Читать книгу: «Qum fırtınası»

Ceyms Rollins

QUM FIRTINASI

roman

ABŞ MÜDAFİƏ NAZİRLİYİ

Müdafiə təyinatlı Elmi-tədqiqat İşlərinin Perspektivli Planlaşdırılması İdarəsi (DARPA)

İş № Alfa – 42- PKR

“SİQMA” dəstəsi

Birinci hissə

Tufan

1

Od və yağış

14 noyabr, Qrinviç vaxtı ilə saat 01:33

Britaniya muzeyi      

London, İngiltərə

On üç dəqiqədən sonra Harri Mastersonu ölüm gözləyirdi.

Harri bu barədə bir şey bilsəydi, o, həyatındakı son siqareti filtirinə qədər çəkərdi. Bununla belə o, tələsik aldığı üç qullabdan sonra siqareti söndürüb, tüstünü tələsik üzündən qovdu. Əgər onu istirahət otağından kənarda siqaret çəkəndə tutsalar, ilk növbədə muzeyin mühafizə xidmətinin rəisi, əclaf Flemminq onun dərsini verəcək. Onsuz da bir həftə əvvəl növbətçiliyə iki saat gecikdiyinə görə Harriyə sınaq müddəti təyin etmişdilər.

Harri söyərək sönmüş siqareti cibinə qoydu. Növbəti fasilə zamanı onu çəkib qurtaracaqdı. Ümumiyyətlə, əgər bu gecə fasilə olacaqsa.

İldırım gurultusu hətta qalın kərpiclərdən hörülmüş divarların arasından da eşidilirdi. Qış tufanı gecəyarıdan çox keçməmiş öz ardınca Londonu yuyub Temzaya tökə biləcək qədər güclü sel gətirən şiddətli doludan sonra başladı. Şimşəklər çoxdişli yaba kimi səmanı başdan başa zolaq-zolaq doğrayırdı. BBC-də hava haqqında danışan diktorunun dediyinə inansaq, bu günkü tufan son onillikdə baş verənlərin içində ən dəhşətlisi idi. Atmosfer elektrikinin pozğunluğu şəhərin yarısını işıqsız qoymuşdu.

Tale elə gətirdi ki, zülmət Londonun “Big Russel Street” ra-yonunu bürümüşdü və həmin vaxt orada Harri Mastersonun növbətçilik etdiyi Britaniya muzeyi yerləşirdi. Qəzalı işıqlanmanı təmin edən ehtiyat generatorlarının dərhal işə düşməsinə bax-mayaraq, muzeydəki sərvətlərin qorunması üçün mühafizə xidmətinin bütün əməkdaşları çağırılmışdı. Onlar hadisə yerinə yaxın yarım saat ərzində gəlib çıxacaqdılar. Nəzarət sisteminin kameralarının fəaliyyət göstərməyə davam etməsinə baxmayaraq, Flemminq bütün gecə növbətçilərinə iki mil yarım uzunluğu olan muzeyin dəhlizlərində patrul növbəsində olmağı əmr etdi. Bunun üçün mühafizəçilər bölünməli oldular.

Harri fənər götürərək, onun işığını dəhlizin dərinliyinə yönəltdi. Onun yarıqaranlıq vaxtlarda gecə yoxlamalarından zəhləsi gedirdi. Belə vaxtlarda küçə fənərlərindən gələn işıq yalnız pəncərələrdən daxil olur. İndi isə elektrik kəsildiyinə görə, həmin işıqlar sönmüşdü. Muzeyə ağır qaranlıq çökmüşdü. Yalnız bəzi yerlərdə qəzalı işıqlandırmanın qırmızımtıl rəngə çalan tutqun lampaları titrək parıltı verirdi.

Əsəblərini sakitləşdirmək üçün, Harrinin orqanizminə əməlli-başlı nikotin dozası yeritməsi tələb olunurdu. Belə ki, o, uzun müddət sərinlənə bilməmişdi. Onu iş gözləyirdi. Gecə növbəsinin iyerarxiyasında aşağı dərəcəni tutan Harri şimal cinahın zallarına baş çəkmək üçün göstəriş almışdı. Muzeyin bu hissəsi mühafizə xidməti otağının yerləşdiyi zirzəmidən xeyli uzaqda yerləşirdi. Ancaq bu, o demək deyildi ki, yolu qısaltmaq olmazdı. Harri qaranlığa qərq olan uzun dəhlizə arxa çevirərək, şahzadə İkinci Yelizavetanın böyük həyətinə aparan qapıya yaxınlaşdı.

İki akr sahəsi olan bu məkanı Britaniya muzeyinin dörd cinahı əhatə edirdi. Düz mərkəzdə misdən böyük gümbəzi olan və dünyanın ən yaxşı kitabxanalarından biri sayılan dairəvi oxu zalı ucalırdı. Böyük hündürlükdə hər iki akr Norman Fosterin konstruksiyası ilə hazırlanmış nəhəng qübbə ilə örtülmüşdü ki, bu da Avropada ən böyük qapalı meydan sayılırdı.

Harri qapını açaraq həyətin içinə girdi. Burada da muzeyin binalarında olduğu kimi, qaranlıq hökm sürürdü. Haradasa yuxarılarda şüşə örtükləri yağış döyəcləyirdi. Bununla belə, Harrinin addımları boşluqda gurultulu əsk-səda ilə yayılırdı. İldırım nizələri yenə də səmanı dağıdırdı. Gözqamaşdırıcı bir anda minlərlə üçbucaq formalı panellərə bölünmüş şüşəli dam nura boyandı. Və dərhal muzey yenə yağış zərbələri ilə dolaraq qaranlığa qərq oldu.

Şimşəyin ardınca göy gurultusu yayıldı. Hətta dam da titrədi. Harri binanın bütövlükdə aşağı çökməsindən qorxaraq, qeyri-iradi geriyə çəkildi. Öz önünü fənərlə işıqandıraraq şimal cinaha doğru yönələrək həyətdən keçib kitabxananı dolandı. Bir daha ürəkləri titrədən şimşək çaxdı. İndiyə qədər qaranlıqda gizlənmiş nəhəng heykəllər sanki qeybdən peyda oldular. “Knidos şiri” Pasxa adasından gətirilmiş heykəllərin nəhəng kəllələrinin yanında çöməlib oturmuşdu. Bu anda ildırım zəiflədi və zülmət muzeyin bu dilsiz-ağızsız mühafizəçilərini sanki canına çəkdi.

      Harrinin bədənindən üşütmə keçdi. O, dodaqaltı söyə-söyə addımlarını sürətləndirdi: “Lənətə gələsən! Murdar, üfunətli, çirkli iş!”. Bu ovsun onun sakitləşməsi üçün kömək etdi.

Harri cəld şimal cinahın qapısına çatıb tələsik içəridə gizləndi. Orada onu rütubətlə ammiakın tanış, qarışıq qoxusu qarşıladı. O, yenidən öz ətrafında möhkəm divarları hiss edərək yüngülləşdi. Uzun dəhlizi başdan başa işıqlandırdı. Deyəsən, hər şey qaydasındadır, amma buna baxmayaraq, cinahın digər qalereyalarını da yoxlamaq lazımdır. O, hesabladı: Əgər işləri cəldləşdirib, yoxlamanı tez bitirə bilsə, siqaret çəkməyə də macal tapmaq olar. Harri bu ümidə şirniklənib fənərin şüalarının ardınca dəhlizə tərəf yönəldi.

Şimal cinah muzeyin ikiyüz illik yubiley sərgisinin olduğu yerə keçirilmişdi. Ekspozisiya ötən əsrlərdə insan nailiyyətinin təsvirini əks etdirən etnoqrafik topludan ibarət idi və bütün mədəniyyətləri əhatə edirdi. Harri hər biri özünəməxsus üslubda tərtib edilmiş – Kelt, Bizans, Çin, Rus zallarının yanından ötərək tələsik irəli hərəkət edirdi. Sərgi bölmələrinə olan girişlər qoruyucu barmaqlıqlarla təchiz edilmişdi. Elektrik kəsilən kimi, onlar avtomatik şəkildə aşağı enirdi.

Qarşıda dəhlizin qurtaracağı görünürdü.

Yubiley ekspozisiyası üçün eksponatların böyük əksəriyyəti bəşəriyyət muzeyindən götürülmüşdü. Sonuncu qalereya ən azından Harrinin xatirəsi üçün həmişə şimal cinahda yerləşirdi. Orada bütün Ərəbistan yarımadasının qədimdən qalan ən dəyərli Ərəb kolleksiyasının külliyatı yerləşdirilmişdi. Qalereya bu regiondakı neft hasilatı nəticəsində varlanmış bir ailənin vəsaiti hesabına yaradılmışdı. Şaiyələrə görə, qalereyanın Britaniya muzeyinin tərkibində saxlanmasının illik haqqı beş milyon funt civarında idi. Belə fədakarlıq yalnız hörmətlə qarşılana bilərdi.

Yaxud da tam əksinə.

Harri bu qədər mənasız israfçılığa həqarətlə donquldanaraq, fənərin işığını qapının üstündəki “Kensinqton qalereyası” yazısı həkk edilmiş tunc lövhəciyə saldı. Muzey işçiləri öz aralarında oranı “ləçər çardağı” adlandırırdılar.

Harri indiyə qədər bir dəfə də olsun ledi Kensinqtonla şəxsən görüşməmişdi, amma öz mühafizəçi yoldaşlarından eşitmişdi ki, şkaflarda olan toz, yazılı löhvədəki ləkələr, qədim heykəllərin yerinin dəyişməsi və eksponatlara qulluq zamanı baş verə biləcək istənilən kiçik xətaya görə ən sərt cəza tədbiri görülürdü. Bu qalereya ledi Kensinqtona sevimli övladı kimi idi və bu dəlisov mesenant qadının qəzəbi hüdudsuz idi . O, muzeyə baş çəkdikdən sonra əməkdaşlardan kiminsə öz iş yerindən məhrum olması halları az olmamışdı. Hətta deyilənlərə görə, bir dəfə şəxsən direktorun özünün də başı ağrımışdı.

Məhz bu düşüncələr Harrini qalereyanın girişini bağlayan barmaqlıqların qarşısında bir müddət yubanmağa məcbur edirdi. O, fənərin işığını birinci zala salıb alaqaranlıq məkana adi vaxtda olduğundan daha diqqətlə baxdı. Ancaq, yenə də hər şey tam qaydasında idi.

Ancaq Harri geri çevriləndə hansısa bir hərəkət onun diqqətini çəkdi. O, duruxmuş vəziyyətdə yenə də işığı qapıya tərəf saldı. Kensinqton qalereyasının dərinliyində ən sonuncu zalların birində bir işıq şüası titrək kölgə yaradaraq, yavaşca yerini dəyişməyə başladı.

Harri ürəyinin necə çırpındığını hiss etdi. Muzeyə kənar adam girmişdi. Harri divara söykənib əsən əlləri ilə ratsiyanı qurdalamağa başladı. Divarların arasından göy gurultusunun alçaq və gur səsləri eşidilirdi.

Harri ratsiyanı işə saldı.

– Deyəsən, şimal cinahda kənar adam var. Xahiş edirəm, məsləhət verin, mən neyləyim?

O, növbə başçısının cavabını gözlədi. Cin Conson səfeh olsa da, Krallığın hərbi hava qüvvələrində qulluq etdiyinə görə, bu işdən baş çıxaracaq. Burada şiddətli tufanın yaratdığı elektrik fasilələri Consonun sözlərinin çoxunu yarıda kəsirdi.

– …Ehtimal… sən əminsən?.. gözlə… barmaqlıq bağlıdır?

Harri aşağı endirilmiş mühafizə barmaqlığına tərəf çevrildi. O, sözsüz ki, ilk növbədə bunun qaydada olub-olmadığını yoxlamalı idi. Ümumi dəhlizdən hər bir qalereyaya yalnız bir giriş vardı. Bağlı otaqlara başqa yolla yalnız pəncərələrdən girmək olardı, ancaq, onlar yerdən çox hündürdə idilər və onların açılmasına və sındırılmasına reaksiya verən ötürücülərlə təchiz edilmişlər. Tufana görə, elektrikin kəsilməsinə baxmayaraq, ehtiyat generatorları siqnalizasiya sistemini qidalandırmağa davam edirdi. Mərkəzi məntəqədə isə mühafizə xidməti heç bir həyəcan siqnalı qəbul etməmişdi.

Harri Consonun şimal cinahdan Kensinqton qalereyasına kimi keçən müşahidə videokameralarını ardıcıl olaraq monitora qoşduğunu aydın şəkildə təsəvvür edirdi. O, beş zaldan anfiladaya göz gəzdirməyə risk etdi. İşıq ləkəsi hələ də qalereyanın dərinliyində qalırdı. Onun yerdəyişməsi bir soyğunçunun məqsədli şəkidə manevrindən daha çox, təsadüf nəticəsində yaranan hərəkətə oxşayırdı. Harri mühafizə barmaqlığını yoxladı. Elektrik qovşağında yaşıl lampa yanırdı. Kənar adam bu tərəfdən qalereyaya girə bilməzdi.

Harri yenə də bu işıltıya diqqət yetirdi. Bəkə bu hansısa maşın fənərinin küçədən gələn işığıdır?

O, ratsiyadan Consonun qəflətən eşidilib sonra kəsilən səsini eşidib diksindi.

– Müşahidə videokameraları heç nə göstərmir… Beşinci kamera sıradan çıxıb. Yerində qal… biz sənin yanına gəlirik.

Tufan dalğaları qarışdırmışdı, kəsik-kəsik sözlər də eşidilməz oldu.

Harri qətiyyətsiz halda barmaqlıqların qarşısında donub qaldı. Gücləndirilmiş qüvvələr anbaan özünü bura yetirəcək. Bəlkə, bu heç soyğunçu deyil? Əgər hər şeyə bais fənər işıltısıdırsa?! Onun Flemminqlə münasibəti onsuz da yaxşı deyil. Bircə gülünc vəziyyətə düşməyi çatmırdı.

Harri itirəcək bir şeyin olmadığını qərara alıb fənəri qaldırdı.

– Ey, sən! – deyə qışqırdı.

Harri çağırışının zabitəli və qətiyyətli alınmasını istəsə də, əslində o, daha çox qorxunc bir fəryad kimi səsləndi.

İşıq ləkəsinin təsadüfi hərəkətlərində heç bir dəyişiklik baş vermədi. Deyəsən, işığın mənbəyi qalereyanın ən ucqar hissəsinə yönəlirdi. Ancaq, bu, vahimədən yaranan qaçışdan daha çox, asta və ahənglə icra olunan bir hərəkətə bənzəyirdi. Dünyada heç bir soyğunçu bu cür soyuqqanlılığa malik deyil.

Harri barmaqlığa yaxınlaşıb elektrik qovuşağını açdı. Maqnitli rizə açıldı. Harri barmaqlığı onun altından keçə biləcəyi qədər qaldıraraq, azacıq əyilib birinci zala düşdü. O, bir anlıq təşvişə qapılmamaq üçün, fənəri qaldırıb qəddini düzəltdi. Hər halda əvvəlcə hər şeyi dəqiq aydınlaşdırıb sonra haray salmaq lazım idi. Hər halda olan olmuşdu. Çalışmaq lazım idi ki, bu müəmmalı hadisədən özün baş çıxarıb, birtəhər xilas olasan.

Harri hər ehtimala qarşı bir də ucadan qışqırdı:

– Mühafizə xidməti! Yerindən tərpənmə!

Onun cağırışı heç bir təsir göstərmədi. İşıq ləkəsi qalereyada öz nizamsız, amma inadkar hərəkətlərinə davam etdi.

Harri dəhlizdəki qapıya nəzər saldı: bəs bizimkilər hanı?

– Lənətə gələsən! – deyə donquldandı.

Harri hamı gələnə qədər işıq ləkəsinin nə olduğunu tam qətiyyətlə müəyyən etmək üçün onun izi ilə qalereyanın dərinliyinə doğru tələsdi.

O, nəzərlərini güclə şüşə vitrinlərə salaraq çox böyük dəyəri olan sərvətlərin yanından keçdi. Orada Assuriya hökmdarı Aşşurbanipalın gil lövhələri, fars istilalarına qədərki dövrə aid qumdaşından olan yöndəmsiz heykəllər, bütün dövrlərin müxtəlif silah və qılıncları, qədim hökmdarları əks etdirən fil dişindən olan finikiya fiqurları və hətta ilk adı “Şərq öyüdləri” olan “Min bir gecə” nağıllarının ilk çap nüsxəsi qorunurdu.

Harri zalların arası ilə sürətlə gedərək, bir sülalədən digərinə, Səlib yürüşlərindən İsanın mövluduna qədər, Makedoniyalı İsgəndərin qələbəsindən hökmdar Solomon və Savskiyə qədər keçdi.

Ən böyük zallardan biri sayılan ən sonuncu zala gəlib çatdı. Burada yəqin ki, ancaq naturalist-alimlər üçün maraq yarada biləcək eksponatlar – nadir daşlar, qədim heyvanların daşlaşmış qalıqları, Ərəbistan yarımadasından Neolit dövrünə aid olan əmək alətləri toplanmışdı.

Nəhayət ki, müəmmalı işığın mənbəyinini nə olduğu məlum oldu. Gümbəzlə örtülmüş zalın ortasında yarım metr diametri olan və mavi rəngli işıq saçan bir şar ahəstə halda havada üzürdü. İşıq titrək parıltı verirdi. Şarın üstü titrək mavi işartı ilə örtülmüş kimi görünürdü. Harrinin gözünün önündə şar şkafın şüşəli divarından havada oduğu kimi üzüb keçdi. Harri sarsılmış halda yerindəcə donub qaldı. Onun burnuna kəskin kükürd qoxusu dəydi.

Şar qəzalı işıqlandırmanın tutqun, qırmızımtıl lampalarından birinə yaxınlaşdı və lampa fışıldayıb qığılcım saçaraq çırtıltıyla söndü. Harri bu şiddətli səsdən diksinərək geriyə çəkildi. Deyəsən, bu cür aqibət bundan əvvəlki otaqda yerləşən beş nömrəli kameraya da nəsib olmuşdu. Harri arxasındakı kameraya baxdı. Onun üzərindəki qırmızı işıq yanırdı. Deməli, əvvəlki qaydada işləyir.

Conson Harrinin diqqətini sanki öz üzərində hiss edərək, yenidən əlaqəyə girdi. Hansısa səbəbə görə statik boşalmanın gurultusu yox oldu.

– Harri, bilirsən, oradan getsən yaxşıdır.

Harri qorxu və maraqdan tilsimlənərək yerində donub qaldı. Bununla yanaşı, naməlum obyekt ondan kənara keçib, zalın uzaq küncünə tərəf üzərək qaranlıqda gözdən itdi.

Şar öz parlaqlığı ilə şüşəli kuba salınmış formasız dəmir parçasına işıq saldı. Onun silueti diz üstə çökmüş buzova bənzəyirdi. Düzdür, lövhə bunun dəvə olduğunu bildirirdi. Bu cür müqayisə ən yaxşı halda uzana bilərdi, ancaq Harri bunun nə ilə izah olunduğunu bilirdi. Bu eksponat səhradan tapılmışdı.

Şar dəmir dəvənin üstündə dayandı. Harri ehtiyatla geri çəkilib ratsiyanı dodaqlarına yaxınlaşdırdı.

– İlahi!

Mavi rənglə işıqlanan şar dəvənin üstünə endi. Parlaqlıq göz qırparaq sanki yanıb qurtaran şam işığı kimi söndü. Ani olaraq qəflətən çökən zülmətdən Harrinin gözlərinə qaranlıq çökdü. O, tələsik fənəri qaldırdı. Dəmir dəvə heç nə olmamış kimi şüşə kubun içində yox oldu.

– O, yox oldu…

– Səndə hər şey qaydasındadır?

– Hə. Lənət şeytana, bu nə idi?

Consonun səsində bir həyəcan var idi.

– Məncə, bu lənətə gəlmiş ildırım şarıdır. Mən bu barədə ildırımlı buludların arasından keçməyə məcbur olan döyüş təyyarələrinin ekipaj üzvlərindən eşitmişəm. Ola bilsin ki, bu, tufandan əmələ gəlib. Ancaq, lənət şeytana, gözəllik müdhiş idi.

Harri başını yellədərək bütün bunların bitdiyini düşündü. Ancaq, bunun nə olmasından asılı olmayaraq, o, mühafizəçi yoldaşlarının qarşısında gülünc vəziyyətə düşməkdən xilas olacaq. Harri fənəri aşağı saldı. Buna baxmayaraq, hətta bundan sonra da şüa öz yerini dəyişsə belə, dəmir dəvə qaranlıqda təravətli sarımtıl-boz rəngdə işıq saçmaqda davam edirdi.

– Bəs bu nə qəribə şeydi belə? – Harri ratsiyanı qapıb donquldandı.

Onun barmaqlarını güclü statik cərəyanı vurdu. Harri söyərək barmağını silkələdi. Nəhayət o ratsiyanı götürməyə müvəffəq oldu.

Burada qəribə nəsə var. Mənə elə gəlir…

Dəmir heykəlin ətrafındakı işıqlanma güclənirdi. Harri geriyə atıldı. Dəvənin səthindən tünd maye axmağa başladı. Sanki onun üstünə turşulu yağış yağmışdı. Və bunu müşahidə edən tək Harri deyildi.

Ratsiya onun əlində hürməyə başladı:

– Harri, cəld oranı tərk elə.

Harri mübahisə etmədi. O, cəld geri dönsə də, artıq gec idi. Şüşə yeşik partlamışdı. Uzun və nazik qırıntılar Harrinin sol böyrünə batdı. İti bir qırıntı onun yanağını cırdı. Harri yaraların ağrısını duymağa macal tapmadı. Həmin anda közərmiş hava dalğası bütün oksigeni alışdırıb yandıraraq onun üstünə hücum çəkdi. Harri bərkdən qışqırdı.

Növbəti partlayış Harrinin ayağından vurub, bütün zalların anfiladaları boyu tulladı. Onun yalnız kömürə dönmüş sümükləri barmaqlıqlara qədər uçaraq, gurultu ilə onun polad çubuqlarına yapışdı.

* * *

01:53

Safiyə əl-Məaz ölümcül dəhşətə qapılmış halda yuxudan oyandı. Hər tərəfdən sirenaların vıyıltısı eşidilirdi. Yataq otağının divarlarında fövqəladə xidmət maşınlarının qırmızı işıqları rəqs edirdi. Qorxu Safiyəni öz polad qısqaclarıyla sıxırdı. O, nəfəs ala bilmirdi. Alnına soyuq tər muncuqlanmışdı. Titrək barmaqları yorğanı çənəsinin altına qədər çəkmişdi. Safiyə gözlərini geniş açaraq, bir anlıq keçmişlə gələcək arasında donub qaldı.

Sirenaların uğultusu, yaxından və uzaqdan eşidilən partlayıcıların gurultusu, ölülərin, yaralıların çığırtıları, ağrı və şok xoruna qarışan onun öz səsi…

Pəncərədən yanğınsöndürən maşınlarının siqnalları fit verirdi.

– Yolu boşaldın! Hamı arxaya çəkilsin!

İngiliscə qışqırırdılar. Nə ərəbcə, nə də ivritcə. Kiçik uğultu dalğası Safiyənin olduğu evdən keçib uzaqlarda sakitləşdi. Yanğınsöndürən qrupunun döyüşçülərinin səsi Safiyəni indiki zamana qaytardı. O, Tel-Əvivdə yox, Londondadır. Sinəsindən ah qopdu.

Gözlərindən yaş gəldi. Safiyə onları titrəyən əlləri ilə sildi.

Təlaş və iztirab üstünə hücum çəkmişdi.

O, bir neçə dəfə nəfəs alaraq, yorğana büründü. O, əvvəlki kimi ağlamaq istəyirdi. Safiyə özünü hər şeyin həmişə məhz bununla bitməsinə inandırmağa çalışsa da, sözlər ona kömək etmədi. O, ürəyinin hiddətlə döyündüyünü hiss edərək gözlərini bağlayıb bir qədər yüngülləşməyə çalışdı. Safiyə sakitləşmək üçün həkimin ona öyrətdiyi tənəffüs məşqlərinə başladı: iki dəfə nəfəs alıb, dörd dəfə nəfəs vermə. Hər dəfə nəfəs verdikcə gərginliyi çıxır, soyuq dərisi azacıq qızınmağa başlayırdı.

Bu vaxt çarpayının üstünə eyni vaxtda həm şappıltı, həm də civiltiyə bənzər səs çıxaran ağır bir şey düşdü. Safiyə əlini uzadıb yumşaq, isti pişik belini aşkar etdi.

– Billi, bura gəl – deyərək, o, böyük və qara fars pişiyinə pıçıltı ilə səsləndi.

Billi pəncərələrinə sıxılaraq, üzünü barmaqlarına sürtürdü. Sonra Safiyənin dizlərinə çıxaraq mürəkkəb ləkəsi kimi onun üstünə yayıldı. Deyəsən, sirenaların səsi gecə vaxtı mənzilin adi gəzintisini icra edən pişiyi hürkütmüşdü.

Xoş mırıltı səsi bütün otağa yayıldı. Və Safiyənin çiyin əzələlərinin gərginliyini azaldan tənəffüs məşqləri deyil, məhz bu oldu. O, hələ də endirilməyən zərbənin gözləntisiylə, qorxudan belinin əyildiyini hiss etdi. Safiyə özünü dikəldib, keyimiş boynunu dartdı.

Qonşu məhəllədə sirenalar vıyıldamağa davam edirdi. Qalxıb nə baş verdiyini müəyyən etmək lazım idi. Hərəkətsiz oturmaqdansa nəsə bir şey etmək daha məqsədəuyğun olardı. Onun narahatlğı bütün bədənini bürüyərək, çılğın bir həyacan yaratmışdı.

Safiyə pişiyi ehtiyatla yorğanın üstünə qoyaraq ayaqlarını kənara çəkdi. Miyoltu bir anlıq kəsilsə də, pişik qovulmadığını anlayan kimi yenidən miyoldamağa başladı. Billi Londonun amansız xaraba dalanlarında, küçələrində doğulmuşdu. Safiyə öz mənzilinin astanasında avtomobil təkəri altına düşəndən sonra qırılmış pəncəsi qana bulanmış, maşın yağı ilə çirklənmiş bir pişik balası – yun və qəzəb yumağı aşkar etmişdi. O, pişik balasına yardım etmək istədi, lakin, o, Safiyənin böyük barmağını bərk dişləmişdi. Tanışları Safiyəyə bu bədbəxti evsiz heyvanlar üçün olan heyvan yetişdirmə müəsisəsinə aparmağı məsləhət görmüşdülər. Safiyə bu müəsisənin yetimlər evindən heç də yaxşı olmadığını bilirdi. Buna görə də o, bu tapıntını kətan mələfəyə büküb yaxınlıqda yerləşən baytar müalicəxanasına apardı.

Həmin gecə pişik balasına əhəmiyyət verməmək də olardı, ancaq, bir vaxtlar Safiyənin özü də tərk edilib tənha qalmışdı. O zaman onun özünü də bir nəfər himayəyə götürmüşdü və Billi kimi o da evdarlaşmışdı. Ancaq, onların ikisi də tam halda ələ öyrəşməyib vəhşi təbiət və səyahətlərə məhəbbətlərini saxlamışdılar.

Və bunların hamısı aydın yaz günlərinin birində dəhşətli partlayışla bitdi.

Bütün günahlar məndədir… Safiyənin qulaqlarında sirenaların uğultusu və qışqırıqlar küçədən gələn səslərə qarışaraq yenidən səslənməyə başladı.

Safiyə tez-tez nəfəs alaraq çarpayının baş tərəfindəki “Tiffani” firmasına məxsus tutqun şüşədən olan incə lampaya əlini uzatdı. O, elektrik açarına bir neçə dəfə çırtma vursa da, lampa yanmadı. Deməli, elektrik yoxdur. Yəqin, ildırım elektrik ötürücüsünün xəttini zədələmişdi. Yəqin elə bu səbəbdən də küçədə təlaş yaranmışdı. Allah eləsin ki, bunun izahı bu cür sadə olsun.

Safiyə çarpayıdan qalxdı. O, ayaqyalın, ancaq flaneldən tikilmiş və dizinə qədər olan isti gecə köynəyində pəncərəyə yaxınlaşdı, pərdəni aralayıb küçəyə baxdı. Onun mənzili dördüncü mərtəbədə yerləşirdi.

Çuqun fənər dirəklərinə və geniş səkilərə malik adətən sakit və mərifətli olan küçə sürrealist mərəkə meydanına çevrilmişdi. Bütün keçid hissələr yanğınsöndürən və polis maşınları ilə tutulmuşdu. Şiddətli leysan narın London çiskininə qədər sakitləşmişdi. Fənərlər yanmırdı. Küçə qəza xidmətinin maşınlarının damlarındakı yanıb-sönən işıqlarla nurlanırdı. Kvartalın qurtaracağında tüstü və qaranlığın arasında sayrışan tünd qırmızı şəfəq görünürdü.

Safiyənin ürəyi sürətlə döyünür, nəfəsi daralırdı. Bunun səbəbi isə keçmiş qorxular yox, indinin gözlənilməz dəhşəti idi. Muzeydə yanğın! O, pəcərə şüşələrini qaldırıb qaytanları dartdı, pəncərə sürgüsünü qurdaladı. Safiyə nəhayət layları taybatay açıb yağışın altında buz damcılarını əhəmiyyət vermədən pəncərənin sürahisindən sallandı.

Onun mənzilindən Britaniya muzeyinə qədər olan məsafə çox da uzaq deyildi. Safiyə onun nəzərinə açılmış mənzərəni görüb ah çəkdi. Muzeyin şimal-şərq küncü xarabalığın alovuna bürünmüşdü. Yuxarı mərtəbələrin qırılmış pəncərələrindən alov dilləri və qara tüstünün sıx burumları çıxırdı. Dəbilqəli yanğınsöndürənlər şlanqları dartırdılar. Su şırnağı üzüyuxarı vururdu. Qırmızı maşınların kuzovlarından pilləkənlər qalxırdı.

Ən dəhşətlisi ikinci mərtəbədən görünən açıq dəlik idi. Küçədə kərpic divarların qaralmış qırıntıları və başqa zibillər tökülüb qalmışdı. Görünür, Safiyə partlayışın gurultusunu eşitməmiş, yaxud bunun ildırım səsi olduğunu düşünmüşdü. Ancaq bu, ildırım vurması deyildi.

Bu, daha çox bomba səsinə bənzəyirdi. Terrorçuların hücumu? Görəsən yenə də?

Safiyə dizlərinin necə əyildiyini hiss etdi. Şimal cinah… O, dərhal müəyyən etdi ki, açıq dəlik sonuncu qalereyaya doğru uzanır. Onun bütün işləri, həyatının bütün bəhrəsi, onun vətəninə məxsus olan minlərlə qədim eksponatlar kolleksiyası. Bu qədər də lazım deyildi. Safiyə gözlərinə inana bilmədi. Görüntü indilərdə bitməli olan reallıqdan uzaq vahiməli bir yuxuya bənzəyirdi.

O, geriyə, öz otağında rahat bir sığınacağa çəkildi. Safiyə qızğın ocaqdan uzaqda yerləşən pəncərədən çəkildi. Qaranlıqda qəflətən şüşəli iynəciklər işıqlandı. Safiyə bu işıqların nə olduğunu anlamadan, gözlərini onlara zillədi. Sonra bunun nə olduğu ona çatdı: yenə işıq verilib. Bu anda gecə stolunun üstündəki telefon onu qorxudaraq zəng çaldı. Billi başını yastıqdan qaldırıb ehtiyatla qulaqlarını şəklədi.

Safiyə tələsik dəstəyi qaldırdı.

– Allo?

Cavabında işgüzar, sərt səs eşitdi.

– Doktor əl-Məaz?

– B-bə-li.

Danışan kapitan Hoqandır. Muzeydə fövqəladə hadisə baş verib.

– Hadisə?

Orada nə baş verməsindən asılı olmayaraq, bu adi hadisədən daha böyük bir şey idi.

– Hə, muzeyin direktoru xahiş etdi ki, sizi iclasa dəvət edim. Siz yaxın bir saat ərzində bizə qoşula bilərsinizmi?

– Oldu, kapitan indi çıxıram.

– Çox gözəl. Mən sizin soyadınızı polis idarəsinə deyərəm.

Dəstəkdə bir çıqqıltı eşidildi. Kapitan Hoqan danışığı kəsdi.

Safiyə yataq otağına göz gəzdirdi. Billi pişiklərə xas tərzdə bu gecə baş verən şiddətli hadisələrə öz narazılığını nümayiş etdirərək acıqlı halda quyruğunu yellədi.

– Mən tezbazar çıxıram. – Safiyə bunun doğru olub olmadığını özü də bilmədən öz-özünə söylədi.

Bayırdan sirenaların vıyıltısı eşidilirdi.

Oyanış zamanı Safiyəni haqlayan təşviş heç cür ondan əl çəkmək istəmirdi. Onun bütün dünyası, Britaniya muzeyinin əzəmətli divarlarındakı etibarlılıq vəziyyəti özülünə qədər laxladı.

Safiyə dörd il əvvəl qadınların sinələrinə əldəqayırılma qumbaralar sıxdığı dünyadan qaçmışdı. O, ekspedisiya və qazıntıları bir kabinet sakitliyinə, külüng və belləri kompüter və foliantlara dəyişərək təhlükəsiz və nizamlı bir alim dünyasına çəkilmişdi. Safiyə muzeydə özünü təhlükəsiz hiss edə biləcək və onun evinə çevrilən kiçik bir hücrə yaratmışdı.

Bununla belə, yenə də bəla onu girləyirdi.

Safiyənin əlləri əsirdi. Təlaşın yeni hücumunun öhdəsindən gəlmək üçün onları düyünləmək lazım gəldi. Bu dəqiqə onun dünyada ən çox etmək istədiyi şey geriyə, öz çarpayısına sürünüb yorğanı başına çəkmək idi.

Billi diqqətlə öz sahibinə baxırdı: onun gözlərində lampanın işığı əks olunurdu.

– Mən yaxşıyam, – Safiyə sakitcə pişikdən çox öz-özünə xitab edərək dilləndi. – Hər şey qaydasında düşəcək.

Ancaq bu sözlər nə Billini, nə də onun özünü inandıra bildi.

* * *

Qrinviç vaxtı ilə 02:13.

(Şərq saat qurşağı vaxtı ilə 21:13)

Fort-Mid, Merilend ştatı

Krossvord həlli zamanı kiminsə Tomas Hardini yayındırmasından zəhləsi gedirdi. Bu, bir bir stəkan qırxillik viski və əla bir siqarın da əlavə olunduğu bazar günü axşamı ritualı idi. Sobada od çırtıldayırdı.

Hündür, dəri kresloda rahat əyləşmiş Tomas barmaqları arasında bahalı diyircəkli qələmi fırladaraq krossvord üzərində işləyirdi. O, alnını qırışdırıb “ali məqsəd” məfhumunun hansı beş hərfli sözlə ifadə oluna biləcəyini tapdı. Hardi düşünərkən telefon zəng çaldı. Tomas nəfəs alıb eynəyini burnunun ucundan alnına tərəf çəkdi. Ehtimal ki, onun qızının rəfiqələrindən biri zəng edib növbəti kavaleri ilə istirahət gününü neçə keçirdiyi barədə müzakirə aparmaq istəyirdi.

Hardi stolun üzərindən pulta sarı əyilərək onun şəxsi əlaqə kanalının beşinci xəttinin indikatorunun yanıb-söndüyünü gördü. Bu kanal yalnız üç nəfərə məlum idi: prezidentə, qərərgah rəislərinin birləşmiş komitə sədrinə və onun milli təhlükəsizlik agentliyinin rəhbərliyində olan şəxsi köməkçisinə.

Hardi qəzeti dizinə qoyaraq beşinci xəttin qırmızı düyməsini basdı. Bu sadə hərəkətlə o, danışıqları dinləmələrdən etibarla qoruyan mürəkkəb riyazi alqoritm şifrələməsini buraxıb, yalnız bundan sonra dəstəyi götürdü.

Danışan Hardidir.

– Axşamınız xeyir, cənab direktor.

Təşvişə düşən Hardi oturan yerdə özünü düzəltdi. O, zəng edəni tanımamışdı, ancaq, onun şəxsi telefonunun nömrəsini bilən hər kəsin səsini öz yaxınlarının səsi kimi yaxşı tanıyırdı.

– Kimdir?

– Toni Rektor. Sizi belə gec narahat etdiyim üçün, üzr istəyirəm.

Tomas xəyalən soraq kitabçasında qurdalandı. Vitse-admiral Entoni Rektor. Soyad möhkəm şəkildə beş hərfli abreviatura ilə əlaqəlidir: DARPA. Müdafiə elmi-tədqiqat işlərinin perspektivli planlaşdırılma idarəsi. DARPA-nın devizi belədir: “Birinci ol!” Burada söhbət mütərəqqi silahlanmadan gedir. Amerika Birləşmiş Ştatları ikinci yerdə olmağı özünə rəva görməz. Əsla!

Bəlanı qabaqcadan duyma hissi artırdı.

– Mən sizə necə kömək edə bilərəm, admiral?

– Londonda, Britaniya muzeyində partlayış olub.

Sonra Rektor baş verənləri xırda təfərrüatlarına qədər təsvir etdi. Hardi saatına baxdı. Partlayış baş verən andan heç qırx beş dəqiqə də keçməmişdi. Bu qədər qısa vaxt ərzində Rektorun xidmətinin bu qədər məlumatı necə almağa macal tapması onda maraq oyatdı.

Admiral sözünü qurtaran kimi Tomas daha aydın bir sual verdi.

– Nəyə görə bu partlayış DARPA-nı bu qədər maraqlandırır?

Rektor izah etdi və Tomasa belə gəldi ki, otağın temperaturu on dərəcə aşağı düşdü.

– Siz əminsiniz?

– Mənim adamlarımdan ibarət briqada bu məsələ ilə məşğul olmaq üçün artıq hadisə yerindədirlər. Ancaq, mənə Britaniya əks-kəşfiyyatının da köməyi lazım olacaq. Yaxud, daha yaxşı…

Hətta məxfi əlaqə xəttində belə ucadan ifadə edilməyən alternativ söz yarımçıq qaldı. Bu sirli zəngin mahiyyəti Tomasa aydın oldu. Britaniyanın daxili təhlükəsizlik xidməti onun öz müəssisəsinin ekvivalenti idi. Rektor istəyirdi ki, MTA “tüstü pərdəsi salaraq” baş verənlərə kimsə müdaxilə etməmişdən əvvəl DARPA komandasına, həmçinin Britaniya əks-kəşfiyyatına həmin yerdə xəlvətcə işləyib sonra yox olmasına şərait yaratsın.

– Başa düşürəm, – Hardi bu missiya ilə bacarmağın asan olmadığını düşünərək, nəhayət cavab verdi. – Sizin adamlar hazırdırmı?

Səhərə hazır olacaqlar.

Başqa bir izah olmadığı üçün, Tomas bu işlə kimin məşğul olacağını başa düşdü və fikirli halda qəzetin damasına riyaziyyatda cəm anlayışı verən yunan hərfini daxil etdi.

– Mən onlar üçün yolu təmizlətdirəcəm, – o, dəstəkdə söylədi.

– Əla.

Əlaqə kəsildi. Hardi dəstəyi yerinə qoyub nə edəcəyi haqqında baş sındırmağa başladı. Çox cəld işləmək lazım olacaq. O, “ali məqsəd” anlamını ifadə edən sözü yazmalı olduğu krossvorddakı beş xanaya nəzər saldı. Qəribə təsadüf idi.

Hardi qələmi götürüb səliqə ilə “SİQMA” sözünü baş hərflərlə krossvorda əlavə etdi.

* * *

Qrinviç vaxtı ilə saat 02:22

London, İngiltərə

Safiyə sarı-qara rəngli qadağan lentinin qarşısında dayandı. O, həyəcan və soyuqla mübarizə apararaq əlləri ilə özünü qucaqladı. Hava tüstünü canına hopdurmuşdu. Polis qadağan lentinin qarşısında dayanmış Safiyəyə muzeyə keçmək üçün yol açdı və diqqətlə onun şəkillərinə baxdı. O, anlayırdı ki, polisə uyğunluq tapmaq heç də asan olmayacaq. Gənc polis şəkildə üzü südlü kofe rəngli, göyümtül-qara saçları arxaya daranmış, yaşıl gözləri yüngülvari tünd şüşələri olan eynəyin arxasından baxan otuz yaş civarında bir qadın görürdü. Ancaq indi onun qarşısında başdan ayağa qədər islanmış, açıq pırtlaşıq saçları islanmış bir bükümlə üzünə yapışan qadın dayanmışdı. Onun çaşqın və heyrətli baxışı hasarlamadan uzaqlara yönəlmişdi. Orada fövqəladə xidmətin əməkdaşları işgüzarlıqla ora-bura vurnuxurdular.

Qadağan lenti boyunca foto işartıları bərq vuran jurnalist-xronikaçılar yığılmış, televiziyanın xəbərlər buraxılışının briqadası-nın furqonları dayanmışdılar. Safiyə yanğınsöndürən və polis maşınlarının arasında kuzasında avtomatik tüfənglərlə silahlan-mış əsgərlərin oturduğu iki hərbi yük maşınının olduğunu gör-dü.

Kütlə içində terror aktı variantının istisna olunmaması haqda söhbətlər gedirdi. Safiyə bu barədə qadağan lentini keçmək istəyərkən yanından keçdiyi bir jurnalistdən eşitdi. Onun ərəb qadını olduğunu dərhal müəyyən etdilər və bir çox şübhəli nəzərlər ona zilləndi. Safiyə bu adamların düşündüyündən fərqli olaraq terrorizm haqqında məlumatı ilkin mənbələrdən eşitmişdi. Bununla belə, o da səhv edə bilərdi. Ola bilsin ki, onda həyəcanın hipertrofir hissi adlanan və adətən təlaşlanmadan sonra yaranan təqib olunma maniyası vardı.

Safiyə izdihamın arasından çətinliklə keçdi. Bütün bu vaxt ərzində o, fikrini onu qarşıda gözləyən hadisələrə cəmləyərək dərindən nəfəs almağa çalışırdı. O, çətir götürmədiyi üçün peşman olmuşdu, çünki, kapitan Hoqanın zəngindən sonra dərhal əyninə yalnız xaki rəngində boş şalvar və ağ gül rəngli kofta geyinib çıxmağa macal tapa bilmişdi. O, üstdən çiyninə bir plaş atmışdı, ancaq, çətirini isə tələskənlikdən qapının yanındakı asılqanda saxlamışdı. Safiyə yalnız aşağı düşüb yağışın altına qaçanda çətiri yadına düşdü. Amma, dördüncü mərtəbəyə qayıtmadı.

O, muzeydə nə baş verdiyini bilməlidir. Safiyə son on ilini bu kolleksiyaların yaranmasına həsr etmişdi və dörd ildir ki, muzeyin tədqiqat proqramlarına başçılıq edir. Onun hansı işi məhv olub? Başqa nəyi xilas etmək olar?

Safiyə polis zəncirindəki buraxılış məntəqəsinə çatana qədər narın yağış gücləndi. O, tamamilə islanmışdı. Safiyə soyuqdan büzüşmüş halda polisin onun sənədlərini yoxlayıb bitirməsini gözləyirdi.

– Keçə bilərsiniz, – o, nəhayət dilləndi. – İnspektor Semuelson sizi gözləyir.

Digər polis Safiyəni muzeyin cənub girişinə qədər ötürdü. O, nəzərlərini portik sütunlarına yönəltdi. Bina sanki bank seyfi möhkəmliyini, hansısa bir sarsılmazlığına əks etdirirdi və buna şübhə yeri qoymurdu. Bu günkü gecəyə qədər bu, belə də davam edirdi.

Polis Safiyəni binanın içinə, pilləkənlərlə aşağı ötürdü. Onlar üstündəki lövhədə “Ancaq muzey əməkdaşları üçün” yazılmış qapıdan keçdilər. Safiyə onu aşağı mərtəbədə yerləşən təhlükəsizlik xidməti mərkəzinə apardıqlarını anladı.

Qapıda silahlı mühafizəçi növbə çəkirdi. O, Safiyənin gəlişindən xəbərdar olduğu üçün başını yelləyib qapını taybatay açdı. Safiyəni müşayiət edən polis onu tamamilə ağsaç, mülki geyimli qaradərili bir kişiyə təhvil verdi. O, Safiyədən bir neçə qarış hündür idi. Zəncinin üz dərisi çəkmə böğazını xatırladırdı. Safiyə onun yanaqlarında cod tük qatının olduğunu gördü. Yəqin ki, onu yataqdan qaldırmışdılar, o isə üzünü qırxmağa macal tapmamış cəld bura qaçıb gəlmişdi. Zənci öz əzələli əlini ona uzatdı.

– İnspektor Cefri Semuelson, – o, özünü təqdim etdi. – Xahişimizə operativ cavab verərək bura gəldiyinizə görə, sizə təşəkkür edirəm.

Onun səsi əl sıxması kimi sərt idi. Danışmaq üçün həddən artıq həyəcanlı olan Safiyə başını yellədi.

– Doktor əl-Məaz, xahiş edirəm, mənim arxamca gələsiniz. Partlayışın səbəbini aydınlaşdırmaq üçün bizə sizin köməyiniz lazımdır.

– Mənim? – Safiyə çətinliklə səsini çıxardı.

Onlar mühafizəçilərin ağzınacan adamla dolu olan istirahət otağından keçdilər. Deyəsən muzeyin bütün mühafizə xidməti, təcili evlərindən çağırılmış bütün növbələrdən olan işçilər bura yığılmışdılar. Safiyə onların bəzilərini tanıyırdı, amma indi hamı ona elə baxırdı ki, sanki onu ilk dəfə idi ki, görürdülər. Onların yanından keçəndə boğuq səslər sakitləşdi. Ola bilsin ki, mühafizəçilər onun muzeyə dəvət olunduğunu bilirdilər. Amma çağırışın səbəbini Safiyənin heç də özündən çox bilmirdilər. Və bununla belə onların sükutu açıq-aydın şübhələrlə dolu idi.

Safiyə narahatlıq hissi keçirsə də, bayaqdan bəri ona hakim kəsilmiş əsəb hissini özündən kənar edib çiyinlərini düzəltdi. Axı, bunlar onun kolleqaları, iş yoldaşlarıdır. Ancaq, bununla belə, onun keçmişi hamıya çox yaxşı məlum idi.

İnspektor Semuelson Safiyəni boş dəhlizlə ən sonuncu otağa apararkən onun beli heç vaxt gümrahlaşmayacaq kimi yorğunluqdan əyildi. Video müşahidə sisteminin monitorlarının qabağını tutduğu oval yer adlanan yuvanın orada olduğu ona məlum idi. Safiyə içəri girən kimi ən birinci ortaboylu, enlikürəkli və ortayaşlı mühafizə xidmətinin rəisi Rayan Flemminqi gördü. Daz başından və əyri burnundan onu dərhal tanımaq olurdu. Bu burnu ilə o özünə Keçəl Qartal ləqəbi qazanmışdı. Onun yanında hərbi mundir geyinmiş, koburasında dolu tapança olan, hündürboylu bir kişi var idi. Onlar bütöv bir monitor texnikasının işinə rəhbərlik edən şəxsin arxasında dayanıb, onun çiyinləri üstündən baxırdılar. Safiyə gələndə, hər kəs ona tərəf çevrildi.

– Doktor əl-Məaz, Kensinqton qalereyasının nəzarətçisi, – Flemminq onu təqdim edib əlini yelləyərək Safiyəni yaxınlaşmaq üçün dəvət etdi.

Safiyə muzeyə gələndə Flemminq adi bir mühafizəçi işləyirdi. İndi o, təhlükəsizlik xidmətinə rəhbərlik edirdi. Dörd il bundan əvvəl Flemminq Kensinqton qalereyasından İslamaqədərki dövrə aid olan bir heykəlin oğurlanmasının qarşısını almışdı. Məhz həmin sayıqlığına görə o, indiki vəzifəsinə layiq görülmüşdü. Kensinqton ailəsi onların nəzərində fərqlənənləri mükafatlandırmağı bacarırdı. Və o vaxtdan da, Flemminq həm Safiyəyə, həm də onun qalereyasına xüsusi qayğı ilə nəzarət edirdi.

İnspektor Semuelson Safiyəni monitorun qarşısına gətirdi. Flemminq əlini onun çiyninə vurdu və bu zaman onun gözlərində başsağlığı ifadəsi yarandı.

– Həqiqətən, çox təəssüf edirəm. Sizin qalereya, sizin işləriniz…

– Biz çox şey itirmişik?

Flemminq sanki fiziki ağrı keçirdi. O, dinməzcə monitorlardan birinə işarə etdi. Real vaxtın ağ-qara görüntüsü ekranda əks olundu. Safiyə şimal cinahın əsas dəhlizinin tüstü burumlarına büründüyünü gördü. Yanğınsöndürənlər əleyhqazlarda işgüzarlıqla vurnuxurdular. Bir neçə nəfər Kensinqton qalereyasının girişini bağlayan barmaqlıqların yanında dayanaraq, çubuqların üzərində çarmıxa çəkilib qaxac olunmuş, skeletə oxşar siluetə diqqətlə baxırdılar.

Flemminq başını yellədi.

Ən yaxın vaxtda meyitləri eyniləşdirmək üçün müstəntiq gələcək. Ancaq biz əminik ki, bu, Harri Mastersondur, mənim adamlarımdan biri.

Kömürə dönmüş fiqur tüstüləməyə davam edirdi. Yəni bu, nə vaxtsa insan olub? Safiyə bütün dünyanın başına hərləndiyini görüb, geri səndələdi. Flemminq onun qolundan tutmalı oldu.

– Mən heç nə başa düşmürəm, – Safiyə söylədi. – Orada nə baş verib?

Hərbi geyimli bir kişi ona cavab verdi:

– Biz ümid edirik ki, siz bunun aydınlaşdırılmasına yardım edəcəksiniz, – bunu deyərək, texnikə müraciət etdi. – Geriyə, sıfır yüz qeydinə qədər çevirin.

Əmrinin yerinə yetirildiyinə əmin olan hərbçi Safiyəyə tərəf çevrildi. Onun siması sərt və pis niyyətli idi.

– Mən Müdafiə Nazirliyinin terrorizmə qarşı mübarizə şöbəsinin təmsilçisi kommander Rendolfam.

– Terrorizmə qarşı mübarizə? – Safiyə çaşqınlıqla nəzərlərini digərlərinə yönəltdi. – Deməli, bu bomba imiş?

– Hələ bunu müəyyən etmək lazımdır, mem!¹ – kommander Rendolf cavab verdi.

Texnik geriyə çevrildi.

– Ser, hər şey hazırdır.

Rendolf əl işarəsi ilə Safiyəni monitora tərəf dəvət etdi.

– Biz istəyirik ki, siz bu yazıya baxasınız. Qeyd etməliyəm ki, görəcəklərinizin hamısı məxfi informasiyalardır. Aydındır?

Safiyə heç nə dərk etmədən, sadəcə başını tərpətdi.

– Yazını qoşun. – Rendolf göstəriş verdi.

Ekranda Kensinqton qalereyasının sonuncu zalında videokameranın çəkdiyi bir görüntü əks olundu.

Hər şey qəza lampalarının işıqlandırdığı sadə bir otaqda olduğu kimi idi. Birdən, Safiyə qonşu zaldan işığın yeni mənbəyinin necə üzə çıxdığını gördü. Əvvəl ona elə gəldi ki, bir nəfər fənərlə içəri girdi. Ancaq, tezliklə aydın oldu ki, işıq mənbəyi öz-özünə hərəkət edir.

– Bu nədir? – Safiyə soruşdu.

– Ona texnik cavab verdi.

Biz bu yazını müxtəlif filtirlərdən istifadə edərək tədqiq etmişik. Görünür, bu ildırım şarıdır. Tufanın formalaşdırdığı sərbəst hərəkət edən plazma şarı. Mənə məlum olduğu qədər, bu lənətə gəlmiş şey ilk dəfədir ki, plyonkaya çəkilir.

Safiyə bu cür hadisələr haqqında müəyyən şeylər eşitmişdi. Parıldayan şarların dolu hissələri yerin üst qatının açıq yerlərində uçaraq binaların içində, təyyarə bortlarında, hətta sualtı gəmilərdə peyda olurlar. Həmçinin, ildırım şarları nadir hallarda ziyan vururlar. Safiyə ani olaraq nəzərini qalereyanın girişindəki kömürlənmiş meyiti göstərən qonşu monitora yönəltdi. Əlbəttə ki, partlayışın səbəbi ildırım şarı deyildi.

Safiyə bu barədə götür-qoy etdiyi zaman ekranda bir adam, mühafizəçi göründü.

–Harri Masterson, – Flemminq izah etdi.

Safiyə ucadan nəfəs aldı. Əgər təhlükəsizlik xidmətinin əməkdaşı doğru deyirsə, o zaman o biri monitorun ekranında sümük–lərinin tüstüləndiyi əks olunan həmin insan budur. Safiyə göz–lərini bağlamaq istəsə də, alınmadı.

Mühafizəçi nəzərini havada üzərək işıq saçan şardan ayıra bilmirdi. Deyəsən, o, Safiyənin yanında olanlar kimi çaşıb qalmışdı. Mühafizəçi nə isə məruzə edərək ratsiyanı ağzına yaxınlaşdırdı ancaq, videogörüntü səslə müşaiyət olunmurdu. İldırım şarı havada üzərək dəmir fiqur yerləşdirilmiş şüşəli şkafa girdi. İşıqsaçan şar damın arasında dağılaraq titrəyib yox oldu.

Mühafizəçi ratsiya ilə danışmağa davam edərkən, nəsə onu təşvişə saldı. O, çıxışa tərəf çevrildi. Bu vaxt şüşəli şkafın divarları bayıra dağıldı. Həmin anda ekran gözqamaşdırıcı ağ rənglə işıqlanıb söndü.

– Saxlayın və dörd saniyə əvvələ çevirin, – kommander Rendolf əmr etdi.

Görüntü dondu, sonra kadrlar ardıcıllıqla geriyə dəyişməyə başladı. Ağ işartıda zal göründü, sonra dəmir fiqurun ətrafında olan qırıntılardan şüşəli şkaf yığılmağa başladı.

Burada saxlayın.

Görüntü azacıq əsərək monitorun ekranında donub qaldı. Dəmir fiqur şüşələrin arasında açıq-aydın görünürdü. Hətta çox aydın. Deyəsən, özü işıq saçırdı. Safiyə nəzərlərini qədim fiqurdan çəkə bilmədi. İndi o, bura niyə görə dəvət olunduğunu anladı. Burada iştirak edənlərin heç biri Kensinqton qalereyasında nələrin baş verdiyini dərk edə bilmirdi. Onların ekranda gördüklərinin heç bir məntiqi izahı yox idi.

– Bu nə müəmmalı heykəldir belə? – kommander Rendolf soruşdu. – O, çoxdan buradadır?

Safiyəyə elə gəldi ki, onun sözlərində bir şübhə duyuldu. Əgər muzeyə heykəlin altında maskalanmış bomba gətirilibsə, onda necə? Və əgər belədirsə, necə yardım etmək olar?

Safiyə sanki gərəksiz fikirləri ataraq başını yellədi.

– Bu, heç də heykəl deyil.

– Onda nədir?

– Bu, on doqquzuncu əsrin sonunda Oman səhrasında tapıl-mış meteorit qırıntısıdır.

Safiyə metal fiqurun daha qədim tarixə malik olduğunu bilirdi. Əsrlər boyu ərəb rəvayətlərində girişini dəmir dəvə qoruyan itmiş şəhər haqqında deyilirdi. Deyilənlərə görə, bu şəhərin sərvəti xəyalları heyran edirdi. Orada o qədər ləl-cəvahirat vardı ki, qara mirvarilər darvazaların ağzında adi çay daşları kimi səpilmişdi. On doqquzuncu əsrdə bir bədəvi sarvan ingilis tədqiqatçını itmiş şəhərə aparmağı öhdəsinə götürsə də, şəhəri tapmaq ona nəsib olmamışdı. İngilis tədqiqatçı yalnız qumda basdırılmış, dizləri üstə oturan dəvəyə bənzər dəmir fiqur tapmışdı. Qara mirvari isə meteorit düşməsi ilə yaranan böyük temperatur nəticəsində qumdan əmələ gələn, ərimiş şüşədən olan hissələrlə aşkarlanmışdı.

– Dəmir dəvə Britaniya muzeyinin kolleksiyaları sırasına yarandığı vaxtdan daxildir, – Safiyə davam etdi. – Mən ona kataloqda rast gəlib ekspozisiyaya əlavə edənə qədər, ehtiyatda qorunurdu.

Yaranmış sükutu xəfiyyə Semuelson pozdu.

– Bu nə vaxt baş verib?

– İki il bundan qabaq.

– Daha doğrusu, kifayət qədər çoxdan. – xəfiyyə Samuelson kommander Rendolfa diqqət yetirərək vurğuladı. O, bununla sanki kommanderin mübahisənin nəticəsi ilə qane olduğunu yoxlayırdı.

– Meteorit? – hərbiçi başını yelləyib öz-özünə söylədi. – Bu, heç nəyi izah etmir.

Göründüyü kimi Rendolf terrorçular haqqında dediyi variantın iflasa uğradığını görüb, məyus oldu.

Qapıdan gələn səs hamını geri çevrilməyə məcbur etdi. Safiyə muzeyin direktoru Edqar Taysonun otağa daxil olduğunu gördü. O, adətən qüsursuz görünsə də, indi əyninə öz üz ifadəsinə heç cür uyğun olmayan azacıq əzilmiş kostyum geymişdi. Tayson fikirli halda ağarmış saqqalını qaşıyırdı. Safiyə yalnız indi direktorun şübhəli yoxluğu nə ilə izah olunduğunu düşünməyə başladı. Muzey Edqar Tayson üçün bütün həyatının işi idi.

Qəribə gecikmənin səbəbi həmin dəqiqə aşkar oldu. Otağa ucaboy, böyük qarışla hesablansa, altı futdan da hündür, dama-dama “şotland” üslublu və su damlaları ilə örtülmüş uzun paltoda bir qadın sanki elektrik enerjisi ilə soxuldu. Onun çiyinlərinə qədər vurulmuş qızılı-qumral saçları quru idi və yığılmış yumşaq telləri öz-özünə tərpənirdi. Görünürdü ki, qadın çətir götürməyi unutmamışdı.

Kommander Rendolf qəddini düzəldib irəli addım atdı. Onun səsində qəflətən ehtiramlıq duyuldu.

– Salam, ledi Kensinqton.

Qadın salamlaşmaya əhəmiyyət vermədən, nəzərləri Safiyəyə zillənib qalana qədər həyəcanla otağa baxdı. Və dərhal ona tərəf gələrək Safiyəni bərk-bərk bağrına basıb həyəcanla dedi.

– Saffi, şükür Allaha! Mən eşidəndə… Sən elə tez-tez gecə yarısına qədər işləyirsən ki.... Mən də sənə zəng edə bilmirdim.

Safiyə da qadına qısıldı. Uşaqlıqdan tanış olduqları üçün, bacı kimi bir-birinə yaxın idilər.

Sakit ol, Kara. Məndə hər şey qaydasındadır, – Safiyə pıçıldayıb, üzünü rəfiqəsinin çiyninə sıxaraq onun necə titrədiyini hiss etdi.

Adətən dözümlu və güclü olan Kara heç vaxt gizlətmədiyi səmimi qorxunun dərinliyində təccübləndi. Axı o, atası ölən vaxtdan etibarən sevgisini bu cür nümayiş etdirməmişdi. O zaman onlar ikisi də gənc idi.

Kara həyəcandan əməlli-başlı titrədi.

– Əgər səni itirsəydim, mən neylərdim?

O, Safiyəni möhkəm qucaqlayıb özü də təsəlli axtararaq, ona təsəlli verirdi.

Safiyənin gözlərindən yaş gəldi. O, başqa ağuşları və buna oxşar sözləri xatırladı: “Mən sənsiz yaşaya bilmərəm”.

Anası avtomobil qəzasında öləndə Safiyənin cəmi dörd yaşı vardı. Atası da o vaxt sağ olmadığı üçün Safiyəni uşaq evinə verdilər. Bura, damarlarında qarışıq qan axan uşaq üçün dəhşətli bir yer idi. Bir ildən sonra Kensinqton ailəsi onu himayəyə götürdü ki, o, balaca Kara ilə oynasın. Safiyə həmin günü pis xatırlayırdı. Onun dalınca hündür bir kişi gəlmişdi. Bu, Karanın atası Recinald Kensinqton idi.

Safiyəni ayrıca otağa apardılar. Qızlar yaşıd olduqlarına və coşqun xasiyyətləri ilə seçildiklərinə görə tez dostlaşdılar. Onlar gecələr yorğanı başlarına çəkib bir-birlərilə ən gizli sirlərini bölüşüb, öz arzularından danışır, gündüzlərsə xurma palmalarının arasında oynayıb kinoya qaçırdılar. Gözəl zamanlar idi – nəhayətsiz şirin yay.

Qızların on yaşı olanda lord Kensinqton Karanın iki illik İngiltərəyə oxumağa gedəcəyini elan etdi. Xəbərdən qulağı tutulan Safiyə üzr istəmədən stolun arxasından durub qaçdı. O, öz otağına çəkilib dəhşətlə uşaq evinə dönəcəyini təsəvvür edərək, özünü heç kimə lazımlı olmayıb, qutuya qoyulan oyuncaq kimi hiss etdi. Amma Kara onu axtarıb tapdı.

“Mən sənsiz yaşaya bilmərəm”, – deyərək rəfiqəsini qucaqlayıb, göz yaşları içində inandırdı. – “Atamı sənin mənimlə getməyin üçün üçün razı salacam”.

Və o, buna müəssər oldu.

Safiyə Kara ilə birgə iki illik İngiltərəyə yollandı. Onlar ən yaxın rəfiqə kimi, bacı kimi oxuyurdular. Omana ayrılmaz halda qayıdıb, təhsillərini Məsqətdə bitirdilər. Və hər şey Karanın səyahətdən sonra ova çıxmağı üçün evə döndüyü günə qədər yaxşı idi. Bu ov onun günəşdən yanıb, dəhşətdən ölən ad günü vaxtına salınmışdı.

Atası onunla deyildi. Rəsmi məlumatlarda deyirdi ki, Recinald Kensinqton karst qatının parçalanması zamanı yıxılaraq həlak olmuşdu. Onun cəsədi isə tapılmamışdı.

Həmin vaxtdan Kara başqalaşmışdı. O, əvvəlki kimi Safiyəni öz yanında saxlayırdı. Hərçənd ki, bu əvvəlki kimi səmimi dost-luq yox, vərdiş edilmiş bir saxlama idi. Kara özbaşına təhsil al-mağa getdi. Bundan başqa, onun üzərində atalıq təşəbbüsünün məsuliyyətinin ağırlığı dayanırdı.

Kara Oksfordu on doqquz yaşında bitirdi. O, tez bir zamanda özünü uğurlu bir maliyyəçi kimi göstərə bildi və hələ universitetdə oxuyarkən atasından qalan kapitalı üç dəfə artırmağı bacardı. “Kensinqton neft quyuları” kompaniyası öz fəaliyyətini kompüter texnologiyaları ilə məşğul olaraq, torpağın şoranlaşması ilə mübarizə apararaq, yeni sahələrdə və televiziyalarda inkişaf etdirərək böyüməyə başladı. Bununla belə, Kara ailə varının mənbəyi olan neft haqqında bir dəqiqə də olsun unutmurdu. “Kensinqton quyuları” neftçıxarmada əlverişli sazişlər üçün mübarizədə qüdrətli “Halliberton” korporasiyasını ötüb keçdi.

Kara yalnız neft kompaniyasını deyil, Safiyəni da unut-mamışdı. O, rəfiqəsinin təhsili, o cümlədən, Oksfordda altı illik oxumağı üçün pul ödəməyə davam edirdi. Safiyə arxeologiya üzrə doktorluq dissertasiyasını müdafiə edib “Kensinqton quyularında” işə qəbul edildi. Daha sonra Karanın Britaniya muzeyindəki övladlarına – əsası Recinald Kensinqton tərəfindən qoyulan, Ərəbistan yarımadasından yığılmış arxeoloji sərvətlərə qəyyumluq etməyə başladı. Onun başladığı bu iş Karanın rəhbərliyi altında daha da çiçəklənərək dünyanın ən böyük kolleksiyalarından biri kimi böyüyüb çoxaldı. İki ay əvvəl Səudiyyə Ərəbistanının kral ailəsi bu əntiq eksponatları Ərəbistan yarımadasına qaytarmaq üçün onu almağa cəhd etdi. Şayiələrə görə ehtimal edilən sövdələşmə yüz milyon funt dəyərində qiymətləndirildi.

Kara bundan imtina etmişdi. Onun üçün atasından qalmış özünəməxsus bu memorial istənilən puldan daha qiymətli idi. İndiyə qədər onun bədəni aşkar edilməsə də, ancaq, burada, Britaniya muzeyinin bu ucqar cinahında onun Ərəbistanın tarixi və zənginliyi ilə dolu olan sərdabəsi yerləşirdi.

Safiyə rəfiqəsinin çiyinləri arxasından real vaxtda bu qədər güc sərf etdiyi işin tüstüləyən xarabalığının görüntüsünü yayımlayan monitora baxırdı. Yalnız kolleksiyaların itməsinin Kara üçün nə demək olduğunu tapmaq qalırdı. Yəqin bu, onun atasının qəbrinin təhqir olunması ilə müqayisə olunurdu.

– Kara… – Safiyə başladı. O, ümid edirdi ki, rəfiqəsi bu dəhşətli xəbəri onun narahatlığını bölüşə biləcək birindən eşitdiyi təqdirdə qaçılmaz olan bu zərbə yumşalacaq. – Bilirəm, Edqar artıq mənə deyib.

Karanın səsində çaşqınlıq hiss olunmurdu. Adət halını almış hökmranlıq ona qayıdırdı. Şübhəsiz, kolleksiyaların onun Səu-diyyə krallığı ailəsinin təklifindən imtina etməsindən sonra, çox keçmədən itməsi Karada şübhələr yaradırdı. Gənc qadın burada iştirak edənərə nəzər saldı.

– Nə baş verib? Bunu kim edib?

Ledi Kinqstona ləngimədən videomüşahidənin yazısını geriyə çevirməyi təklif etdilər. Bu anda Safiyə onu görəcəklərini heç kimə bildirməməsi üçün ciddi xəbərdar edildiyini xatırladı. Karaya bu barədə heç nə demədilər. Zənginlik öz imtiyazlarına malikdir.

Safiyə monitorun ekranından çevrilib diqqətlə Karanı izləməyə başladı. O, Karanın görəcəyi səhnələrin ona necə dəhşətli sarsıntı verəcəyindən ehtiyat edirdi. Safiyə gözucu partlayışın sonuncu parlaq işartısını gördü. Bundan sonra ekran söndü. Bütün baxış zamanı Karanın üzü elə hərəkətsiz qaldı ki, sanki, mərmərdən oyulmuş ilahə Afina dalğınlıqla yüklənmişdi.

Kara yavaş-yavaş gözlərini yumdu. Bu, dəhşət və qorxudan deyil, – Safiyə rəfiqəsinin əhvalını çox yaxşı bilirdi – dərin rahatlıqdan irəli gəlirdi. Karanın dodaqları demək olar ki, yalnız Safiyənin qulağının eşidə bildiyi yeganə bir sözü tələffüz edərək səssiz pıçıltı ilə tərpəndi.

Nəhayət ki…

2

Tülkü ovu

14 noyabr, şərq saat qurşağı vaxtı ilə 07:04.

Ledyard, Konnektikut ştatı

Uğurlu ovun açarı səbirdir.

Peynter Krou öz doğma torpağında dayanmışdı. Dədə-babalarının tayfası bu yeri Maşantaket – “ot basmış qalın meşə yeri” adlandırırdı. Ancaq, orada – Peynterin gözlədiyi yerdə nə meşə, nə quşların nəğmələri, nə də küləyin pıçıltısı vardı. Burada oyun aparatları guruldayır, pullar cingildəyir, cansız hava isə, təmizlik sistemi vasitəsilə qovulsa da, tütün qoxusu ilə dolu idi.

Bütün dünyada ən böyük oyun kompleksi sayılan Foksvuds istirahət mərkəzi Las-Veqas və hətta Monte-Karlonu da geridə qoyurdu. Konnektikut ştatının Ledyard adlı miskin kəndinin ətrafında yerləşən nəhəng kompleks Maşantaket rezervasiyasında sıx meşənin üstündə əzəmətlə ucalırdı. Oraya altı min oyun avtomatlarından və bir neçə yüz oyun stolundan savayı yüksək səviyyəli üç mehmanxana da daxil idi. Bütün komleks bu yerlərdə min illər ovçuluq edən peko tayfasına – “tülkü xalqı”na məxsus idi.

Öz adını ingilis dilinə “Əlvan quzğun” kimi tərcümə edən Peynter Krou hal-hazırda nə maral, nə də tülkü ovuna çıxmışdı.

Onun hədəfi daha çox Xaos adı ilə məşhur olan çinli kompüter mütəxəssisi Çzin Çjan idi. O, bütün Çində misilsiz istedadı olan, kompüter kodunu sındıran ən yaxşı xakerlərdən biri sayılırdı. Peynter Ralf Laurendən kostyum geyinmiş bu arıq insanın dosyesi ilə tanış olub ona hörmət bəsləməyə başladı. Çjan son üç ildə Amerika ərazisində kompüter casusluğu üzrə bir neçə əməliyyatını uğurla həyata keçirmişdi. Onun son qəniməti Los-Alamos laboratoriyasından oğurlanmış plazmalı silahın istehsalı texnologiyası idi.

Nəhayət, Peynterin ovlamaq istədiyi ov quşu stolun arxasından qalxdı.

Doktor Çjan, siz oyunu bitirmək istəyirsinizmi? – stolun başında gəminin burnundakı kapitan kimi dayanmış kart paylayan oyunçu nəzakətlə soruşdu.

Səhər saat yeddidə çinli kompüterçi onun mühafizəçisi istisna olmaqla zalda qalan yeganə oyunçu idi. Adam azlığı Peynteri öz ovunu uzaqdan izləməyə vadar edirdi. Heç bir halda şübhə yaratmaq olmazdı. Xüsusilə belə bir vaxtda.

Çjan bir topa qara jetonu darıxan kassirin qabağına qoydu. Kassir pulu sayana qədər, Peynter öz hədəfini tədqiq etdi.

Çzin Çjan öz zahiri görkəmi ilə qərbdə təşəkkül tapmış çinli stereotipinə büsbütün uyğun gəlirdi. O, gözəgörünməz idi. Onun soyuqqanlı simasında əlində yaxşı və pis kartların olduğunu bildirən nə bir hiss, nə də bir emosiya əks olunmuşdı. Çjan sadəcə olaraq öz oyununu oynayırdı, vəssalam.

Ona baxanda heç kim şübhələnməzdi ki, o, on beş ölkənin ədliyyə orqanlarının ələ keçirməyə çalışdığı mahir cinayətkardır. Çjan qərb biznesmeləri kimi geyinmişdi – güclə görünən zolaqla hazırlanmış kostyum, ipək qalstuk, platin korpuslu “Roleks” saatı. Bununla belə, onun üzündə sərt bir estetika duyulurdu. Onun parıldayan qara saçları qulaqlarının kənarından və boynunun ardından elə vurulmuşdu, təpəsində sərt fırça şəkilli saç düzümü əmələ gəlmişdi. Metal haşiyəli, dəyirmi və azacıq tündləşmiş şüşələri olan eynək onun üzünə dalğın bir ifadə verirdi.

Kassir nəhayət fişka yığınının üstündən əlini yelləyərək öz boş ovcunu və barmaqlarını tavanın altında güzgülü gümbəzlərin içində gizlənmiş videomüşahidə kameralarına nümayiş elədi.

Düz əlli min dollar, – o, yekun məbləği söylədi.

Kart paylayan oyunçu başını yellədi. Kassir əlli min dollarlıq əskinası hesablayıb ayırdı.

–Qoy uğur sizinlə olsun, cənab, – kartpaylayan oyunçu Çjana arzuladı.

Çjan hətta başını belə tərpətmədən, iki mühafizəçinin müşayiəti ilə uzaqlaşıb getdi. O, bütün gecəni oyun stolunun arxasında keçirmişdi. Pəncərələrdən sübhün şəfəqləri saçılırdı.

Üç saatdan sonra kibernetik cinayətlər forumu öz işinə davam edəcəkdi. Orada kompüter informasiyalarının oğurluğu, daxili strukturların müdafiəsi və təhlükəsizliyə aid olan bir çox digər mövzularda son dünya tendensiyaları müzakirə olunur. İki saatdan sonra “Hyulett – Pakard” kompaniyasının təşkil etdiyi səhər yeməyi simpoziumu başlayacaqdı. Həmin vaxt Çjan onda olan məlumatları orada ötürəcəkdi. Onunla əlaqə yaradacaq adamın kimliyi indiyə qədər naməlum olaraq qalırdı. Foksvudsda keçirilən əməliyyatın əsas məqsədlərindən biri məhz həmin adamı müəyyən etməkdi. Yeni nəslin silahları haqqında tam məxfi məlumatların ötürülməsinin qarşısını almaq azdır, həmçinin hərbi sirr və texnologiyaların ticarəti ilə məşğul olan kölgə şəbəkəsinin Amerika təmsilçisinə də çıxışı təmin etmək lazımdır. Əməliyyat heç bir halda uğursuzluqla bitməməlidir.

Peynter üç nəfərdən ibarət qrupu izləyirdi. DARPA rəhbərliyi onun xarici nəzarətlərdə olan təcrübəsini, kompüter texnologiyalarında olan biliyini və hər şeydən öncə Foksvudsda itə bilmək bacarığını nəzərə alaraq bu tapşırığı yerinə yetirmək üçün şəxsən onu seçmişdi.

Peynter yarımcins olaraq peko tayfasının hindlisinə xarakterik olan atasının zahiri görünüşünü irsən almışdı. Yalnız solyaridə bir qədər qaralmaq və anasından qalmış mavi gözlərini gizlətmək üçün qəhvəyi rəngli kontakt linzalar taxmağı tələb olunurdu. İndi Peynter çiyinlərinə qədər quyruq kimi yığılmış göyümtül-qara saçları ilə öz atasının surətini əks etdirirdi. O, bu bənzərliyin tamamlanması üçün kazino əməkdaşının döş cibində peko tayfasına məxsus açıq səma fonundakı təpə üstündə ağac emblemi tikilmiş xüsusi formalı smokinq geyinmişdi.

Peynter uzaqdan Çjanı ehtiyatla izləməyə davam edirdi. Onun nəzərləri bir dəfə də olsun çinli xaker və onun mühafizəçilərindən ayrılmırdı. Peynter üç kişini təbii maskalanmadan maksimum istifadə edərək periferik nəzərlərlə müşahidə edirdi. O, öz qənimətini yanıb-sönən oyun avtomatlarının çəpərləri və geniş çəmənlikdə yerləşən yaşıl məxməri stolların arasından güdürdü. Peynter məsafə saxlayaraq, hər dəfə sürətini və hərəkət istiqamətini dəyişirdi.

Onun qulağında çin danışığı – Çjanın güclü mikrofonla qeydə alınan səsi vızıldadı. Çjan öz lyuks nömrəsinə gedirdi.

Peynter larinqofonu boğazına sıxaraq səssizcə sözləri artikulyasiya etməyə başladı.

– Sançes, sən siqnalı necə qəbul edirsən?

Ucadan və aydın, kommander.

Onun həmkarı Kassandra Sançes Çjanın lyuks nömrəsinin qarşısında yerləşən nömrədə gizlənib girişi müşahidə edirdi.

– Dərialtı necə işləyir? – Peynter soruşdu.

– Bizim tanışımız tezliklə öz kompüterinin arxasında oturmalıdır. “Dinləmə qurğusunun” yanacağı qurtarır.

Peynter qaşqabağını salladı. Dinləmə qurğusu dünən massaj seansı zamanı çinlinin bədəninə bərkidilmişdi. Latın Amerika simalı Sançes hindliyə bənzəməsi üçün kifayət qədər qarabəniz idi. Dünən axşam Kassandra Çjanı massaj edərkən mikroötürücünü onun bədəninə implantasiya etmişdi. Gənc qadının bacarıqlı barmaqlarının gücləndirilmiş işi nəticəsində ani olaraq vurulan iynə nəzərə çarpmamışdı. Sançes kiçik yaranı cərrah yapışqanı və ağrıkəsici vasitəsilə suvayıb tutdu. Massaj bitdikdən sonra, yapışqan yaranı sağaldaraq qurudu. Rəqəmsal mikroötürücünün işləmə müddəti cəmi on iki saat idi.

– Nə qədər vaxt qalıb?

– Ən optimist rəqəm – on səkkiz dəqiqə.

– Lənət şeytana!

Peynter yenidən diqqətini öz qənimətinin səsinə cəmlədi.

Çjan elə sakit danışırdı ki, onu yalnız mühafizəçilər eşidə bilsinlər. Çin dilinin Pekin ləhcəsini mükəmməl bilən Peynter dinləyirdi. O, ümid edirdi ki, Çjan heç olmasa bir sözlə də olsa plazma silahına aid məlumatlar olan faylı nə vaxt götürəcəyini ağzından qaçıracaq. Lakin, onu məyusluq gözləyirdi.

– Qızı hazırlayın – çinli xaker göztəriş verdi. – Mən onunla duş qəbul edəndən sonra məşğul olacam.

Peynter yumruğunu sıxdı. Qızın cəmi on üç yaşı vardı. Şimali Koreyadan gətirilən bu qız faktiki olaraq qul vəziyyətində idi. “Bu mənim qız övladımdır”, – Çjan sual vermək arzusunda olanlara bu cür izah edirdi. Əgər Peynterin şübhələri əsaslandırılmış olsa, o zaman Çjanın ittiham olunduğu uzun cinayətlər siyahısına daha biri – yetkinlik yaşına çatmayanları pis yola çəkmək də əlavə olunacaq.

Öz ovunu izləyən Peynter xırda pul kassasını dolanıb oyun avtomatlarının cərgəsi boyunca irəlilədi. Onlardan biri cekpotun töküldüyünü elan edərək, coşqunluqla cingildədi. Orta yaşlı, idman kostyumu geyinmiş bəxtəvər kişi ətrafına göz gəzdirib, sevincini bölüşməyə bir adam axtarırdı. Ətrafda Peynterdən başqa heç kim yox idi.

– Mən cəmi bircə dollara bunu udmuşam, – bəxti gətirən bu kişi şadyanalıqla qışqırdı. Onun qırmızı, şişmiş gözlərindən bütün gecəni bu oyun zalında keçirdiyi görünürdü.

Peynter başını yelləyib onun yanından keçərək kart paylayan oyunçunun sözünü təkrar etdi.

– Uğur olsun, ser!

Əslində kazinonun özündən savayı, burada qalib oyunçu yox idi. Yalnız oyun aparatları keçən il səkkiz milyon dollar təmiz qazanc gətirmişdi. Görünür peko tayfası keçən əsrin səksəninci illərində məşğul olduğu qum və çınqıl karxanasından çoxdan uzaqlaşmışdı.

Bədbəxtlikdən, oyun bumu Peynterin atasından yan keçmişdi. Elə səksəninci illərin əvvəllərində o, xoşbəxtlik axtarmaq üçün rezervasiyadan Nyu-Yorka yollanmışdı. O, orada Peynterin anası ilə – sonda yeddi illik ailə həyatı və oğlunun doğulmasından sonra ərinin başını kəsən ehtiraslı italiyalı qızla tanış oldu. Anası eletrik stuluna yollandı, Peynterin özü isə müxtəlif uşaq evlərində tərbiyə aldı. Orada tez bir zamanda susmağın və görünməz olmağın ən yaxşı şey olduğunu mənimsədi. Bu, onun həyatda ilk dərsi olsa da, sonuncu olmadı.

Çjan mehmanxananın mühafizəçisinə öz nömrəsinin açarını göstərib, cangüdənlərinin müşaiyəti ilə Böyük Peko qülləsinin vestibülünə daxil olub liftə tərf yönəldi.

Peynter onun yanından keçdi. Onun qoltuğunun altında smokinqin gizlətdiyi qoburunun içində doqquz kalibirlik tapança vardı. Peynter tapançanı çıxarıb Çjanı peysərindən vurmaqdan özünü güclə saxladı. Çində ölüm hökmü məhz bu cür icra edilir. Amma bu yolla, Peynter əsas məqsədinə çata bilməyəcəkdi. O, bununla, orbital plazmatik topun nə ilk hesabını, nə də layihəsini geri qaytara biləcəkdi.

Çjan mühafizə olunan federal serverdən informasiyaları ələ keçirib, özündən sonra kompüter virusu saxlamağa müvəffəq oldu. Səhərisi gün Los-Alamos laboratoriyasının əməkdaşı Harri Klyayn faylı açaraq, özü də bilmədən silahlar haqqında olan məlumatların hamısını məhv edən virusu aktivləşdirdi və parallel olaraq Klyaynın özünə işarə verən saxta iz buraxdı. Bu kompüter kələyi müstəntiqlərə hədər gedən iki həftəlik zəhmət bahasına başa gəldi.

DARPA-nın onlarla mütəxəssisi əsl oğru – Şanxayda telekommunikasiya ilə məşğul olan “Çanqnet” kompaniyasının rəsmi işçisi sayılan kompüter casusluğunun mahir ustası Çzin Çjanı müəyyən etməzdən öncə, virusun yaradığı bu bataqlıqda eşələnirdilər. MKİ-nin məlumatına əsasən, oğurlanmış informasiyalar hal hazırda Çjanın nömrəsindəki çamanadanın içində – portativ kompüterdə yerləşirdi. Sərt maqnit diskdə yerləşən toplayıcı mürəkkəb sistemli kriptoqrafik müdafiə ilə təchiz edilmişdi. Giriş parolunun daxil olunması zamanı bircə səhv kompüterdə bütün informasiyaları məhv olmağına kifayət edirdi.

Heç bir halda buna imkan vermək olmazdı. Los-Alamosdakı virusun dağıdıcı hücumundan sonra heç bir şey qalmamışdı. Aparılan tədqiqatların nəticələrinin itməsi işləri on ay geri atacaqdı. Ən pis bu idi ki, informasiya çinlilərin əlinə keçdiyi halda, bu onlara sıçrayışın icrasını beş il irəliyə aparmasına imkan verəcəkdi. Faylların tərkibində fenomenal kəşflər və ən yeni texnologiyalara aid məlumatlar yerləşirdi. DARPA-nın vəzifəsi onları geri qaytarmaq idi. Bunun üçünsə, Çjanın kompüterinə yiyələnib giriş parolunu öyrənmək lazım idi.

Vaxt bitirdi.

Peynter “fortuna təkəri” adlı avtomatdan əks olunan inikasla Çjanı güdürdü. O, Çjanın və onun cangüdənlərinin dayanmadan yuxarı – lyuks nömrənin olduğu mərtəbəyə qalxan sürətli liftin kabinəsinə necə girdiyini gördü.

Peynter larinqofona pıçıldadı.

– Onlar qalxır.

– Kommander, aydındır. İndi iş sənə qalıb.

Peynter sürətlə qonşu liftə atıldı. Onun qapılarını üstündə iri qara hərflərlə “Lift işləmir” yazılmış tünd-sarı lent örtmüşdü. Peynter düyməni basıb lentin altına cumdu. Qapı açılan kimi, kabinəyə atılıb larinqofonu basdı.

– Hazırdır. Haydı!

– Möhkəm dayan! – Sançes cavab verdi.

Qapılar bağlandı və Peynter ayaqlarını geniş aralayıb ka-binənin qırmızı taxtadan üz vurulmuş divarına qısıldı. Lift Peynteri döşəməyə sıxaraq, yuxarıya sarı götürüldü. O,əzələlərini sıxıb, tabloda rəqəmlərin bir-birini tez-tez əvəzləməsini izləyirdi. Sançes bu liftlə xüsusilə məşğul olub, onun maksimal sürətlə hərəkət etməsinə nail olmuşdu. Bundan başqa, o, işi elə qurmuşdu ki, Çjanın liftinin sürəti 24 faiz ləngiyirdi, bu da demək olar ki, hiss olunmurdu.

Otuz ikinci mərtəbəyə çatanda lift silkələnərək dayandı. Bu zaman Peynter döşəmədən havaya atılıb yerə düşdü. Peynter qapıların tamamilə açılmasını gözləmədən və sarı lent çəpərinə ziyan vermədən kabinədən bayıra atıldı. O, qonşu liftin tablosuna nəzər yetirdi. Çjanın hələ üç mərtəbə qalxmalı idi.

Tələsmək lazım idi. Peynter dəhliz boyu qaçaraq Çjanın nömrəsini tapdı.

– Bizim dispozisiyamız nədir? – o, mikrofona pıçıldadı.

– Qız çarpayıya qandallanıb. İki cangüdən böyük otaqda kart oynayır.

– Aydındır.

Sançes işıq ötürücülü videokameraları nömrənin isitmə sisteminin vintelyatoruna quraşdırmışdı. Peynter nömrənin qa-pısını açıb içəri girdi.

Kassandra Sançes sanki hörümçək öz toru ətrafında oturmuş kimi, elektron müşahidə sisteminin cihazları və monitorlarının əhatəsində oturmuşdu. O, hündür çəkmələrdən, üst köynəyinə qədər tamamilə qara geyinmişdi. Hətta qoltuğunun altındakı qobur da bu rəng tonuna uyğun idi. Sançes öz tapançasını sifarişlə hazırlanmış rezin tutacaqla təchiz etmiş, qoruyucu düyməni sol əlinin böyük barmağının altına qoydurmuşdu. O, heç vaxt hədəfdən yayınmırdı. Peynter kimi bu gənc qadın da yalnız xüsusi təyinat qoşunlarının tərkibində təlim keçdikdən sonra, “Siqma” dəstəsinə qəbul edilmişdi.

Sançes Peynteri gözlərinin sevincli parıltısı ilə qarşıladı: par-tiyanın sonunu yaxınlaşdıran coşqun həyəcan hiss olunurdu. Onu görəndə Peynterin nəfəs alması sürətləndi. Gənc qadının sinəsi qoburun kəməri ilə sıxılmış köynəyinin nazik parçasından qabarmışdı. Peynter özündə güc tapıb, baxışlarını ondan ayırdı. O, Sançeslə birgə beş il idi ki, işləyirdi və son vaxtlar onun Sançesə münasibətində romantik çalarlar meydana gəlmişdi. İşdən sonra barlara başlayan gedişlər sonralar tədricən restoranlarda uzun şam yeməkləri ilə əvəz olundu. Ancaq, buna baxmayaraq, hansısa son bir əlamətin hələ qarşısı alınmadığından, onların arasındakı müəyyən məsafə hələ də qalırdı. Sanki Peynterin fikirlərini oxuyaraq Sançes nəzərinin ondan çəkdi.

– Bu alçaq indilərdə gəlməlidir. – o, üzünü monitorlara tərəf tutaraq söylədi. – Yaxın on beş dəqiqə ərzində onun bu faylları açması bizə lazımdır, əks halda… Lənət!

– Nə olub ki? – Peynter ona tərəf addımladı.

Gənc qadın monitorların birini göstərdi. Orada Böyük Peko qülləsinin yuxarı mərtəbələrində üzərində qırmızı xaçın hərəkət etdiyi üçölçülü kəsik göstərilmişdi.

– O, yenə də aşağı enir.

Xaç hal-hazırda cəld aşağı enən mikroötürücünün mövqeyini göstərirdi.

Peynter yumruğunu sıxdı.

– Onu nə isə qorxutdu. Çjan liftə minəndən sonra öz nömrəsi ilə əlaqəsi olubmu?

– Əsla.

– Kompüter hələ də oradadır?

Sançes Çjanın nömrəsini ağ-qara görüntülərlə əks etdirən başqa monitoru göstərdi. İçərisində noutbuk olan çamadan əv-vəlki kimi çay stolunun üstündə idi. Kaş parol olmayaydı. Belə olsaydı, nömrəyə girib, kompüteri oğurlayaraq qaçmaq olardı. Qeyd etmək lazımdır ki, onun içindəki informasiyalara daxil ol-maq üçün yalnız Çjanın özünə məlum olan açar tələb olunurdu. İmplantasiya olunmuş dinləmə qurğusu klaviş hər dəfə basıldıqca kodu, yadda saxlayaraq qeydə alacaq. Kod əldə edildikdən sonra isə, Çjanı və onun əlaltılarını həbs etmək mümkün olacaq.

– Mən aşağı düşməliyəm. Biz onu itirə bilmərik, – Peynter söylədi.

O, mütləq Çjanın yan-yörəsində hərlənməli idi, çünki mikro ötürücünün fəaliyyət radiusu iki yüz yarddan uzaq məsafəni aktivləşdirə bilmirdi.

– Əgər o hiss edibsə…

– Bilirəm.

Peynter qapıya sarı atıldı. Çjanı aradan götürmək lazımdır. Bu halda bütün fayllar biryolluq itirilmiş olsa da bununla belə silah Çinə gedib çatmayacaq. Bu, ehtiyat variantı idi. Bütün ehtiyat tədbirləri müxtəlif səviyyəli olmalıdır. Çjanın nömrəsindəki ventilyasiyalı barmaqlıqlardan birinin arxasında hətta elektromaqnitli qumbara da gizlədilmişdi. İstənilən məqamda onu distansiya ilə kompüterin müdafiə sisteminə yol açan elektromaqnit impulsu generasiya edərək partlatmaq mümkün idi. Bununla da bütün məlumatlar məhv olacaqdı.

Peynter dəhliz boyu qaçaraq yenə də sarı lentin altına baş vurub liftin kabinəsinə soxuldu və larinqofonu boğazına sıxdı.

– Sən məni onlardan qabaq aşağı buraxa bilərsən?

– Xayalarından möhkəm tut! – Sançes cavab verdi.

Krou onun məsləhətinə əməl etməyə macal tapmamış, kabinənin döşəməsi onun ayaqları altından qaçdı. Peynter uzun müddət çəkisizlik hiss etdi. Mədəsi sanki boğazına qalxdı. Kabinə sərbəst enməyə başladı. Peynter ürəkbulanmanı artıran təlaş hissi keçirdi. Sonra kabinə sanki yuxarı atıldı. Ayaq üstə dayanmağa heç bir imkan yox idi. Reynter dizi üstə yıxıldı. Nəhayət, əks sürət bitdi və kabinə mülayim tərzdə donub yerində qaldı.

Qapılar açıldı. Peynter səndələyərək ayaq üstə qalxdı. Beş saniyədən də az vaxtda otuz mərtəbə. Bu, yəqin ki, mütləq rekord idi. Krou liftdən vestibülə çıxıb, qonşu liftin üzərindəki rəqəmlərə baxdı.

Çjan ikinci mərtəbəni keçirdi.

Peynter şübhə yaratmamaq üçün kifayət qədər geriyə bir neçə addım atdı, bununla belə çıxışı da tutdu: kazinonun mühafizəsinin adi əməkdaşı kimi.

Kabinə aşağı endi və qapılar açıldı. Peynter üzbəüz yerləşən liftin parıldayan bürünc qapılarından izləyirdi. Yox, bircə bu olmasın… O, çevrilərək sürətli liftə atıldı. Kabinədə heç kim yox idi.

Olmaya, Çjan başqa mərtəbəyə qalxmışdı? Peynter boş ka-binəyə nəzər saldı. Bu, mümkün deyil. Sürətli lift yalnız birinci və sonuncu mərtəbədə dayana bilər. Düzdür, fövqəladə dayanacağın düyməsini basıb, sonra qapını əllə açmaq də olardı.

Və burada Peynter kabinənin uzaq divarına yapışdırılmış pa-rıltılı plastmas parçası gördü. “Dinləmə qurğusu”!

Peynter döş qəfəsindən çıxacağı ilə hədələyən ürəyinin necə hiddətlə döyündüyünü hiss edərək liftin kabinəsinə girdi. Onun nəzəri divara yapışıb qalan bu kiçik elektron qurğunun üzərində donub qaldı. O, mikroötürücünü qoparıb müayinə etməyə baş-ladı. Çjan Peynteri tələyə salıb ona kələk gəlmişdi.

– Aman Allah!..

Peynter larinqofonu boğazına sıxdı.

– Sançes!

Cavab gəlmədi.

– O, çevrilərək üstündə sadəcə “lyuks nömrə” yazılmış düy-məni basdı. Qapılar həddən artıq yavaş bağlandı. Peynter qəfəsdə olan şir kimi darısqal kabinədə vurnuxmağa başladı. O, yenə də radio ilə əlaqə yaratmağa cəhd etdi. Amma, cavab gəlmədi. Lift qalxmağa başladı. Peynter yumruqları ilə divarları döyəcləyirdi. Qırmızı ağacdan düzəldilmiş örtük cırıldamağa başladı.

– Lənətə gələsən… Tərpən görək!

İndi anladı ki, artıq gecdir.

* * *

Qrinviç vaxtı ilə saat 14:38.

London, İngiltərə

Safiyə Kensinqton qalereyasının çıxışından bir neçə addım aralı olan dəhlizdə dayanmışdı. Nəfəs almağa taqəti yox idi. Məsələ nə yanmış ağacın üfunətində nə də elektrik naqillərinin izolyasiyasında deyildi. Günahların hamısı intizardadır. Safiyə bütün səhəri müstəntiqlərin və Britaniya hüquq müdafiəçiləri ekspertlərinin qalereyaya girib çıxmalarını müşahidə edirdi. Onun özü üçün isə ora giriş bağlı idi.

Vətəndaşlara sarı lentlə hasarlanmış əraziyə və qa-rovulçuların və ordu bölümlərinin ehtiyatlı baxışlarının yanından keçməyə icazə verilmirdi. Nəhayət günortadan keçmiş Safiyə içəri girib yanğının viranedici nəticələrini öz gözləri ilə görməsinə izn verildi. Bu an ona elə gəldi ki, onun sinəsi nəhəng bir daş yumruqla sıxılıb. Ürəyi döş qəfəsində ürkmüş göyərçin kimi çabalayırdı. O, nə görəcək? Nəyisə xilas etmək mümkün olarmı?

Safiyə özünü qalereya kimi viran və boşalmış hiss edirdi. Muzeydəki işi onun həyatının yalnız elmi hissəsindən ibarət deyildi. Safiyə Tel-Əvivdən sonra yenidən burada öz ürəyini əldə edə bilmişdi. O, öz vətənini tərk etsə də, ondan ayrılmamışdı. Ərəbistanı burada – Londonda bərpa etmişdi. Safiyə terrorçuların meydana çıxmasına qədər olan Ərəbistanı canlandırmışdı, öz torpağı, onun müqayisə olunmaz gözəlliyi, qədim dövrləri və açılmamış sirləri haqqında gözə çarpan hekayə yaratmışdı. Safiyə çoxdan ötüb keçmiş dövrlərin xatirələri ilə əhatə olunan bu zalları gəzərkən, ayaqları altında qumların xışıltısını eşidir, üzündə günəş şüalarının hərarətini, ağzında isə təzə dərilmiş xurmaların dadını hiss edirdi. Bura onun evi idi, bura elə bir yer idi ki, heç nədən qorxmamaq olardı.

Yox, bu hətta daha artıq bir şey idi. O, bu evi tək özü üçün yox, həm də heç xatırlamadığı anası üçün də tikmişdi. Arabir muzeydə axşama qədər ləngiyən Safiyə qəflətən havada uzaq uşaqlıq dövrlərindən qalan xatirə kimi yasəmənlərin güclə sezilən ətrini hiss edirdi.

İndi isə bunlardan əsər-əlamət qalmayıb. Safiyənin qüssəsinin həddi yox idi.

Bizə içəri keçməyə icazə verdilər.

Safiyə səksənərək Rayan Flemminqə baxdı. Təhlükəsizlik xidmətinin rəisi də onunla bərabər intizar yükünü çəkirdi, ancaq deyəsən, bir neçə dəqiqəlik də olsa yuxusunu ala bilmişdi.

– Mən sizinlə birgə gedəcəm, – o dedi.

Safiyə özünü nəfəs almağa məcbur edərək başını yırğaladı. Flemminqin şəfqət və xeyirxahlığı müqabilində o, yalnız bununla ona təşəkkür edə bilərdi. Safiyə muzeyin digər əməkdaşlarının ardınca yeridi. Onların hamısı qalereyanın eksponatlarının siyasının tutulmasına kömək etməyi öhdələrinə götürmüşdülər. Bu iş həftələr tələb edrdi.

Safiyə qalereyada daha tez olmaq cəhdinə və orada görəcəyindən əvvəl keçirdiyi qorxu hissinə çulğanıb qabağa keçdi. Kiçik bir qrup sonuncu hasarlanmış yerin yanından keçdi. Qoruyucu barmaqlığı çıxarıb müstəntiqin laboratoriyasına apardılar. Safiyə qeyri-ixtiyari sevindi. Onun Harri Mastresonun qalıqlarına baxmağa azacıq da olsun nə həvəsi, nə də marağı vardı.

O, qalereyanın girişində dayanıb içəri baxdı. Videoyazılardakı görüntülərə baxmayaraq, Safiyə gördüklərinə heç də hazır deyilmiş. İşıqlı, parlaq qalereya indi hisə verilmiş mağara an-filadası, divarları kömürə dönən kərpiclərdən olan beş sərdabə təsiri bağışlayırdı.

Safiyənin nəfəsi tutuldu. Yaxınlıqda boğuq qışqırıq səsələri eşidilirdi. Od tufanı heç nəyə rəhm etməmişdi. Divarların haşiyələri axıra qədər yanb kərpicləri çılpaq hala gətirmişdi. Qalereyanın mərkəzindəki tənha Babil vazasından savayı heç bir əşya öz yerində deyildi. Qurşağa qədər hündürlüyü olan bu vaza hisə bulaşmasına baxmayaraq şaquli dayanmışdı. Safiyə bəzən qasırğa zamanı amansızcasına parkları boşaldan, evləri dağıdan belə halların viranlıq içində ayaq üstə sakit bir sürətdə dayanan bir velosipedə heç bir zərər dəymədiyi hallar haqqında oxumuşdu.

Bu, izah olunası bir şey deyildi.

Məkanlardan əvvəlki kimi his qoxusu gəlməkdə idi. Döşəmələri isə yanğınsöndürənlərin nasoslarının yaratdığı seldən qalan hisdən qaralmış və bir neçə qarış qalınlığı olan su qatı örtmüşdü.

– Sizə uzunboğaz çəkmə və dəbilqə geyinmək lazımdır, – Flemminq bunu deyib və əlini Safiyənin çiyninə qoyaraq sıra ilə düzülmüş rezin çəkmələrin yanına apardı. Safiyə dalğın halda bir cüt götürdü.

– Nədən başlayaq? – kimsə çaşqınlıqla donquldandı.

Safiyə dəbilqə və çəkmələri geyinib sanki yuxuda hərəkət edirmiş kimi ətrafına göz gəzdirərək mexaniki olaraq qalereyaya addımladı. O, zalların anfiladlarından keçdi. Gənc qadın qalereyanın qurtaracağına çatanda onun çəkmələrinin dabanında nə isə xışıldadı. Safiyə əyilib suyun içini araşdırdı və döşəmədən bir daş parçası qaldırdı. Onun üst hissəsinə mixi yazılar həkk olunmuşdu. Bu,qədim Mesopotomiya varisi olan Assuriya löhvəsinin bir parçası idi. Safiyə dikələrək Kensinqton qalereyasının qalıqlarına nəzər salmağa başladı.

O, yalnız indi yad adamları, öz evində olan kənar şəxsləri gördü.

Adamlar kiçik qruplarla, sanki qəbiristandakı kimi bir-birlərilə astadan danışaraq işləyirdilər. Tikinti ekspertləri daşınınan konstruksiyaların nə dərəcədə xəsarət aldığını müəyyən edirdilər. Yanğınsöndürənlər cib cihazları ilə ərazini çəkirdilər.. Küncdə kiçik bir bələdiyyə mühəndislərindən ibarət dəstə ma-liyyələşmə və bir sıra bərpa işləri haqqında mübahisə edirdi. Polislər çöl divardakı yarığı qoruyurdular. İnşaatçılar müvəqqəti olaraq onu bağlamaq üçün taxtalardan kobud sipərlər düzəltmişdilər.

Yarıqların arasından küçənin əks tərəfində toplaşan avaralar görünürdü. Polis zənciri onların qarşısını alırdı. Avaralar səhərki çiskinin gündüz sulu qara çevrilməyini nəzərə alaraq, həsəd oyadan hislərini nümayiş etdirdilər. Tünd alatoranlıqda turistlərin fotoaparatlarından çıxan işartılar bərq vururdu.

Safiyə hirsləndiyini hiss etdi. O, burdakıların hamısını qov-maq istəyirdi. Bura onun ərazisi, onun evidir. Qəzəb onun fikrini cəmləşdirib, ən mühüm problemlərə qayıtmasına kömək etdi. Onun məsuliyyəti və vəzifəsi var.

Safiyə muzeydə işləyən alim və tələbələrə nəzər yetirdi. Onların hamısı uçqunları qazımağa başlamışdılar. Lüzumsuz işgüzar narazılıqların müvəqqəti də olsa unudulmasını görmək sevindirici idi.

Gənc qadın yardıma çağırılmış adamların işlərini təşkil etmək üçün geriyə, çıxışa tərəf yönəldi. Ancaq birinci zala ça-tanda qapının ağzında böyük bir qrupun yığıldığını gördü. Kara əzmlə qabaqda gedirdi. Əynində fəhlələrə məxsus kombinezon, başında “Kensinqton neft quyuları” kompaniyasının loqotipi olan tünd-qırmızı rəngdə dəbilqə vardı. O, iyirmi nəfərlik komandanı idarə edirdi. Onların hamısı Kara kimi geyinmiş, baş-larına həmin dəbilqədən qoymuşdular.

Safiyə rəfiqəsinə yaxınlaşdı:

– Kara?

Onlar səhərdən bir-birlərini görməmişdilər. Kara muzeyin di-rektoru ilə harasa yox olmuşdu. Görünür, müxtəlif polis və yanğınsöndürənlərin istintaq briqadalarının işlərinin əlaqələndirilməsinə kömək etmək istəyirdi. Görünür bir neçə milyard funt sterlinq dəyərində olan əmlak müəyyən çəkiyə malik idi.

Kara öz kiçik dəstəsini qalereyaya istiqamətləndirib, əli ilə işarə verdi.

– İş başına!

O, Safiyəyə tərəf çevrildi.

– Şəxsi kriminalistlərimi işə cəlb etmişəm.

Safiyə heyrətli nəzərlərini zallara səpələnmiş kiçik orduya tərəf yönəltdi. Ancaq, avtomat və tapança əvəzinə, onlar bütün mümkün alətlərlə silahlanmışdılar.

– Nə baş verir? Bu sənin nəyinə lazımdır?

– Nə baş verdiyini öyrənmək istəyirəm.

Kara öz dəstəsinin işə başlamasına məmnunluqla baxırdı. Onun baxışlarında qətiyyət var idi. Safiyə çoxdan öz rəfiqəsinin üzündə belə ifadə görməmişdi. Karada bu cür qığılcım saçan güc neçə illər idi ki, olmamışdı. Bu cür hərarətli canfəşanlıq onda yalnız bir halda, atasına aid bir iş yaranan zaman oyana bilərdi.

Kara partlayışa aid videoyazıya baxarkən Safiyə onun gözlərindəki izaholunmaz parlaq yüngüllüyü və söylədiyi yeganə sözü xatırladı: “Nəhayət”.

Kara qalereyaya keçdi. Onun mütəxəssisləri artıq müxtəlif səthlərdən nümunələr götürmüşdülər. Kara metal dedektorlarların köməyi ilə döşəməni tədqiq edən iki kişiyə yaxınlaşdı. Onlardan biri qalaqların içindən ərimiş bürünc tikəsinin yanmış zibilini götürüb kənara qoydu.

– Mən meteoritin qırıntılarını birə-bir tapmaq istəyirəm – Kara göstəriş verdi.

Kişilər başlarını tərpətməklə itaət bildirib, işlərinə davam etdilər.

Safiyə rəfiqəsinə yaxınlaşdı.

– Sən burada məhz nəyi axtarırsan?

Kara işıqlı nəzərlərini ona çevirdi.

– Cavabları.

Safiyə rəfiqəsinin sıxılmış dodaqlarında ümid gördü.

– Sənin atan haqqında?

– Onun ölüm səbəbləri haqqında.

* * *

Saat 16:20

Kara dəhlizə qoyulmuş bükülmə stulda əyləşmişdi. Xarabaya dönmüş qalereyanın zallarında iş davam edir, ventilyatorlar vızıldayırdı. Şimal cinahda vurnuxan fəhlələrin boğuq səsləri gənc qadına güclə çatırdı. O, bura siqaret çəkmək üçün çıxmışdı. Kara çoxdan siqaret çəkməyi tərgitmişdi, ancaq, indi o əllərini nəyəsə məşğul etməli idi. Onun barmaqları əsirdi.

O, ümid etməyə güc tapacaqmı?

Qapıda görünən Safiyə rəfiqəsini görüb ona sarı yönəldi. Kara siqareti göstərərək əlini yellədi.

– Bir dəqiqəlik çıxmışam.

Safiyə dayanıb fikirli halda ona nəzər yetirdi, sonra başını yelləyərək qalereyaya qayıtdı.

Kara daha bir qullab alıb, ciyərlərini tüstü ilə doldurdu, ancaq, bu, ona sakitləşməyə kömək etmədi. Onun gücü son həddə idi – gecə adrenalini artıq əriməyə başlayırdı. O, qalereyanın girişindəki tunc löhvəyə nəzər yetirdi. Onun üzərində Kensinqton qalereyasının yaradıcısı, Karanın atasının şəkli həkk edilmişdi.

Gənc qadın nəfəsini his basmış şəklə yaxınlaşdırdı.

– Ata…

Qalereyanın dərinliyində nə isə yerə düşdü. Atəşə bənzəyən gur taqqıltı keçmişi, qumluqlardakı ovçuluğu yada saldı. Kara xatirələrə daldı.

Ov səfəri onun on altıncı ad günündə atasının ona hədiyyəsi idi…

* * *

Ərəbistan buğası barxanın yamacı ilə üzü yuxarı qaçırdı. Antilopın ağappaq dərisi qırmızımtıl qum fonundan aydın şəkildə seçilirdi. Kübar heyvanın dümağ libasını yalnız quyruğunun ucundakı qara xal və gözü ilə burnunu gizlədən maska kölgələndirirdi. Antilop öz ardınca budundakı yaradan qan izləri buraxırdı.

Ovçulardan qaçmağa cəhd göstərən buğa dırnaqlarını boş quma dərindən batırırdı. Qanı bol şırnaqla sel kimi axan heyvan gücünü toplayaraq barxana doğru qaçırdı. Bir cüt uzun, iti buynuz antilopun hər bir yardı bu cür səylərlə müşayiət edən boyun əzələlərinin titrək hərəkətlərinin vəzni ilə ağır havanı dağıdırdı.

Kara enli şinləri olan dördtəkərli xizəkli-tırtıllı motosikletin mühərrikinin uğultusunun arasında heyvanın ağrıdan qışqırdığını eşitdi. O, sükanı qeyzlə sıxaraq nəhəng barxanın yamacı ilə yuxarı götürüldü. Motosikl aşdı, Kara isə oturacağın üstündə sürətlə yuxarı qalxıb bir anlıq havada qaldı. Onun ağzını və burnunu örtən yaylıq əynindəki sarı-qəhvəyi rəngli ovçu kostyumu ilə bir tonda idi. Karanın yığılıb dəstələnmiş açıq rəngli saçları yırtıcı mustanqın quyruğu kimi yuxarı qalxmışdı.

Atası kürəyində karabin başqa motosikllə onun ardınca şütüyürdü. Onun da ağzını boynunun arxasında düyünlənib bağlanmış yaylıq örtürdü. Ərəbistan günəşindən qaralmış üzü dəridən tikilmiş yəhər kimi qapqara idi. Saçları qumlu-sarı rəngə çalırdı. Recinald Kensinqton qızının ona dikilmiş baxışlarını yaxaladı.

–Biz artıq lap yaxındayıq! – o, mühərrikin ağır uğultusunu azaldaraq qışqırdı.

O, qazı artırıb barxanın küləkdöyən yamacı ilə yuxarı sürdü. Kara sükana tərəf əyilmiş halda onun ardınca gedirdi. Bələdçi-bədəvi onlardan geri qalmırdı. Ovçuları qənimət axtarışına məhz Həbib çıxarmışdı. Və bədəvinin sərrast atəşi antilopu yaralamışdı. Buğanı qaçarkən yaralayan atıcının məharətinə valeh olan Kara Həbibin heyvanı öldürmək üçün deyil, yalnız yaralamaq məqsədilə qəsdən atəş açdığını biləndə, özündən çıxdı.

– Bu, onun daha yavaş qaçmaq üçün – o, pozuq ingiliscədə izah etdi. – Bu, qız üçün…

Kara bu qəddarlığa… və ona qarşı edilmiş bu təhqirə qəzəbli idi. O, altı yaşından atası ilə ovçuluq edirdi. Gözəl atıcı olan bu qız ovu bir vuruşla öldürməyi üstün tuturdu. Heyvanı qəsdən yaralamaq onun nəzərində əsassız bir vəhşilik idi.

Kara qaz dəstəyini axıra qədər burdu. Təkərlər qum fəvvarəsi qaldırdılar.

Çoxları, xüsusilə də İngiltərədə, Karanın necə tərbiyələnməsinə göz yetirərək məzəmmətlə başlarını yelləyib, anasız böyüyən bu qızın belə nadinc olmasına təəssüf edirdilər. Karanın özü bunun heç də belə olmadığını anlayırdı. O, dünyanın yarısını gəzib dolanmışdı, özünü müdafiə edə bilir, yumruq və bıçaqla dalaşmağı bacarır və kişi ilə qadını ayıran hədlərə fikir vermədən böyüyürdü.

Kara bələdçi ilə barxanın özülünə qədər düşərək insanı ləpələnən qumlardan heç də az yormayan yumşaq qum zolağındakı “dəvə taxtına” ilişib qalan atasına çatdı. Onlar həmin yerə toz buludu axıdaraq onun yanından keçib getdilər.

Karanın atası tələdən çıxaraq altı yüz fut hündürlüyü olan qırmızı qumlu nəhəng dağa bənzər növbəti barxanın yamacı ilə yuxarı qalxmağa başladı.

Kara hamıdan tez çatıb onu aşağıda nə gözlədiyini görmək üçün sürətini azaltdı. Və yaxşı ki, belə də etdi. Barxanın yamacı qəflətən qopub hamar qumsalın enli zolağının üstünə düşdü. Əgər Kara sürətlə çıxsaydı, asanlıqla başıüstə aşağı yuvarlanacaqdı.

Həbib Karaya çataraq əlini yelləyib onu dayanmağa çağırdı. Qız itaətkarlıqla onun sözünə əməl etdi. O, ötürücünü söndürdü və motosiklın motoru boş dövriyyədə sakitcə taqqıldadı. İndi o dayanarkən, onun çiyinlərinə isti çöksə də, qız bunu güclə hiss etdi. Nəfəsi sinəsindən ehtiramlı məftunluğa nüfuz etmiş uzun köksötürmə ilə çıxdı.

Barxanın zirvəsindən möhtəşəm bir mənzərə açılırdı. Üfüqə doğru əyilən günəş qumlu düzənliyi sanki, parıldayan şüşəyə döndərmişdi. Hər tərəfdə amansız səhralar üçün yalançı vəd verən geniş göllərin illüziyasını yaradan hərarətli ilğımlar gölməçələrdə çürbəcür rəng çalarları yaradırdı.

Ancaq, Karanın baxışı buna bənd olmamışdı. Düzənliyin ortasında toz qalaqları səmanın yüksəkliyində buludlara söykənən spiral formalı tənha bir qum dirəyi ucalırdı. Bu, “qum iblisi” idi.

Kara bu cür hadisələri, həmçinin qəflətən peyda olub, sonra yoxa çıxan dəhşətli qum fırtınalarını çox görmüşdü. Ancaq, bu görüntü nəyə görəsə onu dərindən heyrətləndirdi. Yəqin ki, onun qəribəlik onun tamamilə hərəkətsiz halda qumsal düzənlikdə donub qalmasında idi. Burada müəmmalı və qəribə nə isə vardı.

Həbib başını aşağı salıb zikr edirdi.

Bu vaxt cənab Recinald da onlara qoşuldu.

– Budur! – boğularaq dik yamacın özülünü göstərərək qışqırdı.

Antilop dərin qumluqda bərk axsayaraq ayaqlarını sürüyürdü.

Həbib duanı yarımçıq saxlayıb əlini qaldırdı.

– Yox, biz daha getməmək.

Karanın atası qaş-qabağını tökdü.

– Sən nə danışırsan?

Bələdçi ayaq üstə dayanıb uzaqlara baxırdı. Onun gözləri “Afrika” adlı alman korpusunun əsgərlərindən qalmış tünd konserv-eynəyin arxasında gizlənmişdi.

– Biz daha getməmək, – Həbib boğulmuş səslə təkrar etdi. – Bu ərazi “nəsnaslar”ın. Ora getmək olmaz. Biz qayıtmaq…

Recinald Kensinqton güldü.

– Həbib, boş sözdür.

– Ata, nə olub? – Kara soruşdu.

Atası başını yelləyib izah etdi:

Nəsnaslar kimsəsiz səhralarda yaşayan əfsanəvi divlərdir. Qumsalda dolaşan qara cinlər, qarabasmalardır.

Kara yenidən nəzərlərini bələdçinin görünməz simasına zillədi. Rub-əl-Xali, bu məşhur “səhralar səhrası” dünyanın ən böyük qum məkanı idi. Onunla müqayisədə hətta Saxara belə sönük görsənirdi. Nəhəng səhranın yaratdığı ağlagəlməz olaylara hələ də inananlar vardı. Göründüyü kimi, bunların sırasına bu bələdçi də daxil idi.

Karanın atası qaz dəstəyini fırlatdı.

Kara, mən sənə ov hədiyyə edəcəyimə söz vermişdim, indi də sözümün üstündə dururam. Ancaq, sən geri qayıtmaq istəyirsənsə…

Kara baxışlarını Həbibdən atasına tərəf yönəldərək, qorxu ilə qətiyyət, mif ilə reallıq arasında bölünərək, tərəddüd edirdi. Burada, səhranın düz ortasında hər şeyin mümkün olduğu görünürdü. Qız istidən qızarmış qumda axsaya-axsaya yeriyən heyvanın ardınca baxırdı. O, qaçmaqla canını qurtarmaq istəyirdi. Antilopun hər addımı ona güclə başa gəlir, hər hərəkəti ağrı ilə müşayiət olunurdu. Kara nə etməli olduğunu anladı. Bütün bu qanlı əziyyətlər o bais olmuşdu. O da buna son qoyacaq. Kara üzündəki dəsmalı düzəldib qaza basdı.

Aşağıya daha asan yol var. Soldan götürmək laımdır.

O, barxanın az meylli yamacına doğru istiqamət götürüb gedirdi. Atasının üzünün məmnunluq və iftixar gülüşündən açılmasını hiss etmək üçün ona baxmağa lüzum yox idi.

Kara baxışını uzaqlara – yaralı buğadan kənarda səhranın üzərinə qalxmış tənha qum çalasına yönəltdi. Hərçənd buralarda “qum şeytanları” daha çox məşhur olsalar da, bu görüntü qıza çox qəribə göründü. Qasırğa yenə də hərəkətsiz halda yerində dayanmışdı.

Kara az meyilli yamaca çatıb motosikli qum düzənliyinə yönəltdi. Yamac onsuz da çox dik idi. Motosikl getməkdən daha çox sürüşürdü, amma, qız onu tutub salmağa müvəffəq ola bilirdi. Kara düzənliyə çıxan kimi təkərlərin hərəkəti qumluqda artdı və o, irəliləməyə başladı.

Karanın arxasında atasının motosikletinin mühərrikinin uğultusu eşidilirdi. Bu səs antilopun da qulağına çatdı. Yaralı heyvan ümidsizliklə başını dala qatlayaraq addımlarını yeyinlətdi. İndi buğaya çatmağa dörd mildən də az məsafə qalırdı. Təqib çox da uzun çəkməyəcəkdi. Düzənlikdə qum motosiklləri antilopu tez haqlayacaqdılar və dəqiq nişandan sonra atəş onun əzabına son qoyacaqdı və bununla da ov bitəcəkdi.

O, gizlənməyə çalışır! – atası qışqırdı. O, qaçıb burulğana çatmaq istəyir.

Onun motosikli sürətlə ötüb keçdi. Kara sükana tərəf əyilərək qaza basdı. Onlar yaralı heyvanı qovmağa başladılar. Ümidsizlik buğaya yeni güc verdi.

Antilop axsaya-axsaya burulğanın kənarı ilə qaçıb onun mərkəzinə yönəldi. Cənab Recinald söyərək təqibi davam etdirdi. Kara çalışırdı ki, atasından geri qalmasın. Yel çalasına yaxılaşarkən onlar qumda dərin çuxur gördülər. Bu vaxt hər ikisi qəflətən əyləci basıb düz onun kənarında dayandılar. “Qum iblisi” çuxurun mərkəzində fırlanıb qumları havaya tolazlayaraq, sanki, səhranın dərinliyinə baş vurmaq istəyirdi. Toz sütununun diametri əlli yarddan az deyildi. Çalanın yuxarı hissənin diametri isə təmiz dörd mil uzunluqda idi. Sanki, səhranın ortasında vulkan burum-burum qalxırdı.

“Qum iblisi”nin kənarları tutqun, boğuq, mavi qığılcımlarla əlvanlıqla bəzədilmişdi. Burağanın içində statik elektrik guruldayırdı. Belə bir hal yalnız səhralardakı qum qasırğalarına xas olan bir təzahür idi. Kara havada kəskin ozon qoxusunu hiss etdi. Atası çalanın boğazına işarə etdi.

– Budur!

Qız nəzər yetirdi. Antilop çuxurun dibində axsayaraq mərkəzdə fırlanan sıx tozanaq dirəyinə yaxınlaşdı.

– Karabini hazırla! – atası qışqırdı.

Kara yerində elə donub qaldı ki, barmaqlarını da tərpədə bilmədi. Buğa axsaya-axsaya “Qum iblisi”nin qırağına qədər süründü. Onun dizləri əyilmiş, ayaqları əsirdi. Heyvan son gücünü toplayıb qum qasırğasında gizlənməyə çalışırdı.

Cənab Recinald söyərək motosikli qum yamacından aşağı buraxdı. Kara qorxudan donaraq alt dodağını dişlədi və atasının arxasıyca getdi. Motosikl aşağı üz tutan kimi o, çuxura dolmuş statik elektriki hiss etdi. Onun dərisindəki tüklərin biz-biz olması, paltarının çırtıldatması ancaq qorxusunu artırırdı. Qız sürəti azaltdı.Bu zaman motosiklin arxa təkərləri dərin quma ilişib qaldı.

Çuxurun dibinə düşərək dayanan atası qəflətən motosikli elə çevirdi ki, az qala çevrilib arxası üstə düşəcəkdi. Ancaq, cənab Recinald oturacaqda özünü saxlayıb karabini çiyninə atdı. Bərk gurultu səsi gəldi. Kara buğaya baxdı. O, qum qasırğasında gizlənib dumanlı kölgə kimi görünürdü. Qız onun səksənərək yıxılmağa başladığını görə bildi. Öldürücü atəş. Nəhayət, atası antilopu vurmuşdu.

Kara birdən öz ağılsızlığından xəcalət çəkdi. Qorxunun təsiri altına düşərək o, ovda öz yerini vermişdi.

–Ata, – qız atasını onun inadcıl praqmatizmi ilə fəxr edərək təbrik etmək üçün qışqırdı.

Ancaq, sözləri onun boğazında ilişib qaldı. Qum fırtınasından çıxan qulaq batıran gurultu sanki cəhənnəm zülmətindən gəlirmiş kimi havanı darmadağın etdi. Buğanın tünd silueti toz qasırğasının mərkəzində çırpınırdı. Ölən heyvanın boğazından bir inilti qopdu.

Cənab Recinald motosikldən enməyə macal tapmamış, həyəcanla onu əks tərəfə döndərməyə başladı. O, qızına tərəf çevrildi və qız onun gözlərinin dəhşətdən bərəldiyini gördü.

– Kara! Canını qurtar! Qaç burdan!

Qız yerindən tərpənmədi.

– Nə baş verir?

Birdən ölümqabağı gələn inilti səsi şamın qəflətən söndüyü kimi yarımçıq kəsildi. Hava oda verilmiş yun və yanmış ətin iyrənc qoxusu ilə doldu. O, Karaya kəməndi atıb, çaladan çıxmağa çalışırdı. Qız boğulurdu. Atası dərinlikdə ilişib qalmış motosikllə hey əlləşirdi. Cənab Recinald tələyə düşmüşdü. O, yerində donub qalan qızına yenə də qışqırdı.

– Kara, qaç!

Atası sözlərini xüsusi vurğulayaraq, ona əl yellədi. Onun qaralmış üzü ağappaq ağarmışdı.

– Əzizim, qaç!

Kara bu zaman qumun hərəkətə gələrək tərpəndiyini gördü. Əvvəlcə bu sadəcə təkan idi, sanki cazibə qüvvəsi qəflətən güclənmişdi. Qum hissələri su axınına qarışıb “qum iblisinə” sarı ilan kimi qıvrılaraq yerindən oynayaraq aşağı çökürdü.

Cənab Recinald qaz dəstəyini axıra qədər burdu. Təkərlər qumluqda ətrafa toz səpələyərək çox bərk fırlanmağa başladı.

– Lənət şeytana, qaç! – o qışqırdı.

Qız diksindi. Atası nadir hallarda ona səsini qaldırırdı və heç vaxt da onun səsində qeyri-iradi təlaş olmamışdı. Kara qaz dəstəyini fırlatdı, motosiklin mühərriki bərk guruldadı. Qız dəhşət içində toz dirəyinin olunmaz halda qum axını ilə qidalanaraq diametrinin genişləndiyini gördü. Onun kənarı cənab Recinaldın motosiklinin ilişdiyi yerə tərəf irəliləyirdi.

– Ata, – Kara atasını qorumaq niyyətilə qışqırdı.

– Qaç, mənim balam.

Axır ki, iradəsinin səyi nətcəsində motosikli azad etməyə nail ola bildi. Oturacağa atılan cənab Recinald sərt şəkildə döndü. Kara onun göstərdiyi kimi hərəkət etdi. O, elə yerindəcə çevrilərək qaza basıb yamacla yuxarı sürdü. Təkərlərin altından sıçrayan qumlar onu arxaya elə çəkib aparırdı ki, sanki, onu dibinə soran burulğana düşmüşdü. Qız qum seli ilə mübarizə aparmaq üçün bütün sürücülük qabiliyyətindən yararlanmağa çalışırdı.

Böyük çətinliklə kasanın kənarına çatdıqdan sonra, Kara geriyə çevrildi. Atası hələ də çalanın dibində qalmışdı, onun kirli sifəti tər və toza batmışdı, gözləri isə dalğın halda qıyılmışdı. Qum dirəyi coşaraq nəhəng, qığılcım saçan statik elektriki ilə yaxınlaşırdı. Onun özülü demək olar ki, bütün çala boyu şaxələnirdi.

Kara baxışlarını yayındırmaq gücündə olmadığını anladı. “Qum iblisinin” daxilində zülmət artaraq, daha qara və görünməz olaraq qatılaşırdı. Elektrik qığılcımları qaranlığı yarmağa nail ola bilmirdilər. Havadan hələ də yanmış ət qoxusu gəlirdi. Qız dəhşət içində bələdçinin xəbərdarlığını xatırladı. Qara kabuslar… nəsnaslar.

– Ata!

Onun atası qum cərəyanının dərinliyində daha güclü axında ilişib qaldığına görə, yaxınlaşan təhlükədən qaça bilmədi. Toz dirəyinin genişlənən kənarı onu haqladı. Cənab Recinaldla qızının baxışları görüşdü və onun gözlərində ifadə olunan qorxu daha çox qızına görə idi.

– Qaç! – onun dodaqları səssizcə bunu dedi və həmin andaca “qum iblisinin” bətninə dolmuş qaranlıqda yoxa çıxdı.

– Ata!

Dəhşət dolu səs havanı yardı.

Qız özünə gəlməyə macal tapmamış qum dirəyi qəflətən partladı. Zərbənin dalğası Karanı oturacaqdan qaldırıb, göyə tulladı. O, oriyentasiyanı itirmiş halda hava boşluğunda fırlandı. Zaman öz gedişini altdan qalxan yer qatının ona zərbə endirməsinə qədər saxladı. Əlində nə isə xırçıldadı, lakin, Kara ani baş verən kəskin ağrını demək olar ki, hiss etmədi. Qumun üstündə başıaşağı yuvarlanaraq üzü üstə keyiyib qaldı.

Kara bir müddət bu vəziyyətdə uzanıb qaldı. Onun tərpənməyə belə taqəti yox idi. Ancaq, atası üçün yaranan təlaşa görə yanı üstə çevrildi. “Qum iblisi” uzaqlaşdı, özündən sonra havada yalnız kirli toz qatı saxlayaraq ölüb getdi. Qız çətinliklə oturaraq ağrıdan zarıdı və qolundan yapışdı. Kara ətrafa nəzər saldı.

Bu, heç cür ola bilməzdi! Ətrafda üzərində nə insan ləpiri, nə də təkər izi olmayan hamar düzənlik yaranmışdı. Hər şey it-mişdi. Nə qum çalası, nə buğanın bədəni, nə də motosikl qalmışdı.

Qulaqları tutulan Kara səhra qumlarına baxırdı.

– Ata…

* * *

Qalereyadan eşidilən səs Karanı indiki zamana qaytardı. Əlindəki siqaret filtrə qədər yanmışdı. Gənc qadın qalxaraq, si-qaret kötüyünü söndürdü.

– Bura! – onunla birgə gələn ekspertlərdən biri səsləndi. – Mən bir şey tapmışam.

* * *

Şərq qurşağı vaxtı ilə 08:02

Ledyard, Konnektikut ştatı

Böyük Peko qülləsindəki liftin qapıları sonuncu mərtəbədə açılmağa başladı və Peynter Krou aşağı əyilib liftdən çıxdı. Pus-quya müntəzir halda tapançasını qabağa verdi: daraq paronla do-lu idi, şəhadət barmağı isə tətiyə sıxılmışdı.

Liftin qarşısındakı meydança boş idi. Peynter nəfəsini saxlayıb ətrafı dinləməyə başladı. Nə səda, nə də addım səsi eşidilirdi. Hardasa uzaqda televizor ucadan səs saldı: “Sabahın xeyir, Amerika”. Ancaq, Peynter üçün, bu sabah heç də xeyirli deyildi.

O, qəddini düzəldib dəhlizi nişangahda saxlayaraq ehtiyatla küncə nəzər saldı. Heç nə. Peynter çəkmələrini çıxarıb birini elə qoyu ki, liftin qapısı bağlanmasın. Bu, lazım olan anda onun asanlıqla aradan çıxa bilməsi üçün idi. Yalnız corablarda qalan Peynter üzbəüz divara tərəf üç addım irəliləyib ətrafı gözdən keçirdi.

Hər şey təmizdir.

Peynter ürəyində donquldanıb adamların azlığından hid-dətləndi. O, artıq bütün çıxışları bağlamış mehmanxanın mühafizə xidməti və yerli polisin dəstəyi ilə təmin edilsə də, federal xidmətinin agentlərinin sayı hind rezervsiyalarının suverenliyinə hörmət əlaməti olaraq qəflətən məhdudlaşdı. Bundan başqa, ehtimal edirdi ki, bütün tapşırıq cinayətkarların yaxasından tutmaqla bitəcək. Ən pis ssenariyə əsasən, silahlar haqqında məlumatları çinlilərin əline keçməməsi üçün məhv etmək lazım idi.

İndi isə hər şey puç oldu. Peynteri onun öz şəxsi avadanlığı aldatdı. Hərçənd, indiki zamanda onu narahat edən bu deyildi. Kassandra…

Peynter Kassandra barəsində yanıldığına inanmaq istəsə də, ancaq, onun buna heç bir ümidi yox idi. O, dəhlizin ortasında düz liftin qarşısında divar boyunca sivişib keçdi. Hər iki tərəfdə üzərində nömrələri olan qapılar yerləşirdi. Peynter əyilib cəld sola-sağa çevrildi. Heç kim yox idi. Nə Çjan, nə də onun cangüdənləri.

Peynter dəhlizdə gedirdi. Onun hisləri hədsiz dərəcədə kəskinləşdi. Qəflətən arxasında qapı kilidinin şıqqıltılı səsini eşidib dizi üstə çöküb tapançasını öz qarşısına tutdu. Məlum oldu ki, bu, mehmanxananın qonaqlarından biridir. Dəhlizin o biri ba-şında əyninə xalat geymiş ahıl bir qadın göründü. Qapı kandarından mehmanxananın bütün qonaqlarının təchiz edildiyi təzə qəzet nüsxəsi götürüb öz nömrəsinə qayıtdı və dəhlizin bu biri başında silahlı bir adam dayandığının fərqinə də varmadı.

Peynter yenidən çevrilib öz nömrəsinin qapısına sarı qaçdı. Qapının dəstəyini dartdı. Bağlı idi. O, bir əli ilə tapançasını Çjanın lyuks nömrəsinin qapısına tuşlayıb, o biri əli ilə açarı çıxarıb elektrik kilidə keçirdi. Qapının kilidində yaşıl lampa yandı. Peynter qapını itələyib çöl divara qısıldı.

Nə atəş, nə səs eşidildi.

O, nömrəyə atıldı. Qapıdan beş addım kənarda atəşə hazır vəziyyətdə ayaqlarını aralayıb dayandı. Buradan həm qonaq, həm də yataq otağı aydın görünürdü. Heç kim yox idi.

Peynter irəli qaçıb həm yataq həm də vanna otağına nəzər saldı. Nə bir yad adam, nə də Kassandranın bir izi yox idi. O, elektron aparatların cərgə ilə düzüldüyü yerə qayıdıb monitora baxdı. Orada Çjanın lyuks nömrəsinin müxtəlif rakurslardan görüntüləri əks olunmuşdu. Sakinlərin hamısı nömrəni tərk etmişdilər. Kompüter itmişdi. Otaqlarda yalnız bir nəfər qalmışdı.

– Ay Allah, bircə bu olmasın.

O, ehtiyatlılığı unudaraq qapıdan içəri atıldı. Dəhlizdə şütüyərək təlaşla mühafizə xidmətinin qüllədəki bütün otaqların qapısını aça bilən xüsusi-açarını çıxarıb Çjanın nömrəsinə daxil olaraq qonaq otağından keçib yataq otağına qaçdı.

O, çılpaq vəziyyətdə tavanın altına ventilyatora bərkidilmiş kəndirdən asılmışdı. Rəzədən sıxılmış boynu və üzü qıpqırmızı qızarmışdı. Peynter monitorun ekranında onu görəndə hələ də tərpənən qıc olmuş ayaqları indi cansız vəziyyətdə aşağı sallanırdı.

Peynter tapançasını qoburuna qoyub stuldan qalxaraq yuxarı atıldı. Xəncəri biləyindəki qınından çıxarıb ildırımsürətli bir hərəkətlə kəndiri kəsdi. Peynter ağır halda aşağı düşərək xəncəri tulladı və müvazinətsiz bədəni tutub saxlamağa müvəffəq oldu. Özünü yarıya qədər əyib qızı çarpayıya qoydu, özü isə dizi üstə düşdü. Onun barmaqları həyəcanla düyünü açmağa məşğul oldu.

– Lənət şeytana!

Kəndir qızın arıq boğazına ilişib qalsa da, nəhayət, öz qurbanından əl çəkdi. Peynter təcrübəli hərəkətlə onun boğazını əli ilə yoxlayaraq, düyünü dartıb çəkdi. Onurğası sınmamışdı.

Görəsən, o sağ idimi?

Cavabında qız həyəcanla nəfəs aldı, bədəni titrədi. Peynter rahatlıqla başını aşağı saldı.

Qız gözlərini açdı. Baxışı xoflu və çaşqın idi. Sinəsində öskürək qopurdu. Gözə görünməyən düşməni ilə çarpışan əlləri titrəməyə başladı. Peynter çin dilində danışaraq onu sakitləşdirməyə cəhd etdi.

– Heç nədən qorxma. Hər şey qaydasındadır. Sakit uzan. Heç nədən qorxma.

Qız öz on üç yaşından da kiçik görünürdü. Çılpaq uşaq bədənində zorakılıq izləri qalmışdı. Çjan utanmadan və vəhşicəsinə ondan istifadə edib, təqibi yubatmaq üçün onu rəzənin üstündə yellənən vəziyyətdə qoymuşdu.

Peynter dabanı üstə geri çəkildi. Qız yumağa bükülü halda hönkürməyə başladı. Peynter ona toxunmadı. Belə daha yaxşı olacağını düşündü. Onun qulağında ratsiya cingildədi.

– Kommander Krou, – mehmanxananın təhlükəsizlik xidmətinin rəisi Con Fenton çağırdı. Qüllənin şimal çıxışında atışma var.

– Çjan?

Peynter ayaq üstə dik qalxıb pəncərəyə sarı atıldı.

– Bəli, cənab. Mənim adamlarımın verdiyi xəbərə görə, o, sizin həmkarınızı canlı qalxan kimi istifadə edir. Ona təsadüfən güllə dəyə bilər. Mən ora əlavə qüvvələr yollayıram.

Peynter pəncərəni dartdı. Qoruyucu qurğularla təchiz olunmuş laylar belə açıldı ki, o, yalnız başını sala bildi.

– Bütün yolları blokadaya almaq lazımdır.

– Xətdə qalın.

Peynterin qulağına təkər səsi dəydi. “Linkoln” limuzini dayanacaqdan çıxıb qülləyə doğru hərəkət etdi. Bu, Çjanın şəxsi avtomobili idi və onların arxasınca yönəldi.

Qulaqcıqda təhlükəsizlik xidmətinin rəisinin səsi eşidildi.

– O, şimal çıxışdan küçəyə girdi. Sizin həmkarınız hələ də onun əlindədir.

“Linkoln” qüllənin küncünə gəlib çatdı. Peynter geriyə, otağa cumdu.

– Lənət şeytana, cəld yolları blokadaya alın.

Vaxt məhdud idi. Həyəcan siqnalı cəmi dörd dəqiqə bundan qabaq verilmişdi. Yerli mühafizəçi əsasən milli təhlükəsizliklə deyil, sərxoşların davası və xırda oğurluqlarla məşğul olurdu. Çjanın qarşısını o özü almalı idi. Peynter əyilib yerdən xəncəri götürdü.

– Burada qal, – o, çin dilində mülayim tərzdə söylədi.

Krou qonaq otağına atılıb xəncərin köməyi ilə ventilyasiya barmaqlığını qopartdı. Peynter əlini içəri salıb orada gizlədilmiş qara bir qurğu çıxardı. Elektromaqnit qumbarası futbol topu böyüklüyündə idi. Peynter onunla bayaqkı kimi ayaqyalın beynində ildırım sürətilə plan cızaraq və axırıncı mərtəbənin planlaşdırılmasına əsasən şimal çıxışının harada yerləşdiyini müəyyən edərək dəhlizə qaçıb xalçalı cığırla qaçmağa başladı. Dəqiq hesaba vaxt yox idi.

Peynter səkkiz qapı keçib dayandı və yenidən xüsusi açarı çıxardı. Elektron qıfıla kart keçirib, yaşıl işıq alışan kimi qapını taybatay açdı.

Təhlükəsizlik xidməti, – Peynter qışqıraraq otağa soxuldu.

Bayaq gördüyü ahıl qadın kresloda oturmuşdu. O, tələsik qəzeti tullayıb xələtini çənəsinə çəkdi.

– Nə olub? – qadın qorxa-qorxa almanca soruşdu.

Peynter onun yanından keçib pəncərəyə tərəf getdi.

– Boş şeydir, narahat olmağa dəyməz.

O, pəncərəni açdı. Pəncərənin layı yenə də elə qalxdı ki, ora-dan yalnız başını çıxara bildi. Peynter aşağı baxdı. “Linkoln” düz onun aşağısında dayanmışdı. Limuzinin arxa qapısı çırpıldı. Atəşlər açıldı. Güllələr avtomobilin cinahlarına batdı. Maşın zi-rehli idi (amerika istehsalı olan əsl tank kimi). Təkərlər yanmış rezindən çıxan tüstü şahını tullayıb zingildədi.

Peynter geri çəkilib pəncərəyə topa bənzəyən bir qurğu sox-du. Qumbaranın işləmə düyməsini basıb, gecikməməsi üçün dua edərək, var gücü ilə aşağı tulladı.

“Linkoln”un çarxları asfaltla birgə qoşquya daxil oldu, bu-nunla da cingiltinin səsi kəsildi. Peynter xəyalən ulu babalarının ruhuna dua ilə müraciət etdi. Elektromaqnit qumbarasının fəaliyyət radiusu cəmi iyirmi mil idi. Peynter nəfəsini kəsdi. Köhnə atalar sözündə deyildiyi kimi “Yalnız əl qumbarası və ya çəkmə ilə o halda düşmənə kifayət qədər yaxınlaşmaq olar.

Nəhayət, boğuq alqış səsi gəldi. Görəsən hədəfə dəydimi? Peynter saxladığı nəfəsini buraxıb yenə də başını pəncərədən çıxardı. Bu vaxt “Linkoln” qüllənin döngəsindən burulurdu. An-caq limuzin döngəni rəvan formada dönmək əvəzinə, yöndəmsiz halda fırlanıb cərgə ilə parklanmış avtomobillərlə toqquşdu. “Linkoln” kapotu ilə avtomobillərin birinə girib yerində qaldı. Formalı mühafizəçilər cəld küçəyə çıxıb cərgədən çıxan maşını dövrəyə aldılar.

– Nə baş verir?– ahıl alman qadın təkrar etdi.

Peynter geri dönüb cəld qapıya tərəf yönəldi.

– Heç, mən sadəcə zibil atdım.

O almancanı çin dili kimi mükəmməl bilməsə də, qadın onu anlaya bildi. Peynter dəhlizdən liftin önündəki meydançaya qaçdı. Çəkməsini çıxarıb liftin qapısını boşaldaraq birinci mərtəbənin düyməsini basdı.

Elektromaqnit qumbarası Çjana qaçmağa imkan vermirdi, amma bununla belə, o, yəqin ki, kompüterdən bütün informasiyaları, silərək tədqiqatın nəticələrini məhv etmişdi. Bu, Peynteri çox da narahat etmirdi.

O, mütləq Kassandranı görməlidir!

Kabinənin qapıları açılan kimi, Peynter oyun zalına qaçdı. Orada ümumi çaxnaşma hökm sürürdü. Atışma diqqətdən kənarda qalmasa da, oyun avtomatlarının qarşısında sakitcə oturub inadla düymələri basmağa davam edənlər də vardı.

Peynter şimal girişinə tərəf qaçaraq bir neçə zəncirli halqaları öz vəziqəsini göstərərək keçə bildi və nəhayət təhlükəsizlik xidməti rəisinin ona əl yelləməsini gördü. Con Fenton Peynteri küçəyə çıxardı. Vestibüldə dağınıqlıq hökm sürürdü. Ayaq altında sınmış şüşə xırçıldayır, havada barıt qazının kəskin qoxusu qalırdı.

– Maşının dağılması mənə aydın deyil, – Fenton söylədi. – Amma buna baxmayaraq, bu bizimçün xeyirli oldu.

– Burada məsələ bəxtin gətirməyində deyil, – Krou cavab verdi və elektromaqnit qumbarasından qısaca danışıb yekunlaşdırdı – Belə çıxır ki, bu gün qonaqlar avtomobillərini işə salanda kiminsə problemi yaranacaq. Və birinci mərtəbədə yəqin ki, bir neçə televizor sıradan çıxıb.

Peynter küçəyə çıxarkən, yerli təhlükəszilik xidmətinin hadisələrin gedişatını artıq öz əlinə aldığını gördü. Polislərin bir neçə tünd-boz maşınını köməyə gəlib çatdı.

Peynter ətrafa göz gəzdirdi. Çjanın cangüdənləri əlləri boyunlarının ardına qatlanmış halda diz üstə çökmüşdülər. Yerdə təhlükəsizlik xidmətinin əməkdaşlarının gödəkcələri ilə örtülmüş iki meyid vardı. Hər ikisi kişi idi. Peynter onlara yaxınlaşıb gödəkçələrin birini qaldırdı. Onun altında daha bir cangüdən vardı. Üzünün yarısı güllədən dağılmışdı. İkincini yoxlamağa ehtiyac yox idi. Peynter Çjanın laklı çəkmələrini tanıdı.

– Özünü vurub, – polis və mühafizəçi qrupunun içində tanış səs gəldi. – O, bizim əlimizə keçməkdənsə, ölməyi üstün tutdu.

Peynter çevrilib ona tərəf gələn Kassandranı gördü. Onun solğun üzündə utancaq bir təbəssüm oynayırdı. O, köynək geyməmişdi, yalnız lifçikdə idi. Sol çiyni qalın tənzif layı ilə sarınmışdı. Kassandra yerdəki qalın çamadana –Çjanın noutbukuna sarı əyildi.

– Beləcə, bütün informasiyalar itdi, – Peynter qeyd etdi. – Onu elektromaqnit impulsu yox etdi.

– Ola bilsin ki, yox, – Kassandra gülümsədi. – Çemodan Fradeyin mis toru ilə təchiz edilib. Buna görə də, ola bilsin ki, o, elektromaqnit impulsların təsirindən qorunur.

Peynter yüngül nəfəs aldı. Əgər informasiya sağ-salamatdırsa, o zaman ümid var. Amma, parolu öyrənmək nəsib olacaqmı? O, Kasaandraya sarı bir addım atdı. Qız sevincək gülümsündü. Peynter tapançasını çıxarıb onu gənc qadının alnına dayadı.

–Peynter, sən nə edirsən? – qız geriyə atıldı.

O, silahın lüləsini qızın başına tuşlamış halda onun ardınca gedirdi.

– Giriş parolunu de!

Fenton onlara yaxınlaşdı.

– Kommander Krou…

– Mane olmayın, – Peynter onun sözünü kəsdi.

Onun bütün diqqəti Sançesə yönəlmişdi.

– Çjan və onun dörd cangüdəni. Onlar hamısı buradadır. Əgər bizim Çjanı izlədiyimiz ona məlum olsaydı böyük ehtimalla o, öz rabitəçisini xəbərdar edərdi. Onlar missiyanı sona qədər aparmaq üçün hamısı birgə qaçmalı idilər.

Kassandra başını çevirib yerə uzadılmış meyitlərə baxmağa cəhd etmək istədi, lakin, Peynter tapançanın lüləsi ilə onu saxladı.

– Yəni, sən düşünürsən ki, bunu mən etmişəm? – o, əsəbi hada güldü.

Peynter tapançanı onun başından ayırmadan boş əli ilə meyitləri göstərdi.

– Mən qırx beşinci kalibrdən olan tapançaların işlərini tanıyıram. Səninkilərdən olanı.

– Onu Çjan geri aldı. Səndə təqib maniyası var. Mən…

Peynter əlini cibinə salıb ona liftin kabinəsində aşkar edilmiş dinləmə qurğusunu göstərdi. Kassandra nəzərini ondan çəkib, gərginləşdi.

– Kassandra, bunun üzərində qan yoxdur. Bir damcı belə. Belə çıxır ki, sən onu implantasiya etməli olduğun halda etməmisən.

Onun siması bir anda sərtləşdi.

– Giriş parolu, Kassandra.

O, soyuq və yad nəzərlərini Peynterin üzərinə saldı.

– Sən bilirsən ki, mən bacarmıram

Peynter qadında köhnə ortağının üz cizgilərini axtardı və indi ona çox yad gələn bu simaya diqqət yetirdi. Kassandranın üzündə nə abır, nə də günahkarlıq vardı. Yalnız qətiyyət. Peynterinsə onu sındırmaq üçün nə gücü, nə də vaxtı vardı. O, başı ilə Fentona işarə etdi.

– Adamlarınıza deyin, onu qandallasınlar. Gözünüzü də ondan çəkməyin.

Peynter çamadanı yerdən götürüb uzaqlaşdı.

– Peynter, sən təhlükəli dəryada üzürsən. Akulalarsa, ətrafda halqanı daraldaraq qaynaşırlar.

O, Kassandraya heç bir əhəmiyyət vermədən şimal çıxışından keçib getdi. Yalnız etiraf etmək qalırdı: Onun qəti şəkildə qadınlardan heç bir anlayışı yoxdur.

Peynter binaya girməyə macal tapmamış, onun yolunu başında şerif şlyapası olan hündür bir kişi kəsdi. Bu, yerli polislərdən biri idi.

– Kommander Krou?

– Bəli, nə olub?

– Sizə təcili zəng var.

Peynter qaşlarını çatdı.

– Kim?

– Admiral Rektor, ser. Siz onunla maşında radiotelefonla danışa bilərsiniz.

– Peynter üz-gözünü turşutdu. “Pələng” ləqəbli admiral Toni Rektor DARPA-nın direktoru, oranın ən böyük rəhbəri idi. Hələ indiyə qədər Peynterə onunla şəxsən görüşmək nəsib olmamışdı. O, yalnız əmrlərdə və xidməti sənədlərdə Rektorun imzasını görmüşdü.Yəni, bugünkü uğursuzluğun sorağı Vaşinqtona qədər gedib çıxıb?

Hindli polis Peynteri damlarında parlaq mayakların yanıb-söndüyü boz polis maşınlarından birinə apardı. Krou dəstəyi gö-türdü.

– Kommander Krou eşidir. Buyurun, cənab.

– Kommander, təcili Arlinqtona geri qayıdın. Sizin üçün vertolyot göndərilib.

Sanki, onun sözünə qüvvət olaraq, uzaqdan motor uğultusu eşidildi.

Admiral Rektor davam etdi.

– Sizi kommander Cayls əvəz edəcək. Onu işin mahiyyəti ilə tanış edərsiniz. Dalles aeroportuna enəndə, mənimlə əlaqə saxlayarsınız. Sizi orada maşın gözləyəcək.

– Oldu, ser. – Peynter cavab versə də, artıq, əlaqə kəsildi.

O, maşından düşərək meşəli təpələrin, onun ulu babalarının torpaqlarının üstündən rəvan şəkildə uçan boz-yaşıl vertolyota diqqətlə baxdı. Onu xoşagəlməz bir duyğu bürüdü. O hiss ki, onun atası bunu “ağ gözlərin qorxusu” adlandırırdı. Admiral Rektorun təcili çağırışı nə cür izah oluna bilər? Bu nə fövqəladı vəziyyətdir? İradəsindən savayı onun qulaqlarında Kassandranın qabaqcadan xəbər verdiyi nəhs spzlər səsləndi: “Peynter, sən təh-lükəli dəryada üzürsən. Akulalarsa, ətrafda halqanı daraldaraq qaynaşırlar”.

3

14 noyabr, Qrinviç vaxtı ilə 17:05

London, İngiltərə

– Bura! Mən nə isə tapmışam.

Safiyə çevrilib mütəxəssislərdən birinin metalaxtaran alətlə öz yoldaşını yanına çağırdığını gördü. Yenə nə baş verib?

Kişilər kiçik tunc heykəllərin qalıqlarını, ətirli maddələri yandırmaq üçün istifadə olunan çuqun qabları və mis sikkələri kənara səpələməyə başladılar. Safiyə suyun içində yeriyərək, bu tapıntıya baxmaq üçün onlara yaxınlaşdı. Bu, nəsə əhəmiyyəti bir şey ola bilərdi. Qalereyanın o biri başındakı qapılarda səs eşidən Kara göründü və kiçik qrupa qoşuldu.

– Siz nə tapmısınız? – Kara sakit, amma amirənə səs tonuyla soruşdu.

– Cavab verməyə çətinlik çəkirəm, – əllərində metalaxtaran alət tutmuş mütəxəssis başını yelləyib izah etdi. – Ancaq, mən çox güclü siqnalı qeydiyyatdan keçirirəm.

–Meteorit parçası?

–Dəqiq deyə bilmərəm. Məncə bu daş qaymanın altındadır.

Safiyə beli üstə yıxılmış “daş qaymanın” gövdəyə bənzədiyini, onun aşağı hissəsinin qumdaşından ibarət oduğunu gördü. Partlayışın onun başını və yuxarı hissəsini qoparmasına baxmayaraq, Safiyə bu heykəli tanıya bildi. İnsan boyu qədər hündürlüyü olan bu heykəl bir vaxtlar Salaladakı sərdabənən girişini qoruyurdu. O, İsa peyğəmbərin mövludundan iki yüz il əvvəl hazırlanmışdı. Heykəl çiynində hansısa uzun bir əşya olan kişini təcəssüm etdirirdi. Kimsə bu predmetin silaha bənzədiyini ehtimal edirdi, halbuki bu, dəfn şamdanı idi və mərsiyə deyənlər bunu çiyinlərində gəzdirirdilər.

Heykəlin məhv olunması böyük itgi idi. İndi ondan yalnız bədən gövdəsi və ayaq qalıqları qalmışdı. Partlayış vaxtı temperatur o qədər yüksək idi ki, qumdaşı ərimişdi. Onun üst hissəsi bərk şüşəli qabıqla örtülmüş.

Dağıdılmış heykəlin ətrafına Karanın komandasının qırmızı maskalı üzvləri yığıldılar. Açılış etmiş kişi metaldetektoru ilə zə-dələnmiş heykəli göztərdi.

Bu daş qayanı bir kənara yuvarladıb onun altında nə ol-duğuna baxmaq lazımdır.

– İş başına, – Kara razılıqla başını yellədi. – Bizə kiçik linglər lazım olacaq.

– İki fəhlə toplanmış alətlərə tərəf tələsdi. Safiyə heykəlin qa-bağını kəsərək qabağa irəlilədi.

– Kara, dayan. Məgər sən bu heykəli tanımadın?

– Sən nə demək istəyirsən?

Diqqətlə bax. Bu, sənin atanın aşkar etdiyi heykəldir. O heykəl ki, Salaladakı sərdabənin girişində yerdə idi. Biz xilas ola biləcək hər şeyi xilas etməyə çalışmalıyıq.

– Mənim vecimə də deyil. – Kara rəfiqəsinin dirsəyindən tutub uzaqlaşdırdı. – İndi ən mühüm şey atamın başına gələnlərinin səbəbini tapmaqdır.

Safiyə inadla öz dediyinin üstündə durdu.

– Kara, məgər sən bunun, sənin atanın ölümünə bir aidiyyatı olmasını düşünürsən?

Kara əlini yeləyib lingi olan fəhlələrdən birini çağırdı.

– Birini verin!

Safiyə yerində donub qaldı. O, qalereyanın başqa zallarına nəzər saldı və onları tamamilə başqa aləmdə gördü. Doğrudanmı bu kolleksiyalar, onun bütün işləri, illərin zəhməti Kara üçün yalnız Recinald Kensinqtona olan memorialdan ibarət idi? Amma əslində, Kara özünəməxsus eksperiment etmək istəyirdi. O, təd-qiqatın bütün nəticələrini bir yerə toplayıb neçə illər bundan qa-baq səhrada atasının başına məhz nə gəldiyini müəyyən etmək is-təyirdi.

Safiyə rəfiqəsinin gənc vaxtlarında göz yaşlarına qərq olaraq ona bir əhvalat danışmasını xatırladı. Kara onun atasını hansısa bir fövqəltəbii qüvvənin məhv etdiyinə əmin idi. Safiyə təfsilatı ilə xatırlayırdı.

Nəsnaslar… Kimsəsiz səhralarda məskunlaşan kabuslar.

Yeniyetməlik dövründə, o, Kara ilə bu mövzuya aid olan bütün əfsanələri tədqiq edirdi. Onlar sirli nəsnaslar haqqında mümkün qədər çox məlumat əldə etməyə səy göstərirdilər. Rəvayətlərə görə, bu, qədim zamanlarda səhranın düz ortasındakı böyük şəhərdə məskunlaşmış insan ruhlarıdır. Bu şəhər rəvayətlərdə müxtəlif adlarda verilirdi: İram, Vabar, Ubar, “Min kolonna şəhəri”. Onun məhv olmasına Quranda, “Min bir gecə” nağıllarında, Makedoniyalı İsgəndərin yürüşlərinin təsvirində rast gəlmək olar. Bibliyada adı çəkilən Nuhun kötücələri tərəfindən salınan və əhalisi ağla gələn bütün peyğəmbərlərə tabe olan Ubar şəhəri tez bir vaxtda varlı və əxaqsız bir şəhərə çevrilir. Şəhərin hökmdarı Hud adı peyğəmbərin xəbərdarığına heç bir məhəl qoymadığına görə, Allah bu şəhəri yer üzündən silib, qumluqda izini itirdi ki, bu şəhəri daha heç kim görməsin. Cansız səhrada dəfn olunmuş Ubar qurudakı Atlantidaya çevrildi. Şəhərin qum atında indiyə qədər mövcud oduğunu təsdiq edən əfsanələr yaranmışdı. Şəhər ölülərin kabusları tərəfindən məskunlaşıb, əhali daşa dönərək donub, şəhər ətrafında isə kinli cinlər və fövqəladə qüvvəyə malik olan daha iyrənc nəsnaslar dolaşır.

Safiyə əmin idi ki, Kara lap çoxdan, ələxüsus istintaqın onun atasının ölümünün qəflətən qumluqda açılan karst qatının qırılması nəticəsində baş verməsi qərarına gədikdən sonra bütün əfsanələri uyudurma hesab edərək beynindən çıxarmışdı. Xüsusilə, istintaq onun atasının ölümünün qumda qəflətən açılan karst qatının parçalanmasına görə baş verdiyi qənaətinə gələn. Bu qəbildən olan ölümcül tələlər bu yerlərdə mütəmadi baş verirdi. Hərdən onların qurbanları heç nədən şübhələnməyən səyahətçilər və hətta yük maşınları da olurdu. Səhranın bünövrəsinə başlıca olaraq əhəngdaşları, çoxdan yeraltı sularla yuyulmayan mağaralar və tunellər xidmət edir. Onlar bir qayda olaraq Karanın təsvir etdiyi təzahürlərlə – səhranın üzərinə qalxan böyük dirəklə fırlanan toz qatının müşayiət olunaraq vaxtaşırı dağıntılara məruz qalırlar.

Kara səbirsiz halda ling götürüb darmadağın edimiş heykələ yaxınlaşdı. Görünür, geoloqların o vaxtkı izahı onu razı salmamışdı. Safiyə Kara üçün əsl maniyaya qədər yüksələn qədim Ərəbisatana olan aludəsini hesaba alaraq, bütün bunları anlamalı olduğunu düşünürdü. Rəfiqəsi keçmişə nüfuz etmək üçün, bütün dövrlərə aid mümükün qədər daha çox tarixi yadigarlar yığmaq üçün milyardlar xərcləmişdi. Kara bu məqsəd üçün ən yaxşı mü-təxəssisləri cəlb etmişdi.

Safiyə öz həyatının hansı hissəsinin boş yerə bu sərsəm niy-yətlər naminə xərcləndiyini təxmin edərək gözlərini bağlamışdı. O, təhsilini hansı istiqamətdə davam etdirəcəyini seçərkən Kara ona hansı təzyiqləri göstərmişdi? Kara buradakı – muzeydəki tədqiqat işlərinə necə təsir göstərmişdi? Safiyə bu işlərdən baş açmaq üçün çox vaxt lazım olduğunu anlayaraq başını silkələdi.

Safiyə gözlərini açaraq heykələ tərəf yeriyib onun qarşısını tutdu.

– Mən sənə heykəli linglə xarab eləməyə imkan vermərəm.

Kara rəfiqəsini kənara çəkdi. Onun səsi mülayim və düşüncəli idi.

– Əgər orada meteorit qırıntısı varsa, o zaman onu tapmaq vacibdir və buna görə də qırıq heykələ bir neçə cızıq salmaq da olar.

– Kim üçün vacibdir? – Safiyə rəfiqəsinin bu sakitliyini təqlid etməyə çalışdı, halbuki, onun sualı daha çox ittihama kimi səsləndi. – O vaxtdan indiyə qədər Ərəbistandan yalnız bir qisim heykəl qalıb və bu da onlardan biridir. Hətta zaman tərfindən şikəst edilsə də, o dəyərini itirib. Sənsə onu məhv etmək istəyirsən.

– Meteorit…

– Gözləyər – Safiyə öz havadarını dayandıraraq, sözünü kəsdi. – Uzaq başı heykəli ehtiyatla bir kənara qoymaq olar.

Kara hətta kişiləri belə sındıra biləcək polad baxışlarını ona çevirdi. Safiyə özünü saxlaya bildi, çünki, onu uşaq vaxtından tanıyırdı. O, rəfiqəsinə tərəf addımlayıb əlindən lingi aldı və onun əllərinin əsdiyini görüb heyrətləndi.

– Mən sənin nəyə ümid etdiyini bilirəm, – Safiyə pıçıldadı.

Onların ikisinə də ingilis arxeoloqu tərəfindən tapılan möcüzəli formada olan diz üstə çökmüş dəvəyə bənzəyən meteoritin tarixi məlum idi. Guya məhz bu dəvə qumda basdırılmış Ubar adlı itgin şəhərin girişini qoruyurdu. Və indi meteorit qəribə bir şəraitdə partlamışdı.

– Hansısa bir əlaqə olmalıdır – Kara bir qədər əvvəl söylədiyi öz sözlərini təkrar edərək öz-özünə dedi.

Safiyə öz rəfiqəsinin ümidlərini dağıtmaq üçün yalnız bir yol bilirdi.

– Sənə Ubarın artıq tapıldığı məlumdur. O, susaraq Karanın onun sözlərini dərk etməsi üçün imkan yaratdı.

1992-ci ildə əfsanəvi şəhər həvəskar arxeoloq Nikolas Klepp tərəfindən torpağın üst qatını işıqlandırmağa malik olan sputnikli lokatorun köməyi ilə aşkar edilmişdi. Eramızdan təxminən doqquz yüz il əvvəl bu yerlərdə az sayda olan quyulardan birinin yanında əsası qoyulmuş bu qədim şəhər “Ətir yolunun” üstündə yerləşən və Omanın sahil kənarındakı dağlarındakı oazisləri şimaldakı varlı şəhərlərlə əlaqələndirən yükboşaltma məntəqəsi idi. Əsrlər boyunca Ubar böyüyüb, çiçəklənirdi. Ancaq, elə bir gün gəldi ki, şəhərin yarısı nəhəng karst təbəqəsinin qırılması nəticəsində yerlə-yeksan oldu və bundan sonra salamat qalmış mövhumatçı sakinlər Ubarı tərk etdi və qumlar şəhəri uddu.

Ubar adi bir ticarət şəhərindən artıq bir şey deyildi – Safiyə davam etdi.

Kara başını yellədi, ancaq Safiyə rəfiqəsinin onun son təsdiqi ilə razılaşmadığını, yaxud da özünü həqiqəti qəbul etməyə məcbur etdiyini müəyyən edə bilmədi. Safiyə Kleppin bu kəşfini biləndə Karanın necə vəcdə gəldiyini xatırladı. Dünyanın bütün qəzetləri onun haqqında kəskin başlıqlarla aləmə car çəkmişdilər: “Qeyb olmuş əfsanəvi şəhər Ərəbistanda aşkar edilib!” Kara hər şeyi öz gözləri ilə görmək və şəxsən qazıntılar prosesində iştirak etmək üçün Omana tələsdi. Safiyə qeyd etdiyi kimi, iki illik iş ərzində yalnız gildən düzəlmiş saxsı qırıqları və mətbəx ləvazimatlarının aşkar olunmasıyla, karvan yolunun üstündə yerləşən qədim şəhərin başlı-başına qalmış yükboşaltma məntəqəsindən artıq bir şey olmaması məlum olmuşdu və bundan sonra ona maraq itmişdi. Nə saysız-hesabsız sərvət, nə də qara kabuslar, qalan yalnız dirilərə əzab verən ağrılı xatirələr idi.

– Ledi Kensinqton, – güclü siqnalı birinci aşkar edən metalaxtaran aləti olan mütəxəssis yenidənə danışmağa başladı – mümkündür ki, doktor Əl-Məaz doğru deyir və bu lənətə gəlmiş bu əşyaya əl vurmaq lazım deyil.

Qadınlar böyrü üstə düşmüş heykələ tərəf çevrildilər. Mütəxəssislər öz metalaxtaranlarını iki tərəfdən onun yanına qoydular. Alətlər mehribancasına cingildədilər.

– Mən səhv etmişəm – birinci mütəxəssis davam etdi. – Mənim aşkar etdiyim siqnalın mənbəyi daşın altında deyil.

– O zaman o haradadır? – Kara əsəbi hada soruşdu.

İkinci mütəxəssis cavab verdi.

– O, daxildədir.

Yaranan heyranedici sakitiyi birinci Kara pozdu.

– Daxildə?

Bəli, mem. Mən üzr istəyirəm. Pelenqi iki metalaxtaranın arasından götürmək dərhal ağlıma gəlməmişdi. Mən daşın içində nəyinsə ola biləcəyini hec cür ehtimal etmirdim.

Safiyə irəli addımladı.

–Güman ki, bu, sadəcə xalis dəmirin təsadüfi səpələnməsidir.

– Yox, əgər bizim alətərin göstəricilərinə ehtimal etsək, siqnal çox güclüdür

– Dərhal heykəli sındırmaq lazımdır – Kara dedi.

Safiyə qaşqabağını saladı. Lənətə gələsən! O, heykəlin önündə diz üstə çökdü.

– Mənə fənər lazımdır.

Karanın komandasının bir üzvü ona fənər verdi.

– Sən neyləmək fikrin var? – Kara səbrsiz hada soruşdu.

– İçəri baxmaq.

Safiyə ovcunu partlayışın istisindən ərimiş heykəlin üzərinə çəkdi. Qumdaşı şüşəyə çevrilmişdi. Gənc qadın fənərin lampasını heykəlin ağır gövdəsinin aşağısına qoyub onu söndürdü.

Həmin anda heykəlin şüşəyə dönmüş üst hissəsi bütövlükdə işıqlandı. Tutqun və tünd qabığı arasından anlaşılmaz detallar göründü. Safiyə qeyri-adi bir şey görmədi, hərçənd şüşə cəmisi iki düym qalınlığında idi.

Kara Safiyənin yanında əyilib çiyni üzərindən boylandı və ah çəkdi. Onların axtardığı daş qaymanın dərinliyində olmalıydı.

–Nə olub? – Safiyə fənəri yığışdırmağa başlayaraq soruşdu.

– Dayan, – Kara onu saxladı. – Orta hissəni işıqlandır.

Safiyə itaətkarlıqla şüanın işığını düz gövdənin ortasına saldı.

Dərinlikdə, şüşənin daşa çevrildiyi yerdə gizlənmiş yerdə bir kölgə, tünd laxta göründü. Şüanın işığında laxta tünd-qırmızı rəngdə parıldayırdı. Onun formasını – xüsusilə də sinəsinin hansı yerində olduğu nəzərə alınsa heç nə ilə dolaşıq salmaq olmazdı.

– Bu, ürəkdir. – Kara pıçıldadı.

Rəfiqəsindən heç də az heyrətə düşməyən Safiyə geri sıçradı.

– İnsan ürəyi…

* * *

Saat 20:05

Kara Kensinqton bir neçə saat keçdikdən sonra Yaxın Şərqin qədim tarixi şöbəsinin yaxınlığında yerləşən, xidmət personalına aid olan tualet otağında dayanmışdı.

Hə, indi daha birini…

Gənc qadın ovcunda bir narıncı həb silkələdi. Addera –tərkibində iyirmi milliqram amfetamin olan və tonus fəaliyyətini gücləndirən bu güclü vasitə həkim resepti ilə buraxılır. Kara həbi əlində ölçüb-biçdi. Bu kiçik həbə necə də qüvvətli təsir yeridilib?! Ancaq, indi deyəsən bu da kifayət etməyəcək. Kara bunu düşünərək ikinci həbi də sikələdi. Əvvəl-axır, dünən gecə o gözünü də yummamışdı, qarşıda isə çox iş vardı. Kara həbi ağzına qoyub başını geriyə atdı. Həbi su içmədən udduqdan sonra güzgüdə öz əksinə baxdı. Üzü qızardı, bəbəkləri genişləndi. Kara əlini saçlarında gəzdirib onları hansısa formaya salmaq üçün çırpmağa başladı. Heyhat!

O, əlüzyuyana əyilib soyuq suyu açdı və bacardıqca dərindən nəfəs almağa cəhd edərək ovuclarını isladıb yanaqlarına sıxdı. Onu Bekxitdəki ata-baba malikanəsindəki çarpayıdan qaldıran gözləniməz zəngdən sanki saatlar yox, günlər keçmişdi. Partayış haqqında eşidən Kara cəd limuzinə tərəf cumdu. Sürücü gecə vaxtı tufanlı havada onu boş küçələrlə Britaniya muzeyinə gətirib çıxardı.

– İndi nə olacaq?

Bütün bu nəhayətsiz və uzun gün ərzində müxtəlif istintaq briqadaları qalereyadan cürbəcür dəlillər – kömürlənmiş ağaclardan nümunələr, plasmas, metallar və hətta sümüklər tapmışdılar. Nəhayət yanmış zibillik qalağının içindən şlak qatı ilə örtülmüş bir neçə meteorit qırıntıları çıxarıldı. İlkin versiyalara əsasən kürəşəkilli ildırımın elektrik boşalmasından xalis dəmirin dərinliyində yerləşən hansısa uçan komponentlər alovlandı. Ancaq, hələ ki, heç kim bu komponentlərin nə olduğunu ehtimal etməyə cürət etmirdi. Sonrakı tədqiqatlar həm İngiltərədə həm də onun hüdudlarında davam edəcək.

Kara məyusluğunu gizlədə bilmədi. Monitorda şar ildırımının parlayan kürəsinin videomüşahidəsini görüb atasının elektrik boşalmasının qığılcımlanan burulğanla əhatə olunmuş toz buludunda qeyb olduğu günü xatırladı. İndi partlayış və daha bir ölüm. Gənc qadın keçmişlə indiki aman arasında hansısa əlaqənin olmasına şübhə etmirdi. Ancaq hansı? Doğrudanmı, o ötən illərdə tez-tez olduğu kimi yenə çıxılmaz vəziyyətə düşüb?

Qapının döyülməsi Karanı güzgüdə özünü süzməsindən ayırdı.

– Kara, biz tədqiqatlara başlamağa hazırıq.

Bu, Safiyə idi. Kara rəfiqəsinin səsində bir narahatlıq duydu. Tək Safiyə Karanın qəlbində nə cür yük olduğunu bilirdi.

– İndi gəlirəm.

Kara plastmas şüşəni çantasına atıb düyməni bağladı. Preparatdan qəbul edilmiş ilk enerji dalğası ümidsizlik hissini bir qədər zəiflətdi. Nəticədə bir dəfə də boş yerə saçlarını düzəltməyə cəhd edən Kara qapıya yaxınlaşıb onu taybatay açdı və müvəqqəti laboratoriya üçün seçilmiş zala – Britaniya muzeyindəki məşhur Tağlı zala daxil oldu. 1839-cu ildə tikilmiş və muzeyin qərb cinahında yerləşən ikiyaruslu bu yer erkən viktorian arxitektor xüsusiyyətlərinə malik idi – kitabxana şkaflarının cərgələri, döymə çuqun ayaqyeri və keçidləri, tavanın bükülmüş arkaları, irihəcmli taxçalar. Bu divarlar üzlük geydirilmiş qədim kitablar cərgəsinin və qədim yazıların olduğu lövhəciklərin arasında yığılmış Çarlz Darvini, Livinqstonu, Krallığın elmi icmasının üzvlərini xatırladırdı. Heç vaxt geniş publikaya açılmayan bu zal indi Yaxın Şərqin qədim tarixi şöbəsində elmi mərkəz və köməkçi arxiv kimi istifadə edilirdi.

Bu günsə bəzi seçilmiş insanlar istisna olaraq hamının üzünə bağlı olan Tağlı zal improvizə edilmiş morqa çevrilmişdi. Kara başsız, əlsiz, küncdə xərəyin üstündə olan daş heykələ baxdı. Şimal cinahda yerləşən qədim heykəldən yalnız bu qalmışdı. Safiyə qırıntının zibillikdən çıxarıb bura, təhlükəsiz yerə gətirilməsini israr etdi.

Heykəli iki hallogen lampaları işıqlandırırdı, masanın yanında isə tibbi əməliyyat alətlərinə bənzər müxtəlif ölçülü qələmlər, çəkiclər və fırçalar düzülmüşdü.

Safiyə əllərinə lateks əlcəkləri keçirdi. O, kip döşlükdə idi: gözlərini qoruyucu eynəklər örtürdü.

– Hamı hazırdı?

Kara başını tərpətdi.

– Qocanın sinəsini doğramağı təklif edirəm – gənc oğlan adi, kobud amerikalı şövqü ilə səsini çıxardı.

Qalereyada işləyən hər kəsə bələd olan Kara Şimal-Qərb universitetinin aspirantı Kley Bişopu tanıyırdı. Bu gün axşam operator-dokumentalist olacaq bu oğlan ştativə quraşdırılmış rəqəmsal videokamera daşıyırdı.

– Cənab Bişop, daha çox ehtiram göstərin, – Safiyə xahiş etdi.

– Bağışlayın, – Bişop sözlərinin həqiqiliyinə şübhə yaradacaq hiyləgər təbəssümlə tələsik cavab verdi.

Gələcək nəslin ucaboy nümayəndəsi olan Bişop xoş görkəmə malik idi. Onun geyimi cins şalvardan, üzərində rok ulduz portreti olan qara futbolkadan və indi nə zamansa ağ rəngdə olduğuna çətin inanılan krassovkadan ibarət idi. Gənc oğlan qəddini düzəldib çılpaq qarnının zolaqlarını nümayiş etdirərək əlini uzadıb başındakı kürən kirpiyə çəkdi. Onun elm həmkarlarına mənsub olduğunu bildirən yeganə əlamət qara haşiyələrdə qalın şüşələri olan və yenidən dəbdə minməsi üçün kifayət qədər yaraşıqsız eynək idi.

– Doktor əl-Məaz, məndə hər şey hazırdır.

– Əla!

Halogen lampalarının saldıqları işıqlığa tərəf addımlayan Safiyə alətlərin yığıldığı masaya yaxınlaşdı. Kara qarşı tərəfdən müşahidə etmək üçün dövrə vurub “aşkar edilmənin” iştirakında yeganə kənar adam olan təhlükəsizlik xidmətinin rəisi Rayan Flemminqin yanında dayandı. Görünür, Kara tualetdə olarkən o gəlmişdi. Flemminq ona başını yellədi və onun görünüşündən aydın oldu ki, muzeyin bir çox əməkdaşları kimi o da Karanın yanında özünü narahat hiss edirdi.

Safiyə ölçü götürərkən, Flemminq arabir öskürürdü.

– Mən sizin kəşfiniz haqqında eşidən kimi bura gəldim, – o, Karaya müraciət edərək mızıldandı.

– Niyə? – Kara soruşdu. – Bu təhlükəsizlik anlamı ilə əlqədardır?

– Yox, sadəcə maraqlandım. Hər gün içində ürək olan heykəl tapılmır. – Flemminq heykəli başı ilə göstərib cavab verdi.

Bu həqiqətən belə idi, baxmayaraq ki, Kara düşünürdü ki, Flemminqi bura ürək məsələsi ilə əlaqədar yox, başqa niyyətlə gətiriblər. Təhlükəsizlik xidmətinin rəisinin nəzərləri qəribə daşdan çox Safiyəyə dikilmişdi. Onun simasında bir coşqunluq var idi.

Kara heykəlin üstünə əyildi. Təbii ölçüdə bütün anatomik xüsusiyyətərə riayət olunan ürək şübhəsiz ki, metalaxtaranlar aşkar etdikləri hansısa metal filizdən hazırlanmışdı. Bununla belə Karada belə bir hiss yarandı ki, əgər o ürəyə bir az çox baxsa o, döyünməyə başlayacaq.

Safiyə almaz bıçaqla heykəlin qalığına yaxınlaşdı və daşda gizlənmiş ürəyin ətrafında düzgün kvadrat çəkərək səliqə ilə şüşəni çızdı.

– Mən daha çox qorunmasını istəyirəm. Ümid edirəm ki, ərimiş qum qatı qalan hissə ilə az əlaqəlidir.

Sonra Safiyə şüşə kvadrata sorucu orqan yapışdırıb qulpundan bərk yapışdı. Taxta çəkic götürərək var gücü ilə şüşəşəkilli kvadratın perimetrini döyəclədi. Sıyrıntının altında kiçik çatlar yarandı. Hər zərbə səsindən hamı səksənirdi. Hətta Kara barmaqlarını yumruğunda sıxırdı.

Tək bircə Safiyə sakit idi. Kara bilirdi ki, rəfiqəsi stres vəziyyətində vahimə hücumuna davam gətirə bilmirdi. Ancaq, vərdiş etdiyi mühitdə sevdiyi işlə məşğul olarkən almaz rezakda olduğu kimi sarsılmaz və kəskin olur. Gənc qadın zen-buddizm ardıcıllarının təmkini ilə sakit topluluqda işləyirdi. Bununla belə Kara rəfiqəsinin baxışlarında bir parıltı görürdü. Fərəhli ehtiras parıltısı. Kara çoxdan idi ki, nə zamansa solğun kölgəyə dönmüş simalı qadın olan Safiyənin gözlərində buna bənzər bir şey gör-məmişdi.

– Ümid edirəm ki, bu, kifayət edəcək.

O, taxta çəkici kənara qoyub kiçik fırça ilə şüşə qırıntısı və qum zərrələrini yuxarı hissələrini bütövlükdə təmizlədi. Sonra şüşəli kvadratı tərpədərək sorucu alətin qulpunu əvvəlcə bir, sonra başqa istiqamətdə yüngülcə sıxdı. Safiyə birdən qəfil hərəkətlə boşalmış şüşənin bir parçasını qaldıraraq sorucu aləti yuxarı dartdı.

Kara yaxın gələrək heykəlin açılmış sinəsinə baxdı. Məlum olduğu kimi əvvəl Karaya göründüyünün əksinə olaraq, ürək tam şəkildə yerinə yetirilmişdi. Hər bir kamera üst hissədəki damarlar və nazik arteriyalar da daxil olmaqla bütün təfsilatı ilə hazırlanmışdı. Ürək rahatlıqla quma oturmuşdu. Safiyə şüşəni sorucu alətdən ehtiyatla ayıraraq onu çevirdi. Ərimiş daşın içəri tərəfində ürəyin üst hissəsi aydın vəziyyətdə möhürlənmişdi. Safiyə videokameranın obyektivinə tərəf döndü.

– Kley, yaxşı çəkirsən?

Nişanlayıcıya tərəf əyilən Kley dabanları üstə səndələdi.

– Lənətə gələsən, bu ki, fantastikadır.

– Bunu müsbət cavab hesab edirəm.

Safiyə şüşəni masanın üstünə endirdi.

– Bəs ürək necə olsun? – Flemminq soruşdu.

Safiyə heykələ tərəf çevrilib açılmış “sinənin” üzərinə əyildi. O, ehtiyatla fırçanın dəstəyi ilə ürəyi taqqıldatdı. Hamı aydın səsi eşitdi.

– Şübhəsiz ki, bu, metaldır. Kürən rəngə əsasən, yəqin ki, tuncdur.

– Səs elə gəlir ki, sanki, ürəyin içi boşdur, – Kley ştativi yaxşı rakurs götürməyi üçün münasib vəziyyətdə qoyaraq söylədi. Onu tərpədin.

Safiyə başını tərpətdi.

– Bunu etməsək yaxşıdır. Görürsünüzmü, qum öz çıxıntılarıyla ürəyi əhatə edir? O, çox möhkəm oturub. Hesab edirəm ki, onu tərpətmək lazım deyil. Nəyəsə başlamazdan öncə ürəyi mütləq başqa tədqiqatçılara göstərmək lazımdır.

Kara son dəqiqə ərzində nəfəs almağa cürət etmədi. Ürəyi qeyzlə qulağının dibində döyünürdü, amfitaminin buna aidiyyatı yox idi. Doğrudanmı ondan başqa bunu görən olmadı?

O, sual verməyə macal tapmamış Tağlı zalın dərinliyində qapı çırpıldı. Gözlənilməzlikdən hamı səskəsndi. Yaxınlaşan addımların səsi eşidilirdi. Bu, iki kişi idi.

Safiyə halogen lampanın işığını kitabxananın dərinliyinə saldı.

Bu, direktor Taysondur.

–Edqar, – Kara qabağa keçdi, – siz burada nə edirsiniz?

Muzeyin direktoru kənara çəkilib nəzərlərini öz həmsöh-bətinə çevirdi. O, Böyük London polisinin qətl şöbəsinin müstəntiqi idi.

– Sizin parlaq kəşfiniz haqqında xəbər bizə çatanda inspektor Semuelson mənimə birgə idi. Biz həmin vaxt bitirmişdik və bu valehedici tapıntıya şəxsən baxmaq üçün icazə istədi. Məgər onun bizə göstərdiyi köməyini nəzərə alaraq mən etiraz edə bilərdim?

– Sözsüz, – Kara acığını gizlədərk nəzakətlə cavab verdi. – Siz elə vaxtında gəlmisiniz.

O, yeni gələnləri improvizasiya edilmiş əməliyyat stoluna dəvət edərək jest elədi. Onun şəxsi açılışına hələ çox gözləmək lazım gələcək.

– Flemminq öz rəisinə tərəf çevrildi.

– Hesab edirəm ki, biz kifayət qədər baxdıq. Gedib gecə növ-bəsini yoxlamaq lazımdır.

O, çıxışa tərəf yönəlib Safiyəyə mürəciət etmək üçün ləngidi.

– Sizin işinizə baxmağa izn verdiyiniz üçün sizə təşəkkür edi-rəm.

– Buyurun, – Aşkar olunmuş ürəkdən başqa heç bir şey haq- qında düşünmək iqtidarında olmayan Safiyə fikri dağınıq halda cavab verdi.

Təhlükəsizlik xidməti rəisinin nəzərlərini Safiyənin üzərində uzun-uzadı saxlayıb, onu etinasızlıqla yaralayaraq çevrilməsi Ka-ranın gözündən yayınmadı. Safiyənin gözləri öz işindən başqa hər zaman hər şeyə kor olacaq. Rayan Flemminqdən də əhə-miyyətli kişilər onun həyatında yer tapa bilməmişdilər.

İnspektor Semuelson təhlükəsizlik xidmətinin rəisinin yerini tutmuşdu. O, pencəyini əlinə keçirmiş, köynəyinin qollarını isə çırmalamışdı.

– Mən sizə mane olmuram ki?

– Qətiyyən yox, – Safiyə cavab verdi. – Bu, tapıntıdır, – xoşbəxt hadisə.

– Bax belə.

İnspektor heykələ tərəf əyildi. Kara şübhə etmirdi ki, onu bura gətirən səbəb sadə maraqdan daha üstün bir şeydir. Gözlənilməz təsadüflər polis araşdırması obyektinə çevrilməsi az olmur.

Edqar Tayson Semuesonun arxasında dayandı.

– Bu, çox gözəldir, razısınızmı? Şübhəsiz ki, sizin kəşfiniz bü-tün dünyanın diqqətini cəlb edəcək.

İnspektor Semuelson dikəldi.

–Bu heykəl hardandır?

Bunu mənim atam tapıb, – Kara söylədi.

Semuelson sual dolu nəzərlə qaşlarını çatıb baxışlarını ona çevirdi. Kara direktor Taysonun geriyə çəkilərək öz çəkmələrinin burnuna utancaq halda baxdığını gördü. Bu, çox incə mövzu idi.

Safiyə qoruyucu eynəyini alnına qaldırıb rəfiqəsini yaralı mövzuya toxunmağın zərurətindən xilas edərək izah etməyə davam etdi.

– Recinald Kensinqton Oman sahilindəki Salala şəhərində yerləşən köhnə sərdabənin yerindəki yeni mavzoleyin yüksəldilməsi zamanı qazıntıları müşahidə etməyə yollanmış arxeoloji ekspedisiyanı maliyyələşdirirdi. Cənab Recinald bu heykəli sərdabənin yaxınlığından tapmışdı. Tapıntı nadir nüsxə idi: tarixi eramızdan üç yüz il əvvəl olan islamaqədərki dövrün heykəli belə valehedici vəziyyətdə idi. Buna baxmayaraq, sərdabə iki min il ərzində ziyarətgaha çevrilmişdi. Buna görə də, ətraf ərazi toxunulmaz olaraq qalmışdı. Yaxşı vəziyyətdə qalmış bu cür tarixi heykəlin məhv edilməsi əsl faciə idi.

Görünür, Semuelson onun hislərini bölüşmürdü.

– Heykəlin məhv olması yeni bir kəşfə yol açdı. Belə ki, burada bir tərslik var ki, yazıq Harri Masterson haqqında bunu demək olmaz.

– Sözsüz, – Safiyə tələsik söylədi. Mən qətiyyən onun ölümünün əsl faciə olmadığını demək istəmirdim. Siz tamamilə doğru deyirsiniz.

Semuelson baxışları aspirant Kley Bişopun üzərində dayanana qədər ətrafdakılara nəzər saldı. Görünür, inspektor nə-dənsə gördüklərindən narazı qalmışdı. O, yenidən heykələ tərəf çevrildi.

– Siz yanında bu heykəl tapılmış sərdabəni xatırlatdınız.

– Bəli. Bu, Nabi Amiranın sərdabəsidir.

– Hansısa fironun, deyilmi?

Safiyə gülümsündü.

– Fironlar Qədim Misirdə olublar.

Kara kimi o da inspektorun özünü qəsdən bilməzliyə vur-masını gözəl anlayırdı.

– Ərəbistanda ən məşhur sərdabələr Quran və Bibliyada adı keçən insanların dəfn olunduqlarıdır. İndiki halda söz hər iki mü-qəddəs kitabın personajlarından gedir.

– Nabi Amiran? Allah qanunlarının ehkamlarında belə ad eşitdiyimi xatırlamıram.

– Əslində bu, Bibliyada kifayət qədər mühüm fiqurdur. Siz Müqəddəs Qadın haqqında eşitmiş olarsınız?!

– Belə də.

Semuelson bunu elə səmimi deyirdi ki, Safiyə təbəssümünü saxlaya bilmədi. O, öz dediyinə qüvvət vermək üçün pauzanı gözlədi, amma sonra ona rəhmi gəldi.

– Nabi Amiran Müqəddəs Məryəmin atasıdır.

* * *

Şərq qurşağı vaxtı ilə 13:54

Arlinqton, Vircinya ştatı

Peynter Krou gümüşü “Mercedes C-500” sedanın arxa otu-racağında əyləşmişdi. Maşın rəvanlıqla beynəlxalq Dalles aero-portundan 66 saylı federal avtostradası ilə şərqə, Vaşinqton istiqamətinə gedirdi. Ancaq, yolun son mənzili paytaxt deyildi. Sürücü futbol komandasının mərkəzi müdafiəçilərinə məxsus bədən quruluşuna malik, qaradinməz bir oğlan idi. O, dönmə işığını yandırıb Arlinqtona gedən yolu göstərən istiqamətə yönəldi. DARPA-də mənzil-qərargahına çatmağa yarım mildən də az məsafə qalırdı.

Peynter saatına baxdı. Cəmi iki saat bundan qabaq o, Konnektikutda idi. Son beş il ərzidə hədsiz dərəcədə etibar etdiyi və inandığı həmkarı olan qız onu satmışdı. İndi isə, nə qədər çalışsa da, bu barədə düşünməməyi bacarmırdı.

Kassandra ilə onu eyni vaxtda xüsusi təyinatlı qoşunlardan cəlb etmişdilər. Peynter “dəniz pişiklərində”, qız isə quru qoşunlarında – “reyncerdə” xidmət edirdi. DARPA onları İdarədə yenicə yaradılmış ciddi məxfiləşdirilmiş “Siqma” komandasına seçmişdi. DARPA-də əməkdaşlarının çoxunun bundan heç xəbəri də yox idi. “Siqmanın” vəzifəsi axtarış və tutmağı icra etməkdən ibarət idi. Agentlər tərəfindən texniki cəhətdən hərbiləşdirilmiş bölmələr gizli şəkildə qaynar nöqtələrə gedərək, həyatlarını risk altına qoyub hərbi vilayətlərdəki yeni nailiyyət və texnologiyaları ya ələ keçirir, ya da, müdafiə edirdi. Əgər “Delta” terrorçuluqla mübarizə üçün yaradılmışdısa, “Siqmanın” məqsədi isə, Birləşmiş Ştatların texnoloji üstünlüyünü təmin etmək idi. Həm də nə yolla olur olsun, buna nail olmaq lazım idi.

İndi də mənzil – qərargaha çağırış. Şübhəsiz söhbət yeni tapşırıqdan gedir. Ancaq, bu tələsgənlik nə ilə izah olunur?

"Nort – Ferfaks – drayv"a keçdikdən sonra “mersedes” dayanacağa döndü. Təhlükəsizlik postunun mürəkkəb sisteminin öhdəsindən gələn maşın nəhayət ki, boş yerdə dayandı. Hissiz üzü olan enlikürək və hündürboy bir adam maşına yaxınlaşıb qapısını açdı.

– Kommander Krou, xahiş edirəm, arxamca gəlin.

Peynteri əsas binada direktorun qəbul kabinetinə qədər aparıb, onun gəldiyini adyutant məruzə edənə qədər gözləməyi xahiş etdilər. Peynter qaşqabaqla gözlərini bağlı qapıya zillədi.

Vitse admiral Toni Rektor Peynter onunla işləyəndən bəri müdafiə nazirliyinin elmi – tədqiqat işlərinin perspektivli proqramlar İdarəsinə rəhbərlik edirdi. O, buna qədər DARPA-nın kəşfiyyat xarakterli – 2001-ci ilin 11 sentyabr hadisələrindən sonra daha böyük əhəmiyyətə malik olan informasiya təhlükəsizliyi bölməsinə rəhbərlik edirdi. Bölmə bütün dünyaya kompüter şəbəkəsi vasitəsilə sızan məlumat axınlarını izləyir, orada terror aktının hazırlanmasına aid informasiyaları və maliyyə vasitələrinin köçürülməsini axtarırdı. Admiralın nü-mayiş etdirdiyi təcrübə və ağlı onun yaxın vaxt ərzində DARPA-nın direktor postuna yiyələnməsinə imkan vermişdi.

Qapı açıldı. Mühafizəçi kənara çəkilib Peynteri içəri buraxıb əlini yellədi. Krou kabinetə daxil olan kimi arxasıyca qapı bağlandı.

Divarları tünd qırmızı ağaclarla haşiyələnmiş kabinetdə bo-rulu tabakın xəfif ətri hiss olunurdu. Otağın ortasında stol vardı. Pələng ləqəbli Toni Rektor ayağa qalxıb Peynterin əlini sıxdı. O, azacıq da olsun piy olmayan iri gövdəli bir kişi idi. Ancaq indi, altmış yaş hüdudunda olduğundan dolu əzələləri nisbətən yum-şalmışdı. Düzdür, bu adamda “yumşaq” adlandırmaq üçün y-eganə bir şey onun cismi idi. Gözləri mavi brilliant kimi yanır, hamar daranmış saçları ağ tüklərlə gümüşü rəngə çalırdı. Onun əl sıxması çox sərt idi. O, Peynterlə görüşərək başı ilə qonaqlar üçün olan iki dəri kreslodan birinə işarə etdi.

– Əyləşin. Mən doktor Maknaytı dəvət etmişəm. O, indi bizə qoşulacaq.

“Siqma” dəstəsinin yaradıcısı və komandiri Doktor Şon Maknayt Peynterin bilavasitə rəisi idi. O da Peynter kimi vaxtilə “dəniz pişiklərində” xidmət etmiş, sonra fizika və informasiya texnologiyaları üzrə doktorluq dissertasiyasını müdafiə etmişdi. Əgər doktor Maknayt dəvət edilmişdisə, demək oyunda ancaq böyük adamlar iştirak edir.

“Dəniz pişikləri” ABŞ – ın HDQ – nin dəniz və çay sahilləri və portlarında diversiya əməliyyat və kəşfiyyatları aparması üçün təyin olunmuş xüsusi təyinatlı qüvvələrinin bölməsi idi.

Cənab, bunun nə ilə əlaqədar olduğunu soruşa bilərəm?

Admiral Rektor kresloda rahatca əyləşdi.

– Mən artıq Konnektikutda baş vermiş acınacaqlı və xoşagəlməz hadisə haqqında eşitmişəm, – o, Peynterin sualına cavab verməkdən yayınaraq söylədi. – Ən yeni texnologiyalar şöbəsinin uşaqları Çin casusunun kompüterini onlara nə vaxt çatdıracaqlarını səbrsizliklə gözləyirlər. Ümid edək ki, uşaqlar ondan plazmatik silahlar haqqında informasiyaları almağa nail olacaqlar.

– Təəssüf ki, bizə… mən parolu almağa müvəffəq olmadım.

DARPA-nın direktoru çiyinlərini çəkdi.

– Ən azı, informasiya çinlilərin əlinə keçməyib. Sizin nə ilə toqquşduğunuzu hesaba alsaq, siz şöhrət qazanmısınız.

Krou öz keçmiş həmkarının taleyi ilə bağlı suala cavab verməkdən özünü saxladı. Yəqin ki, Kassandranı təfsialtı ilə sorğu-sual etmək üçün hansısa gizli bir yerlə təmin dəcəklər. Gerisini kim deyə bilər? Quantanamo bazası, Fort-Livenvort və ya başqa bir həbsxana? Bu artıq Peynterin qayğısı deyil. Bununla belə, onun içində sızıldayan ağrı sakitləşməmişdi. O, ümid edirdi ki, bunun günahı yalnız mədənin həzm etməməyindədir. Şübhəsiz, Kassandranın taleyi ilə bağlı narahat olmağa onun heç bir əsası yox idi.

– İndi isə, sizin suala gəlincə, – admiral Peynteri indiki zamana qaytararaq davam etdi. – Hərbi araşdırmalar bölməsi bir hadisəyə qarşı diqqətimizi cəlb edib. Keçən gecə Britaniya muze-yində partlayış baş verib.

Krou başını yellədi. Aeroport yolunda radiodan xəbərlərin buraxılışını eşitdi.

– İldırım zərbəsi.

– Mediaya bu cür xəbər verilib.

Peynter bunu eşidib dikəldi. O, sorğu-suala başlamağa macal tapmamış qapı açıldı. Şon Maknayt qasırğa kimi kabinetə şığıdı. Onun üzü qızarmışdı. Alnına tər damcıları səpələnmişdi. Sanki, “Siqma” dəstəsinin komandiri bütün yolu qaçmışdı.

– Təsdiq qəbul olunub, – o, tövşüyərək admirala xəbər verdi.

Rektor başını yellədi.

– Belədirsə, əyləşin. Bizim vaxtımız azdır.

Peynter gizlicə ikinci kresloda oturmuş öz rəisinə baxdı. Maknayt DARPA-da iyirmi iki il işləmişdi. Həmçinin burada xüsusi layihələr şöbəsində direktor vəzifəsini də icra etmişdi. Onun ilk “xüsusi layihələrindən” biri “Siqma” dəstəsini yaratması idi. Məhz Maknaytın ağlına texniki biliklərə malik olan və hərbi təlimləri keçmiş əməliyyatçılardan ibarət komanda yığmaq gəlmişdi. “Beyin və əzələlər, – o, belə söyləməyi xoşlayırdı, – gizli texnologiyaları qoruyub müdafiə edərək cərrah dəqiqliyi ilə fəaliyyət göstərəcəklər”.

Krounu birincilərdən biri kimi Maknaytın şəxsən özü dəvət etmişdi. O vaxt Peynter İrakdakı əməliyyat zamanı ayağı sınandan sonra xəstəxanada müalicə alırdı. O sağalana qədər Maknayt ona yalnız bədəni deyil, beyini də itiləmək incəsənətini öyrədirdi. Krou “dəniz pişikləri” tədris mərkəzindəki təlimlərdən daha mürəkkəb sayılan akademik ibtidai hazırlıqlar düşərgəsində təlim keçmişdi. Bütün dünyada Peynterin belə ehtiram və hörmət bəslədiyi ikinci bir kimsə yox idi.

İndi isə o, Şon Maknaytı belə sarsılmış vəziyyətdə görür. Kreslonun kənarında oturmuş Maknayt belini dikəltdi. Deyəsən, o, əynindəki tünd-boz kostyumda yatmışdı. Bu an Maknayt öz əlli beş yaşındakı kimi görünürdü: gözlərinin ətrafında iztirablı qırışlar, dodaqları sıxılmış, ağarmış saçları dağınıq idi.

– Göründüyü kimi, nə isə ciddi bir şey baş vermişdi.

Admiral Rektor stolunun üstündəki plazmalı monitoru elə çevirdi ki, Peynter də görə bilsin.

– Kommander Krou, sizə ilk növbədə bu videoyazıya baxmaq lazımdır.

Peynter itaətlə irəli keçdi. Kompüterin ekranında ağ-qara görüntü görsəndi.

– Bu yazı Britaniya muzeyinin təhlükəsizlik xidmətinindir.

Peynter sükutla lal görüntüyə baxırdı. Budur, ekranda muzey qalereyasına daxil olan mühafizəçi göründü. Sujet uzun sürmədi. Video yazı bütün ekranı işıqlandıran partlayışla bitəndə Peynter geri çəkildi. İki rəis onu müşahidə edirdi.

–Bu, işıqsaçan kürədir, – nəhayət Peynter söylədi. – Səhv etmirəmsə bu, ildırım şarıdır.

–Tamamilə doğrudur, – admiral Rektor təsdiq etdi. – Bu fərziyyə elə həmin vaxt Londonda olan hərbi araşdırmalar şöbəsinin iki tədqiqatçısının diqqətini cəlb edib. Hələ indiyə qədər ildırım şarını plyonkaya çəkmək mümkün olmayıb.

Və indiyə qədər belə dağıdıcı aqibətlə nəticələnən heç bir hadisə qeydə alınmayıb. – Doktor Maknayt əlavə etdi.

Peynter “Siqma” dəstəsindəki işlərə hazırlıqların gedişində elektrik haqqında dinlədiyi mühazirələri xatırladı. İldırım şarları haqqında olan məlumatlar qədim yunanlara gedib çıxır. Onlar görünməsi müxtəlif yerlərdə böyük insan qrupları tərəfindən müşahidə edilmişdi. İldırım şarlarına çox nadir hallarda təsadüf edildiyi üçün, onların əmələ gəlməsi indiyə qədər müəmmalı olaraq qalır. Bununla bağlı müxtəlif fərziyyələr mövcud idi: tufan zamanı havanın ionlaşmasından əmələ gəlib sərbəst şəkildə havada üzən laxta plazmadan tutmuş, ildırım düşən yerdə torpaqdakı silisium 4-oksidin buxarlanmasına qədər.

Britaniya muzeyində əslində nə baş verib? – Peynter soruşdu.

– Admiral Rektor yazı stolunun daxılından tennis topu boyda olan daş qırıntısına bənzər qaralmış bir predmet çıxarıb qurutma kağızının üstünə qoydu.

– Bu gün səhər hərbi – transport aviasiyası tərəfindən bizə çatdırılıb.

– Bu nədir?

Admiral Peynterə başı ilə bu qeyri-adi daş növünü götürməyi təklif etdi. Peynter bu qırıntının gözlənilməz ağırlığına təəccübləndi. Bu, daş deyil. Bu qırıntı qurğuşun möhkəmliyinə malik idi.

– Meteorit dəmiri, – doktor Maknayt izah etdi. – Belə eksponatın bir parçası bir neçə dəqiqə bundan qabaq monitorun ekranında partlamışdı.

Peynter qırıntını stolun üstünə qoydu.

– Mən heç nə başa düşmürəm. Siz demək istəyirsiniz ki, partlayışın səbəbi ildırım şarı yox, meteoritdir?

– Həm hə, həm də yox, – Maknayt müəmmalı şəkildə cavab verdi.

– Siz Rusiyadakı Tunqus meteoriti barədə bir şey bilirsiniz? – Rektor soruşdu.

Söhbətin mövzusunun gözlənilmədən dəyişməsi qəflətən Peynteri yaxaladı. O, qaşlarını düyünləyib beynində axtarış axtarmağa başladı.

– Məlumatım azdır. 1908-ci ildə Sibirin harasınasa güclü part-layışla nəticələnən meteorit düşmüşdü.

Rektor geri çəkildi.

– “Güclü” – bunu demək hələ azdır. Zərbə dalğası episentrdən təxminən Rod Aylend ştatının sahəsinin yarısı qədər olan bir ərazidə radiusu qırx milə çatan bir meşəni dağıtmışdı. Partlayışın gücü təxmini iki min atom bombasının ekvivalenti qədər idi. Partlayış yerindən dörd yüz mil aralı atların ayaqları qırılmışdı. “Güclü” sözünün tərifi hələ bu partlayış haqqında təsəvvür yaratmağa imkan vermir.

– Başqa aqibətlər də olmuşdu, –Maknayt söylədi. – Maqnit fırtınasının dövriyyəsinin diametri altı yüz milə çatırdı. Partlayışdan sonra bir neçə gün ərzində gecələr səma kütləvi halda toz parıltısı ilə işıqlanırdı. Havaya qalxmış bu toz qatı elə parlaq imiş ki, onun işığı altında qəzet oxumaq olarmış. Elektromaqnit impuls yer kürəsinin yarısını fırlanmışdı.

– Aman, Tanrım! – Peynter öz-özünə dedi.

Partlayışı yüz mil aralı məsafədən müşahidə edənlər səmada yanıb-sönən və parlaqlığı günəşlə müqayisəyə gələn, arxasıyca göy qurşağına bənzər bərq vuran bir quyruğun getdiyi gözqamaşdırıcı nöqtədən danışırdılar.

– Meteorit, – Peynter dedi.

Admiral Rektor başını yellədi.

– Bu, versiyalardan biridir. Daş nüvəli asteroid və yaxud komet. Bu versiya bir neçə suala cavab vermir. Əvvəla, heç bir meteorit qalığı tapılmayıb. Hətta belə hallarda qaçılmaz olan iridium tozu da aşkar olunmayıb.

– Karbonlu meteoritlər adətən iridium izləri buraxır, – Mak-nayt izah etdi. Həmçinin, Tunqus meteoriti hadisəsi zamanı da belə izlər aşkar edilməmişdi.

– Heç krater də yox idi, – admiral əlavə etdi.

Maknayt başını yellədi.

Partlayışın gücü qırx meqatona yaxın idi. Buna qədər onunla müqayisə oluna bilən sonuncu meteorit təxminən əlli min il bundan qabaq Arizonaya düşmüşdü. O zaman partlayışın gücü Tunqussun kiçik hissəsi qədər idi, cəmi üç meqatona çatırdı. Ancaq, bir mil diametri və beş yüz fut hündürlüyü olan iri bir krater yaranmışdı. Nə üçün belə bir krater Daşaltı Tunqus gölündə əmələ gəlməmişdi? Üstəlik də partlayış baş verən yer dəqiq məlum idi, – bu, episentrdən dağılmış ağaclardan müəyyən edilmişdi.

Peynterin bu suallara cavabı yox idi. Xüsusilə də beynində yaranan ən mühüm suala “Bunun Briytaniya muzeyində baş verənlərə nə aidiyyatı var?”

Maknayt davam etdi.

– Bundan başqa partlayış zamanı regionda maraqlı bioloji nəticələr müşahidə olunmuşdu: bəzi ayıdöşəyi növlərinin sürətlə böyüməsi, mutasiyaların miqdarının artması, həmçinin ağacların toxumlarında və iynəli yarpaqlarında genetik anomaliyalar, populyasiya dəyişikliyi. Tunqus meteoritinin təsirindən heç in-sanlar da qaça bilməyiblər. Yerli evenk tayfasının qanındakı rezis – faktorında anormallıq müşahidə olunmuşdu. Bütün bunların hamısı aydın şəkildə radiasiyanın aqibətinin, daha doğrusu qamma şüalarının göstəricisidir.

Peynter qeyri adi atmosfer hadisələri, güclü radiasiya fonu, krater yaratmayan partlayışı ağlı ilə qavramağa çalışırdı.

–Bütün bunların səbəbi nə idi?

Admiral Rektor cavab verdi.

–Nə isə kifayət qədər kiçik bir şey, Cəmisi yeddi funt çəkiyə yaxın.

–Bu, mümkün deyil, – Peynter söylədi.

Admiral çiyinlərini çəkdi.

–Hə, əgər adi materiyadan söhbət gedirsə…

Sona qədər deyilməmiş tapmaca yarıda qaldı. Nəhayət dok-tor Maknayt dilləndi.

– 1995-ci ildə aparılmış ən son tədqiqatlar Sibir tayqaları üzərində həqiqətən yalnız antimaddələrdən cəmlənmiş meteorit partladığını ehtimal etməyə əsas verir.

Peynter gözlərini bərəltdi.

– Antimaddələrdən?

İndi o, nəhayət iclasa nə məqsədlə çağırıldığını anladı. O vaxtlar bəzi insanlar antimateriyanı elmi fantastikanın məhsulu kimi qəbul edirdilərsə, keçən onillikdə laboratoriyalarda ilk anti-hissəciklər alınmaqla reallığa çevrilmişdi. Ön mövqedə Cenevrədə Avropadakı fizika mərkəzində yüksək enerji laboratoriya tuturdu. Yeraltı antiproton kiçik enerji halqasında artıq iyirmi il ərzində antimateriya hasil edilirdi. İndiki zaman üçün bir il ərzində mərkəz laboratoriyalarında alınmış bütün antiproton enerjilər yalnız bir neçə anlıq elektrik lampa yandırmağa çatırdı.

Buna baxmayaraq antimaddələr cəlbedici perspektivlər yaratmışdı. Cəmisi bir qram antimateriya atom bombasının partlayışının ekvivalenti qədər enerji ayıra bilirdi. Sözsüz ki, əvvəlcə antimaddələr almaq üçün əlvrişli və ucuz üsul tapmaq lazımdır. Bu isə mümkün deyildi.

Peynter nəzərlərini admiral Rektorun qarşısındakı stolun üstündə olan meteorit dəmirdən heç cür çəkə bilmədiyini anladı. Yer atmosferinin üst qatının atmosfer maddələri ilə toqquşaraq dərhal anniqilyasiya olunan kosmik şüaların anti hissəcikləri tə-rəfindən daima bombardman edilməsi ona məlum idi. Kosmik vakuumda Böyük partlayışdan sonra qalan antimaddələrdən iba-rət olan asteroid və kometlər mövcud ola bildiyi haqda pos-tulatlar irəli sürülürdü.

Peynter tədricən ayrı-ayrı fraqmentləri vahid halda bir yerə yığmağa başladı.

–Deməli, Britaniya muzeyindəki bu partlayış…

–Biz partlayış baş verən zalda yığılmış bir neçə qırıntıları tədqiq etdik, – Maknayt söylədi. – Metal və ağac.

Peynter kabinetə soxulan rəisin birbaşa söylədiyi “Təsdiq qəbul olunub” frazasını xatırladı. Onun mədəsində soyuq qəhər yarandı.

Maknayt davam etdi.

–Qırıntılar Tunqus meteoritinin siqnaturasına uyğun gələn zəif radiasiyalı siqnaturaya malikdir.

–Siz demək istəyirsiniz ki, Britaniya muzeyindəki partlayış antimaddələrin anniqilyasiyasından törənmişdi? Həmin meteorit həqiqətənmi antimateriyadan ibarət idi?

Admiral Rektor yanmış qırıntını stolun üstündə diyirlətdi.

– Sözsüz ki, yox. Bu, adi meteorit dəmiridir. Başqa heç nə.

– Onda mən heç nə başa düşmürəm.

Maknayt yenidən danışdı.

–Radiasiyalı siqnaturaya laqeyd yanaşmaq olmaz. Oxşarlıq təsadüf olması üçün həddən çoxdur. Nəsə baş verib. Yeganə izah ondan ibarətdir ki, bu meteoritdə hansısa naməlum, möhkəm şəraitdə antimaddələr var idi. İldırım şarının elektrik boşalması onu bu vəziyyətdən çıxarmış və partlayışa səbəb olan zəncirvari reaksiyaya səbəb olmuşdu. Partlayış zamanı bütün antimaddələr udulmuşdu.

– Və yalnız bu örtük qalmışdır, – admiral qırıntıya işarə edərək əlavə etdi.

Kabinetdə sükut hökm sürürdü. Deyilənlər böyük əhəmiyyət kəsb edirdi. Admiral Rektor yenidən əlinə dəmir külçəni götürdü.

– Siz təsəvvür edə bilərsinizmi, əgər bizim dediklərimiz doğru olsa, hansı aqibət olacaq? Enerji mənbəyi praktiki olaraq qeyri-məhdud gücə malikdir, əgər bunun mümkün olmasına heç olmasa bir işarə yaxud ən yaxşı hada nümunə mövcuddursa. Heç bir halda bu, yad əllərə düşməməlidir.

Peynter itaətkar halda başını yelləyirdi.

– Beləliklə bizim ilk addımız nə olacaq?

Admiral Rektor onun üzünə diqqət yetirdi.

– Bu informasiyanın itirilməsinə yol vermək olmaz, həmçinin bizim yaxın müttəfiqlərimizə də hər şeyi bildirə bilmərik.

Həddən artıq çox qulaq bizim boşboğaz ağızlarımız deyəni eşidir.

O, doktor Maknayta başını yellədərək davam etməsini təklif etdi. “Siqma” dəstəsinin komandiri fikirlərini toparlayaraq su-surdu.

– Kommander Krou, biz istəyirik ki, siz Britaniya muzeyində işləyəcək kiçik bir komandaya başçılıq edəsiniz. Biz artıq sizə əfsanə hazırlamışıq – siz ildırım şarlarını tədqiqi ilə məşğul olan Amerika alimləri qrupusunuz. Əlaqələri hər yerdə, bacardığınız zaman quracaqsınız. Sizin Londondakı vəzifəniz ondan ibarət olacaq ki, ayıq-sayıq olacaqsınız. Siz yeniliyə aid olan hər bir işarələri izləyəcəksiniz. Biz burada bütün qüvvələri səfərbər edə-rək tədqiqat işlərini davam etdirəcəyik. Əgər Londonda hansısa işləri davam etmək tələb olunacaqsa sizin komanda qabaqcıl dəstə olacaq.

– Oldu, cənab.

Admiral Rektor və doktor Maknayt tez baxışdılar. Krou onların baxışlarındakı lal sualları tutaraq kürəyindən bir ürpəşmə keçdiyini hiss etdi. Admiral yenə də başını yellədi. Maknayt Peynterə sarı çevrildi.

– Daha bir vəziyyət var. Böyük ehtimalla bu istiqamətdə iş-ləyən yalnız biz olmacayıq.

– Siz nə demək istəyirsiniz?

–Əgər xatırlayırsınızsa, direktor hərbi tədqiqat şöbəsinin Londonda fəaliyyət göstərən iki əməkdaşını xatırlatdı.

–İldırım şarından olan videogörüntülərə ilk dəfə onlar diqqət yetiriblər.

– Tamamilə doğrudur.

Rəislər yenidən bir-birlərinə baxdılar. Sonra “Siqma” dəs-təsinin komandiri öz tabeçiliyində olana gözlərini zillədi.

–Dörd saat bundan qabaq onlar öz nömrələrində ölmüş və-ziyyətdə tapılmışlar. Başdan açılmış atəş nəticəsində ölmüşlər. Nömrədə hər şey alt-üst olub. Nəsə itmişdir. Böyük London polisi belə hesab edir ki, bu, soyğunçuluq məqsədilə olan quldurluq hücumudur.

Admiral Rektor qabağa əyildi.

– Ancaq, mənim təsadüfi hadisələrdən zəhəm gedir. Onlara görə mənim ürəyim ağrıyır.

Maknayt başını yellədi.

– Bu ölümlərin bizim tədqiqatlarla hansısa əlaqəsinin olması məlum deyil, ancaq, biz istəyirik ki, sizin komanda da bunun bir əlaqəsi olduğunu hesab etsin. Sayıq olun və bir-brinizdən mu-ğayat olun.

Peynter sakitcə başı ilə razılıq etdi.

– Ümid edək ki, siz Atlantikadan üzüb keçməyənə qədər yeni açılışlar olmayacaq, – admiral qeyd etdi.

* * *

Qrinviç vaxtı ilə 21:48

London, İngiltərə.

–Sən ürəyi çıxarmalısan.

Safiyə kiçik bir gümüşü ştagenpərgarın köməyi ilə ölçü götürərək təccüblə başını qaldırdı. Muzeyin Tağlı zalının ətraflarına qaranlıq çökürdü. Kitabxanada üçü qalmışdı – Kara, Kley Bişop və onun özü. Direktor Tayson və polis müfəttişi iyirmi dəqiqə əvvəl getmişdilər. Hər şeyə görə, kiçik detalların müfəssəl ölçüləri onda heç bir maraq oyatmadı, ancaq Müqəddəs Məryəmin atasının məzarındakı qəbirüstü heykələ olan ilk heyranlıq ötüb keçdi.

Safiyə ölçülərə qayıtdı.

– Vaxt gələndə mən ürəyi çıxaracam.

– Yox, sən bunu indi etməlisən.

Safiyə diqqətlə rəfiqəsinə baxırdı. Halogen projektorların gur işıqları aydın şəkildə Karanın üzünün rəsmini çəkirdi. Gözqamaşdırıcı parlaqlıq onu rənglərdən təmamilə məhrum etsə də, Safiyə genişlənmiş bəbəklərə, gümüş kimi parlaq dərisinə diqqət yetirirdi. Kara narkoloji sərxoşluq vəziyyətində idi. Yenə də amfetaminlər. Üç il bundan qabaq ledi Kenqinqtonun bir ay davam etmiş “xaricə səyahətin” əslində Kentdəki bahalı xüsusi narkoloji klinikada müalicə kursu olduğunu bilən azsaylı adamlardan biri də Safiyə idi. Kara nə zamandan yenə də narkotik qəbul etməyə başlayıb? Safiyə çaşqın halda Kleyə baxdı. İndi Kara ilə mübahisə etməyin vaxtı deyidi.

– Bu tələskənlik nəyə lazımdır, – o, bunun yerinə soruşdu.

Kara həyəcanla ətrafa göz gəzdirdi. Onun səsi pıçıltıya keçdi.

–Hələ müstəntiq gəlib çıxana qədər mən bir şey aşkar et-mişdim. Qəribədir ki, sən indiyə qədər bir şey hiss etməmisən.

–Məhz nəyi?

Kara heykəlin üzərinə əyilib ürəyin açılmış sağ mədəciyinə işarə etdi.

–Bu qabarmış xəttə bax, o, ştangenpərgarın ucunu boz metala sarı apararaq dedi.

–Bu, şah damarlardan, ya da arteriyalardan biridir, – Safiyə işindən razılıqla söylədi.

–Eləmi? – Kara etira etdi. Bax, yuxarı hissə praktiki olaraq üfüqi formada keçdikdən sonra hər iki tərəfdən kəskin şəkildə doxsan dərəcə bucaq altında aşağı çevrilir.

O, ştangenpərgarı qəribə qan damarlarına yeritdi. Onun bar-maqları amfetamin titrəməsinə xarakterik tərzdə əsirdi.

Kara davam etdi:

– Bu ürək təbiətin yaratdığı kimidir. Bu cür anatomik dəqiqliyə nail olmaq üçün Leonardo da Vinçiyə belə çox çalışmaq lazım gələrdi. Amma təbiət düz bucaqları sevmir.

Safiyə yaxına əyildi. O, Breyl əlifbasını oxuyurmuş kimi barmağının ucunu metal ürəyə sürtürdü. Şübhə öz yerini getdikcə sarsıntıya verirdi.

– Sonluqlar… onlar sadəcə qopurlar. Onlar heç yana tökülmür.

– Bu, hərfdir, – Kara qətiyyətlə bildirdi.

–Epiqrafik Cənubi Ərəbistan yazısı, – Safiyə qədim ivrit və arami yazılarından əvvəl mövcud olmuş əlifbanı söyləyərək razılaşdı. – Bu, “B” hərfidir.

– Ürəyin yuxarı kamerasında görünənə bax.

– Sağ ürək qulaqcığında, – Kley arxadan yavaşca dedi.

Qadınların ikisi də təəccüblə dönüb arxaya baxdı.

– Mən bir vaxtlar qanın belə şeylər etdiyini bilənə qədər tibbdə oxumuşam… ümumiyyətlə səhər yediyimin pis təsiridir.

Kara heykələ tərəf çevrilib ştangenpərgarın ucunu yenidən gəzdirdi.

– Sağ ürək qulaqcığının əsas hissəsi hələ də qumla örtülüdür. Ancaq, mənə belə gəlir ki, orada daha bir hərf təsvir olunub.

Safiyə aşağı əyildi. Damarın görünən sonluğu əvvəlki qay-dada kobud şəkildə qoparılmışdı.

– Mən çox ehtiyatlı işləməli olacağam.

O, üzərində maqqaş, qələm və kiçik çəkic olan masaya ya-xınlaşdı. Safiyə lazımlı alətlərlə silahlanaraq, sərrast cərrah hərəkətlərilə işə başladı. O, sanki ağır əməliyyat aparırdı. Xəfif qumdan qələm və çəkiclə iri hissələri vurub çıxarır, sonra maqqaş və fırça ilə qırıntıları təmizləyirdi. Bir neçə dəqiqədən sonra ürək qulaqcığı təmamilə açıq idi.

Safiyə dalğın halda gözlərini ilk növbədə qan damarlarını xa-tırladan xətlərə zilləmişdi. Onlar həqiqətən də hərfləri təcəssüm edirdilər.

Bu rəsm adi təsadüflər üçün çox qəliz idi.

–Bu nə hərfidir? – Kley soruşdu.

–İngilis dilində bu hərfin dəqiq analoqu yoxdur, – Safiyə cavab verdi. – Bu hərf təxmini “ua” kimi səslənir. Ona görə də transliterasiyada o tez-tez ya “U-A” kimi təsvir edilir, ya da “U” kimi. Və təxminən belə də tələffüz edilir. Hərçənd, sözün düzünə qalsa, epiqrafik Cənubi Ərəb yazılarında sait səslər yoxdur.

Kara onun gözlərinə baxdı.

– Biz ürəyi çıxarmalıyıq, – o, təkrar etdi. Əgər orada başqa hərflər də varsa, onlar əks tərəfdə olmalıdı.

Safiyə başını yellədi. Ürəyin sol yarısı daş sinəyə bənd olmuş halda qalırdı. Gənc qadın heykəli daha dağıtmaq istəməsə də, ancaq maraq onu əlinə yenidən alət götürməyə vadar edirdi. Safiyə işə başladı. Ürəyi bürümüş qumu təmizləmək üçün ona yarım saat vaxt lazım idi. O, nəhayət sorucu aləti düzəldib iki əlli qulpundan yapışdı. Safiyə bütün qədim Ərəbistan tanrılarına dua edərək əzələlərini gərib sorucu aləti yuxarı qaldırdı.

Əvvəlcə ona elə gəldi ki, ürək davam gətirə bilmir, amma əslində o, Safiyənin ehtimal etdiyindən daha ağır idi. Safiyənin üzü gücənməkdən dəyişmişdi. O, qətiyyətli hərəkətlə ürəyi sinədən qoparıb çıxardı. Döşəməyə toz və qum qırıntıları töküldü. Kara tələskənliklə yaxınlaşdı. Safiyə cızılmaması üçün ürəyi yumşaq, kvadrat zamşa parçasının üstünə qoyduqdan sonra sorucu orqanı boşaltdı. Ürək böyrü üstə yuvarlandı. Bu hərəkət sakit xışıltı ilə müşayiət olundu.

Safiyə boylanıb baxdı. O biriləri bu səsi eşidiblərmi?

–Mən sizə demişdim ki, o, içəridə açıqdır. – Kley pıçıldadı.

Safiyə ürəyi zamşa parçasında əli ilə yellədi. Ağırlıq mərkəzi nəzərə çarpacaq dərəcədə yerini dəyişirdi. Gənc qadın nədənsə uşaq gəlinciklərini xatırladı.

– İçəridə maye var.

Kley geriyə çəkildi.

–Çox gözəl, ancaq, bu, qan olmasın. Mən yarılıb mumiya kimi bükülmüş meyitlərlə işləməyə üstünlük verirəm.

4

Təlatümlü sular

15    noyabr, saat 07:02

Yantszı çayı, Çin

–Mən İndiana Cons-filan deyiləm! – katerin reaktiv mühərrikinin səsini kəsərək, telefona qışqırdı. – Mənim adın Omahadır. Doktor Omaha Dann, Kara, və bu, sənə çox gözəl məlumdur!

Kara incik bir ah çəkərək cavab verdi:

–Omaha, İndiana… Nə fərqi var, lənətə gəlsin! Siz amerikalılarda adların hamısı oxşardır.

O, sükan çarxının üzərinə əyilərək kateri dolanbac çay bo-yunca tam sürətlə sürürdü. Yantszının hər iki tərəfdən sıldırım qayalarla sıxılmış bulanıq suları nahaq yerə “Dar Dərə” ad-landırılan dərəyə axırdı. Bir neçə ildən sonra “Üç dərə” bəndi da-şaraq bütün rayonu iki yüz fut dərinliyi olan sakit bir gölə qərq edəcəkdi; amma, hələ ki sualtı qayalar və şiddətli axınlar gursulu çay boyu üzməyə risk edən və dar boğazlardan keçən insana bir anlıq belə dinclik vermirdi.

Ancaq təhlükə təkcə qayalardan və su burulğanlarından gəl-mirdi. Katerin bortunun lap yaxınlığından güllə vıyıltı ilə keçdi. Xəbərdarlıq atəşi. Təqibçilər son dərəcə sürətli olan iki qara “Ski-mitar-170” skuterində katerə yaxınlaşırdılar.

– Qulaq as, Kara, nə istəyirsən?

Kater köpüklənən ləpədöyənə çıxdıqda bir anlıq havaya uç-du. Omaha oturacağın altına yıxıldı və bir əliylə sükandan möh-kəm yapışdı. Arxadan haray eşidildi. Omaha çiyninin üstündən qışqırdı:

– Bərk tut!

Kater ağır şəkildə şappıltı ilə suya düşdü. Harayın ardında inilti səsi gəldi.

– İndi isə davam et.

Omaha arxaya nəzər salaraq balaca qardaşı Denninin salamat olduğundan əmin oldu. O katerin arxa hissəsində yayılmış halda uzanmış, başı arxa oturacağın altındakı silahlar olan qutunun içinə girmişdi. Kateri təqib edən iki qara skuter amansızca ya-xınlaşırdı. Omaha əlindəki mikrofonu sıxdı.

– Silahı götür!

Qardaşı qoşalüləni götürərək yeşikdən çıxdı və biləyinin arxa tərəfi ilə burnunun üstündəki eynəyini düzəltdi.

– Hazırdır!

– Bəs patronlar?

– Hə, doğrudan…

Denni yenidən qutuya soxuldu. Omaha sakitcə başını buladı. Onun qardaşı məşhur paleontoloq idi. Artıq iyirmi dörd yaşında doktorluq dissertasiyasını müdafiə etmişdi, amma, adi məişət problemlərində yetişməmiş yeniyetmə olaraq qalırdı. Omaha ye-nidən mikrofonu dodaqlarına yaxınlaşdırdı.

– Kara, sən nə fikirləşmisən?

– Sizdə nə baş verir?

– Hələ ki, heç nə, amma, nə isə gözlənilir. Niyə mənə zəng eləmisən?

Uzun bir fasilə hökm sürdü. Omaha bunun Londondan Çinə qədər peyk vasitəsilə siqnal yaranmasının gecikməsi, ya da Karanın nə isə yeni bir şey fikirləşməsi nəticəsində olduğunu müəyyənləşdirə bilmədi. Hər iki halda onun özünün də yaxşıca fikirləşmək imkanı yarandı. O, artıq dörd il idi ki, Kara Kensinqtonla görüşmürdü. Elə o vaxtdan da Safiyə əl-Məazla nişanı pozmuşdu. Omaha bu telefon zənginin maraq xətrinə olmadığını başa düşürdü. Kara həyəcandan sözləri udaraq tez-tez danışırdı və o urəyində Safiyə üçün həyəcanlandı. Omaha başa düşürdü ki, onun yaxşı olduğundan əmin olmayanadək söhbəti qurtara bil-məyəcək.

Nəhayət Kara yenidən dilləndi:

– Mən Omana ekspedisiya göndərmək istəyirəm. İstərdim hərbi işlərə sən rəhbərlik edəsən. Mənim təklifin səni maraq-landırdı?

Omaha telefonu söndürməkdən özünü güclə saxladı. Deməli, bu axmaq zəngin səbəbi bu imiş.

– Yox, çox sağol.

– Bu çox vacibdir.

Omaha Karanın səsində ümidsizlik hiss etdi.

– Hansı vaxt çərçivəsində?

– Biz bir həftə sonra Məsqətdə yığışacağıq. Telefonda tə-fərrüatı ilə danışa bilmərəm, amma, söhbət çox mühüm açılışdan gedir. Bəlkə də Ərəbistan yarımadasının bütün tarixi yenidən ya-zılacaq.

Omaha cavab verməyə macal tapmamışdı ki, Denni onun yanına soxuldu.

– Mən hər iki lüləni doldurdum. Amma təsəvvür edə bilmirəm təqibçilərimizi hansı yolla dayandıracaqsan, axı patronların içindəki duzdur.

– Mən yox. Sən güllə atacaqsan. Gövdəni nişan al. Onları qor-xut, bir az vaxt qazan. Mənim onsuz da işim başımdan aşır.

Omaha içində peyk telefonu olan qutuya işarə etdi. Feni katerin arxa tərəfinə qayıtdı. Omaha qulaqcıqları başına keçi-rəndə Karanın sözlərinin sonunu tuta bildi:

– … olub? Kimi güllələyəcəkcən?

– Sakit ol. Biz sadəcə böyük susiçovullarını qorxutmaq is-təyirik.

Qulaqbatırıcı güllə səsindən o sözünü sona çatdıra bilmədi.

– Vura bilmədim! – Denni ürəyində deyindi.

Kara yenidən danışmağa başladı:

– Hə, ekspedisiya haqqında nə fikirləşirsən?

Denni tüfəngə yeni patron qoydu.

– Yenə atəş açım?

– Hə, lənətə gəlsin!

– Əla, –onun qışqırığını səhv başa düşən Kara sevindi. – Səni bir həftə sonra Maskatda gözləyirik. Yeri özün bilirsən.

– Gözlə! Mən heç də..

Amma əlaqə artıq kəsilmişdi. Omaha qulalıqları yerə atdı. Kara çox gözəl başa düşmüşdü ki, o ekspedisiyada iştirak etmək üçün razılıq vermədi. O həmişəki kimi sadəcə olaraq vəziyyətdən istifadə etdi.

– Mən onlardan birinin üzünə vurdum! – Denni heyrətlə qışqırdı. – Skuter sahilə döndü. Amma özünü qoru! İkincisi sağ bortdan bizə yaxınlaşır.

Omaha sağ tərəfə nəzər saldı. Axarlı qara “Skimitar” paralel kursla hərəkət edirdi. İçində nimdaş hərbi geyimli dörd adam bir az əyilmiş halda oturmuşdu. Keçmiş əsgərlərdir. Onlardan biri ruporu ağzına yaxınlaşdırdı. Amiranə intonasiya ilə deyilən çincə ifadələrin ümumi mənası aydın idi: “Dayanın, əks halda ölə-cəksiniz!” Bu tələbin ardından katerə tuşlanmış əl qumbaraatanı peyda oldu.

– Mən təslim oluram, bu dəfə də onlara duzlu güllə atmağın xeyri yoxdur, – Denni deyib, yorğun halda oturacağa oturdu.

Başqa seçimi olmayan Omaha qaz dəstəyini arxaya keçirərək, sürəti azaltdı. O əlini havada yelləyərək məğlubiyyətini etiraf etdiyini göstərdi. Denni yeşiyi açdı. Orada çox yaxşı qorunub saxlanmış üç daşlaşmış tirannozavr yumurtası var idi. Qobi səhrasında tapılmış bu yumurtalar Pekindəki muzey üçün nəzərdə tutulmuşdu. Bədbəxlikdən, bu cür qiymətli şeylərin pərəstişkarı çox olur. Xüsusi kolleksiyaçılar bu cür əmanətləri qara bazardan alaraq ağlasığmaz dərəcədə qiymətini qaldırırlar.

– Hazır ol, – Omaha qardaşına pıçıldadı.

Denni yeşiyi bağladı.

– Xahiş edirəm, demə ki ağlımdan keçəni edəcəksən.

– Hələ ki heç kim heç vaxt məndən heç nə oğurlamayıb. Bu yerlərdə qəbirləri talan edən təkcə mənəm.

Omaha mühərrikə bərkidilmiş azottərkibli yanacaqdan im-pulslu sürətləndiriciyə ötürən düymənin qapağını açdı. Bu kateri Yeni Zellandiyada bir ustadan almışdı. Ona qədər, kater turistlərin Oklend ətrafında çayboyu gəzintisinə xidmət etmişdi.

Onun diqqəti dolanbac çayın növbəti döngəsinə cəmləndi. Otuz yard. Əgər bəxti gətirsə.... Omaha düyməni basdı. Azottərkibli qaz ucluğa tokülüb impulslu sürətləndiricini alovlandırdı. Qoşa borunun içindən gurultulu səslə birlikdə alov dilər çıxdı. Katerin burnu yuxarı qalxdı; arxa tərəfi isə suya oturdu. Skuterdən qəzəbli qışqırıqlar eşidilirdi. Qəfil özlərini itirən təqibçilər qumbaraatanla nişan almağa macal tapmadılar.

Omaha mühərrikin idarəetmə lingini tamamilə irəli itələdi. Kater – alüminium və xromlanmış poladdan olan torpedo, sözün həqiqi mənasında suyun üzərində uçdu. Denni həyəcanla kəməri bağlamağa başladı.

– Aman Tanrım!

Omaha ayaqlarını dizdən əyərək şturvalda dayandı. Onlar suyun içindən çıxan ucu şiş qayaya çatanda Omaha arxaya bax-mağa risk etdi. Skuter onların ardınca sürətlə gəlirdi, qaçaqları tutmağa çalışırdı. Təqibçilərin bir mütləq üstünlüyü var idi. Par-laq işartı reaktiv bombanın buraxıldığından xəbər verirdi. Partlayış zamanı o ətrafda iyirmi metr radiusda hər şeyi məhv edir. Belə ki, hədəfə çox da yaxınlaşmaq tələb olunmur.

Omaha şturvalı cəld hərəkətlə sağa çevirdi, katerin sol bortunu yuxarı qaldıraraq suyu yardı və qayanın arxasına keçdi. Bomba katerin arxa tərəfinin çox yaxınlığından uçub keçdi. Omaha döngədən çıxıb kateri sakit bir şəkildə çayın gur sulu hissəsinə yönləndirdi. Bomba qarşıdakı sahildə qayaların arasında part-ladı. Tüstü və toz buludunun içindən partlayışdan xırdalanmış daşlar yerə tökülürdü.

Omaha qazı sona qədər sıxdı. Kater çox sürətlə irəliləyirdi, sanki suya heç toxunmurdu. Bununla yanaşı o özünü elə aparırdı ki, elə bil buz üzərində sürüşür. Arxadan, döngəni bürüyən dumanın içindən qara skuter göründü. Təqibçilər bombaatanı yeni bomba ilə doldururdular.

Onlara daha bir bomba atmaq imkanı vermək olmazdı. Xoş-bəxtlikdən Tesninada manevr etmək mümkün idi. Çayın bir-birini əvəz edən döngələri katerlərə bir-birini uzun müddət rahat görməyə imkan vermirdi, lakin, Omahanı da reaktiv sürətləndiricini söndürməyə və sürəti azlatmağa məcbur etmişdi.

– Biz onlardan qopa biləcəyik? – Denni soruşdu.

– Çıxış yolumuzun olduğunu düşünmürəm.

– Bəlkə bu lənətə gəlmiş yumurtaları onlara verək? Məncə bi-zim həyatımız daha qiymətlidir.

Omaha qardaşının sadəlövhlüyündən heyrətlənərək başını buladı. Onların doğma qardaş olduğuna inanmaq çətin idi. Hər ikisi eyni boyda – altı fut iki dyum idi, hər ikisinin saçları qızılı sarı idi. Amma, Denni elə görünürdü sanki məftillərlə bir-birinə bağlanmış sümüklərdən ibarətdir. Omahanın sümükləri isə hə-yatın keşməkeşlərində möhkəmlənmiş əzələ qatı ilə örtülmüş, dərisi isə altı qitədən beşinin günəşində yanmışdı. Böyük qardaşı balaca qardaşdan ayrı salan on il ağacın mişar yerindəki illik halqalar kimi onun üzündə, gözlərinin kənarlarında və alnında dərin qırışlar qoymuşdu. Bu onun izləri idi ki, o həddindən artıq qaşqabağını tökür və yetərincə gülümsəmirdi.

Denni isə toxunulmaz qalmışdı, hamar, təmiz kağız kimi nə vaxtsa oraya nə isə yazılacağını gözləyirdi. O Kolumbiya universitetində sürətlə irəliləmiş və inanılmaz dərəcədə tez bir zamanda dissertasiyasını müdafiə etmişdi. Omaha şübhələnirdi ki, qardaşının bu cür yuxarı qalxmasına səbəb tezliklə ona qoşulmaq və dünyanı gəzmək həvəsi ola bilər.

Bu da dünya: səhərdən axşama qədər iş, çox nadir hallarda duş qəbul etmək imkanı, üfunətli çadırlar və dərinin hər bir qırışında çirk və tər. Bütün bunlar nə üçündür? Onun üçün ki, tapıntı hansısa quldurların əlinə keçsin?

– Əgər biz yumurtaları onlara versək..

– Onlar onsuz da bizi öldürəcəklər, – Omaha kateri növbəti böyük döngəyə buraxaraq cümləni sonlandırdı. – Bu uşaqlar özlərindən sonra iz qoymağı xoşlamırlar.

Denni katerin arxa hissəsinə nəzər saldı.

– Deməli, biz qaçırıq.

– Bacardığımız qədər tez.

Skuter döngədə göründü və “Skimitarın” mühərrikinin səsi daha da gur gəldi. Təqibçilər aradakı məsafəni azaldırdılar. Omaha sürət yığmalı idi. Sürətləndiricinin forsunkalarının sonadək açılması üçün isə sakit və uzun su hövzəsi olmalı idi ki, təqibçilər daha bir atəş aça bilsinlər.

Omaha kateri çayın dar axarı boyunca döndərdi. Çox həyəcanlı olduğundan su ilə örtüldüş daşı görə bilmədi. Kater qaya parçasının üzərinə keçdi, bir anlıq dayandı, sonra isə alüminiumdan olan gövdə qıcırtı ilə qayadan ayrılıb şappıltı ilə suya düşdü.

– Heç də yaxşı olmadı – Denni dedi.

Tamamilə doğrudur. Omaha üz-gözünü turşutdu. O ayaqları altında katerin gövdəsinin titrədiyini hiss etdi. Hətta sakit suda belə. Şübhəsiz nə isə qopmuşdu.

Və yenidən “Skimitarın” mühərriki möhkəm guruldadı.

Omaha növbəti döngəni hesablayaraq təqibçilərə nəzər saldı. Aradakı məsafə yetmiş yarddan az idi. O irəli döndüyü zaman Denninin qorxudan qışqırdığını eşitdi. Qabaqda üzəri ağ köpüklə örtülü su qaynayırdı. O burada iki dik qaya ilə sıxılmışdı. Dar, uzun su hövzəsi – həddindən artıq dar və həddindən artıq uzun.

Əgər haradasa sahilə yan almaq və şanslarını quruda sınamaq mümkün olsa idi Omaha risk edərdi. Ancaq seçim yox idi. O sualtı daşlara baxaraq, axına nəzarət edərək kateri çay boyu üzü aşağı sürməyə davam edirdi. Onun ağlına yeni plan gəldi.

– Denni, bu sənin xoşuna gəlməyəcək.

– Nə?

Omaha axının dörddə birini keçib kiçik körfəzə istiqamət aldı və dairə cızaraq, burnunu axının əks istiqamətinə tutdu.

– Sən nə fikirləşmisən?

– Katerin altı deşilib, – Omaha izah etdi. – İndi biz onlardan qaça bilməyəcəyik. Döyüşmək lazım gələcək.

Denni qoşalülənin darağını şaqqıldatdı.

– Reaktiv qumbaraatana qarşı duz gülləsi?

– Əsas element təhlükəsizlik, həmçinin dəqiq hesablamadır.

Omaha qazı sonadək sıxaraq, kateri çay axını istiqamətinə çevirdi. O düşündüyü xəritə üzrə hərəkət edirdi: bu kandarın ya-nından dolanıb keçmək, burulğandan dönmək, axını kəsən qayanın arxasına keçmək, daha sakit bir yerə sığınmaq. Onun nəzərləri davamlı axan su altında cilalanmış qaya parçasının sudakı əksinə tuşlandı.

Skuter yaxınlaşdıqca, mühərrikinin səsi daha da yüksəlirdi.

– Budur onlar… – Denni eynəyini düzəldərək dedi.

Omaha döngədə görünən “Skimitar”a nəzər saldı. Qapağı açaraq, baş barmağını reaktiv sürətləndiricini idarə edən düymənin üzərinə qoydu və qapaqları maksimum sürətə keçirdi. Ya hər şey, ya da heç nə.

“Skimitar” qayanın arxasına keçdi və təqibçilər qaçaqları gördülər. Yəqin, onlar elə güman etdilər ki, qaçaqlar güclü su burulğanına düşüb ilişib qalıblar. Skuter sürəti azaltmağa başladı, amma, inersiya və çayın axını onu dayanmadan kandara çəkirdi. İndi təqibçilərlə aradakı məsafə cəmi on yard idi. Qumbaraatandan atəş açmaq üçün, məsafə çox yaxın idi. Qəlpələr skuterə və içində olan insanlara zərər yetirəcəkdi.

Ortaya sakitlik çökdü. Ən azından, belə görünürdü.

– Möhkəm dayan! – Omaha qardaşına xəbərdarlıq edib, reaktiv sürətləndiricinin düyməsini sıxdı.

Elə bil, kim isə katerin arxa hissəsin altında bir qutu trotil partlatdı. Omaha kateri hündür dalğaya doğru sürdü. Katerin arxa hissəsi suyun altındakı daşa ilişdi. Burnu isə hamar daşın üzərində sürüşərək arxa hissəni aşağı saldı. Hər iki tərəfdən çıxan reaktiv cərəyanlar alüminiumdan olan korpusu az qalsın şaquli vəziyyətə gətirdi. Kater ardınca alovlu iz qoyub, havaya qalxraq dalğanın üzərindən uçdu.

Denni dəhşət içində qışqırdı və bu dəfə Omaha da qardaşına qoşuldu.

Kater “Skimitar”ın üzərində havada dayandı, amma, əslində o, uçuş üçün nəzərdə tutulmamışdı. Azottərkibli qarışıq forsunkalara daxil olmadığı an reaktiv sürətləndirici söndü və kater karbon lifli plastik korpusu olan “Skimitar”ın üstünə düşdü.

Zərbədən Omahanın yanı ağrıdı. Katerin bortundan içəri su doldu amma o yenidən həmin dəqiqə suyun səthinə qalxdı.

– Denni!

– Hələ sağam.

Olanlardan sarsılan qardaşı kəməri bağlanmış halda otu-rurdu. Omaha ehtiyyatla borta tərəf süründü və aşağı baxdı.

Skuterin korpusu parça-parça olmuşdu. Qırıntılar hərəsi bir tərəfə üzürdü. Onların arasında suya üzü üstə uzanmış cəsəd yellənirdi. Bulanıq çaya qan yayılırdı. Havadan yanacağın kəskin qoxusu gəlirdi. Amma axın kateri sakit bir şəkildə qırıntılardan uzaqlaşdırırdı. Belə ki partlayış olsaydı belə təhlükəli deyildi.

Omaha suda həyəcanla qırıntılara tutunan iki adam gördü. Onlar öz imrovizə olunmuş üzmə vasitələri ilə coşqun axın boyu aşağı üzürdülər. Görünür, artıq dinozavr yumurtalarına maraqları itmişdi. Omaha şturvala qayıdaraq mühərriki yoxladı. Alüminiumdan olan korpus əzilmiş, kil sınmışdı, amma, ən azından kater hələ də üzmək üçün yararlı idi. Omaha avarı götürdü. Denni də kəmərini açıb digər avarı götürdü.

– Sonra nə edəcəyik?

– İkinci skuter gəlib çatmamış kömək çağıracağıq.

– Sən kimə müraciət etmək fikrindəsən?

***

Qrinviç meridianı üzrə saat 12:05

Oturacağın üzərindəki telefon zəng çalanda Safiyə səliqə ilə dəmir ürəyi tərkibində turşu olmayan xüsusi qablaşdırma kağızına bükürdü. Bu Karanın mobil telefonu idi. Kara Safiyə və Kleyə dediyi kimi, bir az havasını dəyişmək üçün telefonu orada qoyub yenə tualetə getmişdi. Amma Safiyə həqiqi səbəbin nədən ibarət olduğunu bilirdi. Həblərin yeni dozası.

Telefon hələ də zəng çalırdı.

– Bəlkə mən cavab verim? – ştativi yığan Kley təklif etdi.

Safiyə telefonu özü götürdü. Birdən çox vacib nə isə olar.

– Alo, – aparatı qaldıraraq dedi.

Yad həmsöhbət öskürərək boğazını arıtladı.

– Safiyə? – ona çox yaxşı tanış olan, yumşaq, təəccüblənmiş səs eşidildi.

Safiyəyə elə gəldi ki, bədənindəki bütün qan ayaqlarına axdı.

– Omaha?

– Mən… mən Karaya zəng etmişdim. Bilmirdim ki, sən onun yanındasan.

O güclə ağzını aça bildi. Səsi süni səsləndi.

– Kara hazırda məşğuldur. Əgər gözləsən mən…

– Safiyə!

Dəstəyi asmağa hazırlaşan Safiyə bir anlıq dondu və telefonu elə tutdu ki, sanki ondan necə istifadə etmək qaydasını unutmuş-du. Telefondan Omahanın sakit səsi gəlirdi.

– Mən bəlkə…

Onun dili topuq vurdu və nəhayət neytral məsələ üzərində dayandı.

– Madam ki, Kara ilə birlikdəsən, deməli, bütün bunların nə demək olduğu sənə aydın olmalıdır. Məni hansı ekspedisiyaya cəlb etmək istəyirlər?

Safiyə telefonu qulağına sıxdı. O işgüzar danışıq apara bilərdi.

– Uzun məsələdir, amma, biz burada nə isə tapmışıq. Misli görülməmiş, qeyri-adi bir şeydir. Bu bizə Ubarın tarixçəsinə tamamilə yeni istiqamətdə nəzər salmağa kömək edəcək.

– Ubarın?

– Tamamilə doğrudur.

Yenə uzun bir fasilə oldu.

– Belə çıxır ki, bunun Karanın atasına nə isə bir aidiyyatı var.

– Bəli. Mümkündür. Nəhayət ki, Kara əhəmiyyətli bir şeyə rast gəldi.

– Sən də ekspedisiyada iştirak edəcəksən? – Omaha boğuq səslə soruşdu.

– Yox, mən burda olsam daha çox xeyirim dəyər.

– Cəfəngiyatdır! – Omaha qışqırdı. O, elə ucadan və sürətlə danışdı ki, Safiyə telefonu qulağından ayırmağa məcbur oldu. – Ubar və onun həyatı haqqında bu yer üzündə yaşayan canlılardan ən çox sən bilirsən. Sən getməlisən! Karaya görə olmasa da, özünə görə!

– O, düz deyir, – Omahanın son sözlərini eşidən Kara rəfiqəsinə yaxınlaşdı. – Bu tapmacanı və qarşılaşacağımız hər şeyi o halda həll edə bilərik ki, sən bizimlə olasan.

Safiyə özünü tələyə düşmüş hiss edərək rəfiqəsinə baxdı. Kara əlini uzadıb ondan telefonu aldı.

– Omaha, o bizimlə gedir.

Safiyə ağzını açmışdı ki, etiraz etsin, lakin Kara həm ona, həm də Omaha müraciət edərək, – bu çox vacibdir – deyib, onun sözünü kəsdi. Karanın gözləri narkotikin təsirindən həyəcanla parlayırdı.

– Mən sizin heç birinizdən etiraz qəbul etməyəcəyəm.

– Mən razıyam, – Safiyə Omahanın telefondakı pıçıltısını eşitdi. – Yeri gəlmişkən, mənim burdan xilas olmağıma kömək etsəniz, heç də narazı olmaram.

Kara telefonu götürüb, kənara çəkildi. Səsini çıxarmadan Omahanın ona söylədiklərini dinlədi və dedi:

– Qulaq as, İndiana, heç bir dəfə də olsun çətin vəziyyətə düşməmisənmi? Yaxşı, məndə sənin “GPS” vasitəsilə aldığım koordinatların var. Bir saat sonra dalınca vertolyot gələcək.

O telefonu çırparaq bağladı və Safiyəyə döndü.

– Bilirsən, çox yaxşı olub ki, sizdə heç nə alınmayıb.

– Kara…

– Sən bizimlə gedirsən. Bir həftədən sonra yola düşürük. Sən bunu mənə görə etməlisən.

O iti addımlarla salondan çıxdı, Kley isə bir az fasilədən sonra utana-utana dedi:

– Mən də sizinlə getməyə etiraz etməzdim.

Safiyə üz-gözünü turşutdu. Amerikalı gənc aspirant həqiqətən də heç nə anlamırdı. Bəlkə də bu xeyrə idi. Safiyəyə elə gəldi ki, sanki o toxunmamalı olduğu nəyəsə toxunmuşdu.

5

Kəndir üstündə gəzinti

15 noyabr, Qrinviç üzrə saat 02:12

London, İngiltərə

Karanın gedişindən bir neçə sat sonra Safiyə öz qaranlıq kabinetində oturmuşdu. Qaranlıq otaqda çoxlu qəzetlərin və oxunmuş jurnalların içində təkcə stolüstü lampa gözə dəyirdi. Axı Kara ondan cəmi bir həftəyə hazırlaşıb Omana getməyi necə tələb edə bilərdi? Xüsusən də qalereyadakı partlayışdan sonra. Burada hələ o qədər iş var ki..

O gedə bilməz, vəssalam. Kara sadəcə olaraq bunu anlamalıdır. Əgər başa düşməsə, artıq bunun Safiyəyə dəxli yoxdur. O özünə necə sərf edirsə, elə də hərəkət edəcək. Bu dərsi o öz psixoterapevtindən almışdı. Həyatını az da olsa yerbəyer etməyə, artıq gündüzlər rahatlıq tapıb, gecələr kabuslar görməmək ona dörd ilə başa gəlmişdi. Onun evi buradadır və o hansısa xəyali simurq quşunun Oman səhralarında dalınca qaçmaq üçün öz evini atmayacaq. Üstəgəl Omaha Dann ilə həlli çətin olan vacib məsələ..

Safiyə fikri dağınıq halda karandaşın başındakı pozanı çeynəyirdi. Son on iki saat ərzində bu onun yeganə yeməyi idi. O başa düşürdü ki, artıq muzeydən getməli, küçənin tinindəki pabda gecikmiş şam yeməyini ayaqüstü yedikdən sonra bir neçə saat yatmağa çalışmalıdır. Billi də bütün günü diqqətdən kənar qalmışdı. Səhvi düzəltmək üçün onu bir tikə təzə ton balığına qonaq etmək pis olmazdı.

Bununla belə özünü yerindən tərpənməyə məcbur edə bilmirdi. Omaha ilə söhbətini elə hey təkrar-təkrar fikirləşirdi. Ürəyindəki köhnə yarası yenidən sızladı. Axı niyə o telefonu götürdü…

Safiyə Omaha ilə on il əvvə Suharada tanış omuşdu. İyirmi iki yaşlı Oksford məzunu o zaman hələ Cənubi Ərəbistanda partiya nüfuzu haqqında dissertasiya üçün məlumat toplayırdı. Omaha da Oman səfirliyindən mübahisəli ərazidə tədqiqat işləri aparılması üçün təsdiqnamə gözlədiyindən həmin sahil şəhərində ilişib qalmışdı.

– Siz ingiliscə danışa bilirsiniz? – Omahanın Safiyəyə müra-ciətində ilk sözləri belə olmuşdu.

O, üzü Ərəb dənizinə baxan kiçik yataqxananın eyvanında masa arxasında işləyirdi. Suhara ətrafında tədqiqat işi aparan bütün kasıb tələbələr bu yataqxanaya toplaşmışdılar. Çünki burada otaq kirayələmək çox ucuz idi və yeganə yer idi ki, dadlı kofe verirdilər.

Safiyə işindən ayrılmağa məcbur olduğu üçün kobud cavab verdi:

– Cənab, əminəm ki Boyük britaniyanın vətəndaşı olaraq ingilis dilində sizdən daha yaxşı danışıram.

Başını qaldırdığı zaman o qarşısında qızılı saçlı, mavi gözlü, açıq rəngli saqqalı olan, babaşında Oman milli baş geyimi, əynində kohnəlmiş paltar və üzündə utancaq təbəssüm olan cavan oğlan gördü.

– Üzr istəyirəm, – o davam etdi. – Görürəm sizdə “Ərəbistan arxeologiyası və epiqrafik məktub” jurnalının beşinci sayı var. Onu bir dəqiqəlik mənə verə bilməzsiniz? Bir məqaləyə nəzər salmalıyam.

Safiyə jurnalı götürdü.

– Məhz hansı məqaləyə?

– “Oman və Birləşmiş Ərəb Əmirlikləri Ptolomeyin xəritəsində” məqaləsinə. Mən sərhəd rayonlarına yola düşürəm.

– Bəs belə! Mən isə elə hesab edirdim ki, oralar əcnəbilər üçün qapalı ərazilərdir.

Omahanın üzündə yenə təbəssüm yarandı, amma, bu dəfə bir az gülüşlə qarışıq idi.

– Siz düz başa düşdünüz. Sərhəd rayonlarına getməyə ümid etdiyimi deməli idim. Hələ də konsulluqdan cavab almamışam.

Safiyə stulun arxasına söykənərək həmsöhbətini başdan ayağadək maraqla süzdü və ərəb dilinə keçdi.

– Siz orada nə ilə məşğul olmaq fikrindəsiniz?

Bir an belə olsun özünü itirməyən gənc oğlan da ərəbcə cavab verdi:

– Sərhəd rayonları mübahisəsinin həllinə yardım etməyə ha-zırlaşıram… Qəbilələrin qədim adətənlərindən yararlanaraq, tarixi predenetlərə istinad etməyə çalışacağam.

Safiyə onun regionun coğrafiyasını nə dərəcədə bildiyini öy-rənmək məqsədilə, nitqinə ərəbcə davam etdi.

– Siz gərək xüsusilə Umm-əl-Səmimdə daha ehtiyyatlı olasınız.

– Bəli, axan qumlar – əcnəbi cavab verdi. – Mən bu məkrli yerlər haqqında oxumuşam.

Onun baxışları maraqdan alışıb yanırdı. Safiyənin ürəyi yumşalıb jurnalı ona uzatdı.

– Amma, unutmayın ki, bu Ərəbistan tədqiqatla institutundakı yeganə nüsxədir. Sizdən jurnalı buradan heç yerə aparmamağınızı xahiş edirəm.

– Ərəbistan tədqiqatlar institutu dediniz? – əcnəbi ona bir addım yaxınlaşdı. Bu “Kensinqton neft quyuları”nın vəsaitləri hesabına fəaliyyən göstərən həmin idarədir, deyilmi?

– Bəli, nə olub ki?

– İnstitutun rəhbərliyi ilə əlaqə saxlamağa çox cəhd etdim ki, Oman səfirliyindəki dişli çarxları yağlamaqda mənə kömək etsinlər, amma, heç kim məktublarıma və zənglərimə cavab vermək istəmir. Bu müəssisəyə daxil olmaq onun sponsoru Kara Kensinqtonun idarəsinə daxil olmaqdan heç də asan deyil.

– Hm, – Safiyə qeyri-müəyyən münasibətini bildirdi.

Omaha Dann özünü təqdim etdikdən sonra onun yanındakı stulda əyləşib jurnalı oxumaq üçün icazə istədi. Safiyə stulu ona tərəf çəkdi.

– Eşitdim burada çox dadlı qəhvə hazırlayırlar, – doktor Dann əyləşərək dedi.

– Amma, çay daha yaxşıdır, – Safiyə etiraz etdi. – Yeri gəlmişkən, mən ingilisəm axı.

Bir müddət onlar susdular. Biri kofesini, digəri isə çayını içərək hər ikisi öz jurnalını oxuyur, hərdənbir bir-birinə oğrun nəzərlərlə baxırdılar. Qonağının arxasındakı eyvan qapısının açıldığını görən Safiyə əl yellədi. Amerikalı arxeoloq üzünü çevirib baxdıqda təəccübdən gözləri hədəqəsindən çıxdı.

– Doktor Dann, – Safiyə sakit bir səslə dedi – icazə verin xanım Kara Kensinqtonu sizə təqdim edim. Onun da ingiliscə danışdığını öyrənməyinizə şad olacaqsınız.

Safiyə gənc amerikalının necə rənginin qaçdığını və bir anda tutulduğunu uşaq kimi təəccüblə seyr etdi.

Hər üçü Ərəbistan yarımadasındakı hadisələri axşam düşənə qədər müzakirə etdilər və sonra söhbət evdə Ərəbistan tarixindən maraqlı faktları bir-birilə bölüşməklə davam etdi. Günəşin batmasına az qalmış Kara doktor Danna ekspedisiyanın təşkilinə yardım edəcəyini söz verərək yerli ticarət palatasının üzvləri ilə işgüzar şam yeməyinə getdi.

– Zənn edirəm ki, sizə borclandım və sizi şam yeməyinə dəvət etməliyəm, – Kara gedəndə o dedi.

– Mən isə düşünürəm ki, sizin dəvətinizi qəbul etməliyəm.

Onlar kral skumbriyası kababı və istiotlu yerli ruhal kökələrindən tələsmədən zövq alaraq axşamı birlikdə keçirdilər. Günəşin batdığı və səmada ulduzların sayrışdığı vaxta qədər söhbət etdilər. Bu şam yeməyi onların ilk görüşü oldu. İkinci görüş yarım ildən sonra – Omahanın müsəlman ziyarətgahına icazəsiz daxil olma səbəbindən düşdüyü Yəmən həbsxanasından azad olmasından sonra baş tutdu. Sonra onlar zaman-zaman altı qitədən dördündə görüşməyə davam etdilər. Bir gün Milad günü Omaha Nebraska ştatında, Linkolnda öz ata-baba evində Safiyənin oturduğu divanın qarşısında diz çökərək ona evlənmə təklif etdi. O həyatında hələ heç vaxt bu cür xoşbəxt olmamışdı.

Amma bir ay sonra hər şey alt-üst oldu.

Başındakı xatirələri qovmağa çalışan Safiyə nəhayət ki, havasını dəyişmək üçün stol arxasından durdu. İş otağı həddindən artıq boğanaq idi. Onun bir az gəzişməyə, hətta london qışının soyuq nəmli küləyini üzündə hiss etməyə ehtiyacı var idi. Safiyə paltosunu geyinib qapını kilidlədi.

Onun iş otağı ikinci mərtəbədə yerləşirdi. Birinci mərtəbəyə aparan pilləkən Kensinqton qalereyasının yanında, koridorun əks tərəfində idi və nəticə etibarilə Safiyə yenə də partlayış baş verən yerdən keçməli idi. O, bu yerdən keçmək istəmirdi, amma, seçim yox idi.

Safiyə cəmi bir neçə qırmızı siqnalizasiya lampaları ilə işıqlandırılmış uzun, qaranlıq koridorla irəlilədi. O adətən günün sonunda boşalmış muzeydə gəzməkdən zövq alırdı. Gərgin keçən gündən sonra muzeyə sakitlik çökürdü.

Amma bu gecə hər şey tərsinə oldu.

Binanın şimal tərəfindəki koridor boyu hündür ştativlərə bərkidilmiş, gurultulu səslə fırlanaraq yanmış ağac və plastmas iyini ətrafa yayan sərinkeşlər düzülmüşdü. Döşəmə hisdən qaralmış suyu nasoslar vasitəsilə çəkib boşaltdıqdan sonra salonları və koridorları qurudan qızdırıcıların əyri-üyrü şnurları ilə örtülmüşdü. Sanki binanın bütün şimal tərəfində qızmar tropiklərin boğucu bürküsü var idi. Fasiləsiz işləyən sərinkeşlər çox çətin olsa da havanı bir az təmizləmişdi.

Safiyə ayaqqabısının dabanını döşəmənin mərmər plitələrinə möhkəm taqqıldadaraq muzeyin kelt, rus, çin etnoqrafik kolleksiyalarının sərgiləndiyi salonların yanından ötüb keçirdi. Kensinqton qalereyasına yaxınlaşdıqca partlayış nəticəsində yaranmış dağıntılar daha da çoxalırdı: his bağlamış divarlar, polislərin bağladığı sarı lentlər, süpürülüb bir yerə yığılmış suvaq töküntüləri, qırılmış şüşələr.

Misir qalereyasının girişinin yanından keçərkən arxadan şüşə xışıltısına bənzər boğuq cingilti səsi eşitdi. O, dayanıb geri baxdı. Bir anlıq Bizans qalereyasında işartı gördüyünü sandı. Yerində donub qalmış Safiyə qaranlığa diqqətlə baxdı, amma, heç nə görə bilmədi.

O, həyəcanını basdı. Tutmalar başladığı zaman Safiyə həqiqi təhlükə ilə əsilsiz təhlükəni ayırmaqda çətinlik çəkirdi. Ürəyi sürətlə döyünür, boğazı qəhərdən düyümlənir, tükləri ürpərirdi. Başının üzərində sərinkeş xırıltı ilə fırlanırdı, sanki astma idi.

Yəqin ki, bu sadəcə ötüb keçən maşınların işığı idi – düşünərək Safiyə özünü inandırmağa çalışdı. Bir az özünə gəlmişdi ki çevrildiyi zaman Kensinqton qalereyasının girişi qarşısındakı koridorda tutqun siluet gördü. Safiyə geri atıldı.

– Safiyə? – həmin adam əlini qaldıraraq fənəri yandırdı. Parlaq işıq Safiyənin gözlərini qamaşdırdı.

– Doktor əl-Məaz? – Safiyə rahat nəfəs alıb, əli ilə gözünü işıqdan qoruyaraq irəlilədi. Qarşısındakı adam təhlükəsizlik xidmətinin rəisi Rayan Flemminq idi.

– Rayan? Mən elə bilirdim siz artıq çoxdan evə getmisiniz.

Flemminq gülümsəyərək fənəri söndürdü.

– Mən elə getməyə hazırlaşırdım ki, direktor Tayson peycerimə mesaj göndərdi. İki amerikalı alim partlayış yerinə baxış keçirmək üçün icazə almağa nail olublar.

O Safiyəni qalereyanın girişinə ötürdü. Toranlıqda göy rəngli eyni idman geyimində iki nəfər görünürdü. Yeganə işıq mənbəyi ştativ üzərindəki tutqun, sarımtıl işıq verən daşına bilən lampalar idi.

Qaranlıqda amerikalı alimlərin, əsasən də Heyger sayğaclarının ləvazimatlarının işıqları aydın seçilirdi. Alimlərin hər birinin bir əlində maye kristal ekranlı ölçü cihazı, digər əlində isə burulmuş şnur ilə ölçü cihazına birləşdirilmiş, üzərində ötürücü olan qara, bir metrlik ştanq var idi. Onlar qalereyanın zallarından birini yavaş-yavaş gəzərək əllərindəki ötürücülər ilə yanmış divarları və zibil yığınlarını diqqətlə yoxladılar.

– Massaçusets Texnologiyalar İnstitutunun fizikləridir. – deyə Flemminq izah etdi. Onların təyyarəsi bu axşam yerə enib və aeroportdan birbaşa buraya gəliblər. Görünür, onların çox nüfuzlu tanışları var. Tayson göstəriş verdi ki, mən dərhal onları qalereyaya buraxım. Hətta “yubandırmadan”, bizim hörmətli direktorumuzun dediyi kimi. Deyəsən sizi tanış etməliyəm.

Hələ də qorxudan özünə gələ bilməyən Safiyə nəzakətlə xudahafizləşmək istədi:

– Mən artıq evə getməliyəm.

Amma, Flemmin qalereyaya tərəf irəlilədi. Alimlərdən biri – hündür, qarabuğdayı kişi əvvəl onu, sonra isə Safiyəni gördü. O əlindəki ötürücünü yerə qoyaraq tez Safiyəyə yaxınlaşdı.

– Doktor əl-Məaz, nə xoş təsadüf! – Kişi salamlaşmaq üçün əlini ona uzadıb özünü təqdim etdi:

– Doktor Peynter Krou.

Safiyə onun əlini sıxdı. Onun mavi gözləri dərin və diqqətli idi. Şəvə kimi qara saçları isə çiyinlərinə qədər uzanmışdı. Onun bürüncləşmiş üz dərisinin rəngi Safiyənin diqqətini çəkdi. Ona elə gəldi ki, qarşısındakı hindudur, amma, mavi gözlər onu çaş-dırırdı. Bəlkə də bu onun adının qəribə olmasından irəli gəlirdi. Peynter Krou. Hər halda, bəlkə də o latın amerikalıdır.

– Koral Novak isə mənim iş yoldaşımdır.

Qadın başı ilə salamlaşaraq Safiyəyə əlini uzatdı. Görünür o hələ tədqiqat aparmağa tələsmirdi.

Bir-birinə heç bənzəməyən bu iki insanın amerikalı alim ol-duğunu təsəvvür etmək çətin idi. Qadın öz əsmər ortağının yanında kölgə kimi qalırdı. Onun dərisi təzəcə oturmuş qar kimi parlayırdı. Nazik dodaqları rəngsiz, gözləri isə buz mavisi rəngində idi. Anadangəlmə açıq rəngli saçları çox qısa kəsilmişdi. Boyca Safiyədən heç də balaca olmayan bu çevik amerikalı qadında bir iradəlilik, mətinlik var idi. Bu onun salamlaşarkən əl sıxmasından da hiss olunurdu.

– Siz məhz nə axtarırsınız? – Safiyə geri çəkilərək soruşdu.

Peynter əlindəki ötürücünü göstərdi.

– Biz radiyasiya izlərini axtarırıq.

– Radiyasiya izlərini? – Safiyə təəccübünü gizlədə bilmədi.

Peynter mehribanlıqla güldü.

– Narahat olmayın. Biz dalğa zərbəsindən sonra qalan müəyyən izi axtarırıq.

– Sizi işinizdən ayırmayım. Tanışlığımıza şad oldum. Kömək lazımınız olsa əlimdən gələni edərəm.

O çıxışa tərəf yollandı. Peynter onun ardınca getdi.

– Doktor əl-Məaz, mən elə sizi axtarmaq istəyirdim. Sizinlə müzakirə etmək istədiyim bir neçə məsələ var. Bəlkə nahar əsnasında.

– Əfsus ki, çox məşğulam.

Safiyə onun mavi gözlərinə baxanda hiss etdi ki, tələyə düşüb və baxışlarını çəkə bilmir. O Peynterin üzündəki məyusluğu sez-di.

– Bəlkə nəsə fikirləşdik, doktor Krou. Sabah səhər mənim iş telefonuma zəng edin.

Peynter başı ilə razılığını bildirdi.

– Əla.

Safiyə baxışlarını çətinliklə də olsa Peynterdən çəkdi. Sonra isə Rayan Flemminq onun köməyinə gəldi.

– Sizi ötürüm, – deyə o, təklif etdi.

Safiyə onun ardınca getdi və çalışdı ki arxaya dönüb baxmasın. Çoxdandır kişi ilə ünsiyyət zamanı özünü belə axmaq və hə-yəcanlı hiss etməmişdi. Bu, Omaha ilə gözlənilməz söhbətin ge-cikmiş nəticələri ola bilərdi.

– Biz pilləkənlə piyada aşağı düşməli olacağıq. Liftlər hələ də işləmir.

O, Flemminqdən geri qalmamağa çalışırdı.

– Bu amerikalılar qəribə adamlardırlar – Flemminq pilləkənlərə çatanda dedi. – Həmişə harasa tələsirlər. Onlar nədənsə bura məhz bu gecə gəlməli oldular. Onlar təkid edirdilər ki, guya radiyasiya izləri tez yox olur. Ya indi, ya da heç vaxt.

Safiyə çiyinlərini çəkdi. Onlar aşağı düşərək xidmət perso-nalının istifadə etdiyi yan çıxışa tərəf getdilər.

– Məncə bunlar amerikalılara deyil, alimlərə xas xüsusiy-yətlərdir. – Safiyə sükutu böldü. – Biz səbirsiz və inadkar insanlarıq.

Flemminq gülümsəyərək razılaşdı.

– Mən artıq diqqət yetirmişəm.

Təhlükəsizlik xidmətinin rəisi siqnalizasiya sistemini söndürdü, açarı götürüb kilidi açdı. Safiyənin keçməsi üçün qapını çiyni ilə itələyib saxladı. O, bir anlıq utandı.

– Safiyə, mən düşündüm ki, əgər sizin də vaxtınız olacaqsa, bəlkə…

Güllə səsi qoz sındığı zaman çıxan səsdən güclü olmadı. Sanki Flemminqin sağ gicgahı içəridən partlayaraq beyni və qanı qapıya sıçradı. Kəllə sümüyünün qırıntıları metal qapıya dəyərək dəhlizə töküdü.

Flemminq yerə yıxılmamışdı ki, maska geymiş silahlı üç adam açıq qalmış qapıdan içəri soxuldu. Safiyəni divara söykəyərək ağzını sıxdılar. Tapançanı onun alnına dirədilər.

– Ürək haradadır?

* * *

 Krou Heyger sayğacının qırmızı əqrəbindən gözünü çək-mirdi. O ötürücünü dağıntıların üzərində gəzdirdikdə əqrəb narıncı sahəyə yerini dəyişdi. Siqnal kifayət qədər güclü idi.

Bu alət Uayt-Sende nüvə laboratoriyasında işlənib hazır-lanmışdı. Skayner çox zəif radiasiya şüalarını da qeydə ala bilirdi. Bu iki cihaz isə radiasiya parçalanmasının izlərinin tapılması üçün quraşdırılmışdı. Maddələr və antimaddələrin atomları toqquşduğu zaman hər ikisi böyük miqdarda enerjinin ayrılması ilə yox olurlar. Həssas cihazar məhz bu enerjinin izlərini axtarıb tapmalı idilər.

– Burdakı siqnal çox güclüdür – Peynterin ortağı dedi.

Onun danışığı işgüzar tərzdə idi. Peynter ona yaxınlaşdı.

Koral Novak “Sigma” sıralarında işləyirdi. Üç il əvvəl onu MKİ (Mərkəzi Kəşfiyyat İdarəsi) – dən dəvət etmişdilər. Buna rəğmən gəlişindən sonra tezliklə nüvə fizikası üzrə doktorluq dissertasiyasını müdafiə etdi və təkbətək döyüşün altı növündə qara kəmərə sahib oldu. Onun intellekt göstəriciləri hədləri aşırdı. Koral müxtəlif sahələrdə ensiklopedik biliklərə malik idi.

Təbii ki, Peynter Koral haqqında eşitmişdi. Onlar hətta bir dəfə ümumi yığıncaqda görüşmüşdülər, amma daha yaxından tanış olmaq üçün onların sadəcə Vaşinqtondan Londonadək qısa uçuş qədər vaxtları var idi. Bu vaxt iki qaradinməz səbirli adam üçün professional münasibətlərdən başqa hər hansı bir münasibət qurmağa kifayət etmirdi. Peynter özündən asılı olmayaraq yeni iş ortağını Kassandra ilə müqayisə edirdi ki, bu da onu daha da susqun edirdi. Hər iki qadının ümumi cizgiləri onda şüuraltı olaraq şübhə oyadırdı. Eyni zamanda çox az fərqləri Koralın səriştəsizliyindən şübhələndirirdi. Bu axmaqlıq idi. Peynter hər şeyi başa düşürdü, amma özü ilə bacarmırdı. Hər şeyi zaman gös-tərəcək.

O yaxınlaşdığı zaman Koral ötürücü ilə ərimiş bürünc rəngli amforanı göstərdi.

– Komandir, zəhmət olmazsa mənim göstəricilərimi yoxlayın. Cihazımdakı siqnal göstəricisi qırmızı zolağadək qalxır.

Peynter öz cihazına baxdığı zaman iş yoldaşının haqlı olduğuna əmin oldu.

Buranın çox isti olduğu açıq-aydın idi.

Koral dizləri üstə oturdu. Qurğuşun rəngli ipləri olan nazik əlcəkləri geyinərək amforanı götürdü və ehtiyatla çevirdi. Am-foranın içində nəsə taqqıldadı. Koral sual dolu nəzərlərlə Peyn-terə baxdı. O da başı ilə Korala davam etməsini işarə etdi. Koral əlini amforanın içinə salaraq oradan barmaq boyda daş parçası çıxardı. Onu ovcunun içinə qoydu. Daşın bir tərəfi partlayışdan qaralmışdı. Digər tərəfi isə bozumtul narıncı metal rəngində qalmışdı. Deməli, bu daş yox, dəmir idi.

– Meteorit parçası, – Koral daşı Krouya uzadaraq dedi. – Heyger sayğacı onu güclü radiasiya mənbəyi kimi qeydə almışdı. Qeydə aldığım əlavə göstəricilərə də diqqət yetirin. Antimaddələrin anihilyasiyası zamanı mümkün ola bilən qamma-şüalanma fonundakı Z-bozonlardan və qlyuonlardan başqa, bu nümunə çox zəif həcmdə alfa və betta – radiasiya şüalandırır.

Peynter qaşqabağını tökdü. Onun nüvə fizikası haqda bilikləri çox səthi idi. Koral qırıntını qurğuşun rənli qutuya qoydu.

Radiasiya şüalanmasının bu cür izləri uran parçalanması zamanı da müşahidə olunur.

– Uran? O maddə nüvə silahının hazırlanmasında istifadə olunmurmu?

O, təsdiq mənasında başını yellədi:

– Zənginləşdirilməmiş. Yəqin ki, meteorit dəmirində bir neçə atom ilişib qalıbmış.

Koral gözlərini cihazın displeyindən çəkmirdi. Onun alnında dərin qırış yaranmışdı ki, bu daş hissiyyatlı qadın üçün güclü emosiyaların ifadəsi demək idi.

– Nə olub? – Peynter həyəcanla soruşdu.

Koral Heyqer sayğacının parametrləri ilə qurdalanmağa davam edirdi.

– Uçuş zamanı mən DARPA mütəxəssislərinin tədqiqatlarının nəticələrini yenidən nəzərdən keçirdim. Amma antimaddənin meteoritin gövdəsində qeyri-stabil qalması haqqında onların yürütdüyü nəzəriyyə məndə şübhələr doğurdu.

– Siz düşünürsüz ki, bu mümkündür? Görünür ki, hipotez çox cəsarətlə ortaya atılıb. Antimaddə həmişə müəyyən bir mad-də ilə, hətta havada oksigenlə əlaqəyə girərək, dərhal mövcudluğunu dayandırır. Antimaddə necə meteorit dəmirinin tərkibində qala bilərdi?

Koral diqqətini cihazdan ayırmadan çiyinlərini çəkdi.

–Bu nəzəriyyə lə razılaşsaq belə, yenə də sual qalacaq: niyə antimaddə məhz həmin konkret zamanda partladı? Nə üçün elektrik cərəyanı onu sabit vəziyyətindən çıxardı? Sırf təsadüf? Yoxsa, burda başqa nəsə var?

– Siz özünüz nə düşünürsüz?

Koral Heyqer sayğacına işarə etdi.

– Uran parçalanması. Bu, özünəməxsus saatdır. Minilliklər ərzində enerji çox ciddi bir şəraitdə, əvvəlcədən müəyyən olunan miqarda tədricən azad olur. Güman ki, radiasiya dərəcəsi hansısa müəyyən bir həddi aşıb, antimaddə də sabit vəziyyətindən çıxıb. Ondan sonra isə ildırımın güclü elektrik cərəyanı zəncirli reaksiyanı qızışdırıb. Saat mexanizmi olan bomba.

Min illər bundan əvvəl qurulmuş, nüvə saatlı mexanizmi.

Bu fikir qorxu yaradırdı. Koralın alnındakı dərin qırış hələ də itmirdi. Görünürdü ki, ona həm də başqa bir fikir rahatlıq vermirdi.

– Daha nə deyə bilərsiz? – gənc qadın dikələrək öz ortağının gözlərinin içinə baxdı.

– Əgər bu antimaddənin ana bətni kimi başqa bir mənbəyi də mövcuddursa, onda demək olar ki, o da sabit vəziyyətdən çıxır. Əgər bir mənbəyi araşdırmağa ümid ediriksə, onda bizə heç bir halda ləngimək olmaz. Mümkündür ki, həmin o nüvə saat mexanizmi öz amansız hesabını aparır.

Peynter fikirli halda qurğuşun qutuya baxdı.

– Əgər biz onu tapmasaq, onda yeni enerji mənbəyi tapmaq ümidindən məhrum olacağıq.

– Və yaxud da, ən pisi, – Koral nəzərlərini qalereyanın hisli divarlarında gəzdirdi, – bax bütün bu olanlar daha böyük miqyasda təkrar olunacaq.

Krou bu fikirləri sanki beynində təhlil edərək bir müddət sus-du.

Araya çökən sükutu yaxınlıqdakı pilləkənlərdən eşidilən tə-ləsik addımlar pozdu. Peynter çevrildi. Bir səs gəldi. Sözləri ayırd etmək mümkün deyildi, amma bu, dəqiq doktor Əl-Məazın səsi idi. Peynter ani həyəcan hiss etdi. Kensinqton qalereyasının qo-ruyucusu niyə muzeyə qayıtmışdı? Başqa bir səs də yayıldı. Uca-dan gələn, hökmlü bir səs idi. Və bu səs, tanış gəlmirdi.

– Bizi öz kabinetinə apar.

Burda nəsə düz deyil. Peynter hərbi çalışmalar şöbəsindən olan iki əməkdaşın taleyini xatırladı, hansılar ki, mehmanxana nömrəsində amansızca güllələnmişdilər. O, Korala sarı döndü. O isə gözlərini qıydı.

– Silah? – Peynter pıçıltıyla soruşdu. Onların silah daşımaq üçün icazə almağa vaxtları yox idi. Xüsusilə də, odlu silaha qarşı dözümsüzlüyü ilə ad çıxaran Böyük Britaniyada bunu etmək asan deyil. Koral əyilərək, ehmalca şalvarının ətəyini qaldırdı, to-puğunda gizlətdiyi bıçağı göstərdi.

Peynter məəttəl qalmışdı ki, Koral özüylə bıçaq gətirməyi necə bacarıb. Onlar öz əfsanələrini açmamaq üçün adi reyslə uç-muşdular. Çox güman, gənc qadın bıçağı baqaja vermişdi, sonra da “Hitrou” aeroportunun tualetində çantadan çıxarmışdı.

Koral bıçağı çıxardı. Titan və polad – uzun yeddi düyməlik tiyə, görkəmindən alman malına oxşayırdı. O, bıçağı Peynterə uzatdı.

– Götürün.

O isə bunun əvəzinə, fəhlələr tərəfindən qalmış alətlərə əlini uzatdı, uzun dəstəyi olan beli götürdü.

Addımlar yaxınlaşırdı. Bəlkə də, bu, sadəcə muzeyin müha-fizəçisi idi, lakin Peynter risk etmək istəmirdi. İşarələrlə Korala öz planını başa salaraq, işığı keçirib qalereyanı alaqaranlığa bürüdü.

Onlar yanğından dağılmış hissəyə olan girişin hər iki tərəfində yer tutdular. Krou pilləkənə yaxın yerdə, taxta altlıq yığının arxasında gizləndi. O, taxtalar arasında görünmədən baxa bilirdi. Koral isə üç mərmər tumba arxasında çöməlib oturdu. Peynter əlini qaldırdı: “Mənim siqnalım üzrə”… O, öz yerindən diqqətlə girişi izləyirdi. Çox gözləmək lazım gəlmədi. Yaxından bir qara kölgə keçərək, pilləkən meydançasında göründü. Onun üzündə qara maska var idi, çiynindən avtomat salannırdı. Hər halda, bu, muzeyin mühafizəçisi deyildi. Bəs onlar nə qədərdir? İkinci adam da göründü. Eynən maskalı və silahlı idi. Naməlum adamlar dəhlizi nəzərdən keçirdilər. Məkanda eşidilən yeganə səs vintelyatorun uğultusu idi. Üçüncü adam da göründü. O, Safiyə əl-Məazın dirsəyindən tutmuş, qabırğasına tapançanın lüləsini dirəmiş halda irəli itələyirdi. Əl-Məaz çətinliklə yeriyir, hər addımında səndələyirdi. Gənc qadın boğula-boğula höccələyirdi:

– O… O mənim kabinetimdə… seyfdədir.

Safiyə sərbəst olan əli ilə dəhlizin o başını göstərdi. Onu tutan kişi başı ilə öz yoldaşlarına irəli keçməyi işarə etdi. Peynter yavaşca arxaya çəkildi və ortağı ilə baxışaraq, jestlərlə “hazır ol” əmrini verdi. Koral başını tərpədərək, səssizcə hərəkət mövqeyini aldı.

Safiyə Əl-Məaz dəhlizlə keçərkən, çevrilərək Kensinqton qalereyasının girişinə nəzər saldı. Əlbəttə ki, amerikalıların hələ də orda olduğunu anlamışdı. Birdən, özündən asılı olmadan hansısa sözlə və ya jestlə onları satsaydı? Safiyə addımlarını yavaşlatdı, hündürdən səsləndi:

– Xahiş edirəm.... Öldürməyin məni!

Qadını dirsəyindən tutan adam onu irəli itələyərək:

– Sənə deyiləni et, – deyə çımxırdı.

Safiyə büdrədi, lakin özünü ayaq üstdə saxlaya bildi. Onun baxışları yenə də qalereyanın alaqaranlığına yönəldi. Krou anladı ki, qorxulu səslənişlə gənc qadın onları qorumağa, gizlənmələri üçün imkan yaratmağa çalışırdı. O, cəsur qadına qarşı rəğbət bəslədi.

Maskalılardan ikisi dəhlizlə sürüşərək, Peynterin gizləndiyi yerlə üzbəüz dayandılar, silahları lüləsini dağılmış qaleryada sağa-sola gəzdirərək, heç nə tapmadan yenidən yola davam etdilər. Onlardan iki addım geridə üçüncü adam özü ilə Safiyə Əl-Məazı dartırdı. Qalereyanın girişinin yanından keçərkən, Safiyə qaranlığa nəzər saldı. Peynter dəhlizə yaxın zalları boş görən Safiyənin yüngül köks ötürdüyünü fərq etdi. Safiyə onu tutan adamla aralaşan kimi, Peynter öz ortağına “getdik” işarəsi verdi.

Mərmər tumbalar arxasından sıçrayaraq çıxan Koral çiyni üzərindən diyirlənərək iki silahlı ilə Safiyəni tutan adam arasında dayandı. Onun qəfildən peyda olması həmin adamı çaşdırdı. O, tapançanın lüləsini əsirin qabırğasından çəkdi. Peynterə elə bu lazım idi. O istəmirdi ki, Kensinqton qalereyasının qoruyucusu təsadüfi atəşin qurbanı olsun. Hərdən, başına zərbə dəyən adam şüursuz şəkildə tətiyi çəkə bilir.

Səssizcə qaranlıqdan çıxaraq, Peynter ustalıqla əlindəki beli Əl-Maası girov tutan maskalının başına endirdi. Onun başı yana tərpəndi və boyun sümüyü möhkəm xırçıldadı. Silahlı adam leş kimi tirtap yerə sərildi, Safiyə xanım da onunla bərabər yıxıldı.

– Uzanın və qalxmayın! – deyə Peynter onu ataraq ortağının köməyinə tələsdi.

Amma buna artıq gərək yox idi. Koral artıq hərəkətdə idi. Koral sərbəst əli üzərində çökərək, hər iki ayağını önə vermiş, ən yaxın yaraqlıya dizdən aşağı zərbə endirmişdi. Onun qıçları qat–lanmış, eyni anda Koralın dəqiqliklə onun kəllə nahiyyəsində onurğa sütununa endirdiyi bıçaq zərbəsi öz işini görmüşdü.

Həmin adam hıqqınaraq üzü üstə sərildi. Koral xüsusi çevikliklə salto vuraraq, var gücü ilə durmağa çalışan maskalının sifətinə kabluku ilə sərt zərbə endirdi. Həmin adam arxası üstə yerə sərildi. Koral onun üstünə cumub işini bitirməyə çalışdı, amma baxtı ki, qurbanı artıq keçinib. İkinci maskalı isə hərəkətsiz halda yerdə uzanmışdı. Döşəmə qan içində idi.

Safiyə meyitin altından çıxmağa çalışırdı. Peynter dizi üstə oturub ona əl uzatdı.

– Yaralı deyilsiz?

Safiyə döşəmədə oturub kürəyini divara söykədi.

– Yox… Deyəsən, yaralanmamışam.

O, bu qanlı mənzərəyə nəzər atdıqdan sonra, gözlərini boşluğa zillədi. Başında kəskin ağrılar hiss edirdi.

– Aman Tanrım, Rayan! Onun girişdə güllələyiblər. Peynter pilləkənlərə sarı boylandı.

– Onlar neçə nəfər idi?

Safiyə başını yellədi. Onun gözləri dəhşətlə bərəlmişdi.

– Üç nəfər. Bəlkə də çox. Bilmirəm…

Peynter ona qarşı əyildi.

– Doktor Əl-Məaz, – şok halda olan Safiyənin diqqətini çə-kərək sərt səslə dedi, – Deyin görüm, daha kimsə var idimi?

Qadın bir neçə dəfə dərindən nəfəs aldı. Onun üzü qorxudan ağappaq olmuşdu. Özünü birtəhər toplayaraq sərt səslə cavab verdi:

– Aşağıda başqa kimsə yox idi. Amma Rayan…

– Mən onunla məşğul olaram.

Peynter Korala sarı döndü.

– Sən doktor Əl-Məazla qal, mən görüm aşağıda nə var. Çalışaram, mühafizə çağırım.

O, yerə yıxılmış yaraqlının əlindən tapançını götürdü. “Valter” idi. Özü beləsini ömründə seçməzdi. Ona daha çox özünün tabel tapançası əziz gəlirdi. Lakin indi əl altında olanla yetinmək lazım gəlirdi.

Koral bir qalaq zibil arasından kəndir topası tapıb çıxardı ki, yeganə sağ qalan basqınçının əl-ayağını bağlasın.

–Bəs bizim əfsanəmiz? – o, ötəri olaraq Safiyəyə baxıb Peynterlə pıçıldaşdı.

–Nə edək, biz səninlə hərtərəfli bacarıqları olan amerikalı alimlərik, – deyə Peynter cavab verdi.

– Başqa sözlə, həqiqəti deyəcəyik, – Koralın gözlərində şən bir işartı peyda oldu.

Belə ortaqla işləmək çox xoş idi. Peynter qapıya yön aldı.

Safiyə pilləkənlə aşağı düşən kişini nəzərləri ilə yola saldı. O elə səssiz hərəkət editdi ki, elə bil buz üstündə sürüşürdü. Kim idi axı o?

İnilti yenidən əl-Məazın diqqətini Korala çəkdi. Koral sağ qalan basqınçını yerə dizi ilə yerə sıxaraq durmuşdu. O, basqınçının qollarını belinə burmuş, onsuz da yaralı olan əsirini daha da inləməyə məcbur edirdi. Daha sonra qadın xüsusi çevikliklə onun əllərini bağladı. Safiəyədə bir anlıq belə fikir yarandı ki, Koralın ya buzov saxlamaq təcrübəsi çoxdur, ya da o, sadəcə alim-fizik deyil. Lakin Safiyə Əl-Məaz öz xəyallarına genişlənmək üçün imkan vermədi. Diqqətini yalnız dərin və nizamlı nəfəs almağa yönəltdi. Vintelyatorların fasiləsiz işləməsinə baxmayaraq, sanki havada kislarod çatışmırdı. Safiyənin üzü və bütün bədəni tərdən yapışqan olmuşdu. O, hərəkətsiz halda divara söykənib oturmuş, dizlərini qarnına yığaraq başını sinəsinə əymişdi. Özünü ələ almaq üçün, çox səy göstərməli oldu. Safiyə havalı kimi görünmək istəmirdi. Bu fikir ona biraz sakitləşməyə yardım etdi. O, iki meyit tərəfə baxmamağa çalışırdı. Yəqin ki, artıq həyəcan siqnalı çalınıb. İndilərdə muzeyin təhlükəsizlik xidmətinin əməkdaşları gələcək, özləri ilə işıq və insan çoxluğunun sakitləşdirici mövcudluğunu gətirəcəkdilər. Amma hələ ki, dəhliz çox boş, qaranlıq və xam görünürdü. Safiyə hiss etdi ki, bayaqdan gözləri pilləkən çıxışından ayrılmır. Rayan… Basqın yenidən qanlı dəhşət filmi kimi onun gözləri qarşısında canlandı. Amma səssiz bir film kimi. Onlar məhz Safiyənin tapdığı dəmir ürək üçün gəlmişdilər. Safiyə bu kəşlə elə fəxr edirdi ki… Amma ona görə Rayan həlak oldu. Yəni bütün bunlar bir də təkrar olunacaq? Xiffətdən bütün bədəni əsirdi. Ağzını əli ilə tutmağa çalışdı və hiss etdi ki, boğulur.

– Yaxşısız? – deyə Koral soruşdu.

Safiyə səsiszcə titrəyərək, yumağa dönmüşdü.

– Qorxu geridə qalıb. Doktor Krou bu dəqiqə bura müha–fizəçilər gətirəcək.

Safiyə divara sıxılaraq oturmuşdu. O, bütün dünyadan uzaqlaşmaq, gizlənmək istəyirdi.

– Bəlkə daha yaxşı olardı… Əgər mən…

Fizik qadının səsi boğuq xırıltıyla çıxırdı.

Safiyə nəzərlərini qaldırdı. Qeyri-təbii halda amerikanka qəfil geriyə atıldı, əlləri yanına düşdü, başını arxaya qatladı. Sanki onu təpədən dırnağa qədər əsməcə bürümüşdü. Tutma idi. Boğuq xı–rıltı davam edirdi. Dəhşətə gələmiş Safiyə iməkləyərək pillə–kənlərə tərəf süründü. Nə baş verirdi?

Qəfildən qadının bədəni yumşaldı və o, irəli əyildi. Dəhlizin alaqaranlığında Safiyə dəqiq şəkildə Koralın kürəyindən mavi odun çıxdığını gördü. Amerikalı qadının paltarından tüstü qalxırdı. Bu nəsə absurd bir şey idi… Amma mavi ocaq söndüyündə, Safiyə nazik naqili fərq etdi. Naqil yerə sərilmiş qadından üç metr aralıda duran adama sarı uzanırdı. Daha bir maskalı şəxs. Onun əlində qəribə bir tapança var idi. Beləsini Safiyə filmlərdə görmüşdü. Bu, tazer idi: səssiz ölüm göndərən silah. Safiyə elə yerdə qaldığı halda, dikdabanlarını mərmər plitələrə sürtərək dal-dala geri çəkildi. O, kabinetdən çıxarkən qəribə bir bəla gözləntisi hiss etdiyini xatırladı. Ona elə gəldi ki, o, Bizans qalereyasında kimisə gördü. Deyəsən, bu sirli görüntü onun qarabasması deyildi.

Adnrenalik və panikadan doğulan qətiyyətlə, Safiyə cəld ayağa sıçradı. Pilləkənə əl uzatmaq yetərdi. Əgər pilləkənə qədər, ordan da mühafizə bölməsinə qədər qaça bilsəydi....

Onun ayaqları arasında mərmər döşəməyə taqqıltı ilə nəsə düşərək mavi qığılcımlar yaratdı. Daha bir tazer atəşi… Bundan özünü qurtaran Safiyə pilləkənə qaçdı. Basqınçıya tazeri yenidən qoşmaq üçün bir neçə saniyə lazım idi.

Safiyə isə kürəkləri arasında hər an şimşək hiss etməyə hazır halda pilləkənlərə sarı qaçırdı. Yaxud da adi bir güllə… Amma bunların heç biri baş vermədi. Safiyə sözün əslin mənasında özünü pilləkənlərə atdı. Onu aşağıdan gələn çığırtılar qarşıladı. Adamı kar edəcək qədər möhkəm atəş səsləri qapalı məkanı bürüdü. Deməli, girişdə düşmənlər var idi. İnstinktinə güvənərək, Safiyə yuxarı qalxmağı qərara aldı. Onun bütün fikirləri dayanmamağa, birtəhər burdan xilas olmağa yönəlmişdi. O, təngnəfəs halda iki pilləni birdən tullanıb qalxırdı. Muzeyin bu qanadında üçüncü mərtəbə yox idi. Pilləkən dama aparırdı. Birinci meydançaya çatan kimi, Safiyə qapıda tornanı çevirməyə başladı. Növbəti aralıq qəza çıxışının qapısına aparırdı. Bu qapı çöldən bağlı olsa da, içəridən sadəcə itələməklə avtomatik açılırdı. Həyəcan siqnalı çalınacaqdı, lakin indi bu yerində olardı. Təkcə dua etmək qalırdı ki, qapı gecələr bağlanmış olmasın. Safiyə əllərini irəli verərək qapını açmağa çalışdı. Lakin qapı təslim olmurdu. Əlacsızlıqdan, qadın əsəbi şəkildə polad qapını yumruqlamağa başladı. Yox…

Krou əlləri başı üstündə qaldıraraq ayağa qalxdı. “Valter” yerdə, onun ayaqları altında idi. Hansısa möcüzəylə Peynterin başına güllə dəyməmişdi, amma onun yanağını sıyıraraq keçmişdi. Onu yalnız cəld yana sıçrayış xilas etmişdi. Peynter hər şeyin kənardan necə göründüyünü təsəvvür edirdi. O, əlində silah sıxaraq girişdə sərilmiş Rayan Flemminqin cəsədi qarşısında diz çökmüşdü. Hadisə yerinə təhlükəsizlik xidmətinin üç əməkdaşı gəlmiş və xaos yaranmışdı. Hər şeyi qısa əkildə izah etməyə çalışan Krou silahı ataraq əllərini qaldırmağa məcbur olmuşdu.

– Doktor Əl-Məaz hücuma məruz qalıb, – Peynter onu hədəfdə saxlayan mühafizəçiyə dedi.

İkincisi o vaxt onun üstünü axtarır, üçüncü isə ratsiya ilə danışırdı.

Peynter inandırıcı olmağa çalışırdı.

–Cənab Flemminqi öldürüblər, onu isə girov götürüblər… Mən və həmkarım yuxarıdakılarla bacara bildik…

Eynən bu cür uğurla kara da xitab etmək olardı. Mühafizəçi sadəcə tapança ilə hərəkət etdi. Krounun alnından iri-iri tər damcıları süzülürdü. Ratsiya ilə danışan mühafizəçi yoldaşlarına sarı dönüb dedi:

– Polis gələnə qədər, biz onu mühafizə bölməsində saxlamalıyıq. Patrul maşını artıq yoldadır.

Peynter pilləkənə baxdı. Sinəsində artmaqda olan həyəcan hiss etdi. Atəş səsini yuxarıda eşitməliydilər. Yəni, Koral və Safiyə qorxaraq gizlənmişdilər?

– Ey sən, əllərini başının arxasına qoy, – deyə Peynterə silahını zilləyən mühafizəçi əmr etdi, – Bura gəl!

O, pilləkəndən aralı – dəhlizə işarə edərək tapançanı tərpətdi. Üç mühafizəçidən yalnız onda odlu silah var idi və görünürdü ki, özünü silahla çox narahat hiss edir. Mühafizəçi tapançanı çox aşağı və çox tərəddüdlə tutmuşdu. Çox güman, bu, bütün mühafizə xidmətinə düşən yeganə silah idi və onu naftalinli qutudan çox nadir hallarda çıxarırdılar. Lakin təzəliklə baş verən yanğın hamını hövlnak və ürkək eləmişdi.

Peynter barmaqlarını başınınn arxasında çarpazladı və ona göstərilən tərəfə sarı döndü. Ona yenidən vəziyyəti sahiblənmək lazımdır. Əllərini başının arxasında tutduğu halda, səriştəsiz mühafizəçiyə tərəf dönərək ona yaxınlaşdı. Eyni zamanda bütün bədən ağırlığını sağ ayağına topladı. Mühafizəçinin gözünü yarım saniyəlik kənara yayındırması kifayət etdi. Peynter sol ayağını irəli və yuxarı qaldırdı, mühafizəçinin biləyinə təpik ilişdirdi. Tapança tappıltı ilə dəhlizin o başına uçdu. Peynter sürəti ilə cumub “Valter”i döşəmədən götürdü və onu özünü itirmiş üç mühafizəçiyə yönəltdi.

– İndi isə, hər şeyi mən dediyim kimi edəcəyik.

* * *

Bütün vücudunu ümidsizlik bürüyən Safyə yenidən qəza çıxışındakı qapının dəstəyinə sarıldı. Qapı isə tərsliklə tərpənmək bilmirdi. Gənc qadın aciz halda qapının sürahisinə yumruq vurdu. Və birdən, divarda kod qurğusu gördü. Kart ilə olan yox, sadəcə kombinasiya yığmaqla qapını açan bir qurğu idi. Safiyənin panikası başlamışdı…

Hər muzey işçisinə xüsusi kod kombinasiyası verilmişdi və həmin əməkdaş istədiyi vaxt o kodu başqasına dəyişə bilərdi. Amma başlanğıc olaraq, kombinasiya kimi doğum tarixi göstərilmişdi. Safiyənin hələ də ağlına gəlməmişdi ki, öz kodunu dəyişsin. Addım səsləri onu fikirdən ayırdı. Geriyə baxdı. Təqibçi bir anda pilləkəni qalxaraq meydançada durmuşdu. Onların baxışları toqquşdu. İndi təqibçi əlində tazer yox, tapança tuturdu.

Kürəyini qapıya söykəyərək, Safiyə gözüyumlu və tələsik halda əlini kod qurğusunun klaviaturasında gəzdirdi və təvəllüdünü yazdı. O, muzeydə işlədiyi bu neçə il ərzində klaviaturaya baxmadan kod yığmağa öyrəşmişdi. Safiyə qapını dəstəyini itələdi. Dəstək tıqqıldadı, amma çevrilmədi. Çıxış hələ də bağlı qalırdı.

–Çıxmazda ilişmisən, – təqibçi soyuq səslə dilləndi, – Düş aşağı, yoxsa ölərsən.

–Qapıya sıxılıb qalmış Safiyə öz səhfini anladı. Yeni minilliyin başlanması ilə, mühafizə sisteminin təqvimi yenilənmişdi indi ili iki rəqəmlə yox, 4 rəqəmlə yazmaq lazım idi. Safiyə qeyri-ixtiyari halda tələsik 8 rəqəm yığdı. Doğum gününə 2, aya 2 və il üçün də 4 rəqəm. Təqibçi tapançanı qaldıraraq addımlamağa başladı. Safiyə kürəyi ilə qapının dəstəyini itələdi, qapı taybatay açıldı. O, kürəyində soyuq küləyin zərbini duydu. Qadın hövlnak halda özünü tez bayıra atdı və kənara çəkildi. Güllə dəmir qapıya dəydi. Safiyə qapını düz maskalının sifətinə çırparaq bağladı.

Bir an belə ləngiməyərək, qapının yenə açılacağını bilmədən belə, Safiyə qəza çıxışının özünü bitdiyi kiçik köşkə atdı. Gecə çox aydın olmuşdu. Bəs indi bu qədər lazım olan məşhur London dumanı harda qalmışdı? Gənc qadın pərişan halda sağa-sola baxaraq gizlənməyə yer axtarırdı. Yeganə gizlənmə yeri kimi kiçik metal avadanlıqlar gözə dəyirdi: vintelyasiya sistemlərinin qapaqları, istilik sistemlərinin boruları, elektrik paylayıcıları. Lakin onlar bir-birindən aralı yerləşirdi. Damın qalan hissəsi isə mərkəzi meydanı şüşə kimi əhatə edən qala divarına bəznəyirdi. Arxadan boğuq atəş səsi gəldi. Qapı gurultu ilə açıldı. Təqibçi dama çıxdı.

Safiyə ən yaxın yerə sığındı. O, iki akr sahəsi olan, üçkünc formalı şüşə plitələrin üzəri ilə Oxu zalının günbəzinə çatmaq, onun arxasında gizlənmək niyyətindəydi. Dünənki doludan sonra bəzi şüşələr zədələnmiş, onlar müvəqqəti olaraq plastmas plitələrlə əvəzlənmişdi. Oxu zalının mis günbəzi isə şüşə dənizində adaya bənzəyirdi.