, Portugese, Japanese, Chinese, Swedish, Dutch,Turkish,Hungarian, Czech at Slovak. (At marami pang mga lenggwahe sa mga susunod na panahon)

Nais ni morgan na marinig ang inyon mga opinyon. Pwede ninyong bisitahin ang kanyang website (www.morganricebooks.com) para makatanggap ng mga libreng ebook, mga regalo, mga bagon balita tungkol sa tagapagsulat. Maari ring kumunekta gamit ang facebook at twitter.